‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫وقتی خواب بودی، فهمیدیم ‫هانتر تو دانشگاه رید قبول شده.
‫- سایونارا! ‫- چرا نمی‌تونین برای هانتر خوشحال باشین؟
‫دانشگاه رید انتخاب اولش بود. ‫اگه قبول نمی‌شد از غصه می‌مرد.
‫چرا فکر می‌کنین همه چی به من ربط داره؟
‫چون تو قبول نشدی.
‫آنتونی! هنوز چند ماه مونده تا خبرش بیاد.
‫هانتر پذیرش زودهنگام گرفت ‫تا زودتر بفهمه.
‫یعنی فقط می‌تونست واسه ‫یه دانشگاه درخواست بده.
‫از اون طرف، خواهرت کلی انتخاب داره.
‫مثلاً بودوین، هولی کراس، جورج‌تاون...
‫می‌دونی که احتمال قبول شدن ‫توی جورج‌تاون برای من کمه.
‫برو بابا، اونا خیلی احمقن اگه تو رو نخوان.
‫اگه بتونم برم اونجا،‌ به این ‫معناست که برکلی هم می‌تونم برم.
‫- مگه از رو نعش من رد بشی! ‫- تعداد برنده‌های
‫جایزه نوبل توی منطقه خلیج ‫سان‌فرانسیسکو از هر جای دیگه بیشتره.
‫جایزه نوبل برای چی؟ بسته‌بندی شکلات؟
‫ببین، می‌دونی که می‌تونی هر ‫دانشگاهی که دلت می‌خواد بری.
‫ولی از حالا بگم من برای برکلی پول نمی‌دم.
‫من می‌خوام برم هاروارد یا وست پوینت.
‫شاید تو تلویزیون ببینیشون، ‫ولی بیشتر نه.
‫برای رفتن به چنین دانشگاهی ‫باید لای کتاباتو باز کنی.
‫پروفایل تونر برای هر سن ‫و هر نوع بدنی عالیه...
‫حتی برای مشکلات ارثی ‫که دیگه ازشون ناامید شدید.
‫کارم...
‫چرا زاناکسی چیزی نمی‌خوری؟
‫چرا انقدر گیر داده به برکلی؟
‫می‌خواد از ما فرار کنه؟
‫قطعاً. این کارشه.
‫باشه، تو بخند.
‫ولی اگه بره برکلی و جورج‌تاون قبول نشه چی؟
‫اون توی انجمن افتخار ملیه.
‫ساده نباش، تونی. خواهش می‌کنم.
‫فکر می‌کنی هانتر چطور رفت دانشگاه رید؟
‫بخاطر عمو جونش. اون و ‫زنش فارغ‌التحصیل اونجان.
‫این تنها راهیه که اون دختره ‫خل و چل باهاش می‌تونه بره دانشگاه.
‫دنیا اومدن توی موج دوم بچه‌دار شدن.
‫نمره‌های پیش‌دانشگاهی خوب. ‫دیگه اینا کافی نیست.
‫مهم اینه که چندتا پارتی داری ‫یا چندتا ساختمون اهدا می‌کنی.
‫می‌خوای چه‌کار کنم؟
‫- اینجاست؟ ‫- سلام!
‫یکی در قفس باغ‌وحش تورتلبک رو باز گذاشته؟
‫بشینید.
‫می‌خوام درباره بینزی گیتا باهات حرف بزنم.
‫- شاید دیگه هیچ‌وقت راه نره. ‫- هیچ‌وقت نگو هیچ‌وقت.
‫نه، بگو هیچ‌وقت. ‫از حالا به بعد روی ویلچره.
‫اون بیچاره به‌زودی از مرکز ‫توانبخشی برمی‌گرده خونه.
‫- باید بهش کمک کنی. ‫- کمکش کنم؟
‫باید برای ویلچرش سطح شیب‌دار درست کنی.
‫یعنی خونه‌شو... چی بهش ‫میگن؟ مناسب معلولین کنی.
‫شاید بهتر باشه شب هم خونه‌ش بمونم.
‫بی‌خیال، ریچی. تو حالا فرمانده‌ای.
‫یه کم فشار بیار.
‫به اون برادرزاده‌ت، ویتو، ‫و اون یکی زنگ بزن.
‫اونا توی کار ساخت‌وسازن، مگه نه؟
‫- صبر کنین ببینم، جدی می‌گین؟ ‫- ریچی، این یه کار خیره.
‫- این یارو کلی دوست و رفیق داره. ‫- شما دیوونه شدین.
‫این چه طرز صحبته، ریچی.
‫باید برای بینزی سطح شیب‌دار بسازی.
‫سطح شیب‌دار برای حلقت می‌سازم، ‫یه قطار لاینل رو می‌فرستم توش.
