‫[هیچ چیزی را بدون اجازه] ‫[از این بخش خارج نکنید]
‫سه هفته طول کشید تا خیر سرت ‫اسم من رو به ملاقاتی‌هات اضافه کنی؟
‫مواظب باش. این آشغال‌ها ‫همه‌چی رو شنود می‌کنن.
‫برادرزاده به دیدن عمویی اومده ‫که خیلی دوستش داره.
‫من هیچ حرفی ندارم.
‫بلاهای زیادی سر عزیزانت اومده، مگه نه؟
‫این‌قدر زرنگ‌بازی در نیار. ‫ممکن بود شرایط برعکس بشه برادرزاده.
‫آره، ولی نشد.
‫این مزخرفاتی که راجع به قلبت شنیدم چیه؟
‫مشکلی که بین من و تو بود...
‫به مادرت هیچ ربطی نداشت.
‫- مرده و زنده‌اش برام فرقی نداره. ‫- اون بیماره.
‫سر کی شیره می‌مالی؟ ‫به حرف اومدن ملت اذیتت می‌کنه.
‫دارن می‌گن یه پیرزن ضایعت کرد.
‫اصلا به بدی شایعاتی ‫که راجع به تو پخش شده نیست.
‫می‌گن تونی سوپرانو بالش مادرش رو ‫آماده کرده که بتونه طولانی بخوابه.
‫- کی گفته؟ ‫- می‌خوای اون مزخرفات رو حذف کنی؟
‫باهاش آشتی کن. ‫این‌جوری انگار خصومتی در کار نیست.
‫به نفع همه‌مونه.
‫اصلا راه نداره.
‫به اون باکالای چاق عوضی ‫بگو از سوراخ موشش بیرون بیاد.
‫می‌خوام فردا ببینمش.
‫واسه چی؟
‫مردان سیاه‌پوست شمال رو صنعتی کردن، ‫ولی هنوز واسه کارمون مبارزه می‌کنیم.
‫درسته!
‫بیش از بیست و پنج لوله‌کش اینجا هست، ‫ولی یه سیاه‌پوست هم پیدا نمی‌شه.
‫درسته!
‫- بگو کشیش! چرا؟ ‫- الان می‌گم چرا.
‫لوله‌کش‌های سیاه‌پوست رو ‫از صنف بیرون کردن.
‫آره! درسته!
‫از کار بیکار شدن ‫و لوله‌کش‌های سفیدپوستشون...
‫شکمشون رو سیر می‌کنن.
‫آره! درسته!
‫پدر من جونش رو واسه این کشور ‫به خطر انداخت.
‫می‌دونیم!
‫بیا این بالا بابا.
‫یکی به بابام کمک کنه بیاد این بالا. ‫ایشون بابای منه!
‫ایول! ایول!
‫تو جنگ جهانی دوم ‫با ظلم جنگید.
‫آفرین!
‫اومد خونه تا کلیسای خودش رو بزنه.
‫ولی وقتی اومد خونه... ‫گفتم وقتی اومد خونه...
‫مجبور شد دوباره تو یه جنگ دیگه ‫شرکت کنه!
‫باهاشون صحبت کن بابا! ‫با مردم صحبت کن بابا!
‫صحبت کن بابا!
‫ایول بابا!
‫ما از اون موقع تو کره، ویتنام...
‫درسته!
‫و عراق خون ریختیم.
‫درسته! درسته!
‫هر دفعه می‌گم: «خدای بزرگ، کاری کن...»
‫«وقتی بچه‌هامون برگشتن، ‫باهاشون درست رفتار کنن.»
‫ولی یکی یادش رفت به حکومت بگه.
‫درسته! درسته!
‫- خودتون می‌دونین کی رو می‌گم! ‫- بگو کشیش!
‫بله که می‌گم!
‫بهشون می‌گم دیگه نباید ‫مانع آرزوی ما بشین!
‫دیگه بسه!
‫- دیگه بسه! ‫- دیگه بسه!
‫شنیدی جناب ساختمان‌سازی برادران ماسارون؟
‫دیگه بسه!
‫- یکی بگه چی می‌خوایم! ‫- کار!
‫- کی می‌خوامش؟ ‫- همین الان!
‫- چی می‌خوایم؟ ‫- کار!
‫سلام مد!
‫دارم می‌رم ملاقات «اسمش رو نبر.» ‫می‌خوای بیای؟
‫مامان بزرگ؟ همین الان؟
‫خیلی خوشحال می‌شدم، ولی باید ‫فرانسویم رو بخونم. افعال مسخره دارن.
‫مشکلی نیست.
‫آهای! باهات حرف دارم.
‫با اون تابلوی مشاور املاک چیکار داشتی؟
‫- می‌خواستم راجع بهش باهات صحبت کنم. ‫- من خونه مامان رو می‌فروشم، فهمیدی؟
‫حالا اون تابلو رو بذار سر جاش!
‫بحث نمی‌کنیم! ختم تمام!
‫خیلی چپ‌مغزی.
‫چه تابلو باشه چه نباشه، خونه هنوز فروشیه. ‫املاکیه هنوز دنبال فروششه.
‫آره.
‫پس چرا تابلوئه پشت ماشینت بود؟
‫سعی نکن انکارش کنی!
‫چون می‌خوام یه‌کم ‫پس‌انداز کنم، عیبی داره؟
‫کتی فیولا رو یادته؟
‫هم‌کلاسی من بود ‫و ماه‌گرفتگی داشت.
‫- خب که چی؟ ‫- الان تو کار املاکه و می‌گه فقط...
‫سه درصد کمیسیون می‌گیره. ‫نصف اون‌ها می‌گیره تونی.
‫چند هزار دلار می‌شه. ‫شاید به درد مامان بخوره.
‫واقعا؟ تف به روی مامان!
‫دفعه بعد که یه هفته غیبت زد، ‫اون آشغال رو تو خیابون پارک کن!
‫اینجا که هتل نیست!
‫آب سیب و کرنبری نداریم. ‫آب‌سیب خالی خوبه؟
‫آره عزیزم. راستی، عزیزم؟
‫می‌شه یه‌کم بستنی توت‌فرنگی برام بیاری؟
‫عمرا اگه انتظار داشته باشن ‫این تاپیوکا رو بخورم.
‫ببینم چه کاری از دستم بر میاد.
‫من رو خیلی می‌خندونه.
‫خب، باورم نمی‌شه.
