‫[بادا بینگ]
‫بالاخره آقای درست‌کار اومد.
‫قهوه می‌خوری؟
‫- سنگین‌ترین قهوه‌ات کدومه؟ ‫- میارم.
‫- چیه؟ ‫- چه بدونم...
‫- این‌جوری دیدنت سخته. ‫- چه‌جوری؟ در حال کار؟ کار واقعی؟
‫داشتم به فیچ هم می‌گفتم ‫سفر دراز و عجیبی داشتم.
‫فیچ.
‫بگذریم، اون مسخره‌بازی شانسیه.
‫کاملا ممکن بود من حبس بخورم.
‫بی‌خیال، قرار بود شب سرقت ‫من هم اونجا باشم.
‫خب، تو هم آسیب‌هایی دیدی.
‫نه، دو سه‌تا گردن‌کلفت ریختن سرم ‫و سرم رو زخمی کردن.
‫نتونستم بیام. با این حال...
‫ممکن بود بکشنت. ‫رفته بودی اورژانس.
‫من شونزده‌تا بخیه خوردم. ‫تو پونزده سال حبس خوردی.
‫همیشه عوضی خوش‌شانسی بودی.
‫خب، کاملا درست نیست. ‫من غم‌های دیگه‌ای دارم.
‫مثلا اون.
‫مرسی که ناهارم رو حساب کردی.
‫اگه پیش من بمونی، هر روز ‫همین‌جوری ناهار مهمونت می‌کنم.
‫من واقعا می‌خوام برم تو کار ماساژ درمانی.
‫خب، بهتره واسه حفظ ظاهر ‫چنین شغل سالمی داشته باشی.
‫عین من و شیرینی‌پزی.
‫به فامیلم گفتم می‌خوام شهروند عادی بودم.
‫آره، همون پسره که شاه شده.
‫می‌تونم بهت اعتماد کنم ‫و صادقانه راجع بهش صحبت کنم؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫باید به جایی سر بزنم.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫- عذر می‌خوام؟ ‫- چه غلطی می‌کنی؟
‫چمن حیاط رو می‌زنم.
‫برادرزاده من چمن‌های این محله رو می‌زنه.
‫بیست و شش ساله که من ‫تو این محله کار می‌کنم.
‫مگه کری کثافت؟
‫گفتم این ناحیه دست برادرزاده منه. ‫گری لا مانا.
‫بزن به چاک. من کار دارم.
‫می‌خوای بزنم به چاک؟
‫چطوره بزنم به چاک صورت مسخره‌ات؟
‫آشغال کثافت.
‫یا خدا!
‫تو توی این محله کار نمی‌کنی!
‫امان از دستت، ما عفو مشروط گرفتیم. ‫چه غلطی می‌کنی؟
‫آنتونی گفت دستگاه کابلی باید روشن باشه.
‫روشنه. دارم درست می‌زنم.
‫ببینین چی می‌گم، ‫احتمالا زوج‌های...
‫خونه شیشه‌ایمون ‫یه روزه دکوراسیون رو بچینن.
‫باید هر هفته این کار رو بکنن.
‫کل زندگی تونی اسب بود...
‫- نه، خودش نیست. ‫- جودیه!
‫نه، جودی نیست.
‫- یا خدا. ‫- چرا، هست. معلومه که هست.
‫- چرا من اون توئم؟ ‫- یا خدا.
‫- چی؟ ‫- من جودی رو دیدم، اون جودیه!
‫- نه، نه، نه... ‫- اون تو نیستی.
‫- چشم جودی قهوه‌ایه. ‫- چیه؟ دادگاهمه؟
‫- نمی‌دونی چشمش چه رنگیه. ‫- می‌دونم چشمش چه رنگیه...
‫اذیتم نکن! ‫دیدم دخترم جودی صداش کرد!
‫- جودی چشم‌قهوه‌ای مهربون... ‫- اون بابیه.
‫این دیگه چیه؟
‫جونیور، تو نیستی. ‫برنامه تلویزیونیه. فیلمه.
‫- جودی. ‫- چیه؟
‫تونی. اومد.
‫ردیفی؟
‫خب، چیزی می‌خوری؟ ‫قهوه؟ بیالی؟
‫نه، نمی‌خوام، مرسی.
‫چی ذهنت رو درگیر کرده؟
‫خب، راستش، یه‌راست می‌رم ‫سر اصل مطلب.
‫در راستای عموت و ترفیع و این داستان‌ها...
‫خیال می‌کردم بیشتر برم تو خیابون.
‫این روزها تو خیابون نبودن خوبه، مگه نه؟
‫مسخره است.
‫می‌دونم. یعنی من شکایتی ندارم.
‫آخه بیش از یه سال گذشته ‫و هنوز دارم نسخه تحویل می‌دم.
‫- خب، چی می‌خوای؟ پول می‌خوای؟ ‫- فقط یه فرصت درآمدزایی می‌خوام.
‫البته با کمال میل انجامش می‌دم،
‫فقط دیروز چهل دقیقه ‫تو داروخونه «رایت اید» مونده بودم...
‫تا براش دوکوزات سدیم رو ‫با تخفیف بگیرم.
‫الان که باید شکم جَن و بچه‌ها رو سیر کنم...
‫راستی، حالش چطوره؟ ‫خواهرم رو می‌گم.
‫خیلی می‌خوابه. سخته.
‫هنوز دچار ویروس اپشتین‌باره، ها؟
‫بهش سخت می‌گذره. نمی‌دونم.
‫دو بچه، خانواده آماده.
‫راستش، احتمالش زیاده دچار افسردگی بشه.
‫البته من اصلا پشیمون نیستم.
‫نه، نه، معلومه که نیستی. ‫بچه خیلی خوبیه.
‫ببین بابی، زندگی مشترک...
‫یا هر کار مشترکی بده و بستون داره.
‫خیلی‌خب، ببین، ‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫ولی راستش من روت حساب می‌کنم.
‫بپی، تامی، اذیتم نکن.
‫اونجا به کسی جز تو اعتماد ندارم.
‫شاید باورت نشه، ولی برام مهمه ‫مراقبش باشن.
‫خیلی‌خب، بذار یه راهی پیدا کنم ‫که هوات رو داشته باشم.
‫شاید بتونی بیشتر پول جمع‌آوری کنی.
‫- مرسی تونی. ممنونم. ‫- خواهش، ردیفه.
‫خیلی‌خب.
‫جمعه‌ها اگه کاتولیک باشی ‫ماهی باشیم، یعنی خوبه دیگه.
‫عین هتل ریتز می‌مونه.
‫باید خودت ببینیش خاله ماری. ‫اونجا خیلی محبوبه.
‫بیا مامان. به خودت استراحت بده.
‫راستی، جریان چیه؟ ‫کسی چمن‌ها رو نمی‌زنه؟
‫وای خدایا. ‫آقای ویتروی باغبون رو یادته؟
‫یکی کتکش زده و دستش رو شکونده.
