‫آقای سوپرانو؟
‫بله.
‫بفرمایین بشینین.
‫این‌طور که دکتر کوزامانو، ‫پزشک خانوادگیتون، شنیدم...
‫شما غش کردین.
‫احتمالا حمله عصبی بوده؟ ‫نفستون بالا نمی‌اومد؟
‫اون‌ها گفتن حمله عصبی بوده، ‫به خاطر این که...
‫نتایج آزمایش خون و اعصاب منفی بود.
‫بعدش من رو فرستادن اینجا.
‫خودتون قبول ندارین ‫دچار حمله عصبی شدین؟
‫الان حالتون چطوره؟
‫خوبم.
‫چیزیم نیست. برگشتم سر کارم.
‫تو چه کاری هستین؟
‫مشاوره مدیریت پسماند.
‫ببین، صحبت با روان‌پزشک واسه من غیرممکنه.
‫اصلا نظری ندارین که چرا غش کردین؟
‫نمی‌دونم. شاید استرس داشتم.
‫نسبت به چی؟
‫نمی‌دونم.
‫صبح روزی که حالم بد شد، ‫داشتم فکر می‌کردم.
‫خوبه که آدم از همون اولش ‫تو یه چیزی نقش داشته باشه.
‫من خیلی دیر از راه رسیدم، خودم می‌دونم.
‫ولی اخیرا حس می‌کنم ‫آخرش از راه رسیدم.
‫بهترین بخشش تموم شده.
‫به نظرم خیلی از آمریکایی‌ها ‫چنین حسی دارن.
‫به پدرم فکر می‌کنم.
‫اون اصلا اندازه من پیشرفت نکرده بود.
‫ولی زندگیش از خیلی جهات بهتر بود.
‫عزیزانش دورش بودن، ‫معیارهای خودشون رو داشتن،
‫به خودشون افتخار می‌کردن.
‫ما امروز چی داریم؟
‫[کلینتون از احتمال شکست بیمه مدیکر] ‫[در سال ۲۰۰۰ هشدار می‌دهد]
‫این احساسات فقدان چند ساعت ‫پیش از غش کردنتون شدت گرفته بودن؟
‫نمی‌دونم.
‫دو ماه قبلش، دوتا مرغابی وحشی ‫تو استخرم فرود اومده بودن.
‫شگفت‌انگیز بود. ‫گمون کنم از کانادا اومده بودن...
‫و فصل تولید مثل بود.
‫چندتا جوجه مرغابی داشتن.
‫بیاین، نون بخورین.
‫دوستِ دخترم، مدو، اومده بود خونه ‫که دخترم رو برسونه مدرسه.
‫- مدو، امان از دست پدرت و اون مرغابی‌ها. ‫- می‌دونم، کل حیاط بوی فضله مرغابی گرفته.
‫خجالت‌آوره.
‫دخترها، نباید صبحانه ‫فقط آب توت خرس خالی بخورین.
‫متوجهین؟
‫باید غذایی بخورین ‫که مغزتون تو مدرسه کار کنه.
‫تولدت مبارک خوش‌تیپ.
‫- سیزده. ‫- رفتارش به سنش نمی‌خوره.
‫خفه شو.
‫مامان مرغابی و بابا مرغابی ‫تو استخرتون ساکن شدن و بچه‌دار شدن؟
‫ایش! حالم به هم خورد.
‫برو ببینم! خیلی چندشی!
‫شولیاتل مونده از دیشب رو می‌خورین؟
‫- اون چربی رو بذار کنار. ‫- یه گاز.
‫شما چه‌جوری این‌قدر ‫لاغر می‌مونین خانم سوپرانو؟
‫از دست اون و اون مرغابی‌ها.
‫ببینین، اگه از اون تخته خوشتون نمیاد، ‫یکی دیگه براتون می‌سازم.
‫شاید با چوبش مشکل دارین.
‫آهای! آهای، بچه‌ها! بیاین اینجا!
‫بیاین اینجا! می‌خوان پرواز کنن!
‫ای بابا.
‫بیاین اینجا. جوجه‌هاشون رو می‌گم! ‫می‌خوان پرواز کنن!
‫ببینین، می‌خوان پرواز کنن.
‫- عین «نشنال جئوگرافیک» شدی بابا. ‫- آره، خیلی خفنه.
‫- دیروز هم نشونمون دادی. ‫- حرف نداره!
‫دوستش از نظر همسرم ‫روش تأثیر بدی می‌ذاره.
‫خیلی باحاله که می‌تونی کریسمس ‫با خانواده‌ام بیای اسپن.
‫پارسال تو اسپن اسکیت اولریش رو دیدم، ‫دقیقا اندازه تو باهاش فاصله داشتم.
‫وای خدایا.
‫خانم مدو، ما قرار گذاشته بودیم.
‫اگه از الان تا کریسمس نمراتت پایین نیاد ‫و شب به موقع خونه باشی، اجازه داری بری.
‫خودم می‌دونم.
‫صبح به خیر خانم‌ها.
‫- سلام آقای سوپرانو. ‫- دیرمون شده بابا.
‫سلام.
‫- تولدت مبارک. ‫- مرسی بابا.
‫امشب واسه جشن تولد ‫آنتونی جونیور میای خونه دیگه؟
‫جناب پرنده‌دوست، با توئم!
‫آره، آره. ‫زود از سر کار میام خونه.
‫منظورم کارت نبود.
‫این‌جوری نتیجه نمی‌ده. ‫نمی‌تونم از زندگی شخصیم بگم.
‫باقی ماجرای روزی ‫که غش کردین رو برام تعریف کنین.
‫کریستوفر، خواهرزاده‌ام، من رو رسوند سر کار. ‫داره کارمون رو یاد می‌گیره.
‫نمونه‌ای از همون چیزیه که داشتم می‌گفتم.
‫به «تریبورو تاورز» زنگ زدی ‫قرارداد حمل‌ونقل رو پیگیری کنی؟
‫دیشب خیلی دیر رسیدم خونه. ‫نمی‌خواستم از خواب بیدارش کنم.
‫امروز صبح زود بیدار شدی زنگ بزنی؟ ‫همیشه شش سر کارشه.
‫امروز صبح حالت تهوع داشتم. ‫مامان گفت اصلا بهتره امروز نیام سر کار.
‫حواست باشه، این بچه تازه واسه خودش ‫یه لکسوس ۶۰,۰۰۰ دلاری خریده.
‫[هکنساک] ‫[نیویورک]
‫- اون بابا ماهافی اونجاست. ‫- ولم کن بابا.
‫همون‌جاست. ‫کنار اون صورتی‌پوشه است.
‫دنده‌عقب بگیر.
‫پای بدهی خیلی هنگفتی وسط بود.
‫می‌شه یه لحظه بپرم وسط حرفتون؟
‫من نمی‌دونم این خاطره ‫به کجا ختم می‌شه.
‫ولی بهتره یه سری اصول اخلاقی اولیه رو ‫همین الان مطرح کنم.
‫هرچی شما اینجا به من بگین...
