‫خب...
‫می‌دونی، کارهای زنونه دیگه.
‫می‌ره خشکشویی، ‫خرید خونه رو می‌کنه.
‫راستی این دکتر ملفی سلیقه‌ش عالیه.
‫فقط از پروتئینی‌های تیتیش مامانی خرید می‌کنه.
‫می‌دونی از اینا که اسمشون ایتالیائیه، ‫اما تو کل اون خراب شده یه کوفته قلقلی پیدا نمی‌شه.
‫دیگه چی؟
‫بابا من اصلا نمی‌دونم باید دنبال چی باشم.
‫قضیه این زنه چیه؟
‫به تو ربط نداره.
‫هر چی واجب بود رو بهت می‌گم، ستوان.
‫باید واسه بلایی که ماه پیش ‫سر دوستش آوردی بزنم دمارت رو دربیارم.
‫چیه؟ فکر کردم زنه حتما از دوست‌های مخصوصته، ‫پس طرف رو یه‌کم ترسوندم.
‫حالا چی شده مگه؟
‫- یارو دیگه پیداش نشد؟ ‫- نه.
‫بهش نمی‌خوره.
‫گفتم که، طرف سوسوله. ‫نزدیک بود خودش رو خیس کنه.
‫خب دیگه چی؟ ‫نمی‌خوام کل روز علاف شم.
‫دیروز، ساعت 9 رفت خونه و زود خوابید.
‫- همین؟ ‫- همین.
‫بیا. برو واسه خودت اتو بخر.
‫آماده‌ای؟
‫بدون کافئین دیگه؟
‫خب سفر دانشگاه با دخترت چطور بود؟
‫ببین زندگی من عینهو...
‫یه قسمت از ماجراهای پر دنگ و فنگه.
‫- چی شده؟ ‫- زنم. کارمون شده دعوا کردن.
‫باورت می‌شه؟ ‫بهت حسودیش می‌شه.
‫این چیزیه که حست می‌گه ‫یا با کارملا درباره‌ش صحبت کردید؟
‫نمی‌دونست که دختری.
‫می‌دونی، یه زن.
‫ببخشید. یه دکتر. ‫یه دکتر زن.
‫چرا انقدر طول کشید تا بهش بگی؟
‫من بهش نگفتم.
‫وقتی زنگ زدی ساعت ‫جلسه رو عوض کنی لوم دادی.
‫بذار یه سوال دیگه ازت بپرسم. ‫چرا زن؟ چرا دکتر زن؟
‫می‌دونی لامصب ‫اونم همین سوال رو پرسید.
‫گاهی وقت‌ها واسه خودمم سواله.
‫- و؟ ‫- همینی رو بهت می‌گم که به خودش گفتم.
‫کوزامانو بین دو تا یهودی و یه هم‌وطن ‫عین خودم بهم حق انتخاب داد.
‫- منم هم‌وطنم رو انتخاب کردم. ‫- وجه اشتراک همه زن‌های زندگیت...
‫مادرت، زنت... و دخترت چیه؟
‫همه می‌رن رو مخم.
‫نه می‌دونم منظورت چیه. ‫همه ایتالیایی‌ان. خب که چی؟
‫پس شاید با رک بودن ‫با من داری با اونا صحبت می‌کنی.
‫بذار منم یه چیزی ازت بپرسم.
‫چرا قبولم کردی؟
‫هرچی آدم درست درمون می‌شناسم،
‫خودشون رو به آب و آتیش می‌زنن ‫با من چشم تو چشم نشن.
‫ولی تو... ‫جا نزدی.
‫آب گرمه، بفرما تو.
‫- سلام سمی. ‫- چطوری؟
‫خوش موقع اومدی. ‫داشتم قهوه درست می‌کردم.
‫- جدی؟ ‫- جونیور در چه حاله؟
‫بتمرگ ببینم! ‫بتمرگ!
‫جونیور در این حاله، سمی.
‫من آدم جیمی آلتیری‌ام.
‫جدی؟ واسه این بازی به جیمی پول دادی؟
‫- هان سمی؟ ‫- نه.
‫واسه این بازی به کسی پول دادی؟
‫هان؟
‫پس مهمونی تمومه.
‫جونیور سوپرانو رئیس جدیده،
‫و توافق‌های قدیمی براش حساب نیستن.
‫شانس آوردی. ‫لاغر موندی.
‫می‌تونی از تن مانکن بخریش.
‫یه لباس خاص می‌خواستم. ‫بچه‌ها برام یه مهمونی کوچیک گرفتن.
‫با این کت شلواره می‌ری شام؟
‫بچه‌های امروزی، ‫می‌خوان با لباس گرمکن خفه شن.
‫حال... ‫اسم پسر بزرگه‌ت چی بود؟
‫- رافائل. رالفی. ‫- آره. بچه خوبی بود.
‫- آره. ‫- می‌دونی، بچه‌ش پر پر شد.
‫- یعنی پر پر شد؟ ‫- مرده. مورته.
‫لامصب... یه بچه‌ی کوچیک بود.
‫کوچیک بود.
