‫«ترجمه از خشایار»
‫یه کم بادمجون بخور.
‫بهت گفتم که گرسنه نیستم.
‫الان دیگه حتی غذای ‫مادرت رو هم قبول نمی‌کنی؟!
‫می‌شه لطفا از موضوع منحرف نشی.
‫اوه، باشه، حتما.
‫حرف اون عموت رو باور کردی.
‫من هیچوقت باهاش تبانی نکردم.
‫کاش یکی بهم بگه اصلا ‫درباره چی حرف می‌زنین.
‫- از داداشت بپرس. ‫- من اومدم اینجا...
‫حالا که جنیس از اینجا رفته، ‫وضعیت زندگیت رو سر و سامون بدم.
‫باربارا ازم خواست بیام اینجا. ‫به غیر از اون،
‫حرفی ندارم بهت بزنم!
‫مامان، نمی‌تونی با ما زندگی کنی. متاسفم،
‫- ولی تام اجازه نمی‌ده. ‫- حق با جنیس بود.
‫من دیگه برنمی‌گردم اونجا!
‫درست گفتی. اصلا اجازه نمی‌دن ‫که به گرین گروو برگردی.
‫- تونی! ‫- با کارکنان اونجا بدرفتاری می‌کرد!
‫شاید من و تام بتونیم فقط...
‫نه، نه، نه، نه.
‫گول این بازی‌ها رو نخور.
‫تو زندگی خودت رو داری.
‫اگه مادری داشتی که یه ذره،
‫فقط یه ذره قدردانی ‫تو وجودش داشت، آره.
‫- ولی همچین مادری نداری. ‫- داره از کارهای زنت یاد می‌گیره.
‫اوه، این دیگه واقعا پرروییه!
‫کارملا چندین بار ازت خواست ‫که بیای با ما زندگی کنی!
‫خب، تونی رفت.
‫کارت خوب بود، مامان.
‫کارملا همیشه باهات مهربون بوده.
‫دیگه خسته شدم از این مزخرف.
‫هر بار همین داستان لعنتی.
‫چیه؟ چیکار می‌کنی؟
‫قرار نیست پیش اون زندگی کنی.
‫دو تا بلیت فرست کلس آوردم.
‫برو توسان، پیش خاله جما بمون.
‫خاله کوئین رو هم ببر، ‫اون بدعنق لعنتی.
‫وظیفه‌ام رو انجام دادم، ‫همینقدر ازم بر میاد.
‫- خواهرم کوئینتینا سوار هواپیما نمی‌شه. ‫- پس بندازش رو آسفالت لعنتی!
‫هی، چقدر واسه تماست هزینه می‌کنی؟
‫می‌تونم هزار ساعت بهش بفروشم.
‫این کارت رو می‌بینی؟
‫بیست دلار می‌ارزه.
‫این رو به ۷ دلار،
‫به تو می‌دم.
‫- چطوریم؟ ‫- خوب.
‫به به.
‫- یه غذای خوشمزه رو از دست دادین. ‫- عالی بود. غذای هندی.
‫- اون پاکت نامه، فقط مال هفته اوله. ‫- عاشقش شدم!
‫- پتسی اومده؟ ‫- دنبال تو می‌گرده.
‫لعنت، گل‌های کدو سرخ شده گرفتن.
‫فوق‌العاده است. با ریکوتای ‫خشک ذوب‌شده، پُر شده.
‫- بفرما بخور، چاق لعنتی. ‫- خوشمزه است؟
‫اممم.
‫تو هم؟
‫کسی دیگه نمی‌خواد؟ تو چی؟
‫یه کم می‌خوای؟
‫به آرتور از ریتز بگو چند بشقاب ‫گل کدوی سرخ‌شده بفرسته.
‫- چندتا سوپ صدف هم بفرسته. ‫- باشه.
‫پس صنعت مخابرات دوباره ‫ما رو ناامید نکرد.
‫- قضیه چیه؟ ‫- کارت‌های تلفن.
‫یکی رو پیدا می‌کنی که...
‫بتونه اعتبار تماس بگیره.
‫بعد چند میلیون دقیقه تماس ‫از یک شرکت مخابراتی می‌خری.
‫بعد تبدیل به «شرکت کارت تلفن اکمی» می‌شی.
‫اکمی؟
‫حالا وارد تجارت فروش ‫کارت‌های تلفن اعتباری شدی.
‫مهاجرها مخصوصا، توهین نباشه،
‫همیشه به خونه‌شون زنگ می‌زنن.
‫گرونم هست، نه؟
‫چندین هزار از این کارت‌ها رو ‫به یک مشت آدم حریص می‌فروشی.
‫کارت‌هایی با قیمت پایین‌تر.
‫ولی تو زمان تماس رو ‫با اعتبار خریدی، یادته؟
‫شرکت مخابراتی پولش رو نمی‌گیره.
‫سرویس دارنده‌های کارت رو قطع می‌کنه.
‫- ولی تو قبلا همه کارت‌ها رو فروختی. ‫- چقدر قشنگ!
‫چیز خوبیه.
‫اوه، شاهزاده روگین! ‫[اسم داروی درمان ریزش مو]
‫بفرمایید، یه کم سوپ صدف.
‫تونی، آخرین بشقاب گل کدو گیرت اومد.
‫یه لطفی بکن، اینا رو تو منوی ‫مهمونی فارغ‌التحصیلی مدو بذار.
‫هی، دانشگاه‌هایی که دخترت ‫قبول شده، خیلی خوبن.
‫آره، باید خیلی افتخار کنی.