‫در حریم شخصی مراجع و پزشک می‌مونه.
‫مگه این که...
‫مثلا بشنوم قتلی رخ داده.
‫منظورم این نیست که رخ داده، ‫دارم می‌گم اگه بشنوم.
‫اگه مراجعی بیاد برام خاطره‌ای بگه ‫که یکی توش آسیب دیده باشه،
‫من باید به مسئولین اطلاع بدم.
‫قانونش اینه.
‫گفتین تو کار مدیریت پسماندین.
‫تو کار محیط زیستم.
‫دکتر کوزامانو، علاوه بر پزشک خانوادگیتون،
‫همسایه کناریتون هم هست.
‫متوجه منظورم هستین؟
‫من نمی‌دونم چی به سر ‫این بابا اومده، فقط...
‫همین‌جوری می‌گم.
‫هیچی به سرش نیومده.
‫با هم قهوه خوردیم.
‫کمک کنین!
‫حراست! کمک کنین!
‫بی‌شعور!
‫تونی!
‫وایستا!
‫حراست!
‫وای نه!
‫حالت خوبه؟
‫پام شکسته. ‫استخونش زده بیرون.
‫بذار ببینم.
‫الان بیرون‌زدگی استخون رو نشونت می‌دم عوضی! ‫پول من کجاست کثافت؟
‫پس قهوه خوردین.
‫درسته.
‫ای آشغال عوضی کثافت.
‫بهت می‌دم...
‫- چیکار می‌کنی؟ بیا اینجا ببینم! ‫- سه هزار دلار خرج برداشت. سه هزار دلار.
‫می‌دم...
‫پولمون کجاست کثافت؟
‫پولتون رو جور می‌کنم!
‫می‌دونم پولمون رو جور می‌کنی کثافت.
‫بهتره یه چوب‌پنبه تو دهنته فرو کنم، ‫آخه به بقیه می‌گی من اصلا...
‫عین اون‌هایی نیستم که قبلا ‫در صدر کار بودن.
‫- ببخشید! ‫- عوضی.
‫اصلا عین اون‌ها نیستم.
‫ببخشـ...
‫ببخـ...
‫خفه شو.
‫چرا گریه می‌کنی؟ اینجا بیمه اچ‌ام‌اوئه. ‫پولش رو می‌دن.
‫عوضی.
‫خاک بر سرت که شرط‌بندی بلد نیستی.
‫[قصابی سنتانی]
‫تعریف کنین.
‫بعدش یه جلسه صبحانه داشتم.
‫یه شرکت حمل‌ونقل زباله که نماینده‌شونم ‫گفته بود برم بهشون مشاوره بدم.
‫خیلی‌خب پیت، جریان تریبورو تاورز چیه؟
‫مدیر بخششون می‌خواد ‫قراردادشون رو با دیک تمدید کنه،
‫ولی پای شرکت کولار وسطه.
‫یه شرکت سراسری دیگه است.
‫آره.
‫مال برادران کولاره. ‫مهاجر اهل چکسلواکی‌ان.
‫این لهستانی‌ها کاغذ، ‫پلاستیک و آلومینیم رو...
‫با ماهی هفت هزار دلار کمتر از دیک ‫جابه‌جا می‌کنن.
‫پس بابت گرفتن کارمون ‫ماهی چهل برابر به ما می‌دن.
‫جریان همینه. نمی‌دن.
‫می‌گه وقتی می‌تونه به رؤسای کمونیستش ‫تو چکسلواکی بگه برن رد کارشون،
‫می‌تونه به ما هم بگه.
‫- من نیستم. ‫- امان از دست کسب‌وکار پسماند.
‫آره، می‌دونم. داره عوض می‌شه.
‫بذار ببینم چه کاری از دستم بر میاد.
‫مطمئنی؟ دل‌دردت خوب شد؟
‫- آره بابا. ‫- خوبه.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫گابریلا می‌گه بیام از اینجا گوشت بخرم.
‫- گوشت خوبه. ‫- حرف نداره.
‫راستی، تونی، یه سوالی ازت دارم.
‫فردی به نام آرتی بوکو ‫باهات هم‌مدرسه‌ای نبود؟
‫مسئله‌ای پیش اومد ‫که به عموم مربوطه.
‫نمی‌تونم جزئیاتش رو تعریف کنم.
‫عیبی نداره.
‫ولی در این حد می‌گم که عموم ‫سطح کلی استرسم رو افزایش می‌ده.
‫به من ربطی نداره...
‫ولی تو کلوپ پیچیده...
‫عمو جونیورت می‌خواد ‫کار بزدل مالانگا رو یه‌سره کنه.
‫می‌خواد تو رستوران آرتی بوکو، دوست تو، ‫کارش رو یه‌سره کنه.
‫[رستوران بوکو]
‫سلام بچه‌ها. چطورین؟
‫بی‌حرکت.
‫- عمو جونیور، حالت چطوره؟ ‫- سلام.
‫سلام، از دیدنت خوشحالم.
‫سلام کریس.
‫سلام عمو جونیور.
‫الان ذکر خیرت بود. ‫امشب جشن تولد آنتونی جونیور...
‫به صرف شامه، درسته؟
‫آره، آره.
‫کادوی بزرگی براش نخر، لوسش می‌کنی. خب؟
‫- ای بابا. ‫- باشه؟
‫سلام!
‫- وای! ‫- چطوری؟
‫- آرتی، جوشت چطوره؟ ‫- می‌خاره.
‫بیا بغلم.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫- میای پیشمون؟ ‫- آره، بفرما بشین.
‫من میام پیشتون.
‫می‌دونی اگه یکی از این عوضی‌ها ‫اینجا بمیره، چی به سر آرتور میاد؟
‫آره.
‫کسب‌وکارش نابود می‌شه.
‫بهتره با عموت صحبت کنی.
‫عمو جونیور داداش پدرمه.
‫درسته.
‫آدم خوبیه، فقط داره پیر و بی‌اعصاب می‌شه.
‫وقتی بچه بودم، من رو به تماشای ‫بازی‌های تیم «یانکیز» می‌برد.
‫عموم رو خیلی دوست دارم.
‫در عین حال، وقتی بچه بودم،
‫به دخترعموهام می‌گفت ‫من هیچ‌وقت بازیکن تیم‌های برتر نمی‌شم...
‫و راستش رو بخوای،
‫ضربه شدیدی به اعتماد به نفسم ‫وارد کرده بود.
‫[پلاک پنجاه و پنج]
‫[شارپ] ‫[دستگاه پخش دو سی‌دی]
‫کیه؟
‫منم مامان.
‫تو کی هستی؟
‫مامان، در رو باز کن.
‫- آنتونی؟ ‫- آره، منم. در رو باز کن.
‫سلام، چطوری؟
‫امان از دستت مامان. ‫بذار یه‌کم هوا بیاد تو خونه.
‫اومدی تو در رو قفل کردی؟
‫- آره، قفل کردم. ‫- دیشب یکی زنگ زده بود اینجا.
‫- هوا تاریک بود. ‫- کی بود؟
‫خیال کردی جواب می‌دادم؟ ‫هوا تاریک بود.