‫چی داری می‌گی؟ ‫نوه‌ت مرده؟
‫چی‌کار می‌شه کرد؟ ‫این حیوون‌های پست.
‫این... مواد فروش‌ها.
‫اون بچه که قبلاها اینجا ول بود شیطنت می‌کرد.
‫دامینیک. ‫هم‌اسم خودم بود.
‫تو از این قضیه خبر داشتی؟
‫دیدی؟ نگفته بودم اینا زهرماریه؟
‫این بچه‌ها نباید دستشون بهش بخوره.
‫هر روز تو روزنامه می‌خونم ‫این کره‌خرها اوردوز کردن.
‫اوردوز نکرده. خودکشی کرد. ‫چهارده سالش بود.
‫خدایا! ‫تو آبشار پترسون نبود؟
‫- یا خدا! اون نوه‌ت بود؟ ‫- چرا؟
‫این پسره، از این موادهای صنعتی زده بود. خب؟
‫می‌ره آبشار، با سر از رو نرده‌ها میفته پایین.
‫گفتن جریان انقدر کله‌ش رو تابونده بود،
‫که تا بیاد لب خشکی سرش ‫چندین بار هی می‌خورده ب سنگ‌ها.
‫بعد این مرتیکه...
‫راحت تو خیابون ول می‌چرخه ‫و باز به بچه‌های جوون جنس می‌فروشه.
‫جدی؟
‫اسم این بی‌همه‌چیز چیه؟
‫- حتی قهوه‌های اینجا هم کهنه‌ن. ‫- چقدر می‌تونی نق بزنی؟
‫درنهایت با لگن شکسته میان سروقتت.
‫می‌خوام یه قهوه‌ساز کوچیک بهت کادو بدم. ‫فقط با همین می‌شه قهوه خوب خورد.
‫با قهوه‌ساز.
‫این چیه زدی؟ ‫فرنچ پوتان؟
‫کانوئه. ‫جانی هم کانو می‌زنه.
‫- صبح بخیر لیویا. ‫- صبحت بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام.
‫- تازه واردن؟ ‫- برو رد کارت، رفیق.
‫برات خوشحالم جونیور.
‫می‌دونم چقدر منتظر بودی تا رئیس بشی.
‫فقط نذار یه سری‌ها ‫از ذات خوبت سوء استفاده کنن،
‫مثل بلایی که سر جانی آوردن.
‫کی‌ها رو می‌گی؟ ‫کسی جانی رو دور نزد.
‫کسی هم نمی‌تونه من رو دور بزنه.
‫رفقای یهودیت چطورن؟
‫- هش؟ چشه مگه؟ ‫- مگه داریم یهودی سوار اسب شه؟
‫طرف مزرعه اسب داره.
‫رفیق تونیه نه من.
‫اون دیگه چه هیزم تری بهت فروخته؟
‫کی من؟ هیچی.
‫جانی ازش خوشش می‌اومد،
‫و پسرم فکر می‌کنه ‫هر حرفی از دهنش میاد بیرون...
‫طلای خالصه.
‫یعنی می‌گی چون رئیس جدید شدم ‫باید از هش مالیات بگیرم؟
‫پسر، آنتونی حتما بدجور ‫کفریت کرده. قبول کن.
‫می‌خوای واسه اینکه ‫آوردتت اینجا دمارش رو دربیاری.
‫- نمی‌دونم منظورت چیه. ‫- آره.
‫پس منم بازیکن شورت‌استاپ ‫تیم متز شدم.
‫آنجلا.
‫چه خبر، آندریا؟
‫- دستت خوبه؟ ‫- بدک نیست.
‫- بفرما آب گرمه. ‫- بچه بازیه.
‫بکوب بره.
‫- هش دم دره. ‫- بگو بیاد تو.
‫می‌گه باید باهات حرف بزنه.
‫این چه وضعشه؟ ‫حال آدم رو از بازی به‌هم می‌زنید.
‫چطوری؟
‫- بیا قدم بزنیم. ‫- جدیه؟
‫پدرت مرد منصفی بود تونی.
‫- خب این چه دخلی به جونیور داشت؟ ‫- جونیور خیلی منصف نیست.
‫یه وقتایی با خودم می‌گم ‫کاش زود بری سر اصل مطلب.
‫چی‌کار کرده؟
‫داره ازم مالیات می‌گیره تونی.
‫مالیات گرفته؟ ‫این قضیه مال کیه؟
‫امروز.
‫بهش گفتی چندین ‫ساله بدون مالیات کار کردی؟
‫گفتی پدرم دوستت داشت ‫و احترامت رو نگه می‌داشت؟
‫گفتی ده سنت از هر دلاری که می‌رفت جیبش...
‫مستقیم از کار نزول‌خوری تو بوده؟
‫عموم ده دقیقه نیست رئیس شده ‫ولی هیچی نشده داره حرصم می‌ده.
‫- چی بهش گفتی؟ ‫- راستش رو گفتم.
‫- درخواست منطقی‌ایه ولی رقمش غیرمنطقیه. ‫- واسا ببینم.
‫- یعنی چی درخواست منطقیه؟ ‫- اون رئیس شده تونی.