‫هی، صلیب مقدس!
‫یعنی هدر هم بی‌نصیب نموند، ‫یه جایی قبول شد.
‫ببخشید.
‫- همه چیز به خاطر وجود کارملاست. ‫- هی، خودت هم بی‌تاثیر نبودی.
‫به افتخارتون.
‫اوضاع خوبه. دیگه چی می‌خوایم؟
‫ریچی آپریل رفته مثلث برمودا.
‫همه دشمن‌هام دود شدن رفتن هوا.
‫هاهاها!
‫- اوه، اوه، اوه! ‫- هی، پتسی!
‫این چه وضعشه؟
‫این رو نیار اینجا.
‫بیرون تو ماشین منتظر باش، خودم میام.
‫الان چی گفتم؟ تو ماشین.
‫هنوز بیداری.
‫هدایای شب فارغ‌التحصیلی.
‫اون چیه؟
‫اوه،
‫یک کت و شلوار وستیمنتا.
‫به قیمت خوب خریدم.
‫می‌دونی، از کت و شلوار معمولی ‫گنده‌تر به نظر میاد.
‫از اونا که وقتی زیپش رو بالا می‌کشی، ‫هوا تو کاور گیر می‌کنه و...
‫اعصاب آدم خرد می‌شه.
‫آره.
‫تو بدت نمیاد؟
‫چی؟ چی می‌خوای؟
‫هوا توی کاور کت و شلوار.
‫تنها کاری که باید بکنی،
‫یه خرده زیپش رو پایین بکشی.
‫بذاری هوا بیرون بیاد.
‫ای وای!
‫کت و شلوارم ریش در آورده!
‫اوه، تونی، می‌شه بذاری کار کنم، لطفا؟
‫ریش در آورده یا...
‫مرکین یا همچین چیزی.
‫- وامونده زنده است! زنده است! ‫- اوه، خدای من!
‫اوه، خداجون!
‫تونی، تو چیکار کردی؟
‫واسه تو گرفتم.
‫اوه، خدای من!
‫آره.
‫هفته خوبی گذروندیم.
‫- ها! ‫- اه، اه، اه.
‫خیلی خوشگل شدی، کارم.
‫[تافی آب نمک]
‫[ببینین چطور درستش می‌کنیم]
‫آخه باورتون می‌شه؟
‫الان مثلا ماه ژوئن هست. ‫دخترم هفته دیگه فارغ‌التحصیل می‌شه.
‫برف بهاری.
‫وقتی مامان و بابام ازدواج کردن ‫برف بهاری اومد. زود آب می‌شه.
‫- پس هنوز نیومدن؟ ‫- نه.
‫تونی.
‫متاسفم.
‫کِی تشخیص دادن؟
‫تقریبا یه ماه پیش.
‫- زن و بچه‌ات خبر دارن؟ ‫- نه.
‫ما هیچ کاری نمی‌تونیم واست بکنیم؟
‫پروتکل‌های مختلف تا امروز بی‌اثر بودن.
‫چی می‌تونم بگم؟
‫واقعا متاسفم.
‫پنجم سپتامبر.
‫بهش گفتن تا اون موقع زنده می‌مونه.
‫ولی به جای اینکه تا اون موقع صبر کنه،
‫می‌خواد خودش رو آتیش بزنه.
‫- آره. ‫- عجب دل و جرأتی داری.
‫- خیلی باملاحظه است. ‫- چند نفر حاضرن همچین کاری واست بکنن، ها؟
‫آدم رو از همه اون ملاقات‌های لعنتی ‫تو بیمارستان نجات می‌ده.
‫راستی، پتسی،
‫پالتویی که دادی خیلی خوب بود. ‫عاشقش شد.
‫من فیلی‌ام.
‫ببخشید. درسته.
‫فیلی، آره.
‫فکر کردم داداشتی.
‫می‌دونی، تازگی یه سیبل ازش خریدم.
‫شرمنده مجبور شدم اون کار رو بکنم.
‫ولش کنین.
‫اون‌ها هیچوقت نمیان.
‫بزدل کجاست؟
‫هی، تونی.
‫اگه این دکترها اشتباه کرده باشن،‌ چی؟
‫کارم.
‫چیه؟
‫چطوره خودم رو بکشم؟
‫هیچوقت اینقدر افسرده نبودم.
‫تونی؟
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست، دوباره بخواب.
‫نه، نه، نه، چیه؟ چی شده؟
‫- همش یه هیچ و پوچ بزرگه. ‫- چی؟
‫زندگی.
‫تونی، این حرف‌های مادرته.
‫حالت تهوع دارم!
‫اوه، لعنت! وای!
‫اوه، لعنت، مرغ ویندالوست!
‫لعنت به اون سیاه‌پوست‌های کوفتی!
‫- مامان، چی شده؟ ‫- بابات مریض شده.
‫خدای من، بابا! چی شده؟
‫یک رستوران هندی رفته بوده.
‫این حرفت خیلی نژادپرستانه است!
‫اون صداهای بلند از کجا میاد؟
‫فقط این رو می‌تونم بگم که امیدوارم ‫کوکاکولا تو یخچال مونده باشه.
‫چطور پیش رفت؟
‫- ساندیپ هم بود؟ ‫- آره.
‫کل سهم من.
‫بیا.
‫چی شده؟
‫می‌گه چی شده.
‫می‌دونم، باشه. تونی بهترین دوستته.
‫رئیس جمهور فرانکلین بهترین دوست منه،
‫اونم الان اونجاست.
