‫«ترجمه از محمد سید»
‫و حالا اخبار.
‫می‌خواید یه دور آزمایشی باهاش بزنید؟
‫هفتۀ پیش در مورد این حرف زدیم ‫که حس یه دلقک غمگین رو داری.
‫الان چی شده؟
‫خب، چند شب پیش یه خوابی دیدم...
‫توی یه کادیلاک بودم، ‫شبیه همونی که بابام داشت،
‫کارملا رانندگی می‌کرد،
‫منم صندلی عقب، سمت شاگرد نشسته بودم.
‫کنارم گلوریا نشسته بود.
‫جلوی من، کنار کارملا،
‫یکی از شرکای کاری‌ام نشسته بود.
‫همونی که برای پسرش حادثه پیش اومد.
‫نمی‌دونم کجا می‌رفتیم.
‫هیچ‌جا.
‫چون انگار کلاً به جایی نمی‌رسیدیم.
‫یه‌جورایی شبیه همین جلسات روان‌درمانی.
‫بعدش توی ماشین گرم بود، ‫خفه بود...
‫کولر هم نداشت.
‫همین دیگه.
‫و اینکه...
‫دوستم یه کرم ابریشم روی سرش داشت.
‫و تبدیل شد به... یه پروانه.
‫دوستت اخیراً تغییری کرده؟
‫دوست نیست. شریک‌ـه.
‫و نه.
‫فکر می‌کنی خوابت چه معنی‌ای داره؟
‫نمی‌شه همین‌جوری بگی معنیِ این وامونده چیه؟
‫آخه تو قطعاً می‌دونی.
‫چرا هر دفعه باید این همه طولش بدیم؟
‫هر بار!
‫من قطعاً نمی‌دونم.
‫من که اون خواب رو ندیدم.
‫معنی از طریق به زبون‌آوردن مشخص می‌شه.
‫قلمبه‌سلمبه حرف می‌زنی که من هیچی نفهمم؟
‫خیلی‌خب.
‫همسرت، دوست مخصوصت،
‫یه شریک کاری، خودت...
‫همه توی یه ماشین؟
‫ماشین بابات؟
‫و زنم پشت فرمون بود.
‫که اگه پدرم زنده بود،
‫حتی دو ثانیه هم تحملش نمی‌کرد.
‫- توی لحنت عصبانیت حس می‌کنم. ‫- نه، حرفم اینه که...
‫آدم‌های قدیمی فرق داشتن.
‫مردها جلو، زن‌ها عقب.
‫شما این ترتیب رو دوست دارید.
‫راستش، فکر می‌کنم ‫زن‌ها بهتر باشه سوار یه گاری کوچیک بشن.
‫پشت ماشین. مثل کارتون‌ها.
‫مثل پشت کشتی نوح که یه قایق کوچیک با راسوها هست.
‫- پس زن‌ها راسو هستن. ‫- تو رو خدا ول کن!
‫یه شوخی کوفتیه. مگه اینجا بیمارستان سرطانه؟
‫ولی توی خواب، کنترل دست کارملاست.
‫چرا؟ چون رانندگی می‌کنه؟
‫هر جریانی که با اون دوتای دیگه داشتی،
‫می‌خوای با کارملا حل و فصلش کنی.
‫- چرا؟ ‫- این همون چیزیه که باید بفهمیم.
‫فروید می‌گه خواب‌ها آرزو هستن.
‫خواب‌ها آرزو هستن.
‫مگه نمی‌گفتی خواب‌ها...
‫- نشون‌دهندۀ امیال سرکوب‌شده و... ‫- بستگی داره.
‫می‌دونی، باید این روان‌درمانی لعنتی رو ول کنم.
‫«شاید اینه، شاید اونه.»
‫شاید هم کوفت زهرمار‌ـه!
‫پس کنترل تکانه چی می‌شه؟
‫من چهار ساله که دارم روی این صندلی می‌شینم،
‫و هنوز نمی‌تونم خشمم رو مدیریت کنم.
‫و باعث می‌شه توی کارم اشتباه کنم!
‫چه کمکی توی این مورد بهم کردی؟!
‫- برگردیم سرِ موضوعِ خواب. ‫- گور بابای خواب. یه خواب معمولیه.
‫ای خدا، با پولی که اینجا خرج کردم، ‫می‌تونستم یه ماشین فِراری بخرم.
‫اون‌جوری حداقل می‌تونستم خانم‌ها رو جذب کنم.
‫منظورت چیه؟
‫بس کن، خب؟ نذار دهنم باز بشه.
‫به‌نظرم از دستاوردهای مهمی که اینجا داشتیم
‫داری سرسری رد می‌شی.
‫«مامانم وقتی خوراکِ گوشت می‌بینه، ‫آب دهنش راه می‌افته.»
‫«شما بچۀ دوم خانواده هستی.»
‫«کارملا داره رانندگی می‌کنه! چقدر جالب!»
‫بارِ اولی که اومدی اینجا
‫افسردگی بالینی داشتی.
‫از حملات عصبی‌ای رنج می‌بردی که ‫جونت رو به خطر مینداخت.
‫توی جفت این زمینه‌ها بهبود قابل‌توجهی داشتی.
‫آره، باشه، ولی...
‫بی‌خیال.
‫من الان چهار ساله که میام اینجا.
‫بچۀ خوبی بودم. ‫(می‌تونه معنیِ «ورزشکار خوبی بودم» هم بده)
‫ها؟
‫(برای همین تونی دست‌هاش رو به شکل «وقت استراحت» می‌کنه)
‫سوفیا. کاپشنت.