‫به هر سازی که بزنه باید برقصیم. ‫همیشه همین بوده.
‫آدم هم یا باید به رسم گذشته ‫احترام بذاره یا قانون رو عوض کنه.
‫ببین تونی، من اومدم ‫بهت بگم با این مسخره بازی‌ها،
‫- فکر نکنم دیگه تو این منطقه بمونم. ‫- کجا می‌خوای بری؟
‫بیخیال. می‌تونم با چک‌های حق‌التألیفم سر کنم.
‫انگار یادت رفته من شش تا آلبوم معروف ساختم.
‫نه، چند تا بچه سیاه‌پوست ‫شش تا آلبوم ساختن.
‫تو صاحب شرکت بودی. ‫اسم خودت رو زدی پاش. بیخیال هش.
‫تازه‌شم من می‌شناسمت.
‫از این کار بزنی بیرون خودکشی کردی.
‫- چقدر می‌خواد؟ ‫- پونصد هزار تا...
‫دو درصد دیگه هم از نزول ماهانه‌م.
‫خیلی خب.
‫یه لطفی کن. ‫فعلا صبر داشته باش.
‫بذار یه کم بهش فکر کنم.
‫خب از نیویورک چه انتظاری داری؟
‫اول اینکه جونیور نباید خبردار شه حرف زدیم.
‫باید فکر کنه هش ‫خودش شخصا اومده پیش شماها.
‫پس هنوزم رئیس خودتی.
‫یه چیز دیگه، این قرارتون هرچی که شد، ‫نباید واسه عموم توهین‌آمیز باشه.
‫هش باید یه پولی بده،
‫فقط تصمیم نگرفتم چقدر.
‫باید برگردم. ‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫گوساله‌ش چطور بود؟
‫- مثل لاستیکه. ‫- جدی؟
‫واسه من که مزه‌ش خوبه. ‫چیز دیگه‌ای می‌خوری؟
‫نه.
‫به من نگاه نکن.
‫از طرف جانی سک.
‫می‌خوای برو بقیه سالگردمون رو پیش اون باش.
‫بابا ده دقیقه رفته بودم اونجا کارملا.
‫بازی درنیار.
‫باشه تونی. حداقل تکلیفم مشخصه.
‫چرا همیشه باید شلوغش کنی؟
‫دوباره شروع شد.
‫باشه ببخشید. خب؟ ‫ببخشید.
‫تو اصلا نمی‌دونی واسه ‫چی داری عذرخواهی می‌کنی.
‫شب سالگرد مائه تونی. ‫ما.
‫نه مال توئه، نه من، نه اون جانی سک نفله. ‫مال ماست.
‫من رو بگو فکر می‌کردم می‌تونیم ‫مثل سال پیش تو هتل پلازا اتاق بگیریم، یا...
‫نمی‌دونم. اصلا...
‫ببخشید کارملا.
‫آخه ذهنم خیلی درگیره ‫و حواسم سر جاش نیست.
‫ببین. ببخشید.
‫زنگ بزنم پلازا؟ ‫بیا دیگه.
‫نه بیا بریم خونه.
‫هی، بیا اینجا.
‫کارملا ازم می‌خوای چی بگم؟ ‫بگو خب، خودمم موندم.
‫تو عوض شدی تونی، ‫و من از این متنفرم.
‫متنفرم چون داره اون تتمه‌ی ‫عزت نفسم رو نابود می‌کنه.
‫- به‌خدا یه وقتایی حس می‌کنم منزجرم می‌کنی. ‫- منزجرت می‌کنم؟
‫چی داری می‌گی؟ تو مادر بچه‌هامی. ‫آخه یعنی چی منزجرت می‌کنم؟
‫بیا دیدی چی می‌گم؟ ‫همین حرفاته.
‫«تو مادر بچه‌هامی.»
‫حس می‌کنم آدمی‌ام که ‫فقط واسه تولید مثل انتخابش کردی.
‫می‌دونستی ‫که ممکنه با پروزاک اینطوری شم.
‫جینی تورلی سال‌هاست مصرف می‌کنه،
‫حسابی هم شوهرش رو دوست داره.
‫دکتر ملفی گفت رو هرکی یه تأثیری داره.
‫اون بهت گفته؟
‫به‌نظرم قبل شروع جلسه امروز،
‫باید مسئله این قهوه آوردن‌هات رو حل کنیم.
‫درست نیست که هدیه قبول کنم.
‫- یه فنجون قهوه‌ست ها. ‫- بیا یه قانون بذاریم باشه؟ هدیه نمی‌دیم.
‫یعنی مال خودمم نمی‌تونم بخورم؟
‫نه. نه.
‫ببخشید، معمولا تو جلسه پیغامگیرم فعاله،
‫اما ماشینم مشکل داشت.
‫بله؟
‫«عیب‌یابی» یعنی چی دیگه؟
‫فقط می‌خوام بدونم ماشینم چشه.
‫نه. ‫نه کاری نکن.
‫نه می‌خوام یه جا دیگه هم نشونش بدم.
‫ریسک می‌کنم. ‫ممنون.