‫ببین،
‫بعضی از همکارها،
‫وقتی بالاخره هویت جدیدشون رو بگیرن،
‫پول خیلی خوبی می‌گیرن.
‫یک خبرچین که باهاش کار کرده بودم، ‫به رئیس بازیافت و زباله،
‫تو یک شهر نسبتا بزرگ ‫در فلوریدا تبدیل شد.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫همه بیرون اومدن.
‫بیا.
‫کم بخور.
‫به اون مرغ لعنتی فکر می‌کردم.
‫حتما گوشت یک کوکر اسپانیل لعنتی بوده.
‫بس کن، تونی. بیا، دراز بکش.
‫خب، یه خرده بدنت داغه.
‫الهه لعنتی با شش‌تا دست.
‫تعجبی نداره.
‫بیا.
‫یه کم بخور. یک جرعه بخور، تونی.
‫چی؟
‫خب، هنوز پالتوت رو دوست داری؟
‫عاشق پالتوئم.
‫کجا می‌ری؟
‫نمی‌دونم.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫یکی دنبال من می‌گرده.
‫کی؟
‫نمی‌دونم.
‫«دشمن واقعی ما هنوز...
‫خودش رو نشون نداده».
‫سه دل و یک هفت.
‫بی‌بی شرط می‌بندم.
‫- بیا. ‫- هزارتا شرط می‌بندم.
‫تونی، بیدار نشدی هنوز؟
‫حالت چطوره؟
‫خواب‌های مسخره‌ای دیشب دیدم.
‫به خاطر تب.
‫به یکی تیر زدم.
‫یکی از دوست‌هامه.
‫تو زندگی واقعی، این آدم یه سری ‫کارها می‌کنه که عصبی می‌شم.
‫مثلا هر کریسمس، ‫گزارش‌های تایپ شده می‌فرسته...
‫که برادرزاده‌ها و خواهرزاده‌هاش ‫چیکار می‌کردن.
‫کی به وست پوینت رفته. ‫[آکادمی نظامی]
‫کی با یک ضربه وارد گل کرده.
‫آهنگ تبلیغ‌های تلویزیونی رو...
‫زیر لب زمزمه می‌کنه.
‫دیوونه‌ام می‌کنه.
‫ولی اون...
‫یکی از بهترین آدم‌های منه. ‫خوب پول در میاره.
‫پس چرا همچین کاری کردم؟
‫من پُر شده بودم...
‫- از خشم. ‫- آره، درسته. تو همه چی رو می‌دونی.
‫تو هیچوقت با خشمت کنار نیومدی.
‫حالا بهاش رو ببین.
‫تو بزرگ‌ترین تهدید واسه خودت هستی.
‫ولی انسان بودن همینجوریه.
‫ولی بعضی‌ها بیشتر از بقیه ‫به خودشون آسیب می‌رسونن.
‫حالا می‌خوای مجبورم کنی یه چیزی بخورم؟
‫شاید.
‫اگه به این کارت ادامه بدی.
‫نه.
‫دارم می‌میرم!
‫با این پتو می‌پوشونمت، باشه؟
‫- نمی‌خوام من رو اینجوری ببینی. ‫- اوه، بس کن.
‫دارم از سرما می‌میرم!
‫دندون‌هات از سرما به هم می‌خورن.
‫می‌خوای برگردی تو تخت؟
‫فرقی نداره، بذار همینجا بمونم.
‫لعنت به این وضعیت...
‫فکر کنم مسمومیت غذایی گرفتی.
‫خواب‌های لعنتی. خدایا!
‫اوه، چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- کجاست؟ ‫- کی؟
‫بزدل.
‫سلام!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تا منوی غذا رو نهایی کنیم.
‫ای وای! کلا یادم رفته بود!
‫تونی بیچاره کل شب مسمومیت غذایی داشت.
‫اوه، هی! از رستوران من نبوده!
‫دیشب به وسوویو اومده بود؟
‫آره، ولی...
‫من درجه‌بندی «الف» دارم...
‫آره، معلومه. کسی چیزی نگفت.
‫- آرتی اومده؟ ‫- سلام، تونی!
‫بفرستش بیاد بالا!
‫تونی، برو بخواب. اصلا ‫معلوم نیست چی داری می‌گی.
‫بفرستش بیاد!
‫اوه، خدا! رفتی یه جایی ‫چیز بدی خوردی، ها؟
‫یه جایی؟
‫شاید.
‫فقط به خاطر بقیه، اون صدف‌های ‫لعنتی که بهم دادی رو بنداز دور.
‫- قبل از اینکه باعث اپیدمی بشی! ‫- اوه!
‫خودم تک تک صدف‌ها رو انتخاب کردم!
‫اوه، جدی؟
‫موقع انتخاب کردن بو می‌کنی ‫یا اینکه زل می‌زنی به هوا؟
‫درگیر پرداخت اجاره لعنتی هستی،
‫یا هر کوفتی که ذهنت رو مشغول کرده!
‫این یک تهمت جدیه.
‫هیچکس قرار نیست ازت شکایت کنه!
‫ببین، منظورم همین بود.
‫- تونی، صدف خوردی؟ ‫- مال جزیره پرنس ادوارد.
‫- صدف درجه یک! ‫- بعد از یک شام کامل هندی؟
‫تو یک رستوران هندی غذا خوردی؟
‫بفرما، همینه.
‫نه، مشکل از صدف‌ها بود!
‫هضم نشده بالا اومدن.
‫وقتی هضم نشده بالا اومدن، ‫چطور می‌شه علت مسمومیت باشن؟
‫واسه همین بدنم غیرفعال شد،
‫برای محافظت از خودش!
