‫خیلی خب. حواست به بی بی باشه، خب؟
‫- باشه، باشه، باشه. ‫- حواست به بی بی باشه. حواست روی بی بی باشه.
‫ولی حواست به سربازها باشه. ‫حواست به سربازها باشه.
‫چون اگر سرباز رو کنی ‫دیگه راه برگشتی نداری.
‫لامصب...
‫- لعنتی ‫- میخوای آروم تر بُر بزنم؟
‫- خفه شو. ‫- همین؟
‫- آره؟ ‫- ورق ها رو بُر بزن.
‫میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫بگو.
‫تو مثلا چیزی شبیه یه آدمکش ‫برای وزارت امنیت داخلی هستی؟
‫اون قضایای پانیشر رو میگم؟
‫اسمی ـه که اونها استفاده میکنن، مال من نیست. ‫و منم برای هیچکس کار نمی کنم.
‫مسخره مون کردی؟
‫خب حالا نقشه ای داریم؟
‫اگر فرار نمی کنیم، پس چیکار می کنیم؟
‫فقط ورق ها رو بُر بزن.
‫یالا، یالا، یالا، یالا. بُر بزن.
‫- خیلی خب، فقط... ‫- یافتم.
‫بی بی.
‫- اینجاسـ... ‫- وای خدایا.
‫- تو نمی بینیش. ‫- حتما داری سربه سرم میذاری.
‫- نمی بینیش. ‫- منظورت چیه؟
‫- داری تقلب میکنی. ‫- بیخیال. خدایی؟
‫همه می دونن بازیِ مونته سه کارتی ‫یه حقه ست.
‫ولی در هر صورت برمی گردن سر میز بازی.
‫چون فکر می کنن می تونن بازی رو ‫شکست بدن.
‫یا اینکه پولِ بُردش رو نیاز دارن. ‫پشت هر نشانه ای، یه دلیل هست.
‫جدی؟ دلیل من چیه؟
‫تو فکر می کنی می تونی هرکسی رو شکست بدی، ‫علیرغم اینکه چقدر همه چیز برعلیه ت باشه.
‫و حوصله ت هم لبریز شده.
‫و زیاد قهوه می خوری.
‫استیصال باعث میشه به بازی کردن ‫ادامه بدی.
‫به ندرت می بینی دخترها این ‫بازی رو انجام بدن، درسته؟
‫همیشه مردها توی این بازی هستن، ‫چون میخوان برنده بشن.
‫گزینه ی دیگه چیه؟
‫- باهوش باش. بازی نکن. ‫- که اینطور.
‫هرچند، جدا از شوخی، چه...
‫برای موقعیتِ فعلی مون چه برنامه ای داری؟
‫نمی دونم. موقعیت مون چی هست؟ ‫و چطور کارمون به اینجا کشید؟
‫همش ختم میشه به "کانچِوْسکی"، مگه نه؟ ‫طرفی که ما رو استخدام کرد.
‫من برای کمک باهاش تماس می گیرم، ‫و یهو همه جا پر از آدم کش میشه.
‫پس، نمی دونم، ‫شاید نمی خواسته حق الزحمه پرداخت کنه.
‫یا شاید نمی خواسته شاهدی باقی بمونه ‫که خبر داشته باشه اون چی داره.
‫داری بی بی رو کف دستت قایم می کنی؟
‫- داری همین کارو میکنی؟ داری بی بی رو ‫قایم می کنی. ‫- نه. نگاه کن.
‫پس داستان چیه؟ همه ی ورق ها سربازـن؟
‫پس، همه شون سربازـن.
‫حتما داری سربه سرم میذاری.
‫حقیقتش، یه حیله ی خیلی ساده ست.
‫- جدی؟ ‫- آره، بذار نشونت بدم.
‫ببین، دو کارت توی یه دست هستن، درسته؟
‫همیشه بی بی توی این دست ـه.
‫ولی اول سرباز رو میندازی.
‫همین.
‫وای، این خیلی عصبانیم میکنه.
‫تو فقط داشتی توی جای اشتباه ‫دنبالش می گشتی.