‫مامان، اصلا این کارت رو درک نمی‌کنم.
‫تلفن یه چیز صوتیه. ‫تاریکی یه چیز بصریه.
‫درک می‌کنم بعد از تاریکی بیرون نری. ‫ممکنه تو سایه بهت حمله کنن.
‫ولی تلفن رو تو تاریکی جواب نمی‌دی؟
‫ببین چی می‌گه، همه‌چی رو بلده. ‫ناهار می‌خوری؟ بادمجون درست کردم.
‫نه، نه، تازه غذا خوردم. ‫می‌دونی الان کی رو دیدم؟
‫عمو جون رو دیدم.
‫آها، اون رو می‌گی. ‫به نظرت اصلا میاد به زن‌داداشش سر بزنه؟
‫آرتی بوکو رو یادته؟
‫همون بچه‌ای که تو دبستان ‫هم‌مدرسه‌ایم بود.
‫آرتی!
‫آها، آره، هنوز مادرش رو می‌بینم.
‫بهم می‌گه...
‫هر روز بهش زنگ می‌زنه.
‫ای بابا.
‫خب، عمو جون می‌خواد ‫واسه آرتی دردسر درست کنه.
‫ممکنه روی درآمدش تأثیر بذاره.
‫- اون چیه؟ ‫- پخش‌کننده سی‌دیه.
‫واسه کیه؟
‫واسه منه؟
‫آره.
‫- نمی‌خوامش. ‫- نمی‌خوایش.
‫تو عاشق آهنگی، کل آهنگ‌های قدیمی ‫روی سی‌دی هست. همه آثار محبوبت روشه.
‫آهنگ «بازی لباس خواب» ‫از کانی فرانسیس هست.
‫بیا.
‫بیا ببینم.
‫بیا دیگه.
‫یه‌کم تحرک داشته باش. ‫برات مفیده.
‫بیا ببینم.
‫چی؟ نه.
‫نه!
‫- بیا. بیا دیگه. ‫- بس کن.
‫مامان، باید ذهنت رو با یه چیزی مشغول کنی. ‫وقتی بابا مرد، می‌خواستی کلی کار بکنی.
‫- وای، یه پا قدیس بود. ‫- آره، می‌دونم قدیس بود. ولی از دنیا رفته.
‫قرار بود سفر کنی، داوطلبانه کار کنی. ‫هیچ کاری نکردی.
‫این‌قدر به من نگو چه‌جوری زندگی کنم. ‫خفه شو دیگه.
‫من فقط نگرانتم و...
‫دوباره بحث آسایشگاه رو وسط نکش.
‫آسایشگاه نیست، ‫چند بار باید تکرار کنم؟
‫جامعه بازنشستگانه.
‫با بزرگسالان هم‌سن خودت ‫ارتباط برقرار می‌کنی،
‫سفر می‌ری، کلی کار می‌کنی!
‫برو بابا!
‫خودم زنان این آسایشگاه‌ها رو دیدم...
‫که روی ویلچر عین احمق‌ها وراجی می‌کنن!
‫بیا، بادمجونت رو بخور.
‫من که بهت گفتم خودم ناهار خوردم.
‫خیلی‌خب، ببین.
‫فقط راجع به آرتی ‫با عمو جونیور صحبت کن، خب؟
‫برات احترام قائله. ‫به حرفت گوش می‌ده.
‫اگه عموت با آرتور کاری داره، ‫خودش کارش رو بلده.
‫یعنی من بلد نیستم؟
‫خب، من فقط می‌دونم...
‫دخترها بهتر از پسرها ‫از مادرشون مراقبت می‌کنن.
‫آره، من رو باش که برات سی‌دی خریدم، ‫سوزن خودت گیر کرده.
‫ضمنا، انتظار دارم امشب ‫بیای جشن تولد آنتونی جونیور...
‫و لازانیا زیتی با خودت بیاری.
‫فقط اگه بیای دنبالم ‫و من رو برگردونی خونه.
‫وقتی هواشناسی گفته باشه بارون می‌باره ‫رانندگی نمی‌کنم.
‫تو دختر سالمی هستی. ‫رانندگیت برات مفیده.
‫همینه که هست. ‫من باید برم سر کار.
‫راحت باش...
‫فرار کن!
‫اون شب جشن تولد پسرم بود.
‫زنم کشیش رو دعوت کرد. ‫همیشه خونه ماست.
‫- سلام تونی. ‫- حالت چطوره؟
‫- کرم آنگلیز دوست داری؟ ‫- تو متبرکش کنی، می‌خورم.
‫نمیاد.
‫- کی نمیاد؟ ‫- مامان‌بزرگ الان زنگ زد.
‫گریه‌اش گرفت و قطع کرد.
‫- به زندگی هدفمند نیاز داره. ‫- مادرت سرسخت‌تر از این حرف‌هاست.
‫- پس چی می‌شه؟ دیگه زیتی کوفتی نداریم؟ ‫- عه!
‫اولش انگار...
‫جمجمه‌ام پر از دمنوش زنجبیل شده بود.
‫[مایع شعله‌زای زغال]
‫- مامان، بابا الان افتاد! مامان! ‫- وای خدایا. تونی!
‫وای خدایا!
‫- تونی! ‫- بابا!
‫برین کنار!
‫- وای نه! ‫- بابا!
‫بابا! بابا!
‫بابا!
‫آنتونی جونیور، زنگ بزن ۹۱۱.
‫دکتر کوزامانو من رو تو بیمارستان بستری کرد، ‫انواع و اقسام آزمایشات رو دادم.
‫وقتی وارد ام‌آرآی شدین،
‫یه میکروفون بالای سرتون هست...
‫که اگه دچار تنگناهراسی شدین ‫و خواستین بیاین بیرون، بگین.
‫اما پیشنهاد می‌کنیم ‫چنین کاری نکنین،
‫آخه بعدش مجبوریم از اول شروع کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫سلام! کارم.
‫- گفتم شاید بخوای یکی پیشت باشه. ‫- آره.
‫شش و نیم صبحه.
‫- بچه‌ها چطورن؟ ‫- نگران توئن.
‫به آنتونی جونیور گفتم ‫جشن تولدش رو بعدا می‌گیریم.
‫باشه.
‫به نظرت تومور مغزی دارم؟
‫خب، الان معلوم می‌شه.
‫چه همراهی هستی. ‫خیلی بهم روحیه می‌دی.
‫چیه؟ نمی‌خوای بدونی؟
‫ما زندگی خوبی داشتیم. ‫سال‌های خوبی داشتیم.
‫باز درگیر نوستالژی شد.
‫ببین، فقط منظورم اینه...
‫که هیچ زندگی مشترکی بی‌نقص نیست.
‫اون دوست مخصوصت خیلی بهترش می‌کنه.
‫بهت که گفتم، دیگه نمی‌بینمش. ‫خیال کردی خودم نسبت به کشیشه چه حسی دارم؟
‫اصلا حرفش رو پیش نکش، خب؟
‫پدر استاد روحانی منه. ‫کمکم می‌کنه کاتولیک بهتری باشم!