‫می‌دونی تو رستوران‌های هندی ‫با چی آشپزی می‌کنن؟
‫«گی».
‫کره تصفیه شده است.
‫یعنی اگه یه ذره فاسدش رو بخوری...
‫خدایا! خودت تصور کن...
‫می‌دونین، جالبه. ‫وقتی ایندیرا گاندی ترور شد،
‫داشتم پخش ماهواره‌ای رو می‌دیدم ‫که مراسم سوزوندن رو نشون می‌دادن.
‫می‌دونستین که بدن و هیزم مراسم رو...
‫با کره تصفیه شده خیس می‌کنن ‫تا آتش بگیره؟
‫به بزدل زنگ زدی؟ اونم صدف خورد.
‫وای، آرتی. «به بزدل زنگ بزن». ‫یه کم نگرانی نشون بده، باشه؟
‫نگرانم! خیلی واسش ناراحتم!
‫سال!
‫آرتور بوکو زنگ زده.
‫یعنی چی؟
‫- الو. ‫- سلام، منم، آرتی.
‫آره، می‌دونم. چی شده؟
‫گوش کن، الان تو خونه سوپرانوها هستم.
‫تونی یه کم حالش بده. ‫فکر کنم آنفولانزا باشه.
‫ولی شاید...
‫چیزی خورده که بهش نساخته.
‫- چی؟ مسمومیت غذایی؟ ‫- نه. چی، سالمونلا؟
‫نه!
‫ولی بدنش واکنش نشون داده.
‫شماها تو رستوران هندی غذا خوردین.
‫خوب می‌شه اگه بدونیم،
‫تو علائمی چیزی نداشتی؟
‫نه.
‫خب، یک بار نصفه شب،
‫یه کم اسهال داشتم.
‫- ولی فقط همین. رد شد. ‫- هیچی.
‫یه کم اسهال.
‫- ای آشغال. ‫- یه ذره! هیچی! مگه نه، بزدل؟
‫نه مثل وضعیتی که الان تونی داره، نه؟ ‫مثلا از صدف خراب و این چیزا نبوده.
‫یعنی چی؟ الان من مریض می‌شم؟
‫نه!
‫گوش کن،
‫شما تو رستوران هندی، ‫یک نوع غذا خوردین؟
‫خب، جفت‌مون پاپادوم خوردیم،
‫ولی غذای اصلی‌مون فرق داشت.
‫هر دو پاپادوم خوردن، ‫غذای اصلی فرق داشته.
‫اینقدر درباره غذا حرف نزن.
‫خیلی‌خب، بزدل.
‫آره، ببخشید مزاحمت شدم.
‫خیلی‌خب، ممنون. باشه.
‫شرمنده تونی، ولی حس می‌کنم ‫حق با من بوده.
‫از این وضعیت بیرون نمیام.
‫می‌خوام به دکتر کوزامانو زنگ بزنم. ‫دیگه دارم نگران می‌شم.
‫ای بیچاره.
‫- اوه، چیه؟‌ دوباره می‌خوای بری؟ ‫- اوه، فقط بذار بمیرم!
‫یالا، پاشو.
‫زود باش، پاشو، پاشو!
‫- کجا بریم؟ ‫- از اون طرف.
‫خانم‌ها و آقایون، تا چند لحظه دیگر...
‫سوار شدن عمومی پرواز مستقیم ‫شماره ۱۲۹ به توسان را آغاز می‌کنیم.
‫در حال حاضر می‌خواهیم فقط ‫مسافران فرست کلس را سوار کنیم.
‫همچنین مسافرانی که کودک خردسال دارند ‫و افرادی که به کمک ویژه احتیاج دارند.
‫- یه کلمه از حرف‌هاشون رو نمی‌شه فهمید. ‫- اه، بس کن!
‫لیویا سوپرانو؟
‫اوه، بزدل.
‫اوه.
‫بیا تو.
‫خب.
‫دوستت کیه؟
‫بزدل؟
‫گیج شدم.
‫مگه بزدل دوستت نیست؟
‫چرا.
‫ولی همون دوستی که نزدیک بود ‫اردک‌ها رو با خودش ببره، نه؟
‫می‌دونی بدترین قسمت این ماجرا چیه؟
‫یکی از اون موقعیت‌هاست که ‫می‌دونم دارم خواب می‌بینم.
‫خب، بیا بررسیش کنیم.
‫وقتی می‌گی بزدل، ‫منظورت دوست منه...
‫یا اینکه...
‫بزدل بودن رو می‌گی؟
‫هر کدوم که به نظر میاد ‫ذهنت رو مشغول کرده.
‫من حواسم بهش هست. ‫همیشه همینطوره.
‫می‌خوام بیشتر باهات آشنا بشم.
‫همیشه دلم می‌خواست.
‫یعنی می‌خواد.
‫اولین باری که هم رو دیدیم، ‫بهت گفتم.
‫آنتونی، به نظر من خیلی جذاب هستی.
‫فکر می‌کردم از من بدت میاد.
‫تو عمدا سعی کردی من رو برنجونی.
‫ولی خوشت میاد.
‫همین الان اعتراف کردی ‫که به نظرت من جذابم.
‫مشکل از خودته.
‫آنتونی، آنتونی.
‫با تو باید چیکار کنیم؟
‫نه، داره دندون‌هاش رو بهم فشار می‌ده. ‫از سرما داره یخ می‌زنه.
‫تونی.
‫سلام، مرد.
‫زیاد حالت خوب نیست، ها؟
‫- دارم می‌میرم! ‫- اوه، نه.