‫جینی، سلام!
‫داری گل‌های رزتو هرس می‌کنی؟
‫کارملا، سلام.
‫تازگیا توی کلاس اسپینینگ ندیدمت.
‫زنگ درو زدم، خونه هم نبودی.
‫- جدی؟ ‫- یه روز تو پاساژ بودم...
‫روی پله‌برقی دیدمت، داد زدم: «جینی!»
‫بعد فهمیدم خواهرت بود. ‫اون به دانشگاه جورج‌تاون رفت، درسته؟
‫دانشکده حقوق جورج‌تاون. ‫ژورنال حقوق جورج‌تاون.
‫دبیر منطقه‌ای انجمن فارغ‌التحصیلای ‫جورج‌تاون تو شورت هیلز.
‫چون مدوی من برای ‫جورج‌تاون درخواست داده.
‫و امیدوارم و دعا می‌کنم به درگاه عیسی ‫که قبول بشه.
‫همش از برکلی حرف می‌زنه. ای خدا، برکلی!
‫به سن دانشگاه رسیده، آره؟ ‫چقدر زود بزرگ می‌شن.
‫وای خدا، ساعت چنده؟
‫جینی، یه زحمتی برات دارم.
‫می‌تونی از خواهرت بخوای...
‫یه توصیه‌نامه برای مدو بنویسه؟ ‫این زیاده‌روی نیست؟
‫آخه اون مدو رو خیلی نمی‌شناسه.
‫ولی تو می‌شناسی. و می‌تونی ‫کارنامه‌شو بهش بدی، که نمره‌هاش عالیه.
‫مقاله‌ش درباره یخچال‌هایی که دارن آب می‌شن ‫منو به گریه انداخت، خیلی تاثیرگذار بود.
‫- توی دیلی کدوشس چاپ شده. ‫- خواهرم خیلی سرش شلوغه. همین.
‫اگه یه راهی پیدا کنی که ‫بتونی بهم کمک کنی خوب می‌شه.
‫ازش می‌پرسم.
‫ممنون، جینی.
‫دیگه می‌ذارم برگردی سراغ گل‌هات.
‫خوبه، خوبه، خوبه.
‫همینه. فشار بده. حالا با ‫تکیه به دستگیره کنار تخت...
‫ریچی.
‫- میشه یه لحظه ما رو تنها بذاری؟ ‫- نه.
‫حالت خوبه، آقای گیتا؟
‫حالش خوبه. ولی اونقدر مغروره ‫که یه کم توجه دوستانه رو قبول نمی‌کنه.
‫همین‌جا توی راهرو بمون.
‫چی می‌خوای؟
‫چرا منو نمی‌کشی، عوضی؟
‫- ای خدا، ببین با من چه‌کار کردی. ‫- فکر سطح شیب‌دار مال کی بود؟
‫- چه سطح شیب‌داری؟ ‫- همون سطح شیب‌دار کوفتی.
‫اگه به کمک نیاز داری، ‫خودم کمکت می‌کنم، فهمیدی؟
‫- با من حرف بزن. ‫- از تو کوفتم نمی‌خوام.
‫باشه. می‌رم.
‫ولی اگه یه بار دیگه بری ‫پیش تونی سوپرانو گریه زاری کنی...
‫اگه دهنتو باز کنی...
‫دستاتو می‌فرستم جایی که پاهات هستن.
‫لیز، بذار بیام داخل، ‫باید آدریانا رو ببینم.
‫اون خونه نیست.
‫- بذار بیام تو، باید باهاش حرف بزنم. ‫- تو توی این خونه جایی نداری.
‫این چه وضعشه، آدریانا! متاسفم. ‫چندبار باید زنگ بزنم؟
‫برو دیگه، کریستوفر! ازت متنفرم! ‫دیگه نمی‌خوام باهات حرف بزنم!
‫الان به پلیس زنگ می‌زنم.
‫این‌جوری نکن، آدریانا. عاشقتم. ‫دارم دیوونه می‌شم. دلم برات تنگ شده.
‫- ۹۱۱ رو می‌گیرم. ‫- چرا باید به تو گوش بدم؟
‫که باز نوشیدنی بریزی توی بشقاب ‫سوپت و منو توی رستوران ضایع کنی؟
‫- گوشی رو بده به من! ‫- برو توی اون یکی اتاق!
‫آخ.
‫- می‌خوام باهات ازدواج کنم. ‫- چی؟
‫جدی می‌گم، آدریانا. عاشقتم. ‫می‌خوام باهات ازدواج کنم.
‫- برات حلقه گرفتم. ‫- بهش گوش نده.
‫سال‌هاست معطلت کرده.
‫- داری جوونی‌تو داری هدر می‌دی. ‫- مامان...