‫دخترم از کالیفرنیا اومده!
‫- از سیاتل مامان. ‫- از تاپیوکای من می‌خوری؟
‫- صبح به خیر. ‫- وای، بوی گند سیگار می‌دی. ایش!
‫اینجا رو باش، لباس پوشیدی، ‫از تخت بلند شدی.
‫آره، ولی دستم رو می‌بینی؟ ‫سیاه و کبود شده...
‫- همون‌جا سوزن می‌زنن. ‫- این‌جوری بهتر می‌شی.
‫واسه تو مهم نیست. ‫تو پنج دقیقه هم اینجا نبودی.
‫چند روز رفته بودم شهر. ‫دارم ویدیوی خودیاریم مشتری جور می‌کنم.
‫«خانم کرواک» یا «بستن ساک بزرگراه ‫زنی با اعتماد به نفس.»
‫عمرا اگه طاقت اینجا رو داشته باشی. ‫عمرا اگه طاقت خودت رو داشته باشی.
‫- واسه همین فرار کردی. ‫- بیا امروز از این حرف‌ها نزنیم مامان.
‫خیال کردی واسه من راحت بود؟
‫- تو نمی‌دونی پدرت چه‌جوری بود! ‫- منظورت چیه؟
‫هیچ‌کس نمی‌دونه! ‫هیچ‌کس نمی‌دونه من چی کشیدم.
‫بابا چیکار می‌کرد؟
‫یه چیز رو بهت می‌گم. ‫عمرا اگه الان ملاقاتم می‌اومد.
‫بستنیتون رو آوردم. ‫بعدش می‌تونیم قدم بزنیم.
‫خواهش می‌کنم دست از سرم بردار.
‫پنجره رو باز کن و من رو هل بده پایین.
‫- دیگه طاقتش رو ندارم. ‫- خانم سوپرانو، چی شده؟
‫- چی شد؟ ‫- یهو گریه‌اش گرفت.
‫ببین! می‌دونم چرا اومدی اینجا!
‫یه لحظه هم گولت رو نمی‌خورم!
‫- می‌خوای خونه‌ام رو تصاحب کنی! ‫- مامان!
‫نمی‌دونی چی تو ذهنم می‌گذره.
‫- خب، این که واقعا معلومه! ‫- امیدوارم یه روزی خودت بچه‌دار بشی...
‫و همین‌جوری باهات رفتار کنن.
‫- من عمرم رو وقف بچه‌هام کردم. ‫- خیلی مسخره است.
‫بگو ببینم.
‫این کنشگرها دارن اذیتم می‌کنن. ‫بیست و چهار ساعته اعتراض می‌کنن.
‫سه روزه کارم تعطیله.
‫- کار کیه؟ ‫- کشیش سرسختی به نام هرمان جیمز جونیور.
‫می‌گه: «تعداد اقلیت‌ها ‫بین لوله‌کش‌ها کافی نیست.»
‫- این مسئله تحت حوزه عمومه. ‫- می‌دونم.
‫ولی می‌تونی باهاش صحبت کنی، ‫شاید بتونی چند نفر رو بفرستی اونجا...
‫تا اون‌ها نتونن راحت اعتراض کنن.
‫- عین کاری که قبلا با صنف‌های خودتون کردی. ‫- برات خرج برمی‌داره.
‫همین‌جوریش داری با اون برق‌کارهایی ‫که نیومدن بدبختم می‌کنی.
‫وقتی می‌خوای مزایده به نفع خودت تموم بشه ‫شهروندی حالیت نمی‌شه.
‫باشه. فهمیدم. باشه.
‫سخت نگیر.
‫ببینم چه کاری از دستم بر میاد. ‫تو فعلا با کنترل حیوانات تماس بگیر.
‫حواست باشه موقع دیدار با من ‫تعقیبت نکنن.
‫[قصابی ساتریاله]
‫دیر کردی.
‫بابی باچالیری، ‫آخرین مرد پابرجا.
‫- من هیچی نمی‌گم تونی. ‫- به نفعته خودت رو تو دردسر نندازی.
‫سمت شما کلی خاک‌سپاری ‫برگزار کردن، مگه نه بابی؟
‫سهم ما خراب شد، چیکار می‌کنی؟ ‫خونه‌ات رو می‌فروشی؟
‫به زمین نگاه نکن بابی، ‫به من نگاه کن.
‫می‌خوام با اون آشغال کچل ‫که خودش رو برادر پدرم خطاب می‌کنه صحبت کنی.
‫بهش بگو می‌ذارم همچنان پول در بیاره. ‫در حد امرار معاش.
‫می‌تونه پول وکلاش رو بدی.
‫بذار خودم از الان از طرفش تشکر کنم.
‫قراره حرف‌های پیچیده‌ای بشنوی. ‫اولا، امیدوارم بفهمیشون...
‫و دوما، امیدوارم این حرف‌ها بین خودمون ‫و جونیور بمونه.
‫آخه اگه نمونه، بهت قول می‌دم اعضای بدنت رو ‫تو هشت سطل زباله مختلف پیدا می‌کنن.
‫من وارث جونیورم.
‫به نظرم لازم نیست این‌جوری باهام صحبت کنی. ‫من همیشه باهات حال می‌کردم.
‫چرت می‌گی. ‫ولی فرض می‌کنیم الان حال می‌کنی.
‫به عموم بگو می‌تونه ۵% نگه داره. ‫پنج درصد از کارش...
‫شرط‌بندی ورزشی. ‫فروش کوکایین هم همین‌طور.
‫صنف لوله‌کش‌ها کلا مال خودشه، خب؟
‫ببین. این مسئله خیلی مهمه.
‫جایگاهش رو هم حفظ می‌کنه.
‫مأموران دولت خیال می‌کنن ‫رئیس رو زندانی کردن.
‫اگه چیز دیگه‌ای بشنون گیج می‌شن.
‫فهمیدم.
‫باقی چیزهایی که مال جونیور بود...
‫الان دیگه مال منه.
‫این رو بهش می‌گم تونی.
‫همین.
‫«غنائم از آن پیروز میدانه.»
‫گم شو بیرون تا کتاب نقل‌قول‌هات رو ‫تو حلقت فرو نکردم چاقالو!
‫آقای بانپنسیرو، زنتون اومده ‫که شما رو برسونه خونه؟
‫اسکیپ.