‫فقط یک مورد خفیف اشریشیا کلی،
‫یا شاید هم کامپیلوباکتر هست.
‫ولی حالت خوب می‌شه.
‫- بذار بمیرم! ‫- شاید بهتره ببریش بیمارستان؟
‫- کاری از دستمون بر نمیاد. ‫- معده‌اش رو شستشو بدین؟
‫با این وضعیت نمی‌شه.
‫باید یخ‌خرده مک بزنه.
‫واسه تب خوبه، بدنش رو ‫هم هیدراته نگه می‌داره.
‫- به هر حال... ‫- از دست هندی‌های لعنتی!
‫فکر نمی‌کنم تقصیر اونا باشه، تونی.
‫اون ادویه‌ها، ‫عوامل میکروبی رو از بین می‌برن.
‫خیلی هوشمندانه است.
‫پس تقصیر اون آرتی بوکوی لعنتیه!
‫فردا مراسم فارغ‌التحصیلی مدوست.
‫آه.
‫هی، تونی.
‫اوضاع چطوره؟
‫- تو مریض نشدی؟ ‫- نه.
‫- وزنت چقدره؟ ‫- سه و نیم کیلو.
‫- خیلی وزن کم کردی. ‫- شنا کردن.
‫بهترین ورزشه.
‫روی همه گروه‌های عضلانی جواب می‌ده.
‫ساکت شو ببینم. تا حالا ‫توی عمرت یک بار هم ورزش نکردی.
‫به هر حال،
‫هر نیم کیلو قیمتش ۴ دلار می‌شه.
‫می‌دونی که با دولت کار می‌کنم، ‫مگه نه، تونی؟
‫این حرف رو نزن.
‫بی‌خیال، تونی.
‫دیر یا زود باید با واقعیت روبرو بشی.
‫- نمی‌خوام چیزی بشنوم. ‫- خب، باید بشنوی.
‫- لعنت. ‫- من رو ترفیع ندادی،‌ تونی.
‫خودت می‌دونستی.
‫- چقدر بهشون اطلاعات دادی؟ ‫- خیلی.
‫خدا بگم چیکارت کنه، بزدل.
‫- یک پایان مزخرف واسه همه چیز، نه؟ ‫- آره.
‫آره.
‫این‌ها رو می‌بینی...
‫که دو طرف من هستن؟
‫- خوابیدن. ‫- این حرف رو نزن.
‫اصلا خنده‌دار نیست.
‫می‌خوام ببینم اون پایین داری ‫دست و پا می‌زنی!
‫اصلا فکرش هم نکن، تونی!
‫- برگرد بخواب ببینم! ‫- دیگه بدن‌درد ندارم. باید برم بیرون.
‫کمکم کن لباس بپوشم.
‫تونی، عقل از سرت پریده!
‫واست سوپ کنسومه آوردم. ‫حتی مطمئن نبودم بتونی این رو بخوری.
‫تونی، اگه توی جشن فارغ‌التحصیلی سرت ‫توی اون کاسه باشه، خدا به دادت برسه!
‫- تونی! ‫- سلام، انج. چطوری؟
‫- خوبم، خوبم. تو چطوری؟ ‫- ای بابا، به فنا رفتم.
‫- شوهرت خونه است؟ ‫- هنوز خوابه. می‌رم بیدارش کنم.
‫یه دقیقه بهم وقت بده، انج!
‫سلام، تونی! حالت چطوره؟
‫- بهتر شدم. ‫- خوبه. به نظر بهتر میای.
‫یعنی از چیزی که فکر می‌کردم بهتری. ‫آرتی زنگ زده بود.
‫هوپالانگ، حالت چطوره؟
‫شکایتی ندارم.
‫قهوه می‌خواین؟ این دور و برا بودین؟
‫نه، نه، واسه یه قایق بهم زنگ زدن.
‫«سی ‌ری ۵۰». می‌خواستم نظر شماها رو بدونم.
‫چی، الان؟
‫صاحبش دوتا پیشنهاد گرفته. ‫باید امروز صبح تصمیم بگیرم.
‫یک مرد کوباییه.
‫- اوه، آره. باشه. ‫- فقط لباس بپوش. زود باش.
‫باشه.
‫اوه، خدا.
‫دور دوازدهم.
‫می‌دونی، بدم نمیاد یه فنجون قهوه بخورم.
‫آره، راست می‌گی. ‫مجبور نیستیم این رو ببینیم.
‫به گاب قول دادم قبل از ‫اینکه امروز کاری بکنم،
‫ده کیسه خاک باغچه ‫از هوم دیپو بگیرم.
‫دیدی؟ بعد همینجوری اینجا نشستی، ‫خجالت بکش.
‫چقدر اون بالا طولش داد.
‫من منتظر جشن فارغ‌التحصیلی‌ام.
‫کی آماده است بریم قایق بخریم؟
‫بهتره همین الان بهتون بگم.
‫امروز قشنگ‌ترین قایق رو خریدم.
‫چه خوب.
‫- همون ۱۵ متری؟ ‫- دقیقا خودش.
‫پس منم بهتره الان بهتون بگم.
‫تصمیم گرفتم برم دانشگاه کلمبیا.
‫اوه!
‫می‌خوای؟
‫یه کم هنوز زوده، مگه نه؟
‫واسه اینکه دریازده نشم.
‫آره، بده بیاد.
‫مطمئنی امروز می‌خوای بری دریا، تی؟
‫تازه از اسهال راحت شدم.