‫آره.
‫خب، همه‌مون نیازهای متفاوتی داریم.
‫تفاوت بین من و تو ‫اینه که تو بعد از مرگت می‌ری جهنم.
‫[قصابی سنتانی]
‫برادرزاده‌ام کریستوفر داشت مشکل ‫قرارداد پسماند رو حل می‌کرد.
‫ولی جزئیات این رو هم تعریف نمی‌کنم.
‫امیل کولار هستم.
‫کریس مولتیسانتی هستم.
‫اهل چکسلواکی کجا می‌شه؟ ‫نوعی لهستانیه دیگه؟
‫وقتی نه ساله بودم به این کشور اومدیم. ‫دبیرستانم تو اسکس غربی بود.
‫وای، پس با فامیلم گرگوری فوتبال آمریکایی ‫بازی می‌کردی،
‫دبیرستان اون تو بون بود.
‫- جنس کجاست؟ ‫- آره، آره، آره.
‫دلیل سر زدنت همین بود. ‫همه‌چی رو برات فراهم کردیم.
‫خودت بچش ایمل.
‫امیل هستم.
‫دکترها واسه اعلام نتیجه آزمایشاتم ‫معطلم کردن. کار دکترها همینه.
‫خلاصه، من و عموم یه دست گلف بازی کردیم ‫و ناهار خوردیم.
‫مدام به عموتون اشاره می‌کنین. ‫چه مشکلی وجود داره؟
‫خیال کردی کی هستی؟
‫من کسی‌ام که می‌گه چیکار کنین، ‫خیال کردم چنین کسی‌ام.
‫حالا گوش کنی،
‫مشتری‌های رستوران آرتی ‫افراد سطح بالا و متشخص حومه شهرن.
‫زندگی رو خراب نکن.
‫بزدل تو رستوران وسوویو ‫احساس امنیت می‌کنه.
‫کل عمرش همین‌جا غذا خورده.
‫ببین.
‫یه‌جای دیگه بکشش.
‫شاید ریاست شمال جرسی با تو باشه، ‫ولی رئیس عمو جونیورت نیستی!
‫من خیر سرم چند ساعت ‫باهات توپ‌بازی کرده بودم؟
‫می‌شه بیشتر روی ‫خانواده درجه یکتون تمرکز کنیم؟
‫آب زنم و دخترم تو یه جوب نمی‌رفت.
‫شوهرت آبروی خودش رو برد...
‫و وسط زمین بیسبال زمین خورد.
‫ای وای، این دیسک‌های لیزری حرف ندارن.
‫وای، چقدر باهوشی...
‫تونی همیشه «پدرخوانده ۲» رو تماشا می‌کنه. ‫می‌گه فیلم‌برداریش عین سالن سینما خوبه.
‫کار گوردون ویلیسه. ‫تونی ۲ رو از ۱ بیشتر دوست داره؟
‫آره، از اون‌جایی که ویتو برمی‌گرده ‫سیسیل خوشش میاد.
‫موقع تماشای ۳ گفت: ‫«پس چی شد؟»
‫نظر تونی راجع به «رفقای خوب» چیه؟
‫من نیومدم اینجا که...
‫چیه؟ راکون دارین؟
‫- یکی داره یه پنجره رو دست‌کاری می‌کنه. ‫- چی؟
‫شما که کلی چراغ امنیتی دارین، ‫کی میاد تلاش کنه که...؟
‫وای نه. یا خدای بزرگ!
‫بی‌حرکت!
‫مدو.
‫متوجه شدم هر بار می‌رم تو اتاق لباس‌شویی، ‫شیشه‌اش می‌لرزه.
‫از این چیزها نداریم... بتونه نداریم؟
‫این‌جوری نگو. ‫دزدکی رفتی بیرون!
‫جریان چیه؟
‫تو تعمدا پنجره اتاق‌خوابم رو قفل کردی ‫که مچم رو بگیرن.
‫آدم‌های عادی خیال می‌کردن ‫طبقه بالا داری تکالیفت رو انجام می‌دی!
‫تو استاد دروغ و دسیسه شدی.
‫باشه، خودم می‌دونم خونه‌نشین شدم.
‫ولی مسابقه شنای پاتریک فرداست ‫و بهم نیاز داشت!
‫بابت این کار خونه‌نشینت کنم؟ ‫نه‌خیر، خونه‌نشین نمی‌شی.
‫جناب‌عالی با هانتر اسکانگارلو ‫به اسپن نمی‌ری!
‫تنبیهت اینه!
‫ایول!
‫ولی این مشکلاتی که دارم بهت می‌گم...
‫کلا حل می‌شه.
‫به دکتر کوزامانو اعتراف نکرده بودین ‫احساس می‌کنین افسرده شدین؟
‫[دانشگاه تافتس] ‫[جنیفر ملفی]
‫«ملفی.»
‫اهل کجای ایتالیایی عزیز دلم؟
‫دکتر ملفی هستم.
‫خانواده پدرم اهل کازرتا بودن.
‫ما اهل آولینو بودیم.
‫اگه من و تو ازدواج می‌کردیم، ‫مادرم خیلی خوشحال می‌شد.
‫حملات اضطرابی واقعا از نظر روان‌پزشکی ‫اورژانسی محسوب می‌شن.
‫فرض کنیم پشت‌فرمون غش می‌کردین.
‫ببین چی می‌گم.
‫امروزه، همه باید برن ‫پیش روان‌پزشک و مشاور...
‫و برن تو برنامه سالی جسی رافائل ‫از مشکلاتشون بگن.
‫پس چی به سر گری کوپر اومد؟
‫آدم‌های قوی و ساکت رو می‌گم.
‫اون آدم آمریکایی واقعی بود.
‫احساساتش رو درک نمی‌کرد.
‫فقط هر کاری لازم بود می‌کرد.
‫خلاصه نمی‌دونستن وقتی کاری کنن ‫گری کوپر احساساتش رو درک کنه...
‫دیگه نمی‌تونن دهنش رو ببندن!
‫بعدش می‌گن این اختلاله، ‫اون اختلاله، همه‌چی اختلاله!
‫این مسئله احساساتتون رو برمی‌انگیزه.
‫ببین چی می‌گم...
‫من یه ترم و نیم دانشگاه رفتم،
‫در نتیجه، فروید رو درک می‌کنم، ‫مفهوم روان‌کاوی رو درک می‌کنم.
‫ولی تو دنیای من به درد نمی‌خوره.
‫می‌تونم خوشحال‌تر باشم؟ ‫آره. آره. کیه که نتونه؟
‫احساس افسردگی دارین؟
‫از وقتی مرغابی‌ها رفتن...
‫گمون کنم دارم.
‫مرغابی‌هایی که قبل از غش کردنتون بودن.
‫بیاین راجع به اون‌ها صحبت کنیم.
‫بگیرش!
‫نباید تونی رو مقصر بدونی ‫که از کشتن این بچه عصبانی شده.