‫اسکیپ؟
‫- حالتون چطوره؟ ‫- حرف ندارم.
‫یکی دو ساعت تو حال خودش نیست.
‫خیلی خوب پیش رفت. دو سه روز دیگه ‫متوجه تفاوت کمرتون می‌شین.
‫وقتی آماده بودن برن، ‫بهم خبر بده.
‫باشه، بهت خبر می‌دیم عزیزم. ‫خبر، خبر، خبر...
‫[بتن‌سازی کلونیال]
‫کمرم اصلا فرق نکرده.
‫دکتر گفت دو سه روز طول می‌کشه ‫تا استروئید تأثیرش رو بذاره.
‫باید برم تو جکوزیم.
‫خیلی تو زندگیت استرس می‌کشی سال.
‫- تونی که هنوز نمی‌دونی برگشتی، مگه نه؟ ‫- یا خدا، نه‌خیر.
‫هنوز نرفتم بهش سر بزنم.
‫- همه‌تون عین همین. ‫- قبلا شاهد تن‌پروری ملت بودیم.
‫از سخاوتمندی حکومت سو استفاده می‌کنن، ‫وسط‌بازی می‌کنن.
‫می‌شه یه‌کم بهم فرصت بدی؟
‫تونی همین‌جوری گمون می‌کنه خیانت کردم. ‫باید مواظب باشم.
‫آلتیری خودش رو جات فدا کرد.
‫هر شکی به خیانت تو ‫با جیمی آلتیری به خاک سپرده شد.
‫سی ساله که من تونی رو ‫می‌شناسم، حالا این‌جوری بشه؟
‫اذیتم نکن، خب؟
‫از سال نود و هشت اذیتمون کردی.
‫خیر سرمون به دکتری که خودمون ‫برات پیدا کردیم رسوندیمت.
‫اگه بذاریم برگردی تو خیابون. ‫می‌خوایم نتیجه بگیریم.
‫این عوضی می‌خواست ‫مادر خودش رو خفه کنه سال.
‫حرف مفته.
‫عموی خودش می‌خواست بکشدش.
‫خودت گفته بودی سال‌هاست ‫داره تحقیرت می‌کنه.
‫خودم می‌دونم چی گفتم.
‫ضمنا، هفته‌ای دو بار ‫پیش روان‌پزشک گریه می‌کنه.
‫اصلا بهش مدیون نیستی.
‫واسه آشغالی که خیال می‌کنه تو پادوشی ‫گلوله نخور.
‫جناب قاضی، این آدم نباید ‫به دلایل پزشکی آزاد بشه.
‫هر بار یکی از این اعضای ‫مسن مافیا رو می‌گیریم،
‫- همین حقه‌های قدیمی رو سوار می‌کنن. ‫- جناب قاضی.
‫به من توهین می‌شه که موکلم رو ‫عضو مافیا خطاب می‌کنن.
‫آقای سوپرانو به هیچ جرمی محکوم نشده.
‫- دادگاه اتهاماتش هنوز برگزار نشده. ‫- متوجهم.
‫با کمال احترام به بیمارستان‌های دولتی،
‫آقای سوپرانو با توجه به شرایطش ‫کاملا حق داره...
‫دنبال بهترین درمان متناسب با پولش باشه.
‫بیماری آقای سوپرانو خیلی خوش‌خیمه. ‫چندتا سرخ‌رگش گرفته جناب قاضی.
‫من مایلم این فرد رو از زندان آزاد کنم.
‫مگه این که بتونی نشون بدی ‫خطر فرار از کشورش وجود داره.
‫آقای سوپرانو.
‫اگه این رو تأیید کنم، ‫تحت حصر خانگی قرار می‌گیری.
‫مفهومش رو متوجهی؟
‫نه راستش.
‫یعنی باید تو منزل اصلیت بمونی. ‫نباید ازش خارج بشی.
‫به جز مواقع دکتر رفتن ‫و خرید مواد غذایی.
‫جناب قاضی، دولت خواستار ‫پابند الکترونیکیه.
‫جناب قاضی، ما با حصر خانگی کاملا موافقیم،
‫اما خواستاریم آقای سوپرانو...
‫بیش از این بابت اتهاماتی که هنوز ‫ثابت نشدن مجازات نشه.
‫ایشون از سال ۱۹۶۸ تا حالا ‫اصلا دستگیر نشده بود.
‫مالیاتش رو پرداخت می‌کنه ‫و کهنه‌سرباز جنگ جهانی دومه.
‫آقای سوپرانو، شما با داشتن پابند الکترونیکی ‫مشکلی داری؟
‫به نظرم عین آلمان نازی می‌مونه.
‫معلومه که باید تاریخ بخونین آقا.
‫به نظرم بهتره من و شما...
‫نذاریم غم یا تعصب مشترکمون...
‫روی این مسئله اثر بذاره جناب قاضی.
‫پابند می‌بنده...
‫که خطر فرار از کشور نداشته باشه.
‫- تو کی هستی؟ ‫- یا خدا، بدجوری ترسوندیم.
‫پای خدا رو وسط نکش.
‫چیکار داری؟
‫با پسرت کار دارم. ‫خونه است؟
‫- دوستشی؟ ‫- هست؟
‫زود برمی‌گرده.
‫خب، بفرما تو.
‫اون قدیم‌ها خوش‌قیافه بودی.
‫هنوز هستم. دندون‌هام هنوز عین اون عکسه.
‫عه، واقعا؟
‫تو راحت باش، بخند. ‫اون عکس مال ۵۷ سال پیشه.
‫پس یعنی نتو...
‫- پیرم. ‫- بگو دیگه. چند سالته؟
‫- هفتاد و پنج؟ ‫- هشت سال بذار روش تا درست بشه.
‫هشتاد و سه؟ ‫ولم کن بابا!
‫- با پسرم چیکار داری؟ ‫- یه‌کم صحبت کاری دارم.
‫هرچی تو بگی.
‫پس یعنی موقع شروع جنگ جهانی دوم ‫بیست و هشت ساله بودی.
‫خیلی رو اعصابه، مگه نه؟
‫سال چهل و سه همه رو می‌بردن، ‫سن و قیافه مهم نبود.
‫حتی یه پسر چاق آشنامون رو بردن. ‫سی و چهار سالش بود.
‫به درد کسی نمی‌خورد، ‫فقط آشپزی بلد بود.
‫به خدا پشت اجاق گاز...