‫ببخشید. واقعا شرمنده.
‫مورد نداره.
‫خب... اوضاع چطوره؟
‫خوبه. واقعا خوبه.
‫در واقع، فکر کنم دیگه داروها رو بریزم دور.
‫می‌دونی؟ که ببینم تغییراتم واقعیه یا نه.
‫برای چی همچین کاری کنی؟ ‫ظاهرا که پروزاک داره جواب می‌ده.
‫خب شاید مشکل همین باشه. ‫شاید یه کمی زیادی داره جواب می‌ده.
‫منظورت چیه؟
‫- من یه... ‫- واکنش نشون دادی؟
‫می‌دونی. از داروها عوارض جانبی گرفتم.
‫موقع شروع دارو صحبت کرده بودیم.
‫بعضی‌ها بی‌خوابی می‌گیرن،
‫بقیه معده درد یا سردرد.
‫- اما معمولا حل می‌شه. ‫- بعد عوارض دیگه‌ای هم داره؟
‫بعضی‌ها از لحاظ عاطفی دچار سردی می‌شن.
‫- سختشونه که... ‫- خودشه.
‫که اینطور.
‫می‌دونی، هر سردی عاطفی‌ای از دارو نیست.
‫یعنی می‌گی مشکل از خودمه؟
‫خب آخرین بار کی رفتی دکتر؟
‫هی، من اجازه نمی‌دم ‫کسی دستش بهم بخوره.
‫ببخشید نباید می‌خندیدم!
‫- عذرخواهی نداره. ‫- وای پسر.
‫- خنده قشنگی داری. ‫- خیلی خب جدی باشیم.
‫هی جدی می‌گم.
‫می‌دونی که افسردگی‌ هم ‫از عوامل اصلی سردی عاطفیه.
‫برای خواب یا بیدار شدن به موقع مشکلی نداری؟
‫- قشنگ سر ساعته. ‫- پس می‌دونیم که مشکل جسمی نیست.
‫- بعد میز ناهارخوری اون رو ببرید. ‫- چشم خانم.
‫می‌خوای بگی چه خبر شده؟
‫مبلمان خریدم.
‫چطوره یه باره بریم راش بوا زندگی کنیم؟ ‫دیگه پول باربری هم ازمون نمی‌گیرن.
‫- باشه. پس می‌فرستمش. ‫- نه.
‫اما این یه هفته رو ‫شبیه ملوان‌های نشئه پول خرج کردی.
‫گفتم که پس می‌فرستمش.
‫خدایا کارملا. ‫من همچین حرفی نزدم. زدم؟
‫خدایا.
‫در کمال احترام به نیویورک،
‫به‌نظرم حق ندارید به عموم بگید ‫چطور منطقه‌ش رو اداره کنه.
‫فکر کردی من جسارت می‌کنم ‫از نیویورک پاشم بیام اینجا...
‫و به عموت بگم چطور خاندانش رو اداره کنه؟
‫بعدش دیگه باید آرزوی ‫دیدن مجسمه آزادی رو به‌گور ببرم نه؟
‫خیلی‌خب. ببین تونی.
‫هش فقط رفیق بچه‌های شما نیست. ‫رفیق بچه‌های ما هم هست.
‫- یکی باید پیش قدم شه که نذارن تو کاسه‌ش. ‫- من همچین حرفی نزدم.
‫بعدش تو، بی‌شوخی دلخور شدم. ‫اول باید می‌اومدی پیش خودم.
‫- چه کاریه مشکلاتت رو جار زدی. ‫- جونیور می‌دونست نظرم چیه.
‫اگه بعد صحبت‌مون می‌اومدم ‫پیشت چه وجهه‌ای داشت؟
‫بی‌راه نمی‌گه.
‫مخلص کلام اینه که، ‫می‌خواید چی‌کارش کنید؟
‫حس می‌کنم یه پیشنهادی داری.
‫جونیور، تو اگه مگس روت بشینه ‫از اون بدمصب هم اجاره می‌گیره،
‫پونصد تا یه کم برای ‫مالیات‌های عقب افتاده زیاد نیست؟
‫اون دو درصد نزولش که اصلا دست خودتونه.
‫هرچی نباشه به اندازه ‫هش رو تونی هم تأثیر می‌ذاره.
‫من که نمی‌خوام نون کسی رو آجر کنم.
‫خدا نکنه مانع کسب کسی بشم.
‫چطور یک و نیم درصد از نزول‌هاش بده ‫و 300 هزارتا مالیات.
‫250.
‫چی گفته بودم؟ تو چونه زدن به این ‫بیابون‌نشین‌ها رو بدی سوارت می‌شن.
‫250.
‫خیلی‌خب.
‫نگاه کن. سوزوندم.
‫این خوب نیست.
‫چی باعثش شد؟
‫کارملا گاهی اوقات خیلی خشن می‌شه.
‫با این مشکلی هم که درباره‌ش حرف زدیم...
‫گفتم شاید بهتر باشه ‫یه کم زندگی رو جذاب کنیم. می‌دونی؟
‫اگه از پروزاک نیست،
‫پس شاید باید یه نمه خلاقیت به خرج بدیم.