‫- خدا نکنه. ‫- سال ویتو؟ کی کتکش زده؟
‫یه مشت مرد کادیلاک‌سوار. ‫داشت چمن حیاطی تو خیابون کیمبل رو می‌زد.
‫طرف گفت نمی‌خواد تو این محله باشه.
‫سال بیچاره، چه آدم مؤدبیه.
‫هر بار چمن‌هام رو می‌زد، ‫سطل آشغال‌هام رو می‌ذاشت دم حیاط.
‫- اسمش چیه خاله ماری؟ ‫- سالواتور ویترو.
‫مامان، کسی که کتکش زد رو می‌گم.
‫طرف اومد اینجا و گفت ‫خودش می‌خواد چمن‌ها رو بزنه.
‫من گفتم نه. آقای ویترو رو می‌خوام.
‫«باغبانی ای گری لا مانا.»
‫می‌شناسیش؟
‫تو بستنیت رو بخور. من ردیفش می‌کنم.
‫موج ۹۵.۵، رادیو «دابلیوپی‌ال‌جی» ‫در بروکلین.
‫نفهمیدم تویی لورین.
‫بفرما. اکثرشه.
‫بذار سوالی ازت بپرسم دن.
‫فرض کنیم من زن نبودم ‫و سیاه‌پوست گردن‌کلفتی بودم.
‫باز هم بهم می‌گفتی اکثرش رو می‌دی؟
‫زود باش، بجنب، پول خانم رو بده.
‫فیل، سلام. همین الان به یادت بودم.
‫- همون بلیط ‌های گروه «آیلندر»، مگه نه؟ ‫- این چطوره؟
‫عه، بچه‌ها، خواهش می‌کنم، ‫نمی‌دونم چی شده...
‫خفه شو.
‫دو بار بهت گفتن به جانی سک پول بدی.
‫ولی تو چیکار کردی؟ ‫به کارماین کوچولو پول دادی؟
‫- ببندش. ‫- نه! نه.
‫کارماین کوچولو دوست پدرم بود!
‫فیلی! جویی، ببین. ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫درست می‌گی، ببخشید، پولت رو می‌دم. ‫هر کاری بخوای می‌کنم.
‫به پات می‌افتم، خب؟ ‫به پای همه‌تون می‌افتم.
‫- به پای همه‌مون می‌افتی؟ ‫- آره.
‫راست می‌گه؟
‫چرا از تو می‌پرسم، ‫احتمالا خودت بهش دروغ رو یاد دادی.
‫- خفه شو. ‫- خواهش می‌کنم بچه‌ها.
‫آروم باشین. ‫این صدای شلیک رو جذب می‌کنه.
‫به سلامت زنیکه عوضی آشغال.
‫عه، اینجا رو باش جویی. ‫امروز روز شانسشه.
‫فقط تا بخش «آر» رفت جلو.
‫دفعه بعد، دفعه بعدی در کار نیست.
‫بیاین.
‫من جدول «تایمز» رو دارم...
‫و آگنس هرچی بخواین براتون میاره.
‫مرسی مل.
‫خب، خونه چطور بوده انجلو؟ ‫زندگی با دخترت خوش می‌گذره؟
‫عین بهشت می‌مونه. عین فرعون غذا می‌خورم ‫و اتاق مخصوص دارم، تلویزیون کابلی دارم.
‫- من هم تلویزیون کابلی دارم. ‫- نوه‌ام...
‫ازم پرسید چرا تا حالا ‫بابابزرگش رو ندیده بود؟
‫گفتم: «چون بابابزرگ عضو نیروهای ویژه بود.»
‫اولش ازم می‌ترسید.
‫ولی گفتم: «بیا، می‌ریم بستنی می‌خریم، ‫می‌ریم پارک...»
‫- «خوش می‌گذره...» ‫- خب، بگذریم...
‫- الان همگی اینجاییم. ‫- درسته.
‫واسه این بهتون زنگ زدم ‫که لورین بهم زنگ زده بود...
‫و گفت جان و کارماین کوچولو ‫مسئله‌ای تو خانواده‌مون...
‫ایجاد کردن که از کنترل خارج شده.
‫این جانی عوضی حتی صبر نکرد ‫کرم‌ها به جسد کارماین برسن...
‫تا بهم بگه یه‌راست به خودش پول بدم.
‫مشکل اینجاست که کارماین هیچ‌وقت ‫جانشینش رو تعیین نکرد.
‫همگی فرض کردیم جانیه،
‫آخه پسرش میامیه ‫و سرش تو کار خودشه.
‫جان دو دستی چسبیده. ‫ممکنه وضع خراب بشه.
‫احتمال خون‌ریزی زیادی هست.
‫احتمال؟ داشتن می‌کشتنمون.
‫جیسون، دارن با من حرف می‌زنن.
‫خب، تو با جان صمیمی‌ای. ‫هیچ نظری نداری؟
‫چرا از اون می‌پرسی؟
‫اون که اصلا در حد ورزش حرفه‌ای نبود.
‫منظورت چیه جونیور؟
‫نه بابا، بی‌خیالش، ‫فقط داره دستم می‌اندازه.
‫خیلی‌خب، یه فکری در راستای ‫تعادل به ذهنم رسیده بود...
‫که شاید بتونیم قدرت رو تقسیم کنیم.
‫خانواده سوپرانو دو رئیس داره.
‫خیلی خفن نیست.
‫- از من بشنوین. ‫- بیا الان بحثش رو باز نکنیم. خب؟
‫من تو فکر سه رئیس بودم، ‫عین «تریوم‌ویرات» سزار.
‫- کارماین کوچولو، جانی و خودت. ‫- من بازنشسته شدم.
‫تو بیش از سی سال مشاور کارماین بودی.
‫اگه اون درگیری ساخت‌وساز ‫تو یانکرز رخ نداده بود،
‫الان خودت رئیس اون خانواده بودی.
‫- پیش میاد دیگه. ‫- فکرهات رو بکن.
‫لازم نیست تمام‌وقت باشه، ‫همچنان می‌تونی نوه‌ات رو ببری پارک.
‫اگه وضع خراب شد، ‫تو هم نظر می‌دی.
‫وضع مالی جان هم خیلی از وقتی ‫واسه کارماین کار می‌کرد بهتر می‌شه.
‫پس اینجاست. سالواتور عزیزم.
‫- خاله‌ام تعریف کرد. ‫- آخه من این بابا رو چیکار کردم؟
‫این عوضی‌ها رو از زندان آزاد کردن. ‫معلومه نادم نیست.
‫منبع درآمدم بود.
‫من دیگه حیاط ندارم سالی. ‫خونه‌ام آپارتمانیه.