‫بازش کن.
‫شرط می‌بندم امروز صبح توی ویترین زین بود.
‫شرط می‌بندم پر از خرده‌شیشه‌ست.
‫مامان، می‌شه تنهامون بذاری؟
‫آدریانا، شبا می‌شنوم که ‫روی تختت گریه می‌کنی.
‫مامان!
‫دفعه بعد که قلبت بشکنه، ‫این در به روت بسته‌ست.
‫وای خدا.
‫- کریستوفر. ‫- سه قیراطه.
‫یارو گفت می‌تونی بیاریش ‫تا اگه گشاده اندازه‌ش کنن.
‫وای، کریستوفر.
‫اون فیلم «مومیایی» رو قبل ‫از اکرانش تو سینما داشت.
‫ببین کی اینجاست. ببین، داشتیم ‫فکر می‌کردیم چرا سنجابا ساکت شدن.
‫این برادرزاده‌ت خیلی اذیتم می‌کنه.
‫درباره نوارها بهش گفتم.
‫آره، اینا...
‫فیلمای باکیفیت هالیوودی هستن.
‫نه از اون مزخرفات کدگذاری‌شده ‫و تصاویر تار که نیجریه‌ای‌ها می‌فروشن.
‫- تو هم توی این کار هستی؟ ‫- ده هزار واحد.
‫- جانی سک درباره‌ی این چی می‌گه؟ ‫- گور بابای نیویورک.
‫بهتره قبل از اینکه زنت برسه خونه بری.
‫علاوه بر اون نمی‌تونم با ‫مجرم‌های شناخته‌شده دیده بشم.
‫تو چه بهونه‌ای برای گشتن ‫با این آدم ناخوشایند داری؟
‫شرایط حبس خانگیم بهم اجازه می‌ده ‫برای خرید مواد غذایی برم بیرون.
‫نذار اثر انگشتت روی بدنه بمونه!
‫سبزی شاهی باغچه‌ست.
‫این‌بار توی روغن غرقش نکن.
‫دوست داره با نونش روغن جمع کنه، ‫تقصیر من نیست.
‫چی تورو به یه محله انگلیسی‌زبان کشونده؟
‫اون کله‌خر اومد سراغ من.
‫پالی؟
‫گفت برای خونه بینزی باید ‫سطح شیب‌دار درست کنم.
‫- آره، می‌دونم. ‫- صبر کن، نکنه فکر تو بود؟
‫ای خدا، تونی. این‌ جوری وقتتو می‌گذرونی؟
‫اگه جکی نبود بینزی گیتا هنوزم داشت
‫کیسه‌های پنج سنتی تو ‫خیابون جفرسون می فروخت.
‫ریچی، برای بینزی ‫سطح شیب‌دارو درست کن.
‫حادثه وحشتناکی بود که برای اون بچه افتاد.
‫باشه، انجام می‌شه.
‫بیا اینجا.
‫یه چیزی برات دارم.
‫- این چیه؟ ‫- این چیه؟ این کته!
‫- کت؟ ‫- همون کت...
‫- که از روکو دی‌میو گرفتم. ‫- آها.
‫اون عوضی توی شهرستان اسکس خیلی معروف بود.
‫بعد از اینکه کارم باهاش ‫تموم شد دیگه برنگشت.
‫- بعداً از آلزایمر مُرد. ‫- جدی؟
‫- بپوشش. ‫- این کت توئه.
‫تو این کت رو دوست داری. ‫تو و برادر کوچیکم براش می‌مردین.
‫آستر ابریشمی. چرم کورینتی مرغوب.
‫هیچ‌ کی باور نمی‌کرد با این هیکلم ‫بتونم این کت رو بپوشم.
‫ولی با کمربند، انگار رومل بودم.
‫کت...
‫کت قشنگه.
‫کت زیباییه.
‫ولی حالا مال توئه.
‫- چرا؟ ‫- باید گذشته رو رها کنم.
‫مثل چیزی که تائو می‌گه، باید یه در ‫رو ببندی تا بتونی در دیگه رو باز کنی.
‫این‌قدر سخت بود؟
‫خوبه. خوبه.
‫ها؟ عالیه.
‫شبیه رابرت اوانز شدی.
‫ممنون.
‫[دانشگاه برکلی] ‫[خانم مدو سوپرانو]
‫[کارنامه‌ی تحصیلی دبیرستان ناقص]
‫[لطفا فوراً ارسال کنید در غیر این ‫صورت درخواست شما بررسی نخواهد شد]
‫تونی فقط اینو گفت؟ ‫چیز دیگه‌ای نگفت؟
‫می‌خوای چه‌کار کنه؟
‫بیاد ماچت کنه؟ گفت کارتون خوب بود، ‫سهمش کجاست؟
‫دادن سهم به تونی سوپرانو افتخاره.