‫بهتر بود صبر می‌کردی من بیام کریس.
‫آخرین باره که خودم دست به کار می‌شم.
‫می‌تونی تصور کنی ‫خودم چه حالی داشتم؟
‫تونی داره کسب‌وکار پسماند رو ‫خراب می‌کنه.
‫من هم یکی رو کشتم ‫که یکی از نواحیمون رو نگه داریم.
‫خرابش نمی‌کنه. ‫فقط شرایط نیویورک داره سخت‌تر می‌شه.
‫بریم عقب.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫ای بابا!
‫بی‌خیال دیگه!
‫ای خدا!
‫- خیلی مسخره است. ‫- چیه بزدل؟
‫عمو کولار می‌بینه جسد این بچه ‫تو یکی از سطل‌هاشه...
‫و سرش رو از کار ما می‌کشه بیرون؟ ‫امکان نداره.
‫«لوییس براسی با ماهی‌ها می‌خوابه.»
‫لوکا براسی.
‫- لوکا. ‫- خب حالا.
‫فرق می‌کنن کریستوفر.
‫ماجرای لوکا براسی با این فرق می‌کنه!
‫ببین، اگه خانواده کولار بفهمن این بچه مرده، ‫بیشتر پافشاری می‌کنن.
‫ضمنا، الان پلیس‌ها دارن دنبال ‫قاتل بدبختش می‌گردن.
‫خب، می‌خوای چیکار کنیم؟
‫ناپدید می‌شه. ‫اصلا نمی‌ره خونه.
‫می‌فهمن، ولی مطمئن نمی‌شن.
‫امیدوار می‌شن شاید برگرده... شاید.
‫شاید...
‫- بیا. ‫- باشه.
‫بیا بلندش کنیم.
‫گرفتیش؟
‫آره.
‫ببریمش استتن آیلند. ‫خودم تکه‌تکه‌اش می‌کنم.
‫- خیلی‌خب. ‫- بیا.
‫بزدل، حالا که تونی ‫تو تولد غش کرد،
‫تو اگه ناتوان بشه چیکار می‌کنی؟
‫اصلا چرا باید چنین سوالی بپرسی؟
‫اون در بخش آسایشگاهمونه.
‫اینجا واقعا آسایشگاهه!
‫اینجا محل اقامته، ‫ولی جهت احتیاط...
‫نه، من رو نمی‌فرستین آسایشگاه.
‫مامان، به حرفش گوش نمی‌دی.
‫گوش نمی‌دی چی می‌گه مامان.
‫خودم می‌دونم...
‫این زن‌های ویلچری ‫عین احمق‌ها وراجی می‌کنن!
‫مامان، گوش نمی‌دی.
‫مامان!
‫خیال می‌کنی خیلی آدم خوبی هستی، ‫مگه نه؟
‫با اون دفتر خفنت.
‫مامان.
‫- خودم می‌دونم... ‫- مامان!
‫آنتونی، مردم میان اینجا که بمیرن!
‫وای خدایا! یکی دکتر بیاره.
‫- بابا! ‫- یه دکتر... وای!
‫خب، برگشتین کمک بگیرین. ‫فرض نکن شکست خوردین.
‫از اون نسلیه که در طول رکود اقتصادی ‫بزرگ شده.
‫ولی افسردگی رکود اقتصادیشون ‫در حد سفر به «سیکس فلگز» بود.
‫باز هم این کلمه رو به کار بردین.
‫باز هم از مادرتون بگین.
‫حالا که پدرم مرده، قدیس محسوب می‌شه.
‫وقتی زنده بود، هیچی.
‫بابام سرسخت بود، ‫افرادش رو اداره می‌کرد.
‫مادرم چنین آدمی رو ‫چنان خسته کرد که از پا افتاد.
‫دم مرگش عین یه جربیل کوچولوی ‫جیغ‌جیغو شد.
‫حضور مادرانه پررنگی داره.
‫باید باهات روراست باشم. ‫از کارم هم اصلا راضی نیستم.
‫چرا؟
‫خب، به‌خاطر ریکو.
‫- اسم برادرتونه؟ ‫- نه. لایحه ریکو رو می‌گم.
‫- آها، درسته، متوجهم. ‫- متوجهی؟
‫درسته.
‫روزنامه می‌خونی؟
‫متوجهی دولت داره با استفاده ‫از نظارت برقی...
‫و انواع راهبردهای قانونی ‫کسب‌وکارم رو محدود می‌کنه؟
‫اصلا دچار تردید به منبع درآمد ‫اصلیتون نمی‌شین؟
‫چرا.
‫متوجه شدم مجبورم دلقک غمگین باشم.
‫از بیرون بخندم...
‫و از درون گریه کنم.
‫ببین، همه‌چی داره بدتر می‌شه.
‫قبلا اگه کسی رو می‌گرفتن، ‫تحت هر شرایطی...
‫حبسش رو می‌کشید.
‫همه اصل سکوت رو رعایت می‌کردن.
‫امروزه هیچ ارزشی نمونده.
‫آدم‌های امروزی اصلا تحمل ‫تجربه مجازات رو ندارن.
‫واسه همین همه شاهد دولت می‌شن.
‫حتی تعریف کردنش هم خسته‌ام می‌کنه.
‫خب، با علم داروشناسی امروزی، ‫لازم نیست کسی...
‫از احساسات خستگی یا افسردگی ‫رنج ببره.
‫بفرما. ‫الان فلوکستین تجویز می‌کنی.
‫خانم مدو!
‫خب، مد.
‫من نمیام.
‫از وقتی کوچولو بودی، ‫هر سال در همین تاریخ...
‫مامان و مدو خوشگل می‌کنن...
‫و می‌رن زیر نقاشی الوییز ‫تو هتل پلازای نیویورک چای می‌خورن.
‫ببین، مال تو کجاست؟
‫کلی تکلیف دارم.
‫مدو، رسم همیشگی ماست!
‫همیشگی کلی بهمون خوش می‌گذره!
‫راستش رو بخوای، از هشت سالگیم ‫به نظرم مسخره بود!
‫فقط چون تو خوشت میاد می‌اومدم.
‫من رو باش که خیال می‌کردم ‫تا مدت‌ها پس از ازدواجت با دخترهای خودت...
‫این رسم رو ادامه می‌دیم.
‫امیدوارم تا اون موقع ‫اصلا ساکن این حوالی نباشم.
‫پیام دارین.
‫مدو، نمی‌تونی به راحتی دروغ بگی، تقلب کنی ‫و قوانین که دوست نداری رو زیر پا بذاری!
‫چیه؟ حرف خاصی داری؟
‫مامان، اصلا می‌دونی اسکی کردن تو اسپن ‫واقعا چقدر اهمیت داره؟
‫خیال کردی هر سال رخ می‌ده؟
‫خیال کردی عین چای و شیرینی مسخره ‫تو هتل پلازاست؟
‫- خداحافظ. ‫- لطفا در اتاقم رو ببند.
‫آرتی.
‫خیلی‌خب، یه قطره بریز.
‫یه قطره بریز. عه! ‫یه قطره، نه این همه. یه قطره!