‫وگرنه می‌گفتم بیای چمن‌هاش رو بزنی،
‫حتی الان که یه دستت خرابه.
‫زنم با این وضع...
‫تو سرم انداخته برم کلانتری.
‫منظورت چیه؟ ‫مگه بچه کجایی؟
‫- نمی‌دونم چیکار کنم. ‫- مگه دوست و رفیق نداری؟
‫خودت که می‌دونی من همیشه ‫از این چیزها فاصله گرفتم.
‫کدوم چیزها؟ ‫خودم می‌رم از طرف تو...
‫باهاش صحبت می‌کنم. ‫دوباره کارت رو جور می‌کنم.
‫من می‌شناسمش.
‫- واقعا؟ ‫- تو هم یه چیزی بهم بده.
‫چه بدونم، دو درصد.
‫مرسی پالی.
‫این یکی و بعدی.
‫[شیرینی‌پزی لا مانا]
‫به‌به، سلطان نون سوپ.
‫نون سوپ رو فرو می‌کنم تو حلقت. ‫بیا ببینم.
‫سلام. بیا، بشین.
‫- خب، حال اون بچه چطوره؟ تونی رو می‌گم. ‫- خوبه.
‫ولی به نظر من، بهتر بود با کارملا می‌موند.
‫بعضی مردها به زن نیاز دارن.
‫باید بهشون بگه کی برن مستراح ‫و خودشون رو بشورن.
‫کی زن می‌خواد، ها؟
‫چه کاری از دستم برات بر میاد پال؟
‫یه آشنایی دارم. ‫گمون کنم احتمالا دیده باشیش.
‫باغبونه، اسمش سال ویتروئه. ‫چمن حیاط خاله‌ام رو می‌زنه.
‫می‌گه برادرزاده‌ات داره میاد محله اون.
‫- خیابان فرانکلین. ‫- محله اون.
‫از وقتی من ساکن اونجا بودم ‫همون‌جا کار می‌کنه.
‫خلاصه، اومدم سفارش اون بچه رو بکنم.
‫پس یه لطفی در حقم بکن، خب؟
‫خودت و برادرزاده‌ات ‫با اونجا کاری نداشته باشین.
‫- راستی، بیسکوتی می‌خوری؟ ‫- نه.
‫آقای جری که صاحب ‫اون آرایشگاه‌هاست رو می‌شناسی؟
‫چند روز پیش اومده بود پیشم.
‫ازم خواست سر بازی «نیکس» ‫باهاش شرط ببندم.
‫جری مراجع منه. ‫سال‌هاست که همین‌طوره.
‫من هم واسه همین قبول نکردم.
‫این پالی باغبون عوضی ‫هم مراجع خودته؟
‫- از دوستانه خاله‌امه. ‫- واسه همین مراجع کسی نیست.
‫آها، می‌خوای بدونی کی مراجع کیه؟
‫- تو بیست سال حبس بودی. ‫- واسه همین حق دارم درآمد داشته باشم!
‫هیچ حقی بهت نمی‌ده.
‫به نظر من، حبس نکشیدن امتیاز داره.
‫پس خوش به حال من ‫که نظر تو اصلا برام مهم نیست!
‫هرچی مال توئه، مال خودته پالی. ‫ولی هرچی نیست، مال بقیه است!
‫حالا یه لطفی در حق خودت بکن ‫و گورت رو از مغازه من گم کن بیرون!
‫خودمون می‌ریم دنبال بابی ‫یا خودش میاد خونه عمو جون؟
‫بچه‌ها رو برد مراسم ظهر کلیسا.
‫نمی‌دونستم مذهبیه.
‫گمون کنم الان دیگه ‫هر کاری رو امتحان می‌کنه.
‫بابی جونیور باز داره تختش رو خیس می‌کنه. ‫در واقع هر شب کارش همینه.
‫بابی دیروز اومد پیش من.
‫واقعا؟
‫خب، بحث کاری کردیم. ‫من زنشم.
‫گاهی باید بهش تلنگر بزنم.
‫جونیور عموی تو هم هست. ‫اگه می‌خوای فعالانه‌تر...
‫- عمل کنی... ‫- سعیم رو می‌کنم. باور کن.
‫علاوه بر این همه کاری ‫که تو خانواده خودم سرم ریخته.
‫ببین تونی، من هر شب ‫واسه بابی و بچه‌ها غذا درست می‌کنم.
‫شام یکشنبه رو خونه خودم درست کردم...
‫و الان باید پیش‌غذاها رو آماده کنم ‫و ببرم خونه عمو جون.
‫- بارب داره از بروستر کمک می‌کنه. ‫- بچه‌های باربارا عادی‌ان.
‫این مسائل خانوادگی، این شام‌های یکشنبه‌ها ‫خیلی مهمن جنیس.
‫راستش، هر روز بیش از پیش ‫درک می‌کنم مامان چی می‌کشید.
‫ما ازش گله می‌کنیم، ‫ولی از من بشنو...
‫دارم بیشتر و بیشتر می‌فهمم ‫چرا اون‌جوری رفتار می‌کرد.
‫خودش تصمیم گرفت اون‌جوری باشه.
‫کسی چنین تصمیمی نمی‌گیره تونی.
‫شوهر ناسپاس. بچه‌های خودخواه.
‫غذاهایی که جنیس درست کرده چطورن؟
‫دو دقیقه مونده. ‫آرتی داره قارچ‌ها رو گرم می‌کنه.
‫چیزی میل دارین براتون بیارم؟
‫- نه، نمی‌خوام. ‫- من یه نوشیدنی می‌خورم.
‫بیست دقیقه مونده، ‫صدف‌ها رو راه بنداز.
‫دارم قارچ‌ها رو گرم می‌کنم. ‫دو دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫آروم باش بابا، فقط اومدم حالت رو بپرسم.
‫- خب، حالت چطوره؟ ‫- می‌گذره.
‫شنیدم رفتی متل ۶.
‫خاله‌ام خونه رو پس گرفت.
‫آخر این ماه می‌رم با فامیلم ‫همخونه می‌شم.
‫ببین، اگه خواستی...
‫من خونه مادرم می‌مونم. ‫اونجا خالیه.
‫می‌تونی چند وقت پیش من بمونی.
‫نه. ممنون.
‫داشتم با فامیلم تونی بی ‫حرف می‌زدم.
‫گفت خیلی مسخره است ‫که ما با هم قهریم.
‫از من بشنو، اون خونه حاضر و آماده است. ‫دو اتاق‌خواب اضافه داره.
‫نمی‌دونم.
‫چرا که نه؟ آرتی، ما عین داداشیم.
‫چند وقت می‌خوایم خصومت داشته باشیم؟
‫- مرسی تونی. خیلی ازت ممنونم. ‫- خواهش، خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫ببین، باید راجع به پارچه‌هات ‫باهات صحبت کنم...
‫دستمال‌ها و رومیزی‌هات رو می‌گم.