‫از تفنگ خطرناک‌تر بود.
‫اصلا شبکه «هیستوری» ‫تماشا نمی‌کنی؟
‫- تلویزیون؟ ‫- نه، شبکه «هیستوری.»
‫گمون کنم خوشت بیاد. ‫حتی داستان‌های مسخره «کتاب مقدس» هم می‌گن.
‫تنها مسخره‌ای که تو کتاب مقدسه، ‫فرعون بود...
‫که وقتی موسی دریای سرخ رو ‫دو نیم کرد ضایع شد.
‫خدا بیامرزدش، دریای سرخ رو نصف کرد.
‫هیچ‌وقت اراده کسی ‫برای آزادی رو دست‌کم نگیر.
‫یه وقت دیگه با پسرت صحبت می‌کنم.
‫اگه خرابش کنی، ‫باید پولش رو بدی.
‫اگه می‌دونستم داری آزاد می‌شی، ‫اصلا با اون کالزونه دوپا صحبت نمی‌کردم.
‫پیامت رو بهم رسوند.
‫خب، اخم نکن عوضی. ‫ممنون باش که می‌ذارم پول در بیاری.
‫چه فکری تو سرته؟
‫چه‌جوری موفق شدی؟
‫- دکتر شرک پسر مانتیه. ‫- مانتی، پسر مسئول شرط‌بندی، متخصص قلبه؟
‫بدک نیست.
‫دولت طبق قانون حق نداره ‫تو مطب دکتر آدم میکروفن بذاره.
‫می‌ذاره هر وقت لازم شد ‫بیام اینجا.
‫که کارم رو بکنم.
‫جریان ساختمان‌سازی ماسارون رو شنیدی؟
‫باکالا داره ردیفش می‌کنه. ‫می‌دونن نماینده منه.
‫- باید شصت‌چهل به من برسه. ‫- به حرفم گوش دادی؟
‫- چی گفته بودی؟ ‫- آشتی کردن رو می‌گم.
‫ببین، دیگه این مزخرفات رو تکرار نکن. ‫مرده و زنده اون زن برام فرقی نداره.
‫بی‌خیالش شو!
‫چرا بی‌خیالش بشم؟ زن‌داداشمه. ‫نصف اوقات حرف دهنش رو نمی‌فهمه.
‫بذار همه‌چی رو روشن کنیم.
‫من نوارهایی رو که مأمورها ‫تو گرین گروو ضبط کرده بودن شنیدم.
‫خب، نصف اوقات حرف دهنش رو نمی‌فهمه. ‫ولی تو کدوم اوقات به حرفش گوش دادی؟
‫اون اوقاتی که نمی‌فهمید یا اون اوقاتی ‫که جفتمون می‌دونیم عین بچه گولت زد؟
‫کسی من رو گول نزد. نمی‌دونست قراره ‫کاری کنه که تو رو به کشتن بده.
‫درسته! عموت اون‌قدرها که خیال می‌کنی ‫احمق نیست!
‫خودت اون آلتیری بدبخت.
‫مخبر کثافت! کل کاپوهام پشت‌سرم ‫جلسه می‌ذاشتن!
‫ببین، با گذشته‌ها کاری نداشته باش، خب؟
‫من دلایل خودم رو دارم.
‫یه سگ هار رو به حال خودش رها کردی، ‫اون فردی کاپوانوی کثافت رو می‌گم.
‫همون آشغال عوضی بی‌مادر رو می‌گم ‫که فقط به فکر پوله و...
‫صاحب گرین گروو رو می‌گی؟
‫عین پیرزن‌ها می‌مونه، ‫واسه خودش می‌چرخه...
‫و مسائل سوپرانو رو ‫واسه همه تعریف می‌کنه!
‫همونه که هی می‌گه ‫می‌خواستی مادرت رو بکشی.
‫حتی غیرمستقیم گفته من و اون... ‫تف به روی اون آشغال عوضی کثافت!
‫همه‌تون سوگند سکوت یاد کردین؟ ‫هیچ‌کس حرفی نداره؟
‫من باید واسه کلاس زیستمون ‫یه مقاله راجع به دی‌ان‌ای بنویسم.
‫جالبه، مگه نه؟
‫من اخیرا تو «اینساید ادیشن» دیدم...
‫به‌خاطر دی‌ان‌ای دیگه قرار نیست ‫سرباز گمنام داشته باشیم.
‫می‌تونن تک‌تک تلفات جنگی رو ‫شناسایی کنن.
‫یه‌کم دیگه از اون ‫ماکارونی و پنیر برام بکش.
‫ببین تونی، می‌دونم خوشت نمیاد ‫راجع بهش صحبت کنی، ولی...
‫اون زن اصلا قابل‌تحمل نیست.
‫به شدت خودشیفته است. ‫همه‌اش می‌گه «من، من، من.»
‫واقعا آفرین به تو. ‫یه پا قدیسی.
‫درست می‌گی، نمی‌خوام راجع بهش صحبت کنم.
‫مامان‌بزرگ رو می‌گین؟
‫آدم رو تحریک می‌کنه. ‫یه نوزاد گنده است، متوجهین؟
‫عذر می‌خوام.
‫تونی.
‫اینجا خونه منه. ‫چند بار باید بگم؟
‫ممنون رهبر بزرگ.
‫تو حرفی داری خانم کوچولویی ‫که به زودی گواهی‌نامه می‌گیری...
‫و احتمالا بخوای طی صد سال آینده ‫سوار یکی از ماشین‌های جلوی خونه بشی؟
‫تقصیر منه مد.
‫احساساتش رو در نظر نگرفتم.
‫ممنون.
‫دیدی؟ ‫دیدی چقدر راحت بود؟
‫خب، جناب وکیل تام‌الاختیار،
‫فکرهات رو نکردی؟
‫می‌شه دوستم خونه رو بفروشه؟
‫کافیه فروخته بشه...
‫برام فرقی نمی‌کنه کدوم املاکی بفروشه.
‫- اگه گفتین یه عوضی به اون یکی عوضی چی گفت؟ ‫- می‌بینی؟
‫می‌بینی وقتی سر میز شام بددهنی کنی ‫چی می‌شه؟
‫[گرین گروو] ‫[فردریک کاپوانو]
‫مرسی. آدم بالای ۲۵ سال ‫واسه رانندگی راحت پیدا نمی‌شه.