‫پس بهش گفتم شاید ‫بهتر باشه یه تغییراتی بده
‫- یه کم به خودش برسه. ‫- آره گفتم شاید کمک کنه.
‫پس بهش پیشنهاد کردم...
‫دستور ندادم...
‫پیشنهاد کردم...
‫که شاید بد نباشه جذاب‌تر باشه
‫اما کارملا گاهی اوقات خیلی حساس می‌شه.
‫شاید حس کرده تحقیرکننده‌ست.
‫هر زنی از لباس‌های پر زرق و برق خوشش نمیاد.
‫منظورم از این لباس‌ها نیست.
‫پس منظور چیه؟
‫بعضی زن‌ها وقتی ساده بپوشن جذاب‌ترن.
‫می‌دونی، ظرافت در سادگی.
‫منظورم این نیست که...
لعنتی. ‫اصلا نمی‌دونم منظورم چیه.
‫مثل خودت.
‫چطور مثل من؟
‫اهل خودنمایی نیستی.
‫ولی مشخصه که آدم جالبی هستی. ‫اشتباه نشه ها.
‫خیلی خب.
‫نه تنها اهل خودنمایی نیستی،
‫بلکه مهربون هم هستی.
‫داد نمی‌زنی.
‫صدات شیرینه...
‫مثل ماندولین.
‫حیف که باید جلسه رو تمومش کنیم،
‫چون به‌نظرم واقعا مهمه در این باره حرف بزنیم.
‫به‌نظرت می‌تونی امروز عصر برگردی؟
‫نه.
‫تا سه‌شنبه.
‫باشه؟
‫باشه، خیلی خب.
‫سه‌شنبه می‌بینمت.
‫ای بی‌پدر.
‫لعنتی.
‫خیلی عجیبه. ‫من یک هفته‌ست این مشکل رو داشتم.
‫اما امروز صبح که سوار شدم درجا استارت خورد.
‫- تو پروتئینی هم راحت روشن شد. ‫- به‌نظر که سالمه.
‫مطمئنی؟ ‫بهم گفتن استارت جدید لازم دارم.
‫خانم، با اینکه خیلی دوست دارم تیغت بزنم...
‫ولی حتی منم نمیام یه استارت نو رو عوض کنم.
‫- یعنی چی جدیده؟ ‫- جدیده. فقط یه برچسب قیمت کم داره.
‫بیخیال مایکی! ‫من کاری نکردم!
‫این طفلی به‌خاطر تو خودکشی کرده.
‫- بابا تو که من رو می‌شناسی! ‫- آره می‌شناسمت.
‫گوش کن ببینم. ‫کوش کن بهت آوانس می‌دم.
‫- وقتی پرتت کردم... ‫- نه.
‫وقتی پرتت کردم اگه پرواز کردی بهت ‫شلیک نمی‌کنم. قبوله؟
‫- نه! ‫- مرتیکه.
‫خدای بزرگ.
‫چی شد یهو؟
‫خیلی ناجور بود. ‫زبون بسته گفت دیگه نمی‌خواد زنده بمونه.
‫پرید.
‫چقدر بهت داد؟
‫فکر می‌کردم فقط منم ‫که جونیور می‌تونه به این وضع بندازتش.
‫خیلی‌خب. بگید ببینم.
‫- راستی آیریش. ‫- خب چشه؟
‫- با سر از آبشار سقوط کرد. ‫- مرتیکه عملی بعد یه عمر رفت حموم.
‫خب یه خبری برات دارم. ‫اون مرتیکه عملی درآمدزاترین آدمم بود.
‫تو فصل فوتبال اندازه ده نفر بلیط شرط‌بندی می‌فروخت.
‫تازه‌شم. ‫اون دوست‌مون قبل اینکه...
‫بره به اون کاپری پیر لطف کنه ‫باید با من هماهنگ می‌کرد.
‫- نفهمیدم. ‫- آیریش بود که به نوه کاپری جنس فروخته.
‫فکر کنم از این ‫جونیور فرانکشتاین ساختی رفت.
‫من ساختم؟
‫همه توافق کردیم بذاریم ‫جونیور دوران خودش رو داشته باشه.
‫که بذاریم صاعقه‌گیر باشه، ‫که اگر خدای نکرده صاعقه زد و کسی لازم بود بمیره،
‫یه جوون خانواده‌دار نباشه، یادتونه که؟
‫- همه توافق کردیم. ‫- آره ولی کی انتظار داشت اینطوری بره تو پاچه‌مون؟
‫ببین وقتی جکی رئیس بازی درمیاورد، ‫کسی مشکل نداشت چون تهش یر به یر می‌شدیم.
‫اما عموی تو... خدایا! ‫بد آدم تک خوریه.
‫لامصب حتی نمک نمی‌ده دست کسی.
‫کارت بازی سمی گریژیو چی؟
‫مایکی لامصب سیاه و کبودش کرد. ‫این درست نیست.
‫بیخیال جیمی. حتی یه ساعت خراب ‫هم دو بار تو روز درسته.