‫سرماخوردگی‌ات تازه خوب شده. یالا.
‫[تقدیم به قشنگِ خودم، دوست‌دارِ تو بابی]
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫اگه به‌خاطر بچه‌ها نبود الان پیشت بودم.
‫ما ۴۰ درصد از سهم بیزینسِ وزارت مسکنت رو می‌خوایم.
‫چیه؟ چون توی اون قضیه موافق بودم
‫فکر کردی حق داری سرِ این یکی هم ‫دست توی جیبم کنی؟
‫اونجا می‌خواستم حسن نیّتم رو ثابت کنم.
‫تونی، ما قبلاً هم تجربه‌ش رو داشتیم.
‫ما زلمن رو شریکیم. ‫بنابراین، هر چی از زلمن در بیاد،
‫ما هم توش سهم داریم.
‫حرف‌هاتون تموم شد؟
‫رالف لعنتی!
‫رابطت توی این قضیه کجاست؟
‫این هفته بسته‌هاش رو نرسونده.
‫نمی‌دونم.
‫شاید تو بتونی بهم بگی.
‫تقریباً همونی که انتظار داشتیم.
‫استیکی که خلال‌دندون داره مال باباست.
‫دوست داره یه طرفش خام باشه.
‫توی سی‌ان‌بی‌سی دیدم که سودآوری آوت‌بک...
‫ببخشید.
‫بشین و بخور.
‫حروم‌کردنِ غذای خوب، گناهه.
‫قارچ‌ها رو امتحان کنید.
‫نمی‌دونم چی‌کارشون می‌کنن، ولی خوشمزه‌ان.
‫ظلم وحشیانه،
‫آزادی روبسپیر،
‫- برابری‌اش... ‫- بابی؟
‫من خوبم.
‫به بچه‌ها غذا دادم.
‫ممنون.
‫بابی، امروز با کیک چی‌کار کردی؟
‫کیک؟
‫دخترت می‌گه توی صندوق عقب ماشینت دیده.
‫وقتی از تمرین آوردمش بهم گفت.
‫بردمش سر قبر کارن.
‫دفنش کردم.
‫امروز سالگرد ازدواج‌مون بود.
‫چهارده سال.
‫کاش بهم می‌گفتی
‫قبل از اینکه استیک‌ها رو از او‌ت‌بک بگیرم.
‫مخلفاتش به تنهایی، بالای سی دلار شد.
‫چند وقت یه‌بار می‌ری سر قبرش؟
‫هر روز. ‫دلم بیشتر از همه برای همین تنگ شده.
‫برای حرف‌زدن باهاش.
‫باور کن، بابی، می‌فهمم.
‫من جفت والدینم رو از دست دادم.
‫برای مردم خیلی راحته که نصیحت‌های ساده کنن...
‫«تحمل کن، فراموش کن» و غیره.
‫من این حرف‌ها رو بهت نمی‌زنم.
‫سوگواری یه فرایند‌ـه.
‫بعضی وقتا شجاعت یه ارزش نیست.
‫تونی‌ـه.
‫- سلام. ‫- ببین،
‫نذاریم این قضیه از کنترل خارج شه.
‫یه مدته که داریم کار و کاسبی خوبی می‌کنیم.
‫کارماین موافقه. منم موافقم.
‫خب، چهل درصد که شدنی نیست،
‫همه‌مون اینو می‌دونیم.
‫من حاضرم تا پنج و نیم درصد راه بیام.
‫الو؟
‫قابل ‌قبول نیست.
‫اون یارو که برای تونی ‫ ارزیابی مسکن انجام می‌ده...
‫اسمش رو گذاشتم: ویک ارزیاب.
‫جویی!
‫می‌خوام بری یه سر به این لهستانیه بزنی
‫که تونی سوپرانو ‫گذاشته برای ارزیابی‌های الکیِ خونه‌ها.
‫- ویک ارزیاب. ‫- بهش حالی کن
‫که از این به بعد قراره برای ما کار کنه
‫روی این خونه‌های درب‌وداغونی که ‫توی نیوجرسی خریدیم.
‫چشم.
‫چرا براش کیک گرفته؟ اون که مُرده.
‫برو بگیر بخواب.
‫نیکی گیلاردی گفت روح مامان
‫برمی‌گرده و روح‌زده‌مون می‌کنه.
‫چیزی به اسم روح وجود نداره.
‫قضیۀ کیکه؟
‫شاید برای راهبه‌ها بوده.
‫بعضی وقتا که توی راهرو راه می‌رم
‫بوی موهاش رو حس می‌کنم.
‫خب، شاید اگه کار بدی کنیم،
‫روح‌زده‌مون کنه تا بچه‌های خوبی بشیم.
‫لازم نیست از چیزی بترسی.
‫برو بگیر بخواب.
‫تونی خیلی عصبانیه که پیشنهاد متقابل ندادی.
‫خدایی نکرده اگه اوضاع بیخ پیدا کنه...
‫ممکنه یه تغییراتی ایجاد بشه.
‫- تونی؟ ‫- همین‌قدر بگم که
‫فارغ از هر اتفاقی که الان یا در آینده بیفته
‫کارماین تو رو فراموش نمی‌کنه.
‫و علت اینکه این‌طوری راحت با هم حرف می‌زنیم...
‫اینه که رفقای قدیمی هستیم
‫و می‌دونم می‌تونم پیش تو ‫یه‌کم خودم رو خالی کنم.