‫فقط بهشون نگو من رو رسوندی ‫که ماری‌جوآنا بخرم. اصلا باید قانونی باشه.
‫چیز دیگه‌ای دستم رو خوب نمی‌کنه. ‫مد، اون تابلوی ایست نبود؟
‫از لحن صحبتش باهات متنفرم. ‫خیلی نفرت‌انگیزه.
‫متزلزله. ‫می‌ترسه از نیو جرسی خارج بشه...
‫- و آزادی تهدیدش می‌کنه. ‫- خیلی رقت‌انگیزه.
‫مامان‌بزرگ که تو اون ‫مرکز بازپروریه رو چی می‌گی؟
‫می‌دونم. خیلی دلم می‌خواد برم ملاقاتش، ‫ولی کلی تکلیف داشتم...
‫و باید خدمات اجتماعی انجام بدم ‫تا بتونم دانشگاه خوبی قبول بشم.
‫واسه پناهگاه‌های بی‌خانمان‌ها غذا می‌برم.
‫تو مامان‌بزرگ رو خوب می‌شناسی، مگه نه؟
‫گمون کنم.
‫از چی خوشش میاد؟
‫- چه بدونم. منفی‌نگری؟ ‫- جدی می‌پرسم.
‫حتما از یه چیزی خوشش میاد. ‫از انجام هیچ کاری خوشش نمیاد؟
‫بابام قبلا براش آهنگ‌های ‫چندتا خواهر رو پیدا می‌کرد.
‫آها، گروه «خواهران دی‌کاسترو»، درسته.
‫گروه «خواهران اندرو» خیلی راحته.
‫- می‌بردش لازانیافروشی ماریو. ‫- ایش. ازش متنفر بودم.
‫عینکتون پنج‌شنبه حاضر می‌شه.
‫آها، پنج‌شنبه، خوبه.
‫من رو تو تلویزیون دیدی؟
‫- تو تلویزیون بودی؟ کدوم برنامه؟ ‫- اخبار عصرگاهی.
‫آها، آره، اون رو می‌گی. ‫چطور مگه؟
‫خب، چطور بودم؟ ‫راستش رو بگو.
‫عین خودت بودی دیگه. ‫خوب بودی.
‫خودم از ظاهرم خوشم نمیاد.
‫شاید بهتره قاب عینک جدید بخرم، ‫نظرت چیه؟
‫مگه چشه؟
‫- اون قاب عینک چقدر خرج برداشت؟ ‫- بیمه حساب می‌کنه.
‫- من اصلا صورت‌حسابش رو نمی‌بینم. ‫- چه کشور خوبی.
‫- آب‌مروارید دارم. ‫- بابام بهم می‌گفت: «هیچ‌وقت پیر نشو.»
‫باید به حرفش گوش می‌دادم.
‫آره.
‫یه چینی می‌ره چشم‌پزشکی.
‫دکتر گفت: «مشکلت رو فهمیدم.» ‫چینیه گفت: «چیه؟»
‫دکتر گفت: «آب‌مروارید داری.»
‫چینیه گفت: ‫«نه، ماشین من رینکلن کانتیننتاله.»
‫نفهمیدی؟
‫فهمیدم. ماشینش لینکلنه.
‫چیه؟
‫عذر می‌خوام، سرویس مردانه کجاست؟
‫اون‌ور در، سمت چپ.
‫بیدار شدی.
‫اون چیه؟ ‫آهنگ رو می‌گم.
‫آهنگ «من رو فراموش نکن» از پاواروتیه.
‫تو آوردیش؟
‫یادمه چقدر صدای زیر مردانه دوست داشتی.
‫یادته ماریو لانزا رو ‫تو تلویزیون دیده بودیم؟
‫من و تو و بابا روی مبل نشسته بودیم...
‫و اد سالیوان رو تماشا می‌کردیم. ‫هر یکشنبه تماشا می‌کردیم.
‫وای خدایا.
‫بچه‌هام!
‫موسیقی دلرباست مامان.
‫خدا رو شکر، مگه نه؟
‫♪ ولی تجدید دیدار مادر و فرزند... ♪
‫♪ همین چند لحظه دیگه رخ می‌ده ♪
‫♪ وای، عزیز دلم من ♪
‫♪ من هیچ‌جوره نمی‌تونم... ♪
‫♪ روز غم‌انگیزتری رو به یاد بیارم ♪
‫♪ می‌دونم می‌گن بی‌خیال ♪
‫♪ ولی اصلا اون‌جوری نمی‌شه ♪
‫♪ مسیر عمر آدم پیش می‌ره... ♪
‫به نظرم وقتشه که واقعا ‫به فکر خوردن سالاد باشی.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم چیه؟
‫منظورم اینه که به ماشینم تکیه ندی، ‫وگرنه چپ می‌کنه چاق بدبخت.
‫جونیور می‌خواد زمانش رو بدونه.
‫فردا صبح.
‫چند نفر کم داریم، ‫پس خودت حتما اونجا باش.
‫فرض کن ورزش می‌کنی.
‫چاق احمق؟
‫هر از گاهی تو آینه نگاه کن ‫آشغال عوضی بی‌ملاحظه.
‫تونی، ما نشستیم!
‫مامان، دی‌ان‌ای نامرئیه، خب؟
‫ولی اگه گفتی تو هر رشته‌اش ‫چند نوکلئوتید هست؟
‫خودت بگو دیگه.
‫- صد میلیون. ‫- وای، شگفت‌انگیزه.
‫خودش می‌دونه کی غذا می‌خوریم.
‫وقتی اینجا نیست، ‫براش بشقاب نذار.
‫آنتونی جونیور، می‌خوای افتخار بدی؟
‫خداوندا، نعماتی رو که قراره بخوریم ‫مورد تبرک قرار بده...
‫سلام! وای.
‫خوبه. بدون من شروع کردین.
‫خوبه. خیلی‌خب.
‫خودمون رو هم متبرک کن خدایا، آمین.
‫جنیس، تو که می‌دونی کی غذا می‌خوریم، ‫اگه دیرت شده، زنگ بزن. وگرنه غذا نمی‌خوری.
‫من رو گرسنه نفرست بخوابم بابا جون.
‫بچه‌ها، اگه گفتین ‫کی امروز تو آزمون رانندگی قبول شده؟
‫- استادش رقیب نداشت! ‫- وای، ایول دختر!