‫جونیور حق داشت. جایگاهش مشخص بود. ‫اون بازی به کسی نمی‌ماسید.
‫به محض اینکه سمی گریژیو اسم جیمی رو برده ‫باید قائله رو ختم می‌کردن.
‫درسته.
‫می‌خواید چی‌کار کنم؟
‫این گندیه که زدیم. پاش هم وامیستیم. ‫ناسلامتی مردیم.
‫اما تا کی می‌تونیم این ضررها رو ‫بدون اعتراض تحمل کنیم؟
‫ببین یه چیزی هم تهش ‫باید به ماها بماسه دیگه، غیر اینه؟
‫فقط ازت می‌خوایم باهاش حرف بزنی. ‫هرچی نباشه اون عموته.
‫- بیخیال. ‫- درسته.
‫[خانم لیویا سوپرانو]
‫- کیه؟ ‫- منم مامان.
‫- کی؟ ‫- آنتونی.
‫در رو باز کن.
‫- فکر کردم خانم ورزشی. ‫- سلام.
‫واقعا آدم رو مخیه.
‫- بینگو بازی نمی‌کنی لیویا؟ ‫- امشب نه عزیزم.
‫می‌دونی، زنه معتاد شرط‌بندیه.
‫میلی؟ میلی؟
‫پسرمه.
‫خوشتیپه.
‫خب اوضاع چطوره؟
‫چی بگم؟
‫اینجا چه خوب شده.
‫تنها چیزی که کمه اون چراغ مطالعه‌ی ‫خرابه که جفت تلفن می‌ذاشتی.
‫پایینه. اگه بخوای می‌تونم برات بیارمش.
‫گوش کن.
‫- داره دیوونه‌م می‌کنه. ‫- کی؟
‫همسایه‌م. ‫دوباره شروع کرد.
‫بسه دیگه! ‫چقدر آب مصرف می‌کنه؟
‫کل روز آب رو باز می‌ذاره. ‫آب، آب، آب.
‫با گانگا دین دیوار به دیوار شدم.
‫- برات از فرارا بیسکوییت خریدم. ‫- بادومیه؟
‫- آره. ‫- باشه. بذارشون اونجا.
‫بعدا واسه قهوه می‌برمشون پایین.
‫- عمو جون بهت سر می‌زنه؟ ‫- گه‌گداری.
‫اینجا معذبش می‌کنه.
‫ذهنش درگیره. ‫مسئولیت بیشتر یعنی سردرد بیشتر.
‫- آدمای بهتر اونم مجبور بودن زحمت بکشن. ‫- آره.
‫چیزیش نمی‌شه. ‫به شرط اینکه یادش بمونه دوستاش کی هستن.
‫آخه دوست ندارم خرابش کنه. ‫خیلی وقته منتظر صندلی ریاست بود.
‫منظورت چیه؟ ‫- تو این کار از تصمیمات بد چشم پوشی نمی‌شه.
‫و اصلا دوست ندارم حرکت اشتباهی بزنه، می‌دونی؟
‫- مخصوصا اول بازی. ‫- چرا به من می‌گی؟
‫- به خودش بگو. ‫- مامان... گوشش دست توئه.
‫بهت گوش میده.
‫من آدم این دنیا نیستم.
‫نه البته که نه.
‫ولی می‌دونی... حالا اگه بحثش پیش اومد ‫همین.
‫نمی‌خوام درگیر شم.
‫اگه می‌خوای چیزی به عموت بگی ‫برو به خودش بگو.
‫ای کاش خدا من رو می‌برد.
‫بیخیال مامان.
‫ببین احتمالا کلی شازده تو این خونه هست ‫که دوست دارن با زن مهربونی مثل تو آشنا شن.
‫ببین من میرم پایین...
‫تا اون خانم ورزش خل و چل پیدام نکرده.
‫قهوه میخوری؟
‫- آره خوبه. ‫- شیرینی‌هام رو بیار!
‫کارملا نمی‌خوام لحنم...
‫این باشه که دین دوای هر دردیه...
‫اما به‌نظرم اگر تونی ‫بیشتر با کلیسا ارتباط برقرار کنه...
‫شاید به روند روان درمانیش هم سرعت ببخشه.
‫از این می‌سوزم که این تقصیر خودمه.
‫من خودم ازش خواستم.
‫من از پس دوست‌های مخصوصش برمیام. ‫می‌دونستم از اونا بهترم.
‫و شاید مسخره باشه ‫اما می‌گفتم خب سرش گرمه.
‫همیشه که نمی‌تونستم کنارش باشم.
‫شما هم مردی پدر. ‫خودتون رو که می‌شناسید.
‫سرم گرم خونه و بچه‌ها بود.
‫ولی روانپزشکه، ‫می‌دونید اون فرق داره.
‫برای اولین بار حس می‌کنم واقعا بی‌وفا شده...
‫و منم که دارم می‌سوزم.
‫نمیام تو ازدواجی بمونم که...
‫بیا اصلا بهش فکر هم نکنیم.
‫طلاق برای افراد ضعیفه.
‫کسایی که از اولش هم قصد نداشتن ‫با لباس سفید برن تو گور.