‫لعنت بهش.
‫خب، حالا گفتی با این کانچِوْسکی ‫تماس گرفتی.
‫این یعنی، میدونی چطور ‫پیداش کنی؟
‫نه. ولی می دونم اهل اینجاست.
‫ببخشید؟
‫اهل نیویورک ـه.
‫یه یاروی پیر سفیدپوستِ نکبت. ‫از مافیاهای روس.
‫چی؟ به همین راحتی یادت رفت ‫این چیزا رو بگی؟
‫به نظرت برای چی سعی کردم فرار کنم؟
‫خدایی، باورم نمی شد از بین اینهمه مکان ‫من رو آوردی اینجا.
‫تو روحش.
‫این شرایط رو آسون تر می کنه.
‫میری سراغش؟
‫مجبورم.
‫دوباره بُر بزن.
‫نمی تونی برنده بشی، فرانک.
‫می بینی، مسئله همینجاست.
‫آگاه بودن از حرکت ‫بهت کمکی نمی کنه.
‫اگر من بدونم که تو از حرکت خبر داری...
‫ای بابا.
‫همونطور که گفتم، ‫تنها راه بردن، بازی نکردن ـه.
‫آره، اون جزو گزینه ها نیست.
‫فقط باید مطمئن بشم ما ‫طرفی باشیم که ورق ها رو بُر میزنه.
‫اه، امکان نداره.
‫اه، خیلی هم امکان داره.
‫من نمی دونم چی به گوش ـت رسیده، ‫ولی من هیچ بلایی سر کسی نیاوردم.
‫برو پرس وجو کن. من سر تا پا قانون مدارـم.
‫خیلی خوبه، تِرک. ‫ولی من باید یه روس رو پیدا کنم.
‫میدونم تو قبل از اینکه این راه راست ‫و درستی رو که الان درـش هستی، پیش بگیری،
‫به دله دزدهای روس اسلحه می فروختی.
‫به نظرت من شبیه سازمان ملل هستم؟
‫نـه، به چشم من تو شبیه یه عوضی هستی.
‫کانچِوْسکی. تا حالا چیزی درباره ش شنیدی؟
‫باید ببینمش.
‫یا شاید هم من یه تماس تلفنی بگیرم.
‫هم با پلیس هم با گارد ملی،
‫برای گیر انداختن تو تانک میارن توی ‫خیابون پنجم، کسل.
‫هی.
‫اگر تماس بگیری، ‫من قبل از اینکه گوشی رو قطع کنی، می کُشمت.
‫میدونی اینکارو میکنم.
‫کانچِوْسکی و دارودسته اش بیرون از ‫باشگاهِ "کازان" توی بروکلین فعالیت دارن.
‫اونها آدم های خوبی نیستن.
‫اگر میخوای همشون رو سربه نیست کنی، ‫مکانش همون باشگاه ـه.
‫- به چه دلیل؟ ‫- هیچکدومشون داخل باشگاه مسلح نیستن.
‫پلیس ها دائم توی کسب و کارشون ‫سر و گوش آب میدن.
‫برای کسی شبیه تو ‫مثل شکار ماهی توی بشکه می مونه.
‫خیلی خب. تو باید بری دیدنش.
‫باید بهش بگی، یه نفر رو می شناسی ‫که اون چیزی که از شیکاگو می خواد رو داره.
‫نه، پسر. من عمراً نزدیکِ اون ‫عوضیای روانی بشم.
‫هی. هی، هی، هی. ‫تِرک، برات پول توی این ماجرا هست.
‫دارم در مورد یه پرداختیِ کت وکلفت ‫صحبت میکنم، تِرک. پول خیلی زیاد.
‫تنها کاری که باید انجام بدی ‫اینه که بهش بگی این یارو عکس ها
‫و دختره رو داره. همین رو بگو.
‫تو عکس ها و دختره رو داری.
‫و دیگه خودش می فهمه ماجرا چیه؟
‫آره، می فهمه.
‫یه مکان امن رو انتخاب کن، ‫تبادل رو انجام بده.