‫یه کاری جور کردم.
‫گمون کنم بتونم هفتاد درصد ‫از هزینه‌هات بکاهم.
‫این کلاه‌برداری داره فاش می‌شه.
‫رنگ بعضی جاها کنده می‌شه.
‫بگو ببینم، چه محصولی استفاده شده؟
‫این خونه‌های قدیمی و عتیقه رو درک نمی‌کنم. ‫ظاهرشون ترسناکه.
‫امروز غذا می‌خوریم یا نه؟
‫باربارا و تام هنوز پیش‌غذاها رو نیاوردن ‫عمو جون.
‫قرار بود کی بیان؟
‫ساعت دو. پنج دقیقه پیش بهت گفتم.
‫بیا. چطوره اول ماکارونی بخوریم؟
‫همگی بیاین!
‫مسلما بولونیز گوشت داره، ‫مارینارا نداره.
‫بارب هم مرغ پارامژان ‫و پیتزایولای گوساله رو میاره.
‫خب آنتونی، بازی فصل پیشتون ‫با دلبارتون چطور بود؟
‫چندان خوب نبود. ‫هر دو بازی رو باختیم.
‫- تقصیر اون مربیشونه. ‫- «استارلجر» می‌گه...
‫دلبارتون امسال که اون بچه چینی رو بیاره...
‫سرسخت‌تر هم می‌شه.
‫پدرت اصلا در حد ورزش حرفه‌ای نبود.
‫ای بابا، این دیگه چه...
‫چه مرگته؟
‫- چی؟ ‫- این‌طور نیست.
‫من فوتبال آمریکایی بازی می‌کردم.
‫اصلا تو دانشگاه ‫فوتبال آمریکایی بازی نکردی.
‫دانشگاه؟
‫بعضی از بازیکنان سیتون هال ‫دویست و پونزده سانت بودن.
‫من که مرخصی تحصیلی گرفتم.
‫مشکلت دست کوچکت بود.
‫وای، آره. بابا همیشه همین رو می‌گفت.
‫اونش مهم نیست.
‫چرا مدام به فکر ورزش حرفه‌ای هستی؟
‫اون روز هم گفته بودی.
‫وقتی بچه بودم، ‫همین رو به دخترهای فامیل می‌گفتی.
‫- خیلی اذیت می‌شدم. ‫- تونی، آروم باش، مسئله مهمی نیست.
‫تحقیرآمیزه.
‫از همون کارهاییه که دارم به بچه‌هام ‫یاد می‌دم انجام ندن.
‫پس دیگه نمی‌خوام بشنوم. ‫ختم کلام!
‫عزیزم، لطفا ریکوتا رو بده من.
‫- سلام؟ ‫- اینجاییم!
‫- سلام بچه‌ها. ‫- سلام، ببخشید دیر کردیم.
‫- تاپان زی خیلی شلوغ بود. ‫- باز هم وانت‌ها رو می‌گشتن.
‫خب، بشینین و از این پاستاهای متنوعی ‫که جنیس درست کرده میل کنین.
‫- حالت چطوره عمو جون؟ ‫- از تنبلی خوشم نمیاد.
‫بذاریم این‌ها رو باز کنم.
‫- خیلی خوب شده. ‫- ممنون.
‫تو رادیو شنیدم...
‫ظاهرا «جتس» با اون بچه ‫اهل تالسا قرارداد می‌بنده.
‫هنوز اون بلیت‌های فصل ‫بهمون می‌رسه داداش بزرگ؟
‫اون هیچ‌وقت در حد ورزش حرفه‌ای نبود.
‫- آشغال کثافت! ‫- چیه؟
‫مگه بهت نگفتم دیگه این حرف رو نزنی؟
‫- چه حرفی؟ ‫- از حرف من خوشت نمیاد؟
‫- از خونه‌ام برو بیرون. ‫- باز شروع شد.
‫- تونی... ‫- نه، «تونی» اعصاب نداره.
‫کاپشنت رو برداری، ما می‌ریم.
‫- کاپشن ندارم. ‫- پس راه بیفت دیگه.
‫یکی لطف می‌کنه بهم بگه جریان چیه؟
‫جریان از این قراره که دیگه ‫یکشنبه شام نمیام اینجا.
‫عمو جون، واقعا لازم بود؟
‫خودش اعصاب نداره. ‫مشکل خودشه.
‫ممنون که تلویزیونم رو درست کردی پالی.
‫[ویترو]
‫عجب گناهی. ‫دستیار اسپانیاییش رو اخراج کرد.
‫پسرش از دانشگاه انصراف داد. ‫آخه دیگه پولش رو نداشت.
‫گفت آخرین بارشه که میاد اینجا.
‫- با طرف صحبت کردی؟ ‫- بعدا می‌بینمت.
‫خب، چی شده؟
‫هیچی، با خودم گفتم ‫روز افتتاحیه زودتر از بقیه برسیم.
‫بادوم‌زمینی مهمون منی.
‫انجلو گارپه اومد پیشم.
‫- لورین کالوتزو باهاش صحبت کرده. ‫- آشغال عوضی.
‫تو قبلا عاشقش نبودی؟
‫آره، هزار سال پیش. ‫چیه؟ دیگه هیچی مخفی نمی‌مونه؟
‫مسلما می‌خوای ثبات رو حفظ کنی،
‫ولی اگه فیلی لیوتاردو پولت رو ‫به زور کتک بگیره واقعا زیرکانه است؟
‫باید این مسخره‌بازی کارماین کوچولو رو ‫سریع تموم کنم.
‫وگرنه خیلی‌ها رو جو می‌گیره.
‫خلأ قدرت پیش میاد، ‫فرمانده‌ها دندون تیز می‌کنن،
‫هیچ‌کس مطمئن نیست به کی پول بده، ‫واسه همین هیچ‌کس پول نمی‌گیره.
‫خیلی‌خب، می‌فهمم.
‫اصلا کسی از اون عوضی خوشش نمیاد.
‫هر مشکلی پیش بیاد، می‌گه: ‫«این رو بکشین، اون رو بکشین.»
‫لورین از آدم‌کشی سیر نمی‌شه.
‫- گور باباش، بذار خودش هم بفهمه. ‫- باشه، خب حالا.
‫ببین چی می‌گم. ‫من تا حد زیادی تو رو مقصر می‌دونم...
‫- که با کارماین کوچولو مسخره‌بازی در آوردن. ‫- من چه غلطی کردم؟
‫بهش اعتبار بخشیدی. ‫با این مقام و منزلت تا فلوریدا رفتی...
‫تا اون عوضی رو ببینی.
‫جفتمون قبول داریم کارماین کوچولو ‫خیلی عوضیه.
‫ولی یه مشت هوادار داره...
‫- که به باباش وفادارن. ‫- خب که چی؟
‫خب، انجلو یه پیشنهاد داد.