‫- مبارکه. ‫- موقع پارک دوبل پشت ون مضطرب بودم،
‫ولی طرف خیلی سخت‌گیر بود ‫و تخته رسم داشت.
‫وای، فاشیست سخت‌گیر.
‫برات بکشم جنیس؟ ‫آها، یادم رفت، از این‌ها نمی‌خوری.
‫اینجا نمی‌خوری.
‫وای، من فهمیدم.
‫فهمیدن نداره. ‫گیاه‌خواره.
‫تو غرب دلم واسه کرم‌های شب‌تاب ‫تنگ می‌شد.
‫من واسه همین اومدم اینجا.
‫یه‌کم طبیعت ببینم.
‫تو سیاتل اصلا از کنار خونه ‫جیمی هندریکس رد نشده بودی؟
‫ببین تونی، می‌دونم این موضوع رو ‫زیاد دوست نداری، ولی...
‫امروز تو بیمارستان خبر خیلی خوبی ‫راجع به مامان بهمون دادن.
‫درمانگر بازپروریش می‌گه ‫داره خیلی پیشرفت می‌کنه...
‫- به زودی مرخصش می‌کنن. ‫- چطور ممکنه پیشرفت کنه...
‫- وقتی هیچیش نیست؟ ‫- اسمش درمان حفظ آبروئه.
‫بیمار باید باور کنه داره درمان می‌شه.
‫اگه این‌قدر الزامی و واقعی نبود، ‫بیمه «مدیکیر» پولش رو نمی‌داد، مگه نه؟
‫مالیات‌دهندگان خرجش رو می‌دن.
‫دیگه چیزی نمونده. ‫ولی باید یه جایی بمونه.
‫بندازنش تو خیابون.
‫- تونی، اونجا خونه خودشه. ‫- مرده جماعت که خونه نداره.
‫بابا اون خونه رو خریده بود.
‫ببین چی می‌گم...
‫برگردونش گرین گروو.
‫چی؟ همون آسایشگاه؟
‫- «جامعه بازنشستگان.» ‫- تو که می‌دونی من از اون پول‌ها ندارم!
‫تف به روت.
‫- چی می‌خوایم؟ ‫- کار!
‫- کی می‌خوامش؟ ‫- همین الان!
‫کاش قیافه اون عوضی رو وقتی بهش گفتم ‫باید بیاد اینجا می‌دیدی.
‫باکالا همیشه تنبل بود.
‫دیگه آدم درست‌وحسابی گیر نمیاد.
‫یا مواد می‌زنن، ‫یا مشکل قانونی دارن،
‫یا جوانن و دستور تو گوششون نمی‌ره.
‫بی‌خیال بابا.
‫همه‌اش می‌گن «من، من، من.»
‫امیدوارم نظرت راجع به من ‫این‌جوری نباشه تونی.
‫من فقط کمردرد دارم.
‫تو کلی زحمت کشیدی.
‫تو عرقت رو ریختی.
‫- تونی سوپرانو. ‫- آره.
‫- این دیگه چه وضعشه؟ ‫- سلام تونی!
‫منظورم همینه.
‫آشغال‌های عوضی!
‫خیر سرم باید اینجا تو چشم باشم؟ ‫احمق‌های خر!
‫- یا خدا! ‫- الان بی‌شعور جلوه کردیم.
‫- چی می‌خوایم؟ ‫- کار!
‫- کی می‌خوایمش؟ ‫- همین الان!
‫- چی می‌خوایم؟ ‫- کار!
‫- کی می‌خوایمش؟ ‫- همین الان!
‫- چی می‌خوایم؟ ‫- کار!
‫برین کنار!
‫- کی می‌خوایمش؟ ‫- همین الان!
‫- چی می‌خوایم؟ ‫- کار!
‫می‌خوایم با سرکارگرتون صحبت کنیم.
‫- با سرآشپز صحبت کنی؟ ‫- خیلی زرنگی عوضی.
‫خب، عوضی نباش تا عوضی نباشم.
‫بیا ببینم! بیا ببینم!
‫کم نیارین برادران و خواهران عزیز!
‫آشغال عوضی، بیا ببینم!
‫کم نیارین!
‫سلام مامان!
‫وای، نیکولاس آنتونلی.
‫در سن هفتاد و سه سالگی ‫با نارسایی قلبی از دنیا رفت.
‫هوم...
‫مامان، قراره به زودی از اینجا مرخص بشی.
‫می‌خوای بری خونه؟
‫خونه؟
‫برگردی تو خونه.
‫خونه خودم؟
‫آها.
‫نه، گمون نمی‌کردم. ‫برمی‌گردم همون‌جا.
‫برگردی آسایشگاه؟ نه مامان، اونجا مال ‫افرادیه که کسی مواظبشون نیست.
‫خیلی هم بد نیست. ‫تازه، هر روز بهم حوله تمیز می‌دن.
‫باربارا می‌گفت از اونجا متنفری.
‫- ولی کلی زحمت می‌شه. ‫- نه مامان، نباید برگردی اونجا.
‫- چرا نباید؟ ‫- چون...
‫چون اونجا خطرناکه.
‫منظورت چیه؟
‫صاحب اونجا...
‫گم شده.
‫آقای کاپوانو رو می‌گم. ‫مشکوکن اتفاق بدی افتاده باشه. آره.
‫مامان؟ مامان، حالت خوبه؟
‫پرستار! حال مادرم بد شده.
‫چیه؟ ‫چی شده؟
‫حالتون خوبه خانم سوپرانو؟ ‫یه نفس عمیق بکشین.
‫وای خدایا.
‫نفس بکشین.
‫- چرا شیرینی رو این‌جوری درست می‌کنن؟ ‫- من رو ترسوندی مامان.
‫می‌شه بس کنی؟ ‫بس کن.
‫یه دقیقه تنهام بذار! ‫برو، برو، این‌قدر بالای سرم نباش!
‫[طبقه چهارم]
‫احتمالا الان فرصت خوبی ‫واسه طرح این مسئله باشه.
‫هیچ شرط اورژانسی‌ای ‫تو پرونده مادرتون ثبت نشده.
‫سعی کردم راجع به «دی‌ان‌آر» باهاش صحبت کنم، ‫ولی خیلی عصبانی شد.
‫- دی‌ان‌آر؟ ‫- مخفف «عدم احیاست.»
‫این‌جوری خانواده خیلی کمتر عذاب می‌کشن ‫و تو دوران سختی که زندگی کیفیتی نداره،
‫- تصمیمات دشوار نمی‌گیرن. ‫- جنیس!