‫ارزون‌تر از هم‌صحبتی با باریستاست.
‫من فقط سعی دارم روابط خوبی بین خانواده‌ها برقرار کنم.
‫کاری که همیشه کردم و همیشه خواهم کرد.
‫فارغ از اینکه چه اتفاقی می‌افته ‫یا کی رئیس می‌شه.
‫چه من بشم، خدایی نکرده،
‫یا هر کس دیگه‌ای.
‫سلام برانکو. چطوری؟
‫سلام.
‫- هست؟ ‫- داره اصلاح می‌کنه.
‫- رئیست چطوره؟ ‫- داره صورتش رو اصلاح می‌کنه!
‫نه، کارفرمای محل کارِت،
‫خانم کرلینکو.
‫خوبه.
‫علت اینکه ازت می‌پرسم اینه که ‫صورت‌حساب به دست‌مون نرسیده.
‫- ایناهاش. ‫- دیگه بُریدم.
‫- از چی؟ ‫- از همه‌چی.
‫به خواهرزاده‌ام چیزی تعارف کردی؟
‫من یه پرستار رسمی‌ام.
‫خدمتکار نیستم.
‫بهش یه آسپرین تعارف کردی؟
‫زنیکه!
‫چرا یه‌جوری شدی؟
‫این جلسۀ رسیدگی به صلاحیت لعنتی.
‫دو بار عقب افتاده، و الان قراره جمعه برگزار شه.
‫نمی‌دونم باید جشن بگیرم یا خودمو از ترس خیس کنم.
‫درست می‌شـ...
‫همه‌جات کِرِم اصلاح هست.
‫ها؟
‫خودت رو نمی‌شوری؟
‫اینجا هم هست.
‫تقصیر اون نورپردازی لعنتی طبقه بالاست.
‫اگه بابی لامپ قوی می‌ذاشت...
‫گوش کن. ته‌وتوش رو در میاریم که هیئت‌منصفه
‫هر روز قبل از اینکه با اتوبوس برن دادگاه، ‫کجا جمع می‌شن.
‫اگه این قضیۀ صلاحیت روانی جواب نده...
‫نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫خب، ماجرای شما دوتا چیه؟
‫مَرد خیلی خوبیه.
‫فقط هنوز خیلی عزادار‌ـه.
‫عشق‌مون وارد مراحل جدیدی نمی‌شه.
‫بعضی وقتا آدم تعجب می‌کنه.
‫خب، مطمئنم که اون زنِ شریفی بوده
‫ولی بابی داره دچار روان‌پریشی می‌شه.
‫لباس‌های کارن هنوز توی کمد هستن،
‫و دیروز برای سالگرد ازدواج‌شون براش یه کیک خرید
‫و سر خاکش دفنش کرد.
‫چی؟ سر خاکش؟
‫خدا نکنه من یه چیزی بگم،
‫اون‌وقت یه عجوزۀ بدجنس به‌نظر میام
‫که بین اون و زن مرحومِ ایدئالش قرار گرفته.
‫گوش کن، برای یکشنبه هیچ برنامه‌ای نریز.
‫باچالیری‌ها دارن میان اینجا، ‫می‌خوام به اون بچه‌ها حس خوبی بدی.
‫بابی جونیور؟ اون بچه حدوداً یازده سالشه.
‫توی خونه دست به سیاه و سفید نمی‌زنی.
‫نمی‌میری یه شب، دوین و دوست‌هات رو نبینی.
‫قرار بود درس بخونیم.
‫ولی به گمونم برات مهم نیست.
‫ویک.
‫آهای ویک.
‫جواب تلفن جانی رو نمی‌دی؟
‫چی گفتی؟
‫اه!
‫من یه ارزیاب ساده‌ام!
‫بذار این رو برات ارزیابی کنم.
‫بیا رستوران «رد چیمنی»، توی خیابون سوم.
‫فردا صبح ساعت ۹، آماده برای کار.
‫برای جانی و کارماین.
‫ویکتور الان ترسیده.
‫- هیچ‌کس نمی‌دونه کجاست. ‫- ببینید، همه‌ش بلوفه.
‫اونا واقعاً نمی‌خوان یه فعالیت جدا راه بندازن.
‫می‌دونید کلاهبرداری مسکن ما چه هزینه‌هایی داره؟
‫ارزیاب هست، دلال فقرا هست.
‫اونا می‌خوان وارد یه کار آماده بشن.
‫می‌خوای برم یه سر به آدم‌های جانی سک بزنم؟
‫فقط لب تر کن.
‫نه، می‌دونی چیه؟
‫من قرار نیست قاتی کنم.
‫با تمام احترام، تی،
‫کتک‌زدنِ ارزیابت...
‫مستقیماً به قصد عصبانی‌کردنِ تو بوده.
‫ایناهاش.
‫بهش بگو انقدر بوق نزنه
‫وگرنه میام نفله‌اش می‌کنم!
‫- تی، سیل. ‫- خیلی‌خب، سیل.
‫- از بازی لذت ببر. ‫- می‌بینمت، تون.
‫حله، ویت.
‫با بینزی توی فلوریدا حرف می‌زنی؟
‫هر از گاهی.
‫اونجا توی میامی ‫تا حالا شده به پسر کارماین بربخوره؟
‫اگه کاری داشتی، موبایلم در دسترسه.
‫بینزی بهم گفته
‫خیلی وقتا کارماین کوچک رو می‌بینه.