‫می‌دونی کارم، ‫آدم هرچی بکاره رو درو می‌کنه.
‫منظورتون چیه؟
‫- خودت قبول کردی آدم خانواده‌داری نیست. ‫- نه پدر این آدما برای تونی مهم نیستن.
‫گفتی انگار دارن ‫یه باری از رو دوشت برمی‌دارن،
‫و وقتی که مشغول بچه‌ها و خونه‌ت بودی ‫اون‌ها جای تو رو می‌گرفتن.
‫عملا خودت ازش استقبال کردی.
‫می‌خوام به درگاه مادر مقدس دعا کنی.
‫ازش طلب رهنمود و بخشش کن...
‫تا بتونید مثل زن و شوهر از این مشکل بگذرید.
‫تو هم کم گناه نکردی کارملا.
‫افسارش در رفته. ‫جوری رفتار می‌کنه انگار تو بالاشهر می‌شینیم.
‫اما تو هم متوجه شدی، ‫که شاید اصلا هدفش همین بوده.
‫ببین تا وقتمون تموم نشده،
‫می‌خوام درباره اتفاقی ‫که هفته پیش افتاد حرف بزنم.
‫ماشینت چطوره؟
‫ماشینم رو دزدیدی و دادی تعمیرش کنن؟
‫ما توافق کرده بودیم: ‫هدیه ممنوع.
‫نمی‌خواستم ببینم تیغت بزنن.
‫کار خودت بود. ‫حق نداشتی ماشین من رو بدزدی.
‫- تا سرحد مرگ ترسیده بودم. ‫- چرا؟
‫چرا؟ این نقص حریم شخصی منه. دیگه چیکار کردی؟
‫جواب بده.
‫دوستت دارم.
‫- آنتونی... ‫- من عاشقت شدم.
‫ببخشید. ‫ولی همینه دیگه.
‫- باشه. بذار حرف بزنم. ‫- نه. به خاطر پروزاک نیست.
‫خوابت رو می‌بینم.
‫شب و روز به فکرتم.
‫هیچ زن دیگه‌ای برام جذاب نیست.
‫دیگه حرفی نمونده.
‫- دوستت دارم. ‫- بذار از این شروع کنم.
‫می‌دونم هضمش برات سخته،
‫اما تنها دلیلی که چنین حسی داری ‫اینه که داریم پیشرفت زیادی می‌کنیم.
‫- چی؟ ‫- من مهربون بودم. کارم اینه.
‫گوش شنوا دارم. ‫تخصصم همینه.
‫من همیشه ‫برات یه زن کلی‌گوی دلسوز بودم،
‫چون این کار لازمه‌ش همینه.
‫تو من رو تبدیل به تموم چیزایی کردی ‫که حس می‌کنم تو زنت کم داری...
‫و همچنین مادرت.
‫جوری می‌گی انگار ‫من یه بچه ننه‌ی سوسولم.
‫من مردم... و تو زنی.
‫ختم کلام.
‫و این مزخرفات فروید ‫و دعوای مادر و پسر...
‫اینا به خیگ من نمیره.
‫من همچین حرفی نزدم.
‫می‌خوام خاطر جمع شم که درک مشترک داریم.
‫بله درک مشترک داریم.
‫دوستم نداری.
‫اگه نمی‌خوای دیگه برگردم قبوله.
‫اتفاقا برعکس.
‫اینا همه نتایج فرعی پیشرفته.
‫کسی رو بپای من گذاشتی؟
‫باشه بیخیالش.
‫هفته دیگه می‌بینمت.
‫خیلی خب! بزن بریم!
‫- بجنب. ‫- یادته قبلاها بهم می‌گفتی...
‫همیشه فکر می‌کردم حرفه‌ای می‌شی. ‫از پسش برمی‌اومدی.
‫ضربه‌هات در حد جو دی خوب بود.
‫- دیوونه‌ای ها. ‫- چیه؟ فک کردی اسکلت کردم؟
‫- به زور 250 تا میزدم. ‫- چون خودت نمی‌خواستی.
‫سرت گرم دخترها بود. ‫حتی اون موقع هم میانگینت 500 بود.
‫- آره چی شد؟ ‫- خب درباره چی می‌خواستی حرف بزنی؟
‫اکتاویان. ‫می‌دونی همون آگوستوس.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- نه.
‫اکتاویان شد آگوستوس.
‫ولش کن. ‫خلاصه بگم...
‫آگوستوس سزار بود... ‫و همه دوستش داشتن خب؟
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- برام مهم نیست.
‫همه دوستش داشتن چون تک‌خوری نمی‌کرد.
‫گرفتی؟ ‫بلندمدت‌ترین دوران صلح تاریخ روم بود.
‫یه رهبر منصف بود، ‫و همه افرادش دوستش داشتن.
‫همونه که از پشت بهش خنجر زدن؟ ‫نه اون ژولیوس بود.
‫من دارم آگوستوس رو می‌گم، ثروتش رو ‫تقسیم می‌کرد و همه مردم دوستش داشتن.