‫مذاکره سر قیمت رو می ذارم ‫به عهده ی خودت، خوبه؟
‫هرچی که توافق کنی، 10% ازش ‫به خودت می رسه.
‫ده درصد؟ بیخیال بابا. ‫حالا بگی 40% یه چیزی.
‫بیست وپنج درصد چطوره؟
‫داش خودمی.
‫- این درصد برات کافیه؟ ‫- عالیه.
‫- خیلی خب. ‫- تو روحش.
‫حالا چی شده؟ دیگه سر به راهِ زندگی شدی؟ ‫رفتی تو کار اخاذی و این داستانا؟
‫آره، تِرک. ‫الان دیگه کل زندگیم همین شده.
‫هروقت همه چی رو ردیف کردی ‫روی این شماره باهام تماس بگیر.
‫یه وقت با عصبانیت رانندگی نکنی.
‫بیلی!
‫در امنیتی.
‫میدونی من کی هستم؟
‫تو..."دومانت" هستی. "دکتر دومانت" هستی.
‫خوبه.
‫نه، دوباره نخواب.
‫- نمی خوام در موردش صحبت کنم. ‫- درک می کنم.
‫از تصورات صحبت نکن، ‫فقط از احساساتت بگو.
‫من نمی خوام حس ـش کنم. ‫می خوام بُکشمش.
‫خیلی خب. باشه، چی رو بُکشی؟
‫گفتم ‫نمی خوام درباره ش صحبت کنم.
‫پنج شئ آبی رنگ.
‫چی؟ چی؟
‫پنج شئ آبی رنگ رو توی اتاق بشمر. ‫بهم بگو چیا هستن.
‫خیلی خب. نق..نق...نقاشی.
‫- آبی ـه. ‫- این شد یکی. دیگه چی؟
‫- کتاب. ‫- دو تا.
‫- شمع. ‫- سه تا.
‫- دیوارها. ‫- و دیگه؟
‫و لباسِ خواب ـت...لباس خواب ـت.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫یادت باشه در مورد چی صحبت کردیم. ‫وقتی مضطرب هستی مکث کن.
‫سعی کن از واکنشِ آنی نشون دادن ‫به خواسته های ناگهانی ـت، جلوگیری کنی.
‫چرا اینکارو می کنی؟
‫شغل من اینه، بیلی.
‫پس چرا با پلیس تماس نگرفتی؟
‫هر دوی ما می دونیم که پلیس ها ‫اون بیرون هستن.
‫- هردوی ما می دونیم که دارن دنبال من می گردن. چرا؟ ‫- فقط توی این لحظه با من باش. در بدن خودت.
‫من نمی دونم برای چی اجازه دادم ‫بیای اینجا.
‫بهترین پاسخم اینه که ‫به نظر کار درستی می اومد.
‫خبر داری که ممکنه توی ‫دردسرِ جدی بیُفتی، درسته؟
‫می دونم.
‫میشه یه مقدار دیگه آب بهم بدی، لطفا؟
‫البته.
‫ممنون.
‫میدونی،
‫تو ممکنه تنها فردی توی این دنیا باشی ‫که در حال حاضر پشیزی برام ارزش قائل ـه.
‫سلام. صبح بخیر.
‫سلام. داری چیکار می کنی؟
‫ای...
‫تا دیر وقت بیدار بودم، داشتیم با ‫این بچه مسخره بازی در می آوردیم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- صبح بخیر.
‫داری از خودت پذیرایی می کنی؟
‫آره. آخه خونه ی خیلی قشنگی داری.
‫خیلی خوشحالم که از اینجا خوش ـت اومده.
‫جریان چیه، مَدنی؟
‫روسو اون پیرمرد رو کُشت. ‫همونی که بیسبال بازی می کرد.
‫من دیر رسیدم، ‫و اون قبل از رسیدنم فرار کرده بود.
‫هی، شرّـش کم.
‫من که سر مرگِ یه کودک آزار ‫خواب شبم رو از دست نمی دم،
‫و تو هم نباید اینکارو بکنی.