‫خب، شاید بینز بتونه از زیر زبونش حرف بکشه.
‫ببینه آمادگی جلسه با من رو داره یا نه.
‫شاید اگه با پدرش حرف بزنه، ‫بتونیم این گندکاری رو حل کنیم.
‫بینزی باید اتفاقی بهش بربخوره.
‫حس نکنه رفتیم سراغش.
‫آره، خیلی باحال بود.
‫- وای. ‫- اونجا رو!
‫فقط کنگر شکم‌پر‌ـه.
‫چه خوشگله.
‫نه، من که کاکتوس نمی‌خورم.
‫کاکتوس.
‫اگه کنگر دوست نداشته باشی ایتالیایی نیستی.
‫یعنی چی؟ «مایک پیازا» هیچی جز کنگر نمی‌خوره؟
‫واقعاً مسخره‌ست.
‫خیلی‌خب.
‫من برنج دوست دارم. شاید چینی‌ام.
‫آه-سووووو، پاپا-سان. ‫(یعنی: بله، بابا جون)
‫- ای‌جی. ‫- تو هم بس کن، بابی.
‫اگه بچه‌های کوچیک شرقی مسخره‌ات می‌کردن خوشت می‌اومد؟
‫من باز می‌کنم.
‫کنگر می‌خوای، بابی جونیور؟
‫- نه. ‫- وقت شامه.
‫مطمئنی، بی‌جی؟ از دستت می‌ره ها!
‫- حرف رو یه‌بار می‌زنن. ‫- هو!
‫سلام. سلام.
‫سلام، خانم سوپرانو.
‫دوستان، ایشون دوین هستن.
‫دوین، چیزی می‌خوری؟
‫نه، ممنونم. می‌رم تو منتظر می‌مونم.
‫هوم.
‫بهتون گفت هفتهٔ پیش ‫ کی رو توی ابزارفروشی شانتز دیدم؟
‫عه، خدایا، باید به هر کسی که می‌بینی بگی؟
‫الان به این معما پایان می‌دم.
‫- کانی فرانسیس. (خوانندۀ مشهور) ‫- عه.
‫ببخشید.
‫داشت به نورپردازی‌های توکار نگاه می‌کرد.
‫من نورپردازیِ توکار گذاشتم
‫- ولی الان پشیمونم. ‫- الو؟
‫آنتونی کجاست؟
‫با اون دختره رفت بالا.
‫شما دوتا باهام بیاید.
‫آنتونی!
‫درِ اتاقت رو نباید ببندی.
‫داشتیم درس می‌خوندیم.
‫با مهمونات این‌طوری رفتار می‌کنی؟
‫مهمون‌های من؟ تو دعوت‌شون کردی.
‫این بچه‌ها تازگی مادرشون رو از دست دادن.
‫می‌شه یه‌کم براشون وقت بذاری؟
‫می‌دونی که بابی کوچولو خیلی دوستت داره.
‫مگه من مهد کودکم؟
‫اینجا هزارتا بازی داری.
‫سرنخ، مونوپولی.
‫کمک‌شون کن یه چیزی انتخاب کنن.
‫بیاید تو بچه‌ها. ‫ای‌جی کمک‌تون می‌کنه یه بازی پیدا کنید.
‫روح...
‫با من صحبت کن.
‫بابی جونیور تپل‌ـه؟
‫نه، یه‌بار دیگه بکن، ولی جدی!
‫مثل دفعهٔ قبل با اون بچه کوچولوی مُرده.
‫آره، مسخره‌بازی رو بذار کنار.
‫خیلی‌خب. جدی.
‫ارواح، خودتون رو معرفی کنید.
‫دوباره داری هُلش می‌دی.
‫خفه شو.
‫به‌نظرتون مامانمه؟
‫هوم، احتمالاً نه. کسایی نیستن که بشناسی.
‫- با من انجامش می‌دی دوین؟ ‫- باشه.
‫روح، تو کارن باچالیری رو می‌شناسی؟
‫سوفیا.
‫[بله]
‫داره توی بهشت دوست‌های جدید پیدا می‌کنه؟
‫شاید بهتره یه بازی دیگه بکنیم.
‫آره، این احمقانه‌ست. بیاید «سرنخ» بازی کنیم.
‫تو فقط یه بچه کوچولوی ترسویی.
‫نترسیدم.
‫من این بازی رو توی خونه دارم.
‫قبلاً همه‌ش بازی می‌کردمش.
‫تا اینکه خسته‌کننده شد.
‫چطوره واقعاً سعی کنیم با مُرده‌ها ارتباط برقرار کنیم؟
‫همین الان از دوست‌مون خبر رسید.
‫اون یکی طرف می‌شینه پای میز. ‫ من سه‌شنبه می‌رم.
‫- می‌خوای منم بیام؟ ‫- نه، تو فکرِ این بودم که
‫پالی رو بیارم.
‫یه ملاقات رودررو با تو شاید ‫همون چیزی باشه که لازم داره.
‫تازگیا یه‌کم عنق شده.
‫ولی بعدش منصرف شدم.
‫اون روز...
‫وقتی داشتیم در مورد فلوریدا حرف می‌زدیم...
‫- متوجه شدم جلوی پالی ساکت شدی. ‫- تو هم شدی.
‫به ذهنم رسید که شاید پالی همونیه که
‫داره همهٔ کارهای ما رو ‫به دوست‌مون توی نیویورک می‌گه.
‫یکی باید اون جوک چاقی رو رسونده باشه.