‫آرتی.
‫خوبه. ‫سلام!
‫- چطوری؟ ‫- خوبم. کله‌گنجشکی‌ها رو هم بزن.
‫- ببین. می‌تونی کمکم کنی؟ ‫- آره، چی می‌خوای؟
‫کشتی تفریحی. دریای کارائیب.
‫کشتی ساگافیورد. یازدهم تا بیست و نهم.
‫یه جفت بلیت دارم. ‫خودم نمی‌تونم برم.
‫می‌تونی ازم بگیریشون؟
‫- از کجا اومده؟ ‫- پاداشه.
‫پاداشه؟
‫پاداش یعنی چی؟
‫از اون‌جایی که من مدیر تجاری ‫صنف کارگران آشپزخانه و رستورانم،
‫طرح دندان‌پزشکیشون تحت نظر منه. ‫گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫آره.
‫دو سه‌تا دندان‌پزشک دور هم جمع شدن ‫و واسه قدردانی از من این بلیت‌ها رو دادن.
‫مشکل اینجاست که من نمی‌تونم ‫تو اون تاریخ برم سفر.
‫بیا. چند وقته مسافرت نرفتی؟
‫- آنتونی، ممنون. ‫- خواهش.
‫آقای سوپرانو؟
‫نباید چندین هدیه‌ای رو ‫از تونی سوپرانو قبول کنی! اصلا!
‫ببین چی می‌گم شارمین...
‫اگه مجبور بشم باز هم بدون استراحت ‫شکم شاه‌میگو تمیز کنم...
‫روانی می‌شم.
‫آرتور، دیگه حتی نمی‌خوام حرفش رو بزنم، ‫خواهش می‌کنم!
‫آرت، ملیسا، بیاین عزیزانم. ‫وقتشه بریم خونه.
‫عزیزم،
‫تو باید بری مسافرت. ‫باید بریم مسافرت، به نفع زندگی مشترکمونه.
‫نه‌خیر! همین‌جوریش که این اعضای مافیا ‫هنوز میان اونجا می‌شینن خیلی بده، خب؟
‫خب که چی؟ ‫ما که ارتباطی نداریم.
‫درسته. چون الان ‫اون بلیت‌ها رو قبول نکردیم.
‫ولی بلیت‌ها پاداش بودن. ‫تونی رهبر کارگرانه.
‫آرتور، خواهش می‌کنم بزرگ شو!
‫ذهنت اصلا شک نمی‌کنه ‫که دندان‌پزشک‌ها...
‫واسه دون نیو جرسی بلیت فرست کلاس ‫یه کشتی بخار نروژی بفرستن؟
‫بی‌خیال آرتور، کاسه زانوی یکی ‫فدای اون بلیت‌ها شده.
‫هرمان، اصلا نمی‌شه ‫شرکت خودم رو خراب کنم.
‫بگم بابت ام‌آرآی‌هایی که رخ ندادن ‫حق بیمه پرداخت کنن؟
‫- فرم‌هاش عین اصله. ‫- چه‌جوری مچم رو نگیرن؟
‫اصلا خوشم نمیاد این‌جوری خودت رو خراب کنی. ‫اذیت نکن. تو زرنگی.
‫من افسرده‌ام. اون‌قدر افسرده‌ام ‫که خواب و خوراک ندارم.
‫- فلوکستین مصرف می‌کنی؟ ‫- سرترالین. شبیه همونه.
‫- می‌گن به مشکل شرط‌بندیم هم کمک می‌کنه. ‫- آره؟ نه بابا!
‫آره، خب می‌گن این نسل جدید ‫داروهای ضد افسردگی...
‫به درد مقابله ‫با رفتارهای تکانشی هم می‌خورن.
‫چه حیف.
‫بعد از این که شرط‌بندی باعث شد....
‫رانت داغون بشه، داروش رو ساختن.
‫سعی می‌کنم بدبین نباشم.
‫ببین چی می‌گم.
‫بدهیت و حست به بدهیت ‫منبع کل مشکلاتته.
‫هم خودت می‌دونی، ‫هم من.
‫شرمنده‌ام که پولت رو ندادم هرمان.
‫می‌دونم شرمنده‌ای.
‫اصلا نمی‌خواستم تونی سوپرانو رو بدنام کنم.
‫- ببین، می‌خوای روی سنگ‌ها قدم بزنیم؟ ‫- عصا دارم، نمی‌تونم.
‫بیا، اونجا خیلی قشنگه. ‫بیا، ما کمکت می‌کنیم.
‫خودم واسه فکر کردن می‌رم اونجا.
‫مرسی، ولی نه.
‫بیاین امتحان کنیم.
‫همین حرفتون راجع به ام‌آرآی رو می‌گم...
‫[فلوکستین]
‫تونی!
‫دیک کارت داره!
‫سلام تونی، همین الان ‫از تریبورو تاورز خبر رسید.
‫برادران کولار پیشنهادشون رو پس گرفتن.
‫- خوبه. خوبه. ‫- خوبه.
‫راستی، ببین، آرتی بوکو اومده اینجا ‫و کارت داره.
‫- من باید برم بچه‌ها. ‫- به سلامت.
‫فعلا بچه‌ها.
‫آرتی!
‫آرتی، حالت خوبه؟
‫- نمی‌تونم. ‫- منظورت چیه؟
‫ما که صحبت کرده بودیم. ‫باید از شهر بری.
‫شرمنده‌ام.
‫غیر قابل قبوله.
‫من دو هفته پیش ‫واسه ساعت هشت رزرو کرده بودم.
‫آقا، همون‌طور که گفتم، ‫مشتریانمون از سر میزشون بلند نمی‌شن...
‫و پنج گروه دیگه قبل از شما تو صفن.
‫- خب، می‌خواین من چیکار کنم؟ ‫- امری داشتین؟
‫بله.
‫ادبش کردم.
‫چطوره بریم یه رستوران دیگه غذا بخوریم؟
‫ما که اینجاییم.
‫آقای سوپرانو، حالتون چطوره؟
‫- ژوزپ. ‫- از دیدنتون خوشحالم.
‫حالت چطوره؟
‫سلام.
‫- خانم. ‫- سلام.
‫از این طرف بفرمایین. عذر می‌خوام.
‫- عزیز دلم، من گرسنه‌ام.
‫- سلام. ‫- تونی، کجا می‌ری؟
‫سلام. چطوری؟
‫خوبم.
‫تو هم میای اینجا؟
‫هر وقت بشه.
‫راستی، ببین...
‫اون پیشنهادات دکوراسیونی که بهم دادی ‫خیلی خوب جواب داد.
‫خوبه.
‫حال شما؟
‫نیلز؟ نیلز؟
‫می‌دونی اون کی بود؟
‫خب، البته معلومه می‌دونی.
‫چیه؟ مراجعته؟
‫خودت که می‌دونی نمی‌تونم بگم.
‫پیشنهادات دکوراسیون؟ ‫آره، حتما.
‫نیلز، خفه خون بگیر.