‫اون کارش درسته.
‫فکر کردم گفتی من کارم درسته. ‫بالاخره کی کارش درسته؟
‫ما کارمون درست نیست؟
‫گوش کن. سهم تونی از این کار و اون یکی...
‫از جیب تو میره، نه من. اوایل این‌ جوریه.
‫آره، بخاطر حق عضویت. ما باهاش ‫مشکلی نداریم. درست می‌گم، جیس؟
‫از سهمم برای آدریانا الماس خریدم.
‫دیگه قبل کار با من بوریتو نخور.
‫اینجا رو نگاه کن. می‌تونی تصور ‫کنی روز به روز اینجا باشی...
‫سال به سال؟
‫- فرمایشی دارید؟ ‫- خانم گیتا؟
‫- برای ساخت سطح شیب‌دار اومدیم. ‫- چه سطح شیب‌داری؟
‫برای شوهرتون.
‫از موسسه توانبخشی سنت اراسموس هستین؟
‫می‌خوایم...
‫توالت‌ها رو تغییر بدیم و درها رو ‫گشاد کنیم و اینجور کارا رو انجام بدیم.
‫تا خونه برای ویلچر مناسب بشه.
‫کی شما رو فرستاده؟
‫- ریچی آپریل. ‫- ریچی آپریل؟
‫تا بینزی از بیمارستان برگرده، ‫کار رو تموم می‌کنیم.
‫از اینجا برید.
‫بعد از کاری که اون کرد، ‫دیگه هیچی ازش نمی‌خوام.
‫اون مشکل داره، ولی به ریچی ‫نمی‌گم این کار انجام نمی‌شه.
‫- ریچی. ‫- تونی.
‫ریچ، اینا متیو بویلاکوآ ‫و شان جیسمونتی هستن.
‫- از وست اورنج. ‫- من برگشتم به درینکواتر.
‫از ملاقات باهات خوشحال شدم، ریچی.
‫پسرعموم لوئی با تو تو کارگاه ‫تابلوسازی زندان جرسی کار می‌کرد.
‫آره. لو. قد ۱۷۳، حدود ۱۰۲ کیلو وزن.
‫می‌برمشون پیش عمو جویی ‫تا مدلای شورولت رو ببینن.
‫خواستن بیان اینجا سلام کنن.
‫برای کریستوفر مولتیسانتی کار می‌کنین؟
‫- چند تا کار باهاش کردیم. ‫- مرتیکه پرروی دماغ شتری.
‫اگه باز دستشو روی برادرزاده‌م بلند کنه...
‫تیکه‌تیکش می‌کنم.
‫- دماغ شتری. ‫- نمی‌تونی همچین چیزی بگی.
‫چی داری میگی؟
‫گفتم دیگه. متوجه ‫شدی اون تنها کسیه...
‫که می‌تونه زیر بارون سیگار بکشه ‫و دستاشو پشتش نگه داره؟
‫دماغش یه سایبون طبیعیه.
‫- این بچه ویژگیای خوبی هم داره. ‫- می‌دونم. بدشو نمیگم. رفیقمه.
‫- چیته؟ ‫- نزدیک من زندگی می‌کنه.
‫چرا اینو نگفتی؟
‫اگه چرند بگی، می‌فرستمت سراغ کارای بی‌ارزش.
‫آقایون، زود باشید. وقت تمومه، بریم.
‫ریچی، از دیدنت خوشحال شدم.
‫اگه کاری از دستم براتون بر میاد، بگید.
‫- سلام. ‫- وای خدا. مگه قرار ناهار داشتیم؟
‫- برای مراسم سوگند عجله دارم. ‫- توی محله بودم.
‫- توی نیوآرک؟ ‫- فکر کنم گند زدم، جونی.
‫نمی‌دونم چطور وارد این بحث شدم.
‫ولی کارملا سوپرانو، ‫همسایه‌مون تو حیاط گیرم انداخت...
‫و ازم خواست از تو بخوام برای دختر‌ش ‫یه توصیه‌نامه به جورج‌تاون بنویسی.
‫- زن اون گانگستر؟ ‫- متاسفم.
‫توی حیاط غافلگیرم کرد. چی باید می‌گفتم؟
‫که سرم شلوغه، که هست. ‫اینکه اصلاً اون دختر رو نمی‌شناسم.
‫بی‌خیال، تو مدو رو دیدی. ‫چهارم جولای، تو مهمونی باربیکیوی ما.
‫منظورم این نیست. جینی، نمی‌تونی از ‫من انتظار داشته باشی این کارو کنم.
‫یه نامه‌ست دیگه. بروس یکی ‫برای دانشگاه ورمونت نوشت.