‫نه، من هر روز، ‫صبح و شب اونجا بودم،
‫منتظر اینکه دست از پا خطا کنه.
‫و، حقیقتش، ‫اون دقیقا همون چیزی ـه که به نظر میاد.
‫در هم شکسته، رقت انگیز، و به احتمال زیاد ‫روانی.
‫آه، میدونی چیه، من قهوه رو درست می کنم.
‫مطمئن نیستم تفاوتی بین این دوتا باشه، مدنی.
‫شاید نباشه، ولی من هنوزم باید ‫یه راهی پیدا کنم، که بندازمش زندان.
‫چه فایده ای داره؟ ‫با اینکار همه چی رو برات راست وریست می شه؟
‫هی، گوش کن...
‫خب به نظر میاد این قضیه ی بیلی قرار نیست ‫حالا حالاها حل بشه.
‫بخاطر همین من پیش خودم فکر کردم، ‫تو توی امنیت داخلی کار می کنی، درسته؟
‫پس شاید بتونه توی این مشکلِ روس ها ‫به ما کمک کنه.
‫مثلا، از کشور تبعیدـشون[دیپورت شون] کنه.
‫ای خدا.
‫پیش خودم چی فکر می کردم؟
‫خارج کردنِ ـت از هر جنگِ جدیدی ‫که شروع کرده بودی، و آوردنت به اینجا؟
‫تو برای قضیه ی روسو هیچ فایده ای برام نداری، ‫مگه نه؟
‫مگه نه؟ و حالا...حالا، ‫هر گندی که مثل خر توش گیر افتادی،
‫من آوردم دم در خونه ی خودم.
‫یه چیزی بگو، فرانک.
‫فکر می کنم تو باید یکم بخوابی.
‫24‏ ساعت وقت داری که از ‫نیویورک خارج بشی.
‫باشه.
‫و بهتره قبل از رفتن این ‫گندکاری ها رو هم جمع وجور کنین.
‫باشه.
‫عجب. خیلی اوضاعش خرابه، مگه نه؟
‫زبونِ درازی داری، بچه.
‫بهتره حواست بهش باشه.
‫اِیول.
‫بابا.
‫آقای شولتز اومدن.
‫ممنون، لِموئل.
‫از آخرین باری که دیدمت بهتر شدی.
‫تو هیچوقت اهل صحبت ها واهی نبودی، الایزا.
‫لازم نیست الان این کار رو شروع کنی.
‫"شما نه از جسم، بلکه ساخته ی روح هستید،
‫در این صورت روحِ خداوند ‫در شما مقیم است."
‫از این جنبه تو خیلی نیرومند هستی.
‫بسیار نیرومند.
‫بعضی روزها.
‫کاری هست که از دست من بر بیاد؟
‫به لطف شما، همه چیز ترتیب داده شده.
‫میدونی...
‫من با همه ش کنار اومدم.
‫با درد، با ترسِ درون چهره ی شوهرم... ‫و بچه هام.
‫با همه ش.
‫غیر از یه چیز.
‫این مرد و این دختر، ‫چیزی که حمل می کنن...
‫باید همچنان مورد رسیدگی قرار بگیره.
‫اونها در نیویورک هستن.
‫نیویورک.
‫من باور دارم که ایمان تو برای عبور ‫از هر طوفانی به اندازه کافی قوی هست،
‫حتی برای یک برگشت دوباره به نیویورک.
‫مکانِ پلیدی ـه.
‫ولی شما زندگیِ یک انسان خوب ‫رو به من اعطا کردین.
‫من کاری که باید رو، انجام خواهم داد.
‫- داره استراحت می کنه. ‫- خوبه.
‫ممنونم. از هر دوی شما.
‫این کاری ـه که ما انجام می دیم.
‫- از همدیگه مراقبت می کنیم. ‫- آمین.
‫ای کاش که باقی دنیا هم ‫می تونستن در همین حد اینکار رو انجام بدن.
‫ولی ما می تونیم با علم به اینکه، اگر خداوند ‫به لبخند زدن بر روی راهِ ما ادامه بده...