‫زمان و جزر و مد منتظر کسی نمی‌مونه، نه؟
‫با این اندازه‌ش، وزن خوبی رو جابجا می‌کنه.
‫- موتورش حدود ۷۰۰ اسب بخاره. ‫- قایق قشنگیه، تونی.
‫چهل دقیقه است اینجا منتظرم.
‫اون کوبایی رفت مسئول بندر رو ببینه.
‫ولی می‌تونیم باهاش بریم یه دوری بزنیم.
‫بیا بریم، بزدل.
‫خوب می‌ره.
‫بیاین بریم پایین. چوب ماهونیش رو ببینیم.
‫بیا بریم.
‫این رو ببین.
‫بیا بشین، بزدل.
‫لنگر رو امتحان کنیم ‫ببینیم چطور تحمل می‌کنه؟
‫بعدا.
‫آره، باشه.
‫چرا مجبورم کردی این کار رو بکنم، ‫مردک خیکی آشغال؟
‫چی شده، تونی؟ چی؟
‫کِی تو رو خریدن؟
‫بگو ببینم. دروغ نگو.
‫خریدن؟
‫کی؟ چی؟
‫گیرم انداخته بودن، تونی.
‫به خاطر پخش مواد می‌رفتم زندان.
‫- چه مدت؟ ‫- سی سال تا حبس ابد.
‫- چاره‌ای نداشتم. ‫- چه مدت؟
‫چند وقته خبر دارن؟
‫یک سال و نیم. نه، کمتر.
‫یک سال و نیمه داری شایعه‌پراکنی می‌کنی؟
‫ای آشغال!
‫بذارین توضیح بدم.
‫چرند تحویلشون دادم.
‫هیچی.
‫چی چی بهش می‌گن... ‫اطلاعات غلط دادم که زنده بمونم.
‫تا هر جور شده بتونم ‫یه لقمه نون در بیارم.
‫من هیچ کاری نمی‌کنم، تونی،
‫هیچ کاری که تو یا بقیه رو به خطر بندازه!
‫برای همین از ترور بویلاکوآ خبردار شدن، ها؟
‫- چون تو هیچ کاری نکردی. ‫- به جون مادرم، کار من نبود!
‫- چیزهای کوچک! مسخره و بی‌اهمیت! ‫- دقیق بگو.
‫درباره کارت‌های تلفن خبر دارن.
‫من تو اون ماجرا نبودم. دیگه چی؟
‫همین.
‫اخیرا همین بود.
‫غیر از این، قدیمی‌تر چی؟
‫دارم فکر می‌کنم.
‫سر و صدای لعنتی!
‫کجا داری می‌ری؟
‫بقیه چیزها، هیچکدوم به جایی نرسیدن.
‫مواظب بودم، قلقش دستم بود!
‫جوری این احمق‌ها رو بازی می‌دم ‫که باورت نمی‌شه!
‫وبیستیکس؟
‫اوه، خدای من.
‫ولی بیشترش در مورد ‫ورشکست‌ کردن اسکتینو بود.
‫هیچ چیز فدرالی نبود که ‫به تو ربط پیدا کنه، تونی.
‫اون‌ها شماره سریال لازم دارن.
‫دارم بهت می‌گم که این...
‫قضیه اطلاعات غلط، یک تاکتیک موثره!
‫یک برگ برنده است!
‫تو چت شده؟
‫به خاطر این موج لعنتی.
‫من مسمومیت غذایی گرفتم. ‫بعد اینجوری ادا در نمیارم!
‫- سر من داد نزن! ‫- داد می‌زنم، خوشت نمیاد؟
‫نوشیدنی چیزی نداریم؟
‫اونی که تو پورتوریکو ‫طب سوزنی کار می‌کرد رو یادتون میاد؟
‫بیست و شش.
‫انگار دوباره زندگی روی خوش نشون داده بود.
‫اصلا دیگه دردی نداشتم.
‫همیشه حالم خوب بود.
‫هر شب کلی نوشیدنی بهم می‌داد.
‫وقتی اونجا بودم، له له می‌زدم.
‫هی، بزدل.
‫اصلا طرف وجود خارجی داره؟
‫خیلی مزخرفه.
‫به صورتم نزنین، باشه؟
‫این لطف رو بهم می‌کنین؟
‫ها؟
‫چشم‌هام سالم بمونن؟
‫تو مثل داداشم بودی.
‫برای همه‌مون مثل داداش بودی.
‫آره.
‫منم کم کم دارم حسش می‌کنم.
‫تعادل گوش داخلیم به هم خورده.
‫چیه؟
‫خدایا.
‫باید بشینم.
‫حس می‌کنم نمی‌تونم سرپا وایستم.
‫اشکال نداره، تونی؟
‫که بشینم؟
‫وزنه‌ها رو بیار.
‫یادت نمی‌ره بری کامپ‌ورلد ‫که کادو بگیری، نه؟
‫اگه همونی رو که می‌تونستم ‫بگیرم بهش می‌دادیم،
‫صفحه‌ش کوچیک‌تر بود ولی ‫واسه‌مون مفتی در میومد.
‫سر من داد نزن، باشه؟
‫با این وضعیت اسهال، ریسک نکن.
‫- نمی‌تونم از شرش خلاص بشم. ‫- خب، تقصیر کیه؟
‫- الو. ‫- گوشی رو بده آنتونی.
‫به اینجا زنگ نزن.
‫من الان فرودگاه نیوآرکم.
‫از ساعت ۹ صبح...
‫ما رو اینجا نگه داشتن.
‫مادرت هنوز تو فرودگاهه.