‫اون‌موقع یانگزتاون بود. توی زندان.
‫که چی؟ نمی‌تونستن برن ملاقاتش؟
‫ای خدا. این چرت‌وپرت‌ها رو باور می‌کنی؟
‫داریم در مورد پالی حرف می‌زنیم.
‫خب، فعلاً دلیلی نداره در مورد این سفر بدونه.
‫لزومی نداره کسی با خبر بشه.
‫صد درصد.
‫فقط افرادی که ضرورت داره.
‫این ارزیاب لعنتی رو دوباره مشغول کار کن.
‫کلی خونه دارم که همین‌جوری مونده.
‫باید دست‌های همدیگه رو بگیرید.
‫و هیچ‌کس ول نکنه.
‫مهمترین چیز
‫اینه که چشم‌هاتون رو در طول مراسم بسته نگه دارید.
‫چون اگه بازشون کنید،
‫هر روحی که باهاش حرف می‌زنیم
‫برای همیشه بین دنیاها گیر می‌کنه.
‫چشم‌های همه بسته‌ست؟
‫ای روح بزرگ از دنیای دیگر.
‫خود را آشکار کن.
‫به ما نشان بده که حضور داری.
‫ای‌جی!
‫اگه فکر می‌کنی خنده‌داره بخند.
‫- کار تو بود. ‫- هیس!
‫- صداش رو می‌شنوید؟ ‫- چی رو؟
‫من شنیدم.
‫- منم همین‌طور. ‫- وایستا.
‫من یه...
‫یه مه خاکستری می‌بینم.
‫نقطه‌های کوچیک نور.
‫منم دارم همینو می‌بینم!
‫وایستا! دارم یه نفر رو می‌بینم.
‫یه پیرمرد... روحی از یه بُعد دیگه.
‫می‌شه خودت رو آشکار کنی؟
‫چی؟ چی گفتی؟
‫چطوریه که فقط با تو حرف می‌زنه؟
‫چون من بزرگ‌ترینم ‫و از همه به زندگی پس از مرگ نزدیک‌ترم.
‫هیس!
‫تو ناخدای کشتی هستی؟
‫ناخدا جاکوبوس؟
‫چی؟ اون می‌گه یه طوفان وحشتناک اومده.
‫اونجایی که هستی بارون میاد؟
‫موج‌ها دارن به قایق می‌کوبن؟
‫اون اینجاست! اون اینجاست!
‫ای خدا.
‫چی شده؟
‫خدای من، چی شده؟
‫هیچی. فقط داشتیم بازی می‌کردیم.
‫داشتیم با تختهٔ «ویجا» بازی می‌کردیم،
‫بعدش ای‌جی این جلسهٔ احضار روح رو راه انداخت!
‫بابا، دلم می‌خواد برم خونه.
‫سوف، این فقط یه تختهٔ ویجاست.
‫فقط ترسیده.
‫اشکالی نداره عزیزم، بابا اینجاست.
‫تفریح از نظر تو اینه؟
‫این بچه‌ها رو زَهره‌ترک کردی!
‫من کاری نکردم. این قات زد.
‫چرا پیراهنت خیسه؟
‫بابی، نگاه کن! یه اسفنج دستش بود!
‫این همه باهات حرف زدم، اون‌وقت این کار رو می‌کنی؟
‫- عوضی. عوضی! ‫- بابی!
‫تو! شب بخیر بگو.
‫تو. از جلوی چشمم دور شو.
‫یادم نمیاد تا حالا
‫انقدر ازت ناامید شده باشم.
‫- شب بخیر. ‫- یه چیزی رو می‌دونستید؟
‫من رو توی گاراژ زندانی کرد
‫توی خونهٔ اون مَرده که موهاش رو دم‌اسبی می‌بنده.
‫بابی، حتی نمی‌دونم چی بگم.
‫واقعاً خجالت‌زده شدم.
‫بچه‌ان دیگه. ذهنت رو درگیر نکن.
‫من فقط یه ارزیابم!
‫اه!
‫فکر کردی می‌تونی از دست ما قایم شی؟
‫تونی سه‌تا خونهٔ دیگه خریده که ‫ارزیابی لازم دارن، ویکتور!
‫نمی‌تونم، بهت که گفتم. تو رو خدا!
‫آدم‌های جانی و کارماین، نفله‌ام کردن.
‫نسبت به بلایی که ما قراره سرت بیاریم، ‫هیچی نیست، ویکتور.
‫پس برگرد تو، وسایل ارزیابی‌ات رو بردار،
‫و شروع کن به ارزیابی‌کردن.
‫از فیلم خوشت اومد؟
‫چی شده؟
‫امروز رفتی قبرستون، مگه نه؟
‫از کجا می‌دونی؟
‫چون گِل قبرستون به کفش‌هاته.
‫گِل؟! ‫حالا دیگه برای ما کارآگاه شدی؟
‫چی از گِل می‌دونی؟ ‫داشتی زاغ‌سیاه منو چوب می‌زدی؟
‫چیه؟ نمی‌تونم برم قبرستون؟
‫باید از تو اجازه بگیرم؟
‫داریم در مورد تو حرف می‌زنیم. نه من.
‫می‌دونی، قبر و مراسم خاک‌سپاری و...
‫تمومی نداره، نمی‌خوای بی‌خیالش بشی.
‫اصلاً هنوز هزینۀ مراسم ختم رو دادی؟
‫هیچ‌وقت بهش پول نمی‌دم.