‫چطوره...؟ صرفا واسه حفظ صلح ‫این پیشنهاد رو داد.
‫چطوره شرایط تقسیم قدرت محیا کنیم؟
‫- تقسیم قدرت. ‫- همه‌تون سهم یکسان دارین،
‫ولی هیچ تصمیم مهمی ‫بدون توافق حداکثر دو نفر گرفته نمی‌شه.
‫- این دیگه چه حرف چرتیه؟ ‫- ببین، این‌جوری...
‫دیگه واسه مأمورها هدف بزرگی نیستی.
‫سه‌تا از خانواده‌های دیگه هم ‫چنین توافقی کردن.
‫مگه خیر سرمون سازمان ملل شدیم؟
‫- خیلی‌خب، ولش کن. حرفم رو فراموش کن! ‫- برو بابا!
‫[وقتشه طبق آرزوهات زندگی کنی.] ‫[هنری جیمز]
‫مردم حق دارم تصمیم بگیرن ‫چه حسی داشته باشن.
‫عشق، شادی، خوشحالی ‫و شوق رو تجربه کنن...
‫- جونیور کجاست؟ ‫- بالا چرت زده.
‫در گاراژ بازه، ماشینش نیست.
‫الان تماس بگیرین...
‫کجاست؟
‫من که گفتم، نمی‌دونم.
‫تو که گمون نمی‌کنی ‫کسی ربوده باشدش، ها؟
‫آخرین بار کی دیدیش؟
‫یه ساعت پیش؟ ‫دو ساعت؟
‫خوابم برد.
‫شاید با ماشین رفته مغازه.
‫کیف‌پول و ساعتش اینجاست.
‫اون که اصلا نباید به‌خاطر وثیقه‌اش ‫از خونه خارج بشه.
‫جونیور.
‫خلاصه وقتی گفتن علاقه‌ای ندارن، می‌گین:
‫«علاقه‌ای ندارین که بچه‌ها ‫مواد مصرف نکنن؟»
‫چیه شباز؟
‫کسی از اون تافی‌های ترکیه‌ای نمی‌خواد.
‫بیشتر فشار میارین.
‫راجع به حاشیه سود ‫چی بهتون گفته بودم؟
‫- جانی کجاست؟ ‫- الان تعطیلیم.
‫- بذار با دامیانو صحبت کنم. ‫- ما امروز سالن رو اجاره کردیم.
‫خدا کمرت رو بزنه، ‫من با جانی سوپرانو کار دارم.
‫عه! اینجا کلیساست.
‫نباید اینجا اون‌جوری صحبت کنی.
‫برو بیرون. زود باش. ‫ما اینجا کار داریم.
‫- با جانی سوپرانو کار دارم. ‫- اینجا جانی نداریم.
‫- من داداششم، صاحب اینجاست. ‫- وایستا ببینم.
‫اینجا اون قدیم‌ها ‫محله ایتالیایی‌نشین بود...
‫چند نفر صاحب اینجا بودن.
‫دستگاه فروش خودکار داشتن.
‫دیگه دستگاه فروش خودکار اینجا نیست.
‫زود باش احمق. برو ببینم.
‫باشه روبرتا، مرسی.
‫شرمنده مزاحمت شدم.
‫بابی سن فیلیپو؟
‫سال‌هاست که جونیور ‫باهاش کاری نداشته.
‫آره، خودم می‌دونم.
‫راستش، حالا که فکر می‌کنم...
‫امروز که اومدم اینجا، ‫رفتار جونیور یه‌کم عجیب شده بود.
‫می‌گفت می‌خواد جانی رو ببینه.
‫کدوم جانی؟
‫- برادرش؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ضمنا، چند روز پیش که داشتیم ‫تلویزیون تماشا می‌کردیم،
‫خیال می‌کرد خودش رو ‫تو یکی از برنامه‌ها دیده.
‫تو خونه من.
‫مایع ظرف‌شویی ما...
‫غلیظه و مخصوص شستن ‫ظرف‌های شماست.
‫دستکش نمی‌خواد، کاملا طبیعیه، ‫مواد شیمیایی نداره...
‫- الو؟ ‫- منم.
‫- لباس‌ها رو بردی خشک‌شویی؟ ‫- عموت گم شده.
‫با ماشینش رفته. ‫به تو که زنگ نزده، مگه نه؟
‫- نه. ‫- کدوم گوریه؟
‫عین پیرزن‌ها می‌مونه. احتمالا داره ‫با یکی از همسایه‌ها غیبت می‌کنه.
‫خونه خانواده رامیرز که اون بغلن رفتی؟
‫می‌ترسم واسه خودش ول بچرخه. ‫پدربزرگ من این کار رو کرده بود.
‫شاید بهتر باشه به تونی زنگ بزنی.
‫نمی‌تونم یهو این‌جوری به تونی بگم.
‫باید پیداش کنم.
‫تو باید بیای اینجا ‫که اگه برگشت خونه باشی.
‫- بابی، من اصلا نمی‌تونم... ‫- من به کمکت نیاز دارم. ای خدا.
‫گاهی گمون می‌کنم من جونیور رو ‫بیشتر از تو دوست دارم.
‫احتمالا می‌دونیم پیروزی ‫پنج شرط الزامی داره.
‫شماره یک. کسی که بدونه کی بجنگه ‫و کی نجنگه پیروز می‌شه.
‫شماره دو. کسی که بدونه چه‌جوری...
‫گری تویی؟
‫من جیمی‌ام. گری اون بالاست.
‫آهای! بیا پایین ببینم!
‫- چی؟ ‫- گفتم بیا پایین ببینم.
‫می‌خوام باهات صحبت کنم.
‫- چیکار داری؟ ‫- از دوستان سال ویتروئم.
‫- خاله‌ام ساکن این خیابونه. ‫- خب که چی؟
‫خب، گمون می‌کنم این حیاط ‫قبلا کار سال ویترو بود.
‫قبلا خیلی چیزها بود.
‫شاید.
‫ولی باید جراحت دستش رو جبران کنی.
‫عه، واقعا؟ واسه چی چنین کاری بکنم؟
‫چون من گفتم، واسه همین.
‫- برو بابا رفیق. ‫- چطوره بری یه قدمی بزنی، ها؟
‫کیف‌پولت رو بده من عوضی.
‫این و چمن‌زنت پیش‌پرداخته.
‫می‌خوام تا سه‌شنبه بعدی ‫کل هزینه ارتوپد سال ویترو رو داده باشی.
‫فرض کنیم هزار و دویست دلاره.
‫علاوه بر اون، من از این به بعد ده درصد ‫کل درآمدت از این محله رو می‌گیرم.
‫- آشغال عوضی! ‫- خفه شو، بدبختت می‌کنم.
‫- ساعت چنده؟ ‫- نگران نباش، از تونل می‌ریم.