‫تو همیشه این کارو می‌کنی!
‫پای گانگسترا روی به محوطه ‫جورج‌تاون باز کنم؟‌ عمرا.
‫این چرت‌وپرتای نخبه‌گرایانه رو ول کن.
‫- اونا همسایه‌مون هستن! ‫- عقلتو از دست دادی؟
‫کارملا ازم خواست، جون.
‫می‌ترسی؟ می‌خوان چه‌کار کنن؟
‫بخاطر یه درخواست دانشگاه سر به نیستت کنن؟
‫قضیه این نیست. مسئله ادبه. ‫چی باید بگم؟
‫که دارم برای یکی دیگه نامه می‌نویسم، ‫که همینطوره.
‫یه پسر دومینیکنی فوق‌العاده ‫از پایین شهر، با معدل ۵.۲.
‫اعتبارمو باید حفظ کنم.
‫- می‌دونستم این کارو نمی‌کنی. ‫- می‌خوای تا ابد زیرپا باشی؟
‫باهاش کنار بیا، جینی، باشه؟
‫ریچی، قدمت همیشه روی چشممونه.
‫امیدوارم گوشت کبابی میل داشته باشی.
‫- بذار کمک کنم. ‫- نه مامان، بشین. جنیس، بشین.
‫همه چی تحت کنترله.
‫جنیس، بشین. واقعاً بشین.
‫- هی، کته چطوره؟ ‫- کدوم کت؟
‫به برادر کوچیکت یه کت چرم قشنگ دادم.
‫- هنوز از کت خوشت میاد؟ ‫- عالیه.
‫ببخشید، باید چاقوی گینزو رو بیارم.
‫- کدوم کت؟ ‫- کمربند داره.
‫چاقوم کجاست؟
‫می‌خوام رفتارت رو تحسین کنم.
‫می‌خوام جلوی چشمم باشه.
‫منظورمون از خانواده همینه دیگه.
‫ببخشید. می‌دونم دیر کردم.
‫گفتم می‌تونی شب بمونی، ‫نه اینکه شام یکشنبه رو از دست بدی.
‫معذرت‌خواهی که کردم. ‫می‌تونستی پیجم کنی.
‫- دیروز نامه‌ای اومد؟ ‫- همون‌ جاییه که همیشه هست.
‫ولی برو برای خودت بشقاب بذار، ‫مهمون داریم.
‫این چی شده؟
‫- الو؟ ‫- کارملا؟ سلام.
‫- جینی کوزامانو هستم. ‫- وای، سلام! چطوری؟
‫گوش کن، کارملا. ‫با خواهرم درباره نامه حرف زدم.
‫و متاسفانه نمی‌تونه این کارو بکنه. ‫ببخشید.
‫نمی‌تونه؟ چرا؟
‫چون قبلاً برای یکی دیگه نامه نوشته.
‫یه مرد دومینیکنی فوق‌العاده ‫از پایین‌شهر...
‫با معدل ۵.۲ و...
‫مادر معتاد به کراک و فلج مغزی.
‫یعنی چی؟ نمی‌تونه دوتا بفرسته؟
‫به این فکر کردی که از یکی از ‫کشیش‌های کلیسا بخوای نامه بفرستن؟
‫به نظرم توصیه‌نامه از پدر ‫اینتینتولا خیلی ارزش داره.
‫مخصوصاً توی جورج‌تاون.
‫باید برم. خداحافظ. موفق باشی!
‫کی بود؟
‫- نمی‌تونه دوتا چی بفرسته؟ ‫- هیچی.
‫جون، نمی‌خوام مزاحمت بشم...
‫- ولی یه نفر به اسم کارملا سوپرانو اینجاست. ‫- شوخی می‌کنی.
‫تو تقویمت نیست. ‫می‌خوای من باهاش حرف بزنم؟
‫وای خدا. بفرستش تو.
‫ببخشید.
‫جون، سلام. وقت بدی مزاحم شدم؟
‫همیشه وقت بدیه. بیا تو.
‫- پای ریکوتا با آناناس. ‫- به به.
‫اینورا بودم. جراح پای مادرم اینجاست.
‫ممنون.
‫گوش کن، کارملا. فکر کنم می‌دونم چرا اومدی.
‫خواهرم گفت می‌خوای برای فیلدر ‫یه توصیه‌نامه به جورج‌تاون بنویسم؟
‫- مدو. ‫- آخ ببخشید.
‫ولی نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫فکر کردم حداقل بخوای نمره‌ها ‫و امتیازای پیش‌دانشگاهیش...
‫و نظرات معلماشو ببینی ‫قبل از اینکه تصمیم بگیری.
‫فکر می‌کنم برای جورج‌تاون یه دانشجوی عالیه.