‫عینکم کجاست؟ ‫دستمال رو پیدا نمی‌کنم!
‫جنیس؟
‫شرمنده‌ام تونی، ولی بیمارستان ‫باید تصمیممون رو بدونه.
‫- پشتیبان دوم، یعنی چی؟ ‫- اگه می‌خوای وکیل تام‌الاختیار باشی،
‫باید وظایفت رو هم انجام بدی.
‫چه فرقی می‌کنه دی‌ان‌آر باشه یا نباشه؟
‫آره.
‫خیلی‌خب، عالیه.
‫خب، پس اگه دی‌ان‌آر امضا نکنی، ‫بره تو کما و مجبور بشن...
‫با کلی لوله و دستگاه زنده نگهش دارن ‫چی می‌شه؟
‫چیه؟ وقتی به حالت نباتی برسه، ‫هیچی براش مهم نیست!
‫محل سکونت رو از مادرت دریغ می‌کنی.
‫فرصت آشتی کردن من با مادرم رو ‫ازم دریغ می‌کنی.
‫می‌دونی چیه؟ ببرش. ‫مال خودت.
‫شما دو نفر تو اون خونه ‫لیاقت همدیگه رو دارین. به تماشاش می‌ارزه.
‫عین «چه بر سر بیبی جنیس آمد؟» می‌شه.
‫دی‌ان‌آر کوفتیت رو بهت می‌دم!
‫مامان، سوییچ رو پیدا نمی‌کنم.
‫سوییچ چی؟ ماشین؟
‫گواهی‌نامه گرفتی، ولی حق نداری ‫شب وسط هفته با ماشین دور بزنی.
‫مادر، می‌خواستم آنتونی رو ببرم ‫ملاقات مامان‌بزرگ.
‫خودت گفتی می‌تونیم بریم ملاقاتش. ‫اگه تو می‌خوای برسونیمون، مشکلی نیست.
‫الان می‌خواین برین ملاقات مامان‌بزرگ؟
‫می‌شه مامان؟
‫مسخره‌بازی ممنوعه. ‫می‌رین بیمارستان و برمی‌گردین.
‫اعتماد تو این ‫خانواده موج می‌زنه!
‫اگه خواستی کیلومترشمارش رو ‫بررسی کن. ای خدا!
‫تو برو، من بعدا میام.
‫- چطور؟ کجا می‌ری؟ ‫- هانتر واسه اختلال تغذیه طبقه بالاست.
‫نه، انصاف نیست.
‫- فقط می‌خوام حالش رو بپرسم. ‫- من می‌گم.
‫من رو باش که می‌خواستم بذارم همین یکشنبه ‫تو پارکینگ آی‌بی‌ام رانندگی کنی.
‫ایول!
‫به‌به!
‫ببین کی اینجاست!
‫آنتونی، بیا اینجا! ‫به مادربزرگت سلام کن.
‫وای...
‫خیال کردم جنیسی.
‫هر روز میاد اینجا باهام بازی می‌کنه.
‫دخترها بیشتر مواظب مادرشونن، ‫دلیلش همینه.
‫گمون کنم خون باشه.
‫واقعا خیلی خوبه. ‫خودم چهل سال باهاش...
‫تو که تنهایی تو تاریکی ‫با دوچرخه‌ات نیومدی اینجا؟
‫نه، مدو من رو رسوند.
‫مدو؟ خب، خودش کجاست؟
‫- نمی‌دونم. ‫- اون هم از اون‌هاست.
‫براشون مهم نیست ‫چی به سرت میاد جانی.
‫نه، یه گوشه می‌اندازنت ‫و یادشون می‌ره وجود داشتی.
‫لابد دیگه.
‫شیرینی تورون بخور.
‫- نه، شیرینی ایتالیایی دوست ندارم. ‫- عه، بخور ببینم. یکی بخور.
‫مگه نه؟
‫ردیفه؟
‫اصلا بدک نبود.
‫حتی دستش رو نمی‌شوره.
‫فلفل دلمه‌ای اضافه می‌کنیم.
‫ضمنا،
‫راستش، غذاهای لوئیزیانا تند نیستن، ‫فقط خوش‌ادویه‌ان.
‫اونجا به همه‌چی ادویه نمی‌زنن؟
‫کاملا درسته. خب، من یه مقدار ‫فلفل کاین دارم.
‫مامان‌بزرگ، دی‌ان‌آر چیه؟
‫- کی؟ ‫- دی‌ان‌آر، مخففه. مثلا...
‫من راجع به دی‌ان‌ای مقاله نوشته بودم،
‫اما شنیدم بابا و عمه پارواتی ‫راجع به دی‌ان‌آر تو صحبت می‌کردن.
‫یعنی عین همونه؟
‫عمه؟ جنیس رو می‌گی؟ جنیس؟
‫- راجع به من حرف می‌زنن؟ ‫- راجع به دی‌ان‌آر تو حرف می‌زدن.
‫آخه همینش گیجم کرده. ‫دی‌ان‌ای رو همه دارن.
‫به نظرش باید دی‌ان‌آر داشته باشم؟
‫می‌گه بهتره بابا برات فراهمش کنه.
‫آخه اگه تو کما رفتی چی؟
‫ولی دی‌ان‌ای از کما ‫جلوگیری نمی‌کنه، مگه نه؟
‫نمی‌دونم. ‫باید این مقاله رو تا دوشنبه تحویل بدم.
‫خیلی خوبه لیویا. حرف نداره.
‫خودم الفبا رو بلدم.
‫اگه گفتی چی شده مامان؟ ‫خبر خیلی خوشی دارم.
‫تونی خونه رو نمی‌فروشه.
‫وقتی مرخص شدی، ‫برمی‌گردونیمت خونه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫من باهات زندگی می‌کنم.
‫چرا؟
‫که بتونی «عدم احیا» رو برام فراهم کنی؟
‫که بتونم چیکار کنم؟
‫خودم اون فیلم ریچارد ویدمارک رو دیدم.
‫- فیلم مامان؟ ‫- وای، خانم سوپرانو.
‫نه، این یکی رو ببین.
‫کفش باله رو برداشت،
‫برد فروختشون، پولش رو برد نیوآرک...
‫و واسه خودش آمفتامین خرید.
‫اون موقع بچه بود.