‫حالا که ماسارون نیست، ‫تو این جلسه می‌خوایم...
‫- پیمانکار جدید جور کنیم. ‫- اون دفتره دم ترو هیلز.
‫ببین، این مسئله خیلی مهمه:
‫اگه بحث این مزخرفات کارماین کوچولو ‫و جانی وسط اومد، دهنت رو می‌بندی.
‫ردیفه تونی.
‫هیچی نگو. ‫آخه اگه حرف اشتباهی بزنی...
‫- چیه؟ ‫- تونی، منم.
‫ببین، عموت از پیشمون رفته.
‫یعنی مرده؟
‫نه، نه، نه. ‫گمون کنیم احتمالا واسه خودش رفته.
‫راستش، نمی‌خواستم بهت زنگ بزنم، ‫ولی الان دو ساعتی شده.
‫- به درک. ‫- گفته بود می‌خواد بره جانی رو ببینه.
‫- به نظرت ممکنه منظورش بابات بوده باشه؟ ‫- چی؟
‫واسه خودش رفته بیرون تونی.
‫اصلا واسه خودش از شهر بره بیرون،
‫به من ربطی نداره، ‫مرده و زنده‌اش برام فرقی نداره.
‫تقریبا یه ساعت پیش بهت زنگ زده بودم. ‫کدوم گوری بودی؟
‫جانم؟ رفته بودم دنبال دخترت.
‫اینجا بمون. من می‌رم بیرون.
‫تامی کدوم گوریه؟
‫فرستادمش خونه.
‫عه، چه عالی. اون رفت خونه ‫و من باید دم تلفن منتظر بمونم.
‫تقصیر اونه که جونیور فرار کرده جنیس.
‫- بابا، می‌شه من باهات بیام؟ ‫- نه.
‫- می‌شه جنیس بره و ما اینجا بمونیم؟ ‫- مگه نگفته بودم بی‌ادب نباشین؟
‫اگه واسه کسی مهم بود، ‫من می‌رم بالا دراز بکشم.
‫یه ساعت تلویزیون ببینین. ‫بعدش جفتتون تکالیفتون رو تکمیل کنین.
‫تو هم این‌قدر آب‌میوه «اسنپل» نخور.
‫من از این ناراحتم که قبل از نقل‌مکان...
‫کارماین کوچولو به فلوریدا ‫واقعا باهاش صمیمی بودم.
‫خیر سرم عروسیش رفته بودم.
‫کل مهمونی مجردیش رو خودم گرفتم.
‫کل خرج کرده بودم.
‫بعدش که اون بچه‌شون مشکل ریوی داشت، ‫کی اون دکتر رو براش جور کرد؟
‫این چیزها گذشته، ها؟
‫من اصلا نمی‌دونستم شما ‫این‌قدر صمیمی بودین.
‫صمیمی؟ عین داداش بودیم.
‫پس خیلی حیفه که نمی‌تونین ‫راه‌حلی پیدا کنین.
‫یه تکه نون بهم می‌دی؟
‫به این فکر کردی؟
‫شاید بهتر باشه ‫بذاری لورین تحت نظرش بمونه...
‫و سهم بیشتری از کلوپ‌هاش ‫تو فلوریدا بگیری.
‫اگه می‌خواستم به فکر فلوریدا باشم، ‫به میامی نقل‌مکان می‌کردم.
‫تو همین چند وقت پیش ‫تو ماشین منتظر می‌موندی.
‫به نظر من بهتره هنوز هم ‫تو ماشین منتظر بمونی!
‫- جان. صرفا داشت می‌گفت... ‫- غلط کرد که «صرفا داشت می‌گفت...»
‫همه واسه خودشون صاحب‌نظر شدن؟
‫من چیزی نگفتم تونی.
‫من چی بلغور کرده بودم؟
‫ببخشید تونی، با خودم گفتم...
‫حالا باید گندکاریت رو جمع کنم.
‫باید در حق جانی لطف کنم. ‫مثلا چیکار کنم؟
‫خیر سرم باید چیکار کنم؟
‫باید بفهمی این مسخره‌بازی جانی ‫و کارماین کوچولو بده.
‫بی‌ثباتیه. ولی اگه خیلی بد بشه، ‫ممکنه به نفع ما تموم بشه.
‫چه‌جوری؟
‫با هم می‌جنگن و ما بعدش هرچی موند رو ‫جمع می‌کنیم.
‫به احتمال زیاد تهش جانی ‫پیروز بشه، ولی از کجا معلوم؟
‫پس گوش به زنگ باش ‫و دهنت رو باز نکن!
‫ظاهرا رئیس صنف برق‌کاران عوض شده.
‫تونی کریسی رو فرستاد اونجا ‫تا باهاش صحبت کنه.
‫همیشه می‌خواست این مسئله رو بفهمم.
‫تونی کریستوفر رو برادرزاده خودش ‫خطاب می‌کنه...
‫با این حال تو گاهی می‌گی پسرعموئن.
‫آره. درسته، آخه کریسی برادرزاده تونی نیست.
‫کریسی فامیل کارملاست.
‫کریسی مولتیسانتی، بابای کریسی، ‫پسرخاله‌اش بود.
‫ولی دیکی همیشه ‫عین داداش بزرگ تونی می‌موند.
‫واسه همین تونی کریس رو ‫برادرزاده‌اش خطاب می‌کنه.
‫- رسم ایتالیاییه. ‫- خیلی‌خب.
‫در واقع تونی و کریسی فامیلن.
‫جوآن بلاندتو، مامان کریسی...
‫از طرف مادری با تونی فامیله.
‫ولی فامیل خیلی دورن.
‫یعنی نسبتشون به کشور مادری برمی‌گرده.
‫رابین؟
‫چیه؟
‫چند وقت دیگه باید به این کار ادامه بدم؟
‫تا پرونده سنگین علیه تونی سوپرانو؟
‫جمع‌آوری این چیزها سال‌ها طول می‌کشه.
‫این پرونده اخیر علیه جو ماسینو ‫تو نیویورک رو دیدی؟
‫از هفت سال قبل از تفهیم اتهام ‫شروع کرده بودن.
‫سلام خوش‌تیپ.
‫الان ساکن کجایی؟ ‫همین حوالی؟
‫- من رو می‌شناسی؟ ‫- تو رو بشناسم؟
کافه ژوپیتر؟ ‫تو خیابون ششم؟
‫اونجا آتش گرفت.
‫کلی آدم مردن.
‫داداشم جانی رو می‌شناسی؟
‫اعتراف می‌کنم هنوز خوش‌قیافه‌ای.
‫منظورت چیه؟
‫من و تو ارتباطی داشتیم؟
‫یه راننده تاکسی عوضی ‫پای من رو زیر کرد.
‫- من ماشین دارم. ‫- همراه می‌خوای؟
‫نمی‌ذارم تنها باشی.