‫آقای بورگلاند، الان دارن ‫میزتون رو می‌چینن.
‫وای.
‫اون زنه که امشب تو رستوران دیدی کی بود؟
‫دکوراتورم بود.
‫آقای سوپرانو، سلام.
‫چند وقته ندیدیمتون. ‫کجا بودین؟
‫خانم کارملا.
‫بفرمایین از این طرف.
‫راستش، گاهی اوقات...
‫زندگی خوبه.
‫زندگی اکثر اوقات خوبه.
‫مثلا همین نوشیدنی خوبه.
‫دو سه روز اخیر حالت خوب بوده.
‫کارملا، باید یه اعترافی بکنم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫لیوانم رو جوری می‌گیرم ‫که راحت تو صورتت خالی کنم!
‫همیشه داستان درست می‌کنی.
‫زود باش اعتراف کن دیگه. ‫لطفا زودتر بگو!
‫من فلوکستین مصرف می‌کنم.
‫وای. وای خدایا.
‫چند وقته می‌رم روان‌کاوی.
‫وای خدایا. ‫به نظرم خیلی خوبه.
‫به نظرم خیلی خارق‌العاده است! ‫به نظرم خیلی جگر داری!
‫خیلی‌خب.
‫- آروم باش. ‫- ولی به نظرم خیلی خارق‌العاده است.
‫قبلش خیال کرده بودی ‫من هانیبال لکترم.
‫آخه به نظرم خیلی خوبه. ‫روان‌شناسی با روح آدم کاری نداره.
‫یه چیز دیگه است. ولی شروع خوبیه. ‫کار خوبیه.
‫وای، دیگه خفه می‌شم.
‫دیگه خفه می‌شم.
‫کسی جز تو خبر نداره.
‫فقط چون زنمی دارم بهت می‌گم.
‫تو تنها آدم روی زمینی ‫که من کاملا باهاش روراست و صادقم.
‫وای، بی‌خیال.
‫عه، اذیتم نکن، شوخی ندارم.
‫اگه آدم نادرستی خبردار بشه،
‫یه ضد افسردگی فولادی ‫پشت سرم خالی می‌کنه.
‫متوجه نشده بودم این‌قدر ناراحتی.
‫چه بدونم.
‫مادرم...
‫جریان پدرت رو به آقائه گفتی دیگه؟
‫- به کی؟ ‫- به روان‌کاوت.
‫آره. آره، بهش گفتم.
‫خوبه. ولی مادرت مهم‌تره.
‫چه بدونم، فقط حس می‌کنم اخیرا ‫تعادل زندگیم به هم خورده.
‫وجود ما روی زمین یه معماست.
‫دختر خودم از من متنفره.
‫اون ازت متنفر نیست کارم.
‫بهترین دوست هم بودیم.
‫مادر و دختر همینن دیگه. ‫دوباره باهات دوست می‌شه.
‫- ایول! ‫- خیلی‌خب، برنده می‌شه!
‫- آفرین مدو. ‫- آفرین.
‫- «فالکونز» شیره! ‫- ایول، آفرین!
‫خب، تا کی لازمش داری؟
‫همین الان.
‫- آفرین مدو! ‫- خیلی خوبه، خیلی خوبه!
‫گمون کنم بتونم ‫چنین جشنی برگزار کنم.
‫- اوت شد؟ روی خط بود بابا! ‫- چیکار می‌کنی داور؟
‫مامان نیومد؟
‫گمون نمی‌کردم بخوای بیاد.
‫ماشین اونجاست.
‫سلام آقای دانته.
‫- سلام. ‫- فعلا هدر.
‫سلام.
‫خوب بازی کردین.
‫هدر دانته چه‌جوری اون‌قدر محکم می‌زنه؟
‫بابا، به نظرت کار مامان ‫خیلی نامردی نیست؟
‫الان داره سینمایی برخورد می‌کنه.
‫«مامان ناراحتی که حتی نمی‌تونه ‫بیاد بازی دخترش رو ببینه.»
‫بابا؟
‫به نظرت خیلی زشت نیست؟
‫سفر اسپنم رو می‌گم. ‫با خودش چه خیالی کرده؟
‫بابا؟
‫سال‌ها بود اینجا نیومده بودم.
‫بابا، لطفا باهاش صحبت کن. ‫خواهش می‌کنم.
‫ای خدا، خیلی مسخره است.
‫چرا اینجا نشستیم؟
‫تو از نظرت مادرت توانایی ‫شاگرد اول شدن رو داری.
‫من هم موافقم.
‫شما چی می‌خواین؟ ‫می‌خواین بی‌نقص باشم؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫پدرِ پدربزرگت و برادرش فرانک...
‫اینجا رو ساخته بودن.
‫خب که چی؟
‫سنگ‌تراش‌ها و مرمرتراش‌ها ‫از ایتالیا اومدن اینجا...
‫و اینجا رو ساختن.
‫باشه، حتما. دو نفر.
‫نه، دو نفر و یه گروه کارگر بودن.
‫طراحیش نکردن،
‫ولی ساختش رو بلد بودن.
‫الان برو بیرون ببین دو نفر رو پیدا می‌کنی ‫که بتونن حموم رو درست گروت بزنن.
‫[رستوران وسوویوی بوکو]
‫خلاصه حالم خوبه.
‫واسه همین گمون نکنم دیگه بیام اینجا.
‫تأثیر فلوکستین نیست.
‫چرا نباشه؟
‫گفتین فکرتون آروم‌تر شده ‫و زنتون می‌گه انگار بهتر شدین؟
‫تأثیر دارو نیست.
‫چند هفته طول می‌کشه تا فلوکستین ‫تأثیر به سزایی روی خون بذاره.
‫خب، پس به‌خاطر چیه؟
‫به‌خاطر اینجا اومدن و حرف زدنه.
‫امید اشکال متعددی داره.
‫خب، کی وقت این کارها رو داره؟
‫چی می‌خواین بهم بگین؟
‫دیشب یه خوابی دیدم.
‫اِم...
‫روی شکمم...
‫یه پیچ چهارسو بود...
‫و من داشتم بازش می‌کردم،
‫اما وقتی بازش کردم،
‫یه پام کنده شد.
‫برداشتمش، دستم گرفتم ‫و می‌دویدم...
‫دنبال کسی می‌گشتم ‫که وقتی سوار ماشین لینکلنم می‌شدم...
‫تعمیرش می‌کرد...
‫تا دوباره وصلش کنه.
‫خلاصه، بالا نگهش داشته بودم...
‫که یه پرنده شیرجه زد، ‫با منقارش گرفتش...
‫و پرواز کرد و بردش.
‫چه‌جور پرنده‌ای بود؟
‫نمی‌دونم. انگار کاکایی بود.
‫پرنده آبی بود؟
‫هفته پیش «پرندگان» رو دیدم. ‫به نظرتون فکرش از اونجا اومده؟
‫دیگه چه پرندگان آبی‌ای داریم؟
‫پلیکان، فلامینگو.
‫مرغابی چی؟
‫امان از دست اون مرغابی‌ها.