‫پس مطمئنم مسئولان پذیرش اینو می‌بینن.
‫مطمئن نیستم این درست باشه. واقعیت ‫غم‌انگیز اینه که این روزا این کافی نیست.
‫شرمنده، کارملا. ولی نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫فکر کنم حرفمو فهمیده باشی.
‫می‌خوام اون نامه رو بنویسی.
‫- ببخشید؟ ‫- گفتم می‌خوام اون نامه رو بنویسی.
‫- داری تهدیدم می‌کنی؟ ‫- تهدید؟ چه تهدیدی؟
‫من برات پای آوردم، و یه کارنامه ‫تا بتونی یه نامه...
‫برای دخترم به جورج‌تاون بنویسی.
‫- من افسر دادگاهم. ‫- وکیلی.
‫نذار التماست کنم.
‫آخرین توصیه‌نامه‌مو برای ‫این سال تحصیلی نوشتم.
‫این چطوره؟ می‌تونی یه نامه ‫به جورج‌تاون بنویسی...
‫و بگی که فهمیدی که جورج‌تاون ‫اولین انتخاب اون شخص نبوده...
‫و دارن از جورج‌تاون به‌عنوان ‫جایگزین استفاده می‌کنن.
‫نمی‌گم چی بنویسی.
‫وای خدا، مامانمو با اون وضع پاش ‫توی ماشین گذاشتم.
‫دستت درد نکنه.
‫- سلام تونی. اوضاع چطوره؟ ‫- خوبی؟
‫مت درینکواتر هستم. برادرزاده بویلاکوآ. ‫همکارم شان جیسمونتیه.
‫دوستای کریستوفر هستیم. ‫توی بازی رؤسا کار می‌کردیم.
‫می‌دونم. حالت چطوره؟
‫اون رقاصه، دستینی رو دیدی؟
‫دختر خیلی خفنیه، مگه نه؟
‫محض اطلاعت، کریسی باهامون ‫حرف زد. باید یه کم از سهم...
‫وای خدا، ای احمق کثافت.
‫تا حالا چیزی درباره شنود نشنیدی؟
‫- ببین چه‌کار کردی. ‫- چون تو مجبورم کردی حرف بزنم.
‫تو همیشه این کارو می‌کنی. ‫ساکت می‌شی...
‫منو حیرون و سرگردون ول می‌کنی.
‫چی اینقدر مهمه که باعث میشه ‫یه مرد برای اولین مسابقه دیر کنه؟
‫از جیا گیتا شنیدیم...
‫برادرزاده‌هات خونه رو به‌هم ریختن ‫و دیگه برنگشتن اونجا.
‫من بهشون نیاز داشتم که ‫روی خونه مامان جنیس کار کنن.
‫که با احترام کامل، خونه مادر رئیستونم هست.
‫- آقایون. ‫- تون، اینا...
‫ول‌کن سطح شیب‌دار نیستن.
‫ریچی، آروم باش، بشین. ‫برات یه قهوه می‌گیرم.
‫کت کجاست؟ چرا کتو نپوشیدی؟
‫تو ماشینه. می‌خوای پسش بدم؟
‫به تونی یه کت دادم که از روکو دی‌میو گرفتم.
‫اون یارو به این مشهور بود که ‫گردن‌کلفت‌ترین آدم شهرستان اسکسه.
‫وقتی کارم باهاش تموم شد دیگه برنگشت.
‫یه مصاحبه کردیم. اون اولین سلبریتی بود...
‫کارملا؟
‫سلام.
‫جین، سلام. بیا تو.
‫بشقابت. خواهرم گفت ‫پای ریکوتا خیلی خوشمزه بود.
‫خانواده عاشقش شدن.
‫اینم گفت توصیه‌نامه مدو رو بررسی کرده...
‫و از اون توصیه‌نامه‌ها کفش بُریده.
‫اون یه نامه عالی برای جورج‌تاون نوشت.
‫عالیه. یه کپی ازش داری؟
‫نه، ولی برات می‌گیرم. مشکلی نیست.
‫خیلی خیلی ممنون. ‫جین، تو دوست فوق‌العاده‌ای هستی.
‫بهت گفتم جون چقدر ‫از کارنامه مدو تحت تاثیر قرار گرفت؟
‫آره، ممنون.
‫لعنتی! اون یارو فیوریو با یکی دیگه‌ست.
‫عجب، بذار بیاد تو قبل اینکه در رو بشکنه.
‫- فیوریو هستی، درسته؟ ‫- برای پول اومدیم.
‫- پول؟ ‫- پول رئیس.
‫آهان، پول. آره، حتماً. ‫شان، پول آنتونیو رو بیار.
‫تلویزیون خوشگلیه. ‫[زبان ایتالیایی]
‫کیفیت اچ‌دیه.