‫- می‌خوام برم خونه. ‫- من رو تا پناهگاه برسون.
‫باید ماشینم رو پیدا کنم.
‫حالتون چطوره؟
‫من مجبور نیستم چیزی به شما بگم.
‫کارت شناسایی دارین آقا؟
‫گور بابات پلیس عوضی، ‫من حقوقم رو بلدم.
‫عه، آروم باشین.
‫ماشینم رو دزدیدن. ‫وکیلم رو می‌خوام.
‫اسمش چیه؟
‫مل.
‫خیلی‌خب. مل چی؟
‫ببینین، شما اومدین بیرون ‫و کفش پاتون نکردین.
‫خونه‌تون کجاست؟
‫- بلویل. ‫- نمی‌خواین اسمتون رو بهم بگین؟
‫- شما اصلا تو دردسر نیفتادین. ‫- کورادو سوپرانو.
‫ببینین چی می‌گم آقا.
‫چطوره سوار ماشین بشین که توش گرمه؟
‫سعی می‌کنیم با وکیلتون ‫تماس بگیریم، خب؟
‫امان از دستت عمو جون، ‫خدا رو شکر.
‫محل سکونت این آقا اینجاست خانم؟
‫ایشون عموی منه.
‫کجا بودی؟ ‫خیلی نگرانت بودیم.
‫باید کارت شناساییتون رو ببینم خانم.
‫آها، باشه، کیفم رو میارم.
‫در واقع باید کارت شناسایی ایشون رو ببینیم.
‫بابی، کیف‌پول عمو جون رو بیار، ‫طبقه بالا روی پاتختیشه.
‫عمو جون، یخ زدی.
‫پیاده روی پل خیابون کلی پیداش کردیم.
‫تو نیوآرک؟
‫ماشینت کجاست؟
‫- دزدینش. ‫- کی دزدیدش؟
‫خودت می‌دونی کی.
‫خودشه.
‫جونیور سوپرانو.
‫- بفرمایین آقا. ‫- برو بمیر.
‫عمو جون، بس کن.
‫ممنون آقایون. ممنون.
‫به تامی گفتی داری می‌ری ‫دیدن پدر من؟
‫معلومه که نه.
‫چیکار می‌کنی؟ بشین!
‫- باید برم سرویس. ‫- بابی، باهاش برو.
‫امان از دستتون، خودم تنهایی می‌تونم!
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫سوپ باز می‌کنم.
‫آدم می‌ره بیرون ورزش کنه ‫و همه به جونش می‌افتن.
‫سلام هیلدی.
‫وای، سلام لوییس، ‫سلطان دستگاه شرط‌بندی چطوره؟
‫وای، دیگه از اون کارها نمی‌کنم، ‫بازنشسته شدم.
‫متوجهی؟
‫تونی، منم.
‫- برو، سرم شلوغه. ‫- فرماندار امضاش نکرد.
‫ارل ویلیامز هم فردا صبح می‌میره ‫و همه‌مون مسخره می‌شیم.
‫چی شده؟
‫عمو جون رو...
‫با دمپایی تو نیوآرک پیدا کردن.
‫دنبال بابا می‌گشت تونی.
‫ممکنه آلزایمر داشته باشه. ‫نمی‌دونم.
‫خوبه. شاید شماره من رو فراموش کنه.
‫امان از دستت.
‫کارتوزای موتزارلا آوردم، هنوز گرمه.
‫آرتی، الان جلسه خانوادگی داریم.
‫من اصلا اینجا نیستم.
‫جهت ثبتش...
‫عموی ماست تونی. ‫ممکنه مشکل جدی داشته باشه.
‫ببین جنیس، به شوهرت هم گفتم...
‫- مرده و زنده‌اش برام فرقی نداره. ‫- این‌قدر کینه‌ای هستی؟
‫تو از نصف ماجراهای ما هم خبر نداری.
‫اگه نگرانی، خودت ببرش دکتر.
‫آخه من دیگه بسمه.
‫با کسی جز تو خو نمی‌گیره تونی.
‫ما اصلا نمی‌تونیم سوار ماشینش کنیم.
‫- به درک. نتیجه اعمال خودشه. ‫- تو هم به نتیجه اعمالت رسیدی.
‫به نظرت دلیلی نداره ‫که تک و تنها بدون خانواده‌ات...
‫اینجا زندگی می‌کنی تونی؟
‫وایستا ببینم، وایستا ببینم.
‫تو می‌خوای من رو ‫واسه زندگی مشترک نصیحت کنی؟
‫تونی، الان می‌تونم ‫خیلی چیزها بگم که نمی‌گم.
‫به درک! بگو. بگو، خب که چی؟
‫خیال کردی نمی‌فهمم چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوای بندازیش گردن من؟
‫کل عمرت هر وقت مشکل خانوادگی پیش می‌اومد،
‫- وظایفت رو ول می‌کردی و فرار می‌کردی. ‫- فرار می‌کردم؟
‫- یا می‌رفتی تبت یا برکلی خراب‌شده. ‫- من هجده ساله بودم!
‫من شونزده ساله بودم ‫که من رو با مادر روانیمون...
‫که یهو خیلی باهاش همذات‌پنداری می‌کنی ‫تو خونه تنها گذاشتی.
‫- فقط گفتم درک می‌کنم... ‫- جنیس رها.
‫سرکش آزاد.
‫من اینجا رفتار مزخرفش رو تحمل کردم ‫و سعی کردم پسر خوبی باشم،
‫ولی تو داشتی اسید مصرف می‌کردی ‫و عشق می‌کردی.
‫- اسید؟ ‫- به نفعته ندونی.
‫این‌طور نیست تونی، خودت... ‫خودت بهش بگو این‌طور نیست.
‫جنیس بیچاره، خیلی افسرده است.
‫نمی‌تونه از روی مبل بلند بشه...
‫آخه ویروس اپشتین‌بار خیلی خسته‌اش کرده.
‫- جنیس بیچاره و بدبخت. ‫- چطوره آروم بگیریم؟
‫شاید واقعا زرنگ بودی. ‫یه مدت از اینجا رفتی.
‫دوران دوره‌گردیت تموم شد.
‫بلایی که سر تک‌تکشون آوردی رو ‫سر این مرد هم میاری.
‫آشغال عوضی!
‫زنیکه احمق. خیال کردی ‫عین مادرتی، ها؟
‫حالا می‌تونی بلایی که سر بابا آورد رو ‫سر اون بیاری.
‫بسه!
‫آشغال عوضی!
‫آشغال...
‫می‌خوام برم بیرون.
‫مسئولیت بیشتری می‌خوای؟
‫اول زنت رو کنترل کن.
‫بعدش یهو سر یکی از بچه‌ها رو ‫با بیل زخمی کرد...