‫اون مرغابی‌ها چه خصوصیتی داشتن ‫که این‌قدر براتون مهم بودن؟
‫نمی‌دونم، فقط خیلی باحال بود...
‫که اون موجودات وحشی...
‫اومدن تو استخر من و جوجه‌دار شدن.
‫از رفتنشون ناراحت شدم.
‫وای خدا، تف به این زندگی. ‫الان می‌خواد گریه کنه.
‫ای خدا. خاک بر سرم.
‫وقتی مرغابی‌ها ‫اون جوجه‌ها رو به دنیا آوردن،
‫یه خانواده شدن.
‫راست می‌گی.
‫ربط داره. مرتبطه.
‫می‌ترسم خانواده‌ام رو از دست بدم...
‫همون‌طور که مرغابی‌ها رو از دست دادم.
‫از همین خیلی وحشت دارم.
‫همیشه همراهمه.
‫از چه اتفاقی این‌قدر می‌ترسین؟
‫نمی‌دونم.
‫آدم کلی جون می‌کنه.
‫کلی عرق می‌ریزه، ‫ولی می‌بینه آرزوی زندگیش...
‫با خاک یکسان می‌شه.
‫از این دید بهش نگاه کن ‫که پول بیمه‌اش رو می‌گیری، همین و بس.
‫باید به خودت بگی: ‫«ممکن بود بدتر بشه.»
‫آره.
‫چه‌جوری می‌خواست بدتر بشه؟ ‫تف به اون اجاق خراب!
‫فرض کن رستورانت دیگه مشتری نداشت، ‫اصلا به ذهنت خطور نکرده؟
‫چه بدونم. ‫من که هیچی سرم نمی‌شه.
‫راست می‌گه. ‫بیمه شامل حال اون نمی‌شه.
‫ولی چرا رستورانم نباید مشتری داشته باشه؟ ‫تازه داشت کارم می‌گرفت.
‫می‌دونی اخیرا متوجه چی شدم؟
‫صحبت کمک می‌کنه.
‫- درسته. ‫- راست می‌گه. راست می‌گه.
‫امید اشکال متعددی داره.
‫دقیقا.
‫بیا.
‫ای خدا.
‫بیا، این رو بگیر.
‫آرتی.
‫آرتی، بیا ببینم.
‫بیا.
‫ببین، ببین.
‫بیا، ببین من رو. ببین من رو.
‫من همیشه کمکت می‌کنم.
‫بیا. بیا.
‫برو آشپزی کن. آهای، بذارین آشپزی کنه. ‫حالش بهتر می‌شه.
‫یه روزی بهش می‌گم ‫آتش زدن رستوران بهترین راه‌حل بود.
‫خیلی‌خب، این مسخره‌بازی بشه. ‫تو چت شده؟
‫ببین، کافی بود بگی...
‫«آفرین که قرارداد تریبورو تاورز رو ‫ردیف کردی کریس.»
‫همین.
‫راست می‌گی.
‫دفاعی ندارم.
‫خودم این‌جوری بزرگ شدم. ‫اصلا ازم حمایت نکردن. اصلا ازم تعریف نکردن.
‫راستش، نامزد فامیلم گرگوری...
‫تو هالیوود تو کار تولید فیلمه.
‫گفت می‌تونم داستان زندگیم رو بفروشم ‫و چندین میلیون به جیب بزنم.
‫من چنین کاری نکردم. ‫پیش تو موندم.
‫عین سگ می‌کشمت. ‫می‌خوای واسه من هنری هیل بازی در بیاری؟
‫می‌دونی چند عضو مافیا ‫دارن فیلم‌نامه می‌فروشن...
‫و همه‌چی رو خراب می‌کنن؟
‫گفت حتی شاید بتونم ‫نقش خودم رو بازی کنم.
‫- عه، واقعا؟ ‫- آره.
‫فیلم‌نامه‌های هالیوودی رو فراموش کن. ‫اون حواس‌پرتی‌ها رو فراموش کن، خب؟
‫چیه؟ خیال کردی به من پیشنهاد ندادن؟
‫ما کلی کار داریم. ‫راه‌های جدید داریم.
‫همه‌چی از این به بعد درست می‌شه. ‫بیا ببینم.
‫ببین، روز قشنگیه. ‫چه اتفاق بدی می‌خواد بیفته؟
‫لطف کردی که اومدی دنبال من ‫بریم جشن جونیور.
‫- حداقل یکی برام اهمیت قائله. ‫- امان از دست بچه‌های امروزی.
‫لابد خیال می‌کنه وقتی من رو ‫تو آسایشگاه حبس کنه،
‫زودتر می‌میرم و بعدش مجبور نیست ‫من رو جایی برسونه.
‫خب، اگه پدرش هنوز زنده بود،
‫مطمئن باش واسه مادرش ‫احترام بیشتری قائل می‌شد.
‫خب، برادرم جان مرد بزرگی بود.
‫یه پا قدیس بود.
‫بگذریم،
‫خیلی چیزها الان ‫با دوران من و جانی فرق داره.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌تونم کارم رو آزادانه ‫و باب میلم اداره کنم.
‫آخی، خیلی وحشتناکه.
‫همین هفته پسرت دخالت کرد...
‫و کارم رو صد برابر سخت‌تر کرد.
‫ضمنا، تو نیویورک هم دخالت می‌کنه.
‫چیکار می‌شه کرد؟ ‫از همون نسله دیگه.
‫موهای مسخره‌شون رو یادته؟ ‫مواد رو یادته؟
‫حالا پدرسوخته‌ها عضو ارتش شدن.
‫بس کن جونیور. ‫داری خیلی ناراحتم می‌کنی!
‫خوشم نمیاد ناراحتت کنم لیویا، ‫ولی دائما عصبی می‌شم.
‫ضمنا، ببین چی می‌گم، ‫همه‌چی داره بدتر می‌شه.
‫خیلی از دوست‌هامون شاکی شدن.
‫قبلا کسادی رومون تأثیر نداشت. ‫ولی الان داره.
‫نمی‌شه گفت همه‌اش ‫تقصیر وزارت دادگستریه.
‫دوست‌هامون بهم می‌گن:
‫«جونیور، تو چرا بیشتر ‫تو امور دخالت نمی‌کنی؟»
‫شاید مجبور بشیم تونی رو ‫یه‌کاری بکنیم لیویا.
‫نمی‌دونم.
‫بالاخره اومدن. ‫سلام مامان، عمو جون.
‫ذغال کهور ریختی. ‫این‌جوری طعم سوسیس عوض می‌شه.
‫- سلام مامان‌بزرگ. ‫- تولدت مبارک پسر بزرگم.
‫کارملا، مادرم اومده.
‫همگی بفرمایین غذا.
‫- ایول. ‫- بیا.
‫بفرمایین.
‫می‌خوام اول هدیه من رو باز کنه.
‫باشه. بفرمایین.
‫بفرمایین.
‫من باید تصمیم بگیرم؟
‫بفرمایین تو.
‫- آره. ‫- مدو، من غذا نمی‌خورم، تو چی؟