‫سه بار گفتی لامصب. ‫شنیدم مردمش دوستش دارن. منظورت چیه؟
‫باشه، یادته درباره یه پدر و پسر گاو وحشی ‫که با هم حرف می‌زدن قصه گفتی؟
‫بالای تپه‌ن یه مشت گاو رو نگاه می‌کنن.
‫پسره میره پیش پدرش،
‫«بابا چطوره بریم پایین و یکی از این گاوها رو بترکونیم؟»
‫یادته باباهه چی گفت؟
‫پدره می‌گه، «پسرم چطوره ‫بریم پایین همه رو بترکونیم؟»
‫- من برات تعریف کردم؟ ‫- آره.
‫چرا همه رو نترکونیم!
‫بامزه بود.
‫باشه فهمیدم چی گفتی، ‫آخه چرا صاف و ساده نیومدی بگی،
‫- این آگوستوس و اکتاویان چه کوفتی بود دیگه؟ ‫- چه بدونم.
‫حالت خوبه؟ ‫جدیدا بی‌جون شدی.
‫از بچگی ندیده بودم انقدر پک و پوزت کش اومده باشه.
‫خوبم یه مشت... چرت و پرته. ‫نگرانش نباش.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره. آره. خوبم.
‫جونیور 250 تایی که بهش دادی رو گرفت ‫و بین پنج تا سردسته‌ها تقسیمش کرد.
‫- می‌دونی دیگه طماع به‌نظر نمی‌رسه. ‫- حرکت خوبی بود.
‫آره. ‫عموت شاید تهش هری ترومن شه.
‫- یعنی چی؟ ‫- ترومن هم یه کار بزرگ بهش داده شد.
‫نمی‌خواستش اما در نهایت ‫تصمیمات خردمندانه‌ای گرفت.
‫پس از کجا معلوم؟ ‫شاید عموت واسه این کار مناسب باشه.
‫واقعا امیدوارم. ‫می‌دونی چرا؟ من این کار سگ صاحاب رو نمی‌خوام.
‫بذار جونیور از استرس بمیره.
‫جکی خدا بیامرز هم از همین سرطان گرفت.
‫«رئیس.» برو بابا. به چه درد می‌خوره؟
‫- اینجا باصفاست. ‫- بوش رو نمی‌تونم تحمل کنم.
‫پهن، کلی مگس.
‫اما می‌تونم تا چندین ساعت وایسم ‫و دویدنشون رو تماشا کنم. یه زیبایی خاصی داره.
‫- بهشون حسودیم میشه. ‫- دیگه نه در این حد.
‫در این حد. نه قبض دارن نه دردسر،
‫اعضای خانواده هم نمی‌رن رو مخشون.
‫اسب از یه اسب دیگه خوشش بیاد ‫راحت جفت‌گیری می‌کنن. تموم.
‫نه مشکلی هست، نه صد سوالی، نه عذاب وجدان.
‫نمی‌دونم چه زری دارم میزنم.
‫پس جونیور پولم رو گرفت و پخشش کرد؟
‫آره.
‫پنج تا رئیس نفری 50 تا. ‫حقوق بدی نیست.
‫بازم ای کاش پول تو نبود.
‫می‌دونی خیلی حالم رو بد می‌کنه.
‫چیه؟
‫ای مرتیکه یهودی. ‫بیا سهم من.
‫فکر کردی از مالیات تو سود می‌برم؟
‫حتی فکرش رو هم نکردم.
‫دکتر ملفی... چیزی بین‌مون نیست.
‫نیازی نیست توضیح بدی تونی.
‫این روانپزشکی کوفتی...
‫ظاهرا حسی که داری اون حسی نیست که داری،
‫و حسی که نداری ذهنیت اصلیته.
‫- ولی ادامه‌ش میدی دیگه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫به‌نظرم باید ادامه بدی.
‫جدی؟
‫- حسودی کردم. ‫- باید بهت می‌گفتم...
‫نه وایسا. بذار حرفم رو تموم کن.
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫به تواناییش واسه ‫کمک کردن بهت حسودیم شده بود...
‫اینکه مایه رستگاریت بود.
‫با پدر فیل حرف زدم و ...
‫می‌خوام زن زندگیت باشم.
‫کارم تو فقط تو زندگیم نیستی.
‫تو خود زندگی‌می.
‫باشه من سخنرانیم خوب نیست.
‫آره، حالا یه قرون بهش بدهکار باش، ‫مثل بلبل برات سخنرانی می‌کنه.
‫خفه شید بذارید حرف بزنم.
‫- بفرما حرف بزن شوخی کردم. ‫- بگو.
‫می‌خوام همه لیوان‌هاشون رو بیارن بالا.
‫خیلی خب.
‫به اندازه بقیه بهم درس داد، ‫البته شاید جز پدرم.
‫حتی اگه عموم هم نبود...
‫همین جا می‌ایستادم و می‌گفتم...
‫به افتخار رئیس جدیدمون.
‫به افتخار جونیور.
‫جونیور.
‫جونیور!
‫تبریک.
‫[کاپو]
‫[رئیس]
‫[آنتونی سوپرانو - کاپو]