‫شماها چیزی می‌خورین؟ ‫نوشیدنی، نوشابه؟
‫فقط پول.
‫ده درصد، درسته؟ ۷۵۰۰ دلار. همه‌ش اینجاست.
‫هزار دلار بده من.
‫هزار دلار دیگه؟
‫- کریس گفت ده درصد. ‫- هزار دلار.
‫باورم نمی‌شه. مگه سر گردنه‌س.
‫زود باش، بجنب.
‫این دو تا بچه‌ننه هستن.
‫بهش چی گفتی؟
‫روز خوش.
‫لیلیانا، می‌تونی درو باز کنی؟
‫ریچی، عجب سورپرایزی! ‫آفتاب از کدوم طرف در اومده؟
‫حالت چطوره، عزیزم؟
‫این تشکر برای شام یکشنبه‌ست، ‫یه کم سیرابی و گوجه که خودم درست کردم.
‫فکر کنم فقط من و تو باشیم ‫که هنوز سیرابی دوست داریم.
‫وای خدا، ریچی. ممنون.
‫این مال توئه، برای شام، یا هر ‫کاری که می‌خوای باهاش بکنی.
‫وای خدا، بچه‌ها وقتی اینو ببینن ‫دیوونه می‌شن.
‫- قهوه تازه دم کردم، می‌خوای؟ ‫- چرا که نه؟
‫خب، ریچی، تو و پار... «جنیس».
‫این عشق یهویی نیست.
‫جالبه که زندگی چطور پیش می‌ره. ‫اون می‌ره سریلانکا یا همچین جایی.
‫من می‌رم... جایی که رفتم، و ۲۰ سال ‫بعد برگشتیم پیش هم.
‫همه نیمه گمشده دارن.
‫خانم کارملا، ببخشید، ولی شوهرم ‫اومده تلویزیون اضافی رو بگیره...
‫- که گفتین می‌تونم بردارم. ‫- حتماً، برو بردار.
‫اگه یه چیزی اینجا کم نداشته باشیم، ‫تلویزیونه.
‫لیلیانا، کنترلش هم اونجاست، ‫یه جایی توی قفسه‌ها.
‫- سلام، خانم. ممنون بابت تلویزیون. ‫- استاشو، خواهش می‌کنم. لذت ببر.
‫بیچاره. تو لهستان مهندس مکانیک بود...
‫اینجا راننده تاکسیه.
‫ریچی، چته؟ خوبی؟
‫نه، خوبم. خوبم.
‫باید برم.
‫- وضع داغونیه. ‫- چی؟
‫این. ما. نگاه‌مون کن. ‫مثل دوتا خرگوش ترسیدیم.
‫- دو تا خرفت. ‫- اینو نگو.
‫شان، واقع‌بین باش. ما به هیچ‌کجا نرسیدیم.
‫خرید ماهی؟ شکستن گاوصندوق؟ ‫این چیه؟ برای چیه؟
‫تازه شروع کردیم. این کاریه که می‌کنی
‫ما مجوز کارگزاری بورس گرفتیم. ‫من رفتم کالج پیس!
‫- لعنتی، راست میگی. ‫- بدبخت شدیم.
‫باید یه کاری کنیم که جلو بیفتیم.
‫مامان، باورم نمی‌شه، ‫و سعی نکن اینو انکار کنی!
‫بهت گفتم نذاری لیلیانا بیاد تو اتاقم!
‫ببین چقدر پول حروم این سی‌دی‌رام‌ها می‌کنن.
‫ماینداسپرینگ، ارث‌لینک، اینا چین؟
‫نمی‌دونم. موضوع رو عوض نکن! اونجا اتاق منه!
‫یه کوه لباس تلنبار شده بود.
‫نصف حوله‌های حموم اونجا بود.
‫- اغراق نکن. ‫- خیس بودن! بوی گند گرفته بود.
‫این اتاق منه، ‫دلم می‌خواد این ‌جوری باشه!
‫- من به اتاق تو گیر نمیدم! ‫- اتاق تو توی خونه منه.
‫تا وقتی اینجایی، حد و مرزی هست.
‫زیاد اینجا نمی‌مونم! ‫هجده سالمه...
‫دارم می‌رم دانشگاه. می‌تونم از ‫خودم مراقبت کنم، پس ولم کن!
‫- می‌تونی؟ ‫- آره، می‌تونم!
‫می‌دونی چیه؟ حق با توئه.
‫حق با توئه. می‌تونی از خودت مراقبت کنی.
‫ممنون.
‫تنهایی می‌ری یه دانشگاه عالی.
‫من چه حقی دارم دخالت کنم؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی به ذهنم نمی‌رسه.
‫فقط اینکه سه‌شنبه‌ست، ساعت سه.