‫به جهنم.
‫گوشی رو بده آنتونی. وکیل لازم دارم.
‫الان تو حراست فرودگاهم.
‫می‌گه تو حراست فرودگاهه.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم زنگ بزنم. ‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫اون‌ها می‌گن...
‫آنتونی بهم بلیت دزدی داده.
‫می‌خوان به اف‌بی‌آی زنگ بزنن.
‫بیا. بهتره که... نمی‌دونم چی بگم.
‫قضایای جالب تمومی نداره.
‫- چیه؟ ‫- آنتونی، بلیت‌ها دزدی بودن.
‫یعنی چی؟
‫چی گفتی؟
‫تو دزدیدی؟
‫مامان یکی رو می‌فرستم بیاد دنبالت. ‫ولی نمی‌دونم از چی حرف می‌زنی.
‫باشه؟
‫ای خدا.
‫چقدر سخته که سوار یک هواپیما بشی؟
‫چی می‌خواین؟
‫مامور هریس.
‫آنتونی سوپرانو،
‫ما حکم داریم که خونه شما،
‫ملک و ماشین خانوادگی رو بگردیم.
‫- امروز دنبال چی می‌گردین، رئیس؟ ‫- بلیت دزدی هواپیما،
‫کلاهبرداری از طریق پست،
‫کلاهبرداری تلفنی و هر تخلف فدرال دیگه.
‫بذاریم حکم‌تون رو ببینم.
‫می‌تونی بلیت‌ها رو هم ببینی.
‫قبلا توی ماشین سابربن خودت پیداشون کردیم.
‫- حق داری ساکت بمونی. ‫- من خریدمشون، با وکیلم حرف بزنین.
‫- حق داری وکیل داشته باشی. ‫- چیه مثل طوطی حرف می‌زنی؟ الان چی گفتم؟
‫- تونی. ‫- ما حق داریم این اقامتگاه رو بگردیم.
‫بیاین بریم.
‫مایکل، برو اونجا.
‫دخترمون از دبیرستان فارغ‌التحصیل شده.
‫نمی‌تونین چند روز صبر کنین ‫تا اون رو تحت پیگرد قرار بدین؟
‫تا ما رو تحت پیگرد قرار بدین؟
‫جری، در رو باز کن.
‫بازم سعی می‌کنم به مینک زنگ بزنم، باشه؟ ‫به اون منشی اعتماد ندارم.
‫اوه، خدای من!
‫مد، چیزی نیست.
‫چند ساعت دیگه برمی‌گردم خونه. ‫نگران نباش.
‫من فردا فارغ‌التحصیل می‌شم.
‫- بیاین از اینجا بریم. ‫- آره، بهتره بریم.
‫چیه، یک عکس دیگه از من ‫واسه کیف پول‌هاتون می‌خواین؟
‫اون یکی دست رو بیار.
‫تونی سوپرانو، زانوهاش سست شده.
‫طاقت سختی رو نداری؟
‫مسمومیت غذایی گرفتم.
‫فکر کردی این چیزها اذیتم می‌کنه، احمق؟
‫از این طرف بیا.
‫باید یه چیزی بهت بگم، فرانک.
‫بهتره دیگه قید سینی مزه‌ای که ‫بعدا قرار بود بهت برسه رو بزنی.
‫مدو، خوابیدی؟
‫آره.
‫می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫خدایا، اصلا نمی‌شه این ‫حرف زدن رو از دست بدم.
‫باید درک کنی که بابات ‫قصد و نیتش خوبه.
‫همه زندگیش رو واسه تو،
‫واسه داداشت،
‫واسه ما فدا کرده.
‫حرفم اینه که...
‫اون واکنشی که طبقه پایین نشون دادی،
‫بعد اومدی اینجا تک و تنها نشستی؟
‫می‌دونم واست خجالت‌آور بود ولی...
‫به هر حال، اگه خواستی حرف بزنی...
‫بابا همچین آدمیه.
‫دوست‌هام من رو قضاوت نمی‌کنن.
‫اگه قضاوت کنن هم برن گم شن. ‫باهاشون قطع رابطه می‌کنم.
‫می‌دونستم بلیت بدی بهش دادم.
‫اون صدا...
‫صدای لعنتی...
‫دیگه تموم شد، تونی. گذشت.
‫الان نصیحتم اینه که فراموشش کنی.
‫اگه کل ماجرا همین ۲۳ بلیت باشه،
‫هیچی گیرشون نمیاد و ‫خودشون هم می‌دونن.
‫می‌دونم یک قضیه کوچیکیه، ‫ولی ببین، نکته همینجاست.
‫اگه فقط یک دقیقه دیگه ‫می‌تونستم همونجا باشم و بگم،
‫«بله، مامان. باشه، مامان. ‫شنیدم چی گفتی، مامان».
‫یک دقیقه دیگه اونجا بودم، ‫الان تو این موقعیت نبودم.
‫یک پرونده قتل رو رد کردم ‫و حالا گند زدم، نیل.
‫یک کار آسون رو خراب کردم.
‫همه چیز رو خراب کردم!
‫- تونی... ‫- نه، «تونی» نگو.
‫الان به اتهامات فدرال محکوم شدیم.
‫با سازمان هوانوردی فدرال روبروییم.
‫قبل از اینکه این ماجرا تموم بشه، ‫اون قضیه هواپیمای مصر رو...
‫میندازن گردنم و خودت می‌دونی!
‫کلی سوابق کیفری داریم.
‫پرونده کوفتی لایحه ریکو.
‫سی سال تا حبس ابد.