‫- و اون یکی رو از درخت انداخت پایین. ‫- از درخت پرید پایین...
‫و با اره‌برقی اومد سمتم. ‫حق داشتم از خودم دفاع کنم.
‫خیلی‌خب، آروم بگیرین. ‫آروم باشین.
‫سال ویترو از وقتی مامان من...
‫هنوز تو «کرسگی» کار می‌کرد، ‫تو اون محله شاغل بود.
‫باید بتونم به بچه محل خودم کمک کنم.
‫خیلی‌خب، چطوره ویترو و برادرزاده‌ات ‫اون محله رو نصف کنن؟
‫شرق دایر مال شما. ‫غرب دایر مال اون.
‫بابت شکستگی دستش هم... ‫چه بدونم، پونصد دلار بهش بده.
‫خودم به طرف گفتم هزار و دویست تونی.
‫خب، باید خیر سرمون تو زندگی ‫سازش کنیم پالی.
‫واسه درد و عذابش ‫هزار دلار بده.
‫طبیعتا سهم خودم رو هم می‌خوام. ‫آخه اولین باره...
‫که این ماجرا به گوشم می‌رسه.
‫کسب‌وکار جدیده. ‫برادرزاده‌ام تازه رو پای خودش وایستاده.
‫نمی‌خواستم اگه به نتیجه نرسید ‫به کسی پول بدم.
‫مسلما ویترو چمن خودت رو هم می‌زنه تونی.
‫رایگان.
‫یادم بنداز بعدا راجع بهش باهات صحبت کنم.
‫به‌به، سالواتور عزیزم، ‫دست راستت چطوره؟
‫داره بهتر می‌شه. ‫پال، به آقای گالتیری صدا کن.
‫اسم میانی من هم پاله.
‫خب، با طرف صحبت کردم. ‫خبر خوشی دارم...
‫بابت دستت پونصد دلار گرفتم...
‫و می‌تونی نصف محله رو نگه داری.
‫- نصف. ‫- می‌تونست هیچی نباشه.
‫شانس آوردی من رو می‌شناسی.
‫غرب دایر مال توئه، ‫شرقش مال اونه.
‫پالی، زنم...
‫خیلی‌خب، ممنون پالی.
‫آها، یه چیز دیگه.
‫باید چمن چند خونه رو رایگان بزنی.
‫از دوستانمونن.
‫عجب ضربه خفنی بود، مگه نه؟
‫آره، واقعا خیلی خفنی.
‫آقای سوپرانو.
‫هری واینر هستم. ‫عصب‌شناس مادرتون بودم.
‫تو گرین گروو معاینه‌اش می‌کردم.
‫آها، حالت چطوره؟
‫گمون کنم خواهرتون بهتون گفته ‫دارم عموتون رو درمان می‌کنم.
‫- آها، آره، آره، اشاره کرده بود. ‫- می‌بینمت تونی.
‫باشه.
‫به نظرم می‌تونیم با داروی مناسب ‫این چیزها رو کنترل کنیم.
‫- کدوم چیزها؟ ‫- همین انفارکتوس‌ها. سکته جزئی محسوب می‌شن.
‫اون روز آسیب مغزی شدیدی بهش وارد شد.
‫احتمالا متوجه شدین رفتارش ‫طی شش ماه اخیر فرق کرده.
‫آها، خب، راستش رو بخوای...
‫من و عموم دیگه زیاد حرف نمی‌زنیم.
‫- چه ناراحت‌کننده. ‫- ناراحت نباش، خیلی عوضی و آشغاله.
‫خب، خوش‌بختانه سرکشی ‫از علائم این بیماریه.
‫بی‌صبری، فراموش‌کاری، ‫مخصوصا در حافظه کوتاه‌مدت.
‫ندیدین یه سوال رو ‫سه دقیقه یه‌بار تکرار کنه؟
‫بپرسه ساعت چنده؟
‫نمی‌دونم. ‫شاید، آره.
‫اذیت‌کننده است، خودم می‌دونم.
‫من اصلا نمی‌خوام تو درگیری ‫خانوادگیتون دخالت کنم.
‫- فقط خواستم حالتون رو بپرسم. ‫- خب، خوشحال شدم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب. مرسی.
‫اعضای خانواده سنجاب...
‫سگ دشتی معمولا لونه‌اش رو ‫در سراسر غرب...
‫تامی؟
‫برات ماهی آوردم.
‫می‌خوام یخچالم رو تمیز کنم.
‫حواست باشه در اون فریزر رو محکم ببندی.
‫از بین این دو گونه اصلی...
‫سگ دشتی دم‌سیاه خیلی رایج‌تره...
‫و در اکثر نواحی دشت‌های بزرگ ‫و حوضه بزرگ سکونت داره.
‫خب، حالت چطوره؟
‫شنیدم یه مشکل جزئی داشتی.
‫مشکل کجا بود؟
‫خیلی‌خب.
‫ولی حرف دکترت فرق می‌کرد.
‫کی؟ کندی؟
‫کندی دکتر سرطانته.
‫خودم می‌دونستم.
‫تو گفتی دکتر.
‫سگ دشتی دم‌سفید در نواحی ‫مرتفع‌تری زندگی می‌کنه...
‫و زمستون‌ها به خواب زمستانی می‌ره.
‫فقط داروهات رو بخور عمو جون.
‫حالت بهتر می‌شه.
‫به حافظه‌ات کمک می‌کنه.
‫از من بشنو، ترجیح می‌دم ‫خیلی چیزها رو فراموش کنم.
‫آره، من هم همین‌طور.
‫[شیرینی‌پزی لا مانا]
‫فیچ اینجا بود؟
‫آره، اومد حالم رو بپرسه.
‫خب، جریان چیه؟
‫بر خلاف فیچ رأی دادی؟
‫- آدم مهمیه. ‫- چرا به تو غر می‌زنه؟
‫من هنوز رئیس این خانواده‌ام. ‫علی‌رغم توافقات.
‫رنگشون زرده و معمولا تیرگی...
‫این سگ‌های دشتی روزها می‌خوابن.
‫عه، جدی؟
‫ببین، دکتر گفت احتمالا نمی‌فهمیدی ‫داری چی می‌گی.
‫منظورت چیه؟
‫مزخرفات ورزش حرفه‌ای رو می‌گم.
‫خب، فیچ دیگه چی گفت؟
‫سقف ماشینش رو عوض می‌کنه.
‫خیلی‌خب، فرض کنیم ‫نمی‌فهمیدی داری چی می‌گی...
‫و یادت می‌ره حرف‌هات رو ‫بارها و بارها تکرار می‌کنی.
‫خب؟
‫چرا حتما باید حرف ناراحت‌کننده بزنی؟
‫چرا نمی‌تونی حرف قشنگی رو ‫بارها تکرار کنی؟
‫گرگ صحرایی اومد.
‫مگه من رو دوست نداری؟