‫مرتیکۀ بی‌شرف وقتی داشتن کارن رو آماده می‌کردن ‫۷ کیلو وزنش رو بیشتر کرد.
‫این جروبحث سرِ صورت‌حساب
‫یه جور وابستگی ناسالمه.
‫حرف منم دقیقاً همینه.
‫یه شب خوب می‌گذرونیم، ‫آخرش می‌شینیم در مورد زن مرده‌ات حرف می‌زنیم.
‫- تو دعوتم کردی. ‫- اون شب خونهٔ تونی،
‫بچه‌هات داشتن سعی می‌کردن ‫با تختهٔ ویجا با کارن ارتباط برقرار کنن.
‫آخه چه انتظاری می‌ره؟ ‫خودت با یه سنگ قبر حرف می‌زنی!
‫اون زنمه.
‫خب، اون مُرده ولی من اینجام.
‫- خفه‌خون بگیر. ‫- خودت خفه‌خون بگیر.
‫بله.
‫تونی، سوتلانا هستم.
‫به‌به، سلام.
‫همین الان سنجاق سینه به دستم رسید.
‫می‌خوام ازت تشکر کنم.
‫نمی‌دونم چرا لایقش هستم ولی...
‫نه، نمی‌خوام این حرفا رو بشنوم.
‫می‌خوام نگهش داری.
‫نگهش که می‌دارم، نگران نباش.
‫الماس‌هایی مثل این...
‫هدیهٔ خیلی خوبیه.
‫لطف کردی.
‫و صحبت‌هایی که بین‌مون رد و بدل شد...
‫اونا هم خوب بود.
‫خیلی‌خب، پس...
‫همین؟
‫بعضی وقتا یه صحبت‌هایی می‌شه و ‫بعدش زندگی ادامه پیدا می‌کنه.
‫مطمئنی؟ چون اگه...
‫هر وقت خواستی حرف بزنی یا هر چی لازم داشتی...
‫نه، مشکلی نیست.
‫ممنون بابت سنجاق سینه.
‫قلب یه زن رو شکستم.
‫بهش گفتم دیگه نمی‌تونم ببینمش.
‫غم‌انگیزه، ولی چاره‌ای نیست.
‫- کیه؟ ‫- از عَموم مراقبت می‌کنه.
‫یه آژانس مراقبت از سالمندان داره.
‫از مادرم هم مراقبت می‌کرد.
‫فامیلِ نامزد سابقت؟
‫همون، آره.
‫دوست مخصوص فعلی‌ـته؟
‫نه، یه ارتباط کوتاه‌مدت بود.
‫نه، ولی بعد از یه مدت، حس کردم باید پاش رو قطع کنم.
‫پا نه. ارتباط رو.
‫گفتم پا؟
‫چرا قطع کردی؟
‫عجبا! زن دارم خب.
‫چی شد؟
‫براش... یه سنجاق الماس خریدم
‫که وقتی دارم ارتباطم رو...
‫با یه زن قطع می‌کنم، براش از همونا می‌فرستم.
‫عجب آدم عوضی‌ای هستم.
‫می‌دونی چیه؟
‫دارم چرت‌وپرت می‌گم.
‫اون بود که من رو پیچوند.
‫- باورت می‌شه؟ ‫- منظورم این بود...
‫می‌دونی چرا دیگه نمی‌خواست من رو ببینه؟
‫گفت که من خیلی توجه لازم دارم.
‫و این رو بعد از این همه وقت و این همه پول
‫و این همه پروزاک لعنتی
‫و این همه تعبیر خواب کوفت و زهرمار گفت.
‫و گفت نمی‌خواد حامیِ من باشه.
‫و این رو از زنی شنیدم
‫که بدونِ عصا نمی‌تونه راه بره.
‫جالبه، نه؟
‫با توصیفی که ازت کرد موافقی؟
‫من یه عوضی بدبختم.
‫این رو از روز اول گفتم.
‫و دیگه علاقه‌ای به تغییر کردن نداری؟
‫به پیدا کردن یه راه خروج؟
‫نه، فکر نکنم.
‫این رو دفعهٔ قبل هم گفتم، تو نخواستی بشنوی.
‫داری به من پول می‌دی که نظر صادقانه‌ام رو بگم.
‫باید تحت درمان باشی.
‫این همه خودشناسیِ کوفتی...
‫منو به کجا رسونده؟
‫خیلی‌خب، شاید اون اوایل یه‌کم برام مفید بود،
‫یه‌سری استراتژی‌های رهبری.
‫کاری که الان می‌کنیم اینه که نصف وقت‌مون رو...
‫در مورد فلسفه، ایتالیایی‌ها و عمو اکلی من صحبت می‌کنیم.
‫من سعی می‌کنم تمرکز رو روی کار نگه دارم.
‫پس وقتی از مسیر خارج می‌شه، تقصیر منه.
‫خیلی‌خب، باشه. قبول می‌کنم.
‫می‌دونی اون چی می‌گه؟
‫اون زنه، اهل روسیه‌ست.
‫خیلی فقیر‌ـه.
‫یه‌جور مریضی اورسوکارما داشته،
‫توی پاش، وقتی ۹ سالش بوده.
‫می‌گه هیچ‌جای دیگۀ دنیا...
‫مردم انتظار ندارن شاد باشن،
‫به‌جز اینجا توی این کشور،
‫با این حال، ما شاد نیستیم.
‫تازه همه‌چی هم داریم.