‫الان به اون فکر نکن، آنتونی.
‫وثیقه می‌ذاری.
‫هیچ جرم سنگینی در کار نیست.
‫به زندگیت برس.
‫مامانم. این مادر لعنتی نفهم من.
‫جوری رفتار می‌کنه انگار ‫اصلا زن جانی سوپرانو نبوده.
‫چیزی دیگه‌ای اذیتت می‌کنه، آنتونی؟
‫همین کافی نیست؟
‫پیرزن خل و چل!
‫خیلی از دست مادرت و...
‫بلیت هواپیما عصبانی هستی.
‫من نمی‌گم که قضیه جدی نیست.
‫ولی یک سال پیش مادرت ‫با بقیه همدست شد تا تو رو بکشن.
‫ولی هیچوقت حتی یه کلمه هم ‫در موردش چیزی نگفتی،
‫حتی وقتی خواستم ازت بیرون بکشم.
‫اگه پارسال قصد کشتنت رو داشته،
‫باور کن تو دوران بچگیت...
‫آسیب‌های روانی شدیدی بهت زده ‫که هنوز هم باهات موندن.
‫منِ بیچاره.
‫پدرت یک گنگستر کله‌گنده بود.
‫ولی از شما بچه‌ها در برابر این مادر ‫با اختلال شخصیت مرزی محافظت کرد؟
‫معلوم هست چه خبر بوده؟
‫قضیه چیه؟
‫یک میان‌وعده برای فکر کردن ‫که با خودم ببرم خونه؟
‫به اندازه کافی بهت فشار نیاوردم ‫که با این چیزها روبرو بشی.
‫یه جایی وسط کار،
‫ازت ترسیدم.
‫ترسیدی؟
‫شاید باید از اول، این رو واضح می‌دیدم.
‫شاید، عزیزجان.
‫♪ من تو رو دارم ♪
‫آنتونی، این خشم...
‫یک آتش بزرگ و پر سر و صدا،
‫برای پرت کردن حواس خودت...
‫از احساساتیه که حتی ‫ترسناک‌تر از اون هستن.
‫بعد اون احساس‌ها چی می‌تونن باشن؟
‫غم و اندوه.
‫یک دفعه میری سراغ فحش نژادپرستانه...
‫به غذای هندی،
‫به مادر پیرزن خل و چلت.
‫- دیگه چه اتفاقی افتاده؟ ‫- هیچی.
‫بعد از دو سال درمانت، ‫یک چیزهایی یاد گرفتم.
‫الان هم یه غمی از سمت تو حس می‌کنم.
‫تو رو توی خوابم دیدم.
‫همونجا نشسته بودی.
‫- حرف می‌زدی. ‫- چقدر سریع این رو گفتی.
‫غم و اندوه، آنتونی، ‫سر همون بمون.
‫مامانت سعی کرد تو رو بکشه و...
‫تو بهش بلیت هواپیما دادی.
‫- خفه شو. ‫- حالا واقعا تو دردسر افتادی.
‫از پس این قضیه بر میام، ‫شوخیت گرفته؟
‫و بدین صورت...
‫آنتونی؟
‫♪ شاید، شاید من... ♪
‫اسکات ریچارد سیپرونوفسکی.
‫مدو مری‌آنجلا سوپرانو.
‫جاناتان تیفین.
‫آنتونی توماسلو.
‫امروز روز فارغ‌التحصیلیه،
‫پس با خودم گفتم بهتره ‫از این فرصت استفاده کنم.
‫می‌خوام پیشنهاد بدم عضو رسمی بشی.
‫معلومه لیاقتش رو دارم.
‫دیگه دلم سنگ شده، جین.
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون، مرسی.
‫آره.
‫اوه.
‫چقدر قشنگ شدی.
‫این چه وضعشه؟
‫درسته. درس بخون مدرک بگیر.
‫همیشه همین رو گفتم.
‫ببخشید.
‫اگه کارملا تو رو ببینه، ‫پوستت رو می‌کنه.
‫الان می‌رم.
‫خیلی خوبه ببینی بچه‌ات ‫فارغ‌التحصیل می‌شه، نه؟
‫جوون‌ها مهمن.
‫اصل کار اون‌ها هستن.
‫کاری که ما می‌کنیم زیاد اهمیت نداره.
‫اریک هم به کالج ایالتی می‌ره، نه؟
‫تو جرج‌تاون قبول شد.
‫یه خرده مشکلی مالی داریم.
‫- ببین، شنیدم تو و شارلین جدا شدین... ‫- کریستین.
‫من دیگه از اینجا می‌رم.
‫یک کار تو مزرعه سمت غرب گیر آوردم.
‫چیه؟
‫من رو به خنده ننداز!
‫هی، من تا ۱۱ سالگی در نیومکزیکو ‫زندگی می‌کردم، یادت رفته؟
‫هی، تا حالا سوارکاری رفتی؟
‫نه.
‫شرکت‌های هواپیمایی پرواز مستقیم ‫و ارزون‌قیمت به نوادا دارن.
‫در لاس وگاس فرود میاد.
‫نیم ساعت رانندگی داره.
‫باید بیای پیش ما وقت بگذرونی.
‫یک روز جدید.
‫لاس وگاس، ها؟
‫خیلی‌خب، دیوید.
‫مراقب خودت باش.
‫با احتیاط برون.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫بچه عزیزم.
‫سال می‌دونست امروزه. ‫هزار بار بهش گفتم.
‫خیلی خودخواهه.
‫«ترجمه از خشایار»
‫[کارت‌های تلفن]