‫به نظر من بهتره برین ‫با دخترتون زندگی کنین خانم سوپرانو.
‫خب، به نظرم وصیت می‌کنم ‫کل پولم به تو برسه عزیزم.
‫منظورت از پول چیه؟
‫من باید چند نمودار رو بررسی کنم.
‫جنیس...
‫هفته پیش بهت چی گفتم؟
‫پولم رو کجا گذاشتم؟
‫خودت می‌دونی مسئله خیلی مهمیه. ‫حتما یه‌جایی گذاشتمش.
‫[در صورت آتش‌سوزی] ‫[از راه‌پله بروید]
‫بگو دیگه ستیمیا.
‫نه، تو گولم...
‫تو گولم نمی‌زنی. ‫می‌دونم چه فکری تو سرته.
‫اسم من جنیسه.
‫جنیسه مامان. ‫خودت اسمم رو انتخاب کردی.
‫اون هم یه چیز دیگه از من بود ‫که دور انداختی.
‫[در صورت آتش‌سوزی] ‫[از راه‌پله بروید]
‫تو مطمئنی...
‫بهت نگفتم اون پول رو کجا گذاشتم؟
‫بیا نگران اون مسئله نباشیم.
‫بیا فعلا حالت رو بهتر کنیم...
‫که بتونی بری خونه ‫و من خوب مواظبت باشم.
‫اگه اونجا باشه...
‫پیداش می‌کنیم.
‫ای تف به روی خواهرت!
‫- حرف نداشت کشیش. ‫- اگه چیزی لازم داشتی بهمون زنگ بزن.
‫ممنون.
‫شبتون به خیر.
‫جریان چیه؟
‫پدرم فوت کرده.
‫من که تازه باهاش صحبت کرده بودم.
‫زندگی خوبی داشت. ‫خدا بهش نعمت عمر دراز داده بود.
‫چیکار می‌شه کرد؟ ‫هر کسی یه روزی می‌میره.
‫پدرم از توافق کاری ما خبر نداشت.
‫- اگه می‌دونست، قبول نمی‌کرد. ‫- آره، من هم حس کرده بودم.
‫- بابای تو هنوز زنده است؟ ‫- نه، سال‌هاست که از دنیا رفته.
‫مامانت چی؟
‫هنوز زنده است. ‫اون‌قدر رقت‌انگیزه که نمی‌میره.
‫تقریبا کل اون نسل از دنیا رفتن.
‫وقتی آخریشون از دنیا بره، ‫ما پیرمردهای مهمونی‌های خانوادگی می‌شیم.
‫منظورت چیه؟ ‫ما که خیر سرمون هنوز بچه‌ایم.
‫واقعا همین‌طوره تونی.
‫وقتی آخریشون بمیره، ‫آخرین دوره عمرمون شروع می‌شه.
‫اشتباه برداشت نکن، من مایل نیستم ‫به این زودی‌ها بمیرم، فقط...
‫فقط بامزه است که الان...
‫بزرگ خانواده‌ام.
‫سهم تو از به هم زدن اعتراضات.
‫افرادت یه‌کم زیاده‌روی کردن. ‫چیزی نمونده بود یه چشم راشین کور بشه.
‫واقعا؟ خودت در نهایت چیکار کردی؟
‫ماسارون پنج تا بهم داد.
‫- پس می‌شه نفری دو و نیم. ‫- سه به دو.
‫باید سه به دو به نفع من باشه. ‫من باید به عمو جونیور هم سهم بدم.
‫- نفری دو و نیم. ‫- ببین، همه اطرافیان تو خبر دارن.
‫اگه کسی بفهمه من با خونشون پول در آوردم، ‫کارم تمومه.
‫- اصلا نمی‌شه. سه به دو. ‫- فکرهام رو می‌کنم.
‫جریان حذف پنبه نسوز از مدرسه چی شد؟
‫منتظریم ببینیم به کی می‌رسه.
‫خیلی‌خب.
‫راستی، کشیش.
‫درگذشت بابات رو تسلیت می‌گم.
‫الو؟
‫واقعا؟ الان کجاست؟
‫الو؟
‫- عه، خونه‌ای! ‫- با چه جرئتی زنگ می‌زنی اینجا؟
‫از قصد الان زنگ زدم.
‫می‌دونی جانی سر کاره.
‫«آنتونی»، پسرته، آنتونی.
‫از من نفرت...
‫به دل داره، ولی من هنوز ‫نمی‌دونم چیکار کردم.
‫قطع می‌کنم.
‫فقط می‌خوام بدونی...
‫هرچقدر پول داشته باشم، ‫به بچه‌ها می‌رسه.
‫به بچه‌های تو و بچه‌های باربارا.
‫من خودم سه بچه بزرگ کردم.
‫دوتاشون رو خیلی خوب بزرگ کردم.
‫- همه‌شون ناراحتن. ‫- حتما، به حرف اون جنیس گوش می‌دی.
‫خیلی مواظب باش.
‫واقعا عین مار می‌مونه.
‫اصلا اخلاق کاری نداره.
‫چرا؟
‫اگه بلایی سر من اومد...
‫الو؟ الو؟
‫آها.
‫کجاست؟ ‫آمبولانس خبر کردین؟
‫- آمبولانس لازم ندارم. ‫- دیدی؟
‫باشه، حتما. وضعت رو ببین.
‫- زود باش، می‌ریم اورژانس. ‫- نمی‌خواد. چیزیم نیست.
‫چطوره بریم اونجا تا اطمینان حاصل کنیم؟
‫عمو جون؟
‫آهای، هنوز حواست هست؟
‫آمبولانس نمی‌خواد.
‫من می‌رسونمت، خب؟ ‫باکالا هم میاد.
‫- باشه، چرا که نه؟ ‫- همه با هم می‌ریم.
‫بلندم کنین.
‫می‌تونی راه بری؟
‫- گمون کنم رانش رو شکسته. ‫- وای، تف به روت!
‫آروم باش.
‫یه دقیقه وایستا.
‫چیزیم نمی‌شه. ‫یه دقیقه وایستا نفس بگیرم.
‫خیلی‌خب.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چیه، می‌خوای کولت کنم؟
‫در رو باز کن.
‫آنتونی!
‫نذار با این عذاب وجدان خاکم کنن.
‫ببین چی می‌گم عوضی پیر. ‫قرار نیست از این دنیا بری.
‫با مادرت آشتی کن. ‫خواهش می‌کنم.