‫و وقتی شاد نیستیم، چی‌کار می‌کنیم؟
‫می‌ریم پیش روان‌درمانگرها.
‫با چقدر؟ دقیقه‌ای ۶، ۷ دلار؟
‫یه بخشی از صحبت‌هاش درسته.
‫ولی آیا این باید مایهٔ شرمساری باشه؟
‫اینکه وقتی تقلای مأیوسانه برای غذا و سرپناه
‫بالأخره تموم می‌شه،
‫می‌تونیم توجه‌مون رو
‫به منابع دیگهٔ درد و به حقیقت معطوف کنیم؟
‫درد و حقیقت. بی‌خیال.
‫من یه کلاه‌بردار چاق لعنتی از نیوجرسی‌ام.
‫آنتونی، الان که حمله‌های عصبی
‫و افسردگی پایه‌ات از بین رفتن،
‫درمان اصلی می‌تونه شروع بشه.
‫ببین، می‌دونستم یه همچین چیزی می‌گی.
‫چون حقیقت داره.
‫وقتی مجبور نیستیم دائم آتیش خاموش کنیم،
‫می‌تونیم واقعاً عمیق بشیم توی اینکه تو کی هستی
‫و واقعاً دنبال چی هستی
‫توی این مدت خیلی کوتاهت روی این کرهٔ خاکی.
‫شرمنده.
‫دیگه نمی‌خوام این کار رو بکنم.
‫و می‌تونی بگی که دارم فرار می‌کنم،
‫ولی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم اینجا موندم،
‫بیشتر از چیزی که هر کس دیگه‌ای فکر می‌کرد بمونم.
‫و می‌دونی چیه؟
‫هیچ قدردانی‌ای هم ازم نمی‌شه.
‫شجاعت زیادی از خودت نشون دادی.
‫بابتش بهت تبریک می‌گم.
‫خب، ممنون بابت تبریک، و... بدرود!
‫ببین، نه خانی اومده، نه خانی رفته.
‫ممنون برای تمام زحماتی که برام کشیدی.
‫جلسۀ بعدی‌ات رو هم بیا. فقط یه‌بار دیگه.
‫تو در کمترین زمان ممکن، ‫ این هفته‌ای ۳۰۰ دلار من رو...
‫با یه کله‌پوک دیگه جبران می‌کنی.
‫خیلی‌خب، نباید این حرف رو می‌زدم.
‫ببین، اوایلش زندگی‌ام رو نجات دادی.
‫و برای تمام وقت‌هایی که بی‌شعوربازی در آوردم
‫ازت عذر می‌خوام.
‫اگه نظرت عوض شد شماره‌ام رو داری.
‫و اگه دوباره اون حس‌های قدیمی سراغت اومد،
‫- باید بهم زنگ بزنی. ‫- نه.
‫خب، رسم چیه؟
‫یعنی... دست می‌دین؟ یا چی؟
‫نظرت با یه سنجاق الماس چیه؟
‫خداحافظ.
‫شما با دکتر الیوت کوپفربرگ تماس گرفته‌اید.
‫لطفاً بعد از شنیدن صدای بوق پیغام بگذارید.
‫اگر موردی اورژانسی‌ست،
‫می‌توانید با شمارهٔ ۹۷۳-۵۵۵-۷۰۸۹ با من تماس بگیرید.
‫خب، اگه گفتی کی دیگه مراجعه‌کنندۀ من نیست؟
‫به تمام واحدها!
‫[اضافه‌کردنِ دوستِ جدید]
‫[پاورباب۳۸۶]
‫[آشیانه، کمد چوب بلوط]
‫[آشیانه، کمد چوب بلوط، طبقۀ سوم]
‫[کی هستی؟]
‫[از اون دنیا اومدم]
‫یه کاربر ناشناس بود.
‫نمی‌دونم هدفش چیه.
‫[تختۀ ویجا]
‫[به شهر «میامی بیچ» خوش آمدید]
‫عه! من می‌خواستم اونجا پارک کنم.
‫سلام، طلبکار. به میامی خوش اومدی.
‫آقای ملوین، من درخواست شما رو
‫برای رد پرونده به دلیل عدم صلاحیت روانی خوندم
‫و یافته‌های پزشکان در این مورد رو بررسی کردم.
‫صادقانه بگم، اونا... تحت‌تأثیر قرار نگرفتن
‫از نمایش آقای سوپرانو.
‫جناب قاضی،
‫قشنگ نیست که «نمایش» تلقی‌اش کنیم.
‫نظر اونا اینه که اون اتهامات رو می‌فهمه
‫و اینکه کاملاً صلاحیت داره
‫که در دفاع از خودش مشارکت کنه.
‫تقاضای یه دور تست دیگه می‌دم.
‫- جناب قاضی... ‫- آقای کسلمن...
‫من این همه راه نیومدم که ‫این محاکمه رو متوقف کنم.
‫دادگاه دوشنبه ساعت ۹:۳۰ ‫ برای ادامهٔ روند تشکیل می‌شه.
‫جناب قاضی، خواهش می‌کنم!
‫از وقتی آقای سوپرانو آسیب دیده،
‫حتی یه گفت‌وگوی معمولی هم با ایشون نداشتم...
‫که در درونش سطحی از ارتباط معنادار وجود داشته باشه.
‫اگه خواستید می‌تونید این رو ‫ توی درخواست تجدیدنظر مطرح کنید.
‫لعنتی!
‫یه عضو هیئت‌منصفه رو راضی می‌کنیم. ‫داریم حسابی روش کار می‌کنیم.