‫پس باید یه چیزی برای حرف زدن پیدا کنیم.
‫باشه، چرخ رو بچرخون.
‫یه چیزی هست که داره اذیتم می‌کنه.
‫- به دخترم یه ماشین دادم. ‫- واقعا؟
‫آره، ماشین دست‌دوم. یکی از اون شاسی‌بلندا. ‫می‌دونی، یه پث‌فایندر ۹۲.
‫مسئله اینه که مال یکی ‫از دوستای مدرسه‌ش بود.
‫به دستم رسید چون بابای اون بچه ‫بهم بدهکار داشت.
‫اینجوری بدهی‌شو پرداخت کرد.
‫تو ماشین دوستشو بهش دادی؟
‫یه ماشین خوب و امن بود که ‫سندش به نام من بود.
‫چی اذیتت می‌کنه؟
‫حتماً می‌دونستم که اون می‌فهمه ‫این ماشین مال اون بچه‌ست...
‫و اینکه من چطور به دستش آوردم. ‫می‌دونی، و قاطی می‌کنه.
‫- پس چرا بهش دادی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫این همه سال داشتم ازش در برابر ‫یه سری حقایق محافظت می‌کردم...
‫و پنهانشون می‌کردم.
‫- حالا می‌خوام اینو تو روش بزنم؟ ‫- نظری درباره‌ی این داری؟
‫خب، بابای این بچه ‫یه شرط‌بند پسته.
‫ولی تو جامعه هم یه تاجر محترمه.
‫- یکی از اون «ولگردای از هفت دولت آزاد» تو. ‫- اینو از کجا یادت مونده؟
‫حالا تقصیر منه که اون ماشین بچه‌شو باخت؟
‫من باید هوای اون عوضی رو داشته باشم؟ ‫دوستم آرتی رستوران داره.
‫حالا هیچ‌ کی بهش نمی‌گه ‫یه بشقاب فتوچینی به یه گنده‌لات...
‫که داره خودشو با غذا می‌کشه نده.
‫شاید اینو به دخترت گفتی.
‫- چی؟ ‫- با دادن اون شاسی‌بلند به اون.
‫می‌خواستی با مسائل ‫اخلاقی پیچیده روبرو بشه.
‫مثل آدم حرف بزن.
‫مدو سال دیگه داره می‌ره دانشگاه.
‫- آره، برای همین ماشین نیاز داره. ‫- داره از لونه می‌پره.
‫- بازم اون اردکای لعنتی؟ ‫- شاید داشتی...
‫- برای واقعیت آماده‌ش می‌کردی، برای پرواز. ‫- شماها عجب آدمایی هستین.
‫به دختر کوچیکم یه ماشین می‌دم ‫که حالشو بگیرم...
‫اونوقت تو می‌گی یه کار شریف کردم؟
‫داریم به یه جایی می‌رسیم.
‫- وقت تمومه. ‫- ببین، هنوز وقت داریم. خوب پیش می‌ریم.
‫چیه؟ فکر می‌کنی درمان شدی؟
‫باشه، می‌شینم اینجا. ‫ولی دیگه چیزی برای گفتن ندارم.
‫چی. بهم زنگ زدی؟ گمشو بابا.
‫باید برم اونجا سطح شیب‌دار رو چک کنم؟
‫- کریستوفر، چه خبر؟ ‫- هی، چه خبر، داداش؟
‫به حسابش برس!
‫- بزنش! ‫- کمربند لعنتی!
‫- ریچی. ‫- آره، چیه؟
‫مت درینکواتر، بویلاکوآ.
‫شنیدی چی سر کریستوفر مولیتسانتی اومده؟
‫- آره، یکی سوراخ سوراخش کرده. ‫- ما بودیم. من و شان.
‫- چی؟ شما؟ ‫- شان مُرده. کریستوفر کشتش.
‫- پس اینجا چه غلطی می‌کنی؟ ‫- این کارو برای تو کردیم. به عنوان یه لطف.
‫- داری چی می‌گی؟ ‫- تو ازش خوشت نمیاد.
‫- که چی؟ ‫- اون برادرزاده‌ت رو زده.
‫یا خدا، دیوونه شدی؟ حالا فقط ‫اینو کم داشتم که اون حروم‌لقمه...
‫فکر کنه من تو این ماجرا دستی داشتم.
‫- باید بهم کمک کنی، داداش. ‫- کمکت می‌کنم. کمکت می‌کنم!
‫باید منو قایم کنی، حالا با توام.
‫کی بهت گفت این کارو کنی؟ گمشو از اینجا، ‫احمق آشغال! می‌کشمت!
‫چطور ممکنه این اتفاق بیفته؟ ‫چطور ممکنه؟
‫«ترجمه از میثم موسویان»