‫الو؟
‫بابی، سلام. چی شده؟
‫داشتم کارهای خونه رو می‌کردم. چرا؟
‫همه‌چی مرتبه؟
‫امشب وقتی اومدم خونه، ‫بچه‌ها یه‌جورایی ساکت بودن.
‫بعد موقع خواب، همه‌چی به هم ریخت.
‫گریه می‌کردن، نمی‌خواستن تنها بمونن...
‫مخصوصاً سوفیا.
‫دوباره با اون تختهٔ ویجای لعنتی بازی کردن.
‫ای بابا.
‫داشتن سعی می‌کردن با کارن ارتباط برقرار کنن.
‫چیه؟
‫نمی‌دونم چی بگم، بابی.
‫امروز بعدازظهر با یه کیک «پوند» اومدم اینجا.
‫دیدمش.
‫صداشون رو توی اتاق پسرت شنیدم، ‫ با اون تختهٔ ویجا.
‫پیش خودم گفتم، این اصلاً خوب نیست.
‫ولی بعد از ماجرای اون شب،
‫نمی‌خواستم پام رو از گلیمم درازتر کنم.
‫تقصیر منه.
‫ببین، فشار زیادی روته.
‫تو یه پدر مجردی.
‫نه، حق با تو بود.
‫براشون بَده. ناسالمه.
‫می‌خوای برم بالا؟
‫فکر کنم خوابیدن.
‫بالأخره!
‫مجبور شدم برای سوفیا حدود یه ساعت کتاب بخونم.
‫حتی نمی‌تونست داستان «نانسی درو» رو تحمل کنه. ‫ زیادی براش مرموز بود.
‫حرفت رو بزن.
‫آخه... مُرده‌ها حرفی برای گفتن به ما ندارن، بابی.
‫این خودشیفتگی خودمونه که باعث می‌شه ‫فکر کنیم اونا اصلاً اهمیت می‌دن.
‫با گذشت زمان بهتر می‌شه.
‫حداقل چیزی خوردی؟ یا نه؟
‫برات یه چیزی درست کنم؟
‫نه، زحمت نمی‌دم.
‫زحمت نیست. منم دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫احتمالاً یه چیزی این تو هست.
‫زیتیِ کارن. ‫(نوعی پاستا)
‫این آخریشه که درست کرده بود.
‫ببین کارماین، تو در جریانِ اصل ماجراهای...
‫بین بابات و جانی و ما توی جرسی هستی.
‫قبلش بذار بگم، درک می‌کنم.
‫و قدردان احترامی هستم که بهم گذاشتی
‫چون توی این موقعیت اومدی اینجا ‫تا با من صحبت کنی.
‫همیشه محترمی.
‫در ضمن، رسماً می‌گم که
‫می‌دونم بابام بعضی وقتا به هیچ صراطی مستقیم نیست.
‫من نمی‌خوام ازش زهرچشم بگیرم.
‫- ولی این کار رو می‌کنم. ‫- عصبانیتت رو درک می‌کنم.
‫وقتی برای بار دوم تلاش کردم،
‫سر یه موضوع کاملاً متفاوت،
‫که به یه توافق برسیم،
‫اون حتی یه پیشنهاد متقابل هم نداد. ‫احترام سرش نمی‌شه؟
‫من که خبر ندارم چه‌جور مشورتی از جانی می‌گیره.
‫جانی معمولاً همیشه حد وسط رو رعایت می‌کنه.
‫من و اون با هم خوب کنار میایم.
‫پس با کمال احترام، زِرتی جانی رو مقصر نکن.
‫درسته، جان یه عمل‌گراست.
‫ولی از طرفی خیلی دندون‌گِرد‌ـه.
‫یه‌کم بیشتر از دخلش خرج می‌کنه.
‫منو یاد وزیر خزانه‌داریِ لوییِ چندم میندازه.
‫نمی‌دونم دقیقاً اسمش چی بود.
‫یه کاخ ساخت.
‫من و نیکول وقتی رفتیم پاریس دیدیمش.
‫حتی از کاخ ورسای که پادشاه زندگی می‌کرد هم باشکوه‌تره.
‫آخرش، لویی اون رو به غل و زنجیر کشید.
‫ببین، تونی.
‫تنها قولی که می‌تونم بهت بدم ‫اینه که پیگیری می‌کنم.
‫می‌فهمم باید بری ببینی بابات با خودش چند چند‌ـه
‫تا به‌خاطر فضولی توی کارش بهت گیر نده.
‫تونی، من خیلی وقته که از بابام نمی‌ترسم.
‫منطقیه.
‫ولی کارماین، یادت باشه
‫اون اومد توی محدودهٔ من،
‫سعی کرد کاکاسیاهم رو استخدام کنه،
‫و بدتر از اون، ارزیاب من رو کتک زد.
‫اگه در یه بازهٔ زمانی معقول
‫جواب مناسبی بهم نده...
‫حرکت بعدی‌ام این نیست که بازم بیام صحبت کنم.
‫- گرفتم. ‫- ضمناً باید بدونی که
‫تماس بعدی‌ام با جانی سک‌ـه،
‫تا بهش بگم که ما با هم حرف زدیم.
‫نباید حس کنه غافل‌گیرش کردیم.
‫سلام؟ سلام؟
‫برای کار بنّایی اومدم.
‫من انگلیسی...
‫بلد نیستم.
‫شرمنده! ‫(به ایتالیایی)
‫«ترجمه از محمد سید»