‫اون روز هم به زودی فرا می رسه؛ ‫در آرامش خاطر باشیم.
‫بله.
‫مأمور دینا مدنی هستم. امنیت داخلی. ‫بخواب روی زمین عوضی!
‫تکون نخور. حتی نفس هم نکش.
‫ست بعد رو بیخیال شو داداش!
‫شوخی کردم، برادر.
‫آقای کازان.
‫خیلی وقته ندیدم ـت، تِرک.
‫می دونم. می دونم. یه سر اومدم تا بالا شهر.
‫خیلی بالا شهر.
‫کانچِوْسکی اینجاست؟
‫یه سرنخ از چیزی مربوط به شیکاگو دارم ‫که خیلی خاطرخواه ـش میشه.
‫- شیکاگو؟ ‫- آره، شیکاگو.
‫شهر بادها، مگه نه؟
‫یا نکنه این لقب دیترویت بود؟ ‫نه، شیکاگو بود.
‫پیتزاهای مزخرفی دارن.
‫حالا کانچِوْسکی اینجاست یا نه؟
‫جالبه که می پرسی، تِرک.
‫کانچِوْسکی مُرده.
‫یه نفر کُشت ـش.
‫توی شیکاگو.
‫بیلی؟
‫بیلی!
‫برات یکم لباس آوردم.
‫نیازی نبود اینکار رو بکنی.
‫خب، تا وقتی بفهمیم که باید چیکار کنیم ‫به این چیزا نیاز داری.
‫- من برنمی گردم. ‫- نیازی نیست ما...
‫من برنمی گردم، هرگز. ‫باید از روی نئش من رد بشن.
‫چیه؟ حقیقت ـه.
‫تو نمی دونی.
‫تو نمی دونی چه حسی داره.
‫که ترسیده باشی؟ درمانده باشی؟ ‫آسیب دیده باشی؟
‫فقط تو نیستی که این احساسات رو داری، بیلی.
‫گمونم ما همه بدبختی های ‫خودمون رو داریم، آره؟
‫خب، اصطلاحِ پزشکی ـش این نیست ، ‫ولی آره.
‫تفاوتش اینجاـست که هرچی تو رو بهم ریخته
‫حداقل اون رو به خاطر میاری، مگه نه؟
‫آره.
‫این مزخرفا چیه اینجا؟ ‫چقدر بهم ریخته ست.
‫- چی شده؟ رفتی بیرون؟ ‫- نه بیرون نرفتم.
‫- پس اینا چطوری اومدن اینجا؟ ‫- نمی دونم.
‫این روزا میشه تقریبا هرچیزی رو ‫با پیک تحویل بگیری.
‫پِیک؟
‫بیا بگیر.
‫برای تو هم یه چیزی گرفتم.
‫متوجه شدم تو چندان اهل امتحان کردنِ ‫رنگ توی سلیقه ی پوشاک ـت نیستی، پس...
‫کی پول اینا رو داده؟
‫خدایا.
‫اون چیه؟
‫پس این خانم، بهت توی خونه ش سرپناه میده، ‫و اونوقت تو ازش دزدی می کنی.
‫اینطوری جوابش رو میدی؟
‫- تو دیگه نوبری. ‫- اینطوری ها هم نیست که استطاعت ـش رو نداره.
‫کمدِ کفش هاش رو دیدی؟
‫چه ربطی داره؟ ‫به نظرت از این کار خوشحال میشه؟
‫نمی دونم. ‫اصلا تا حالا شده در مورد چیزی خوشحال باشه؟
‫- محض رضای خدا. باورنکردنی هستی. ‫- حتی یه بار هم شده؟
‫اون پیتزا از لامباردی ـه؟
‫قارچ و سوسیس.
‫وای خدایا.
‫- خب... ‫- خب چی؟
‫خب، نمی دونم. چطور پیش رفت؟
‫ای بابا. تف تو روحش.
‫میشه...گوشیم توی جیب عقب ـمه. ‫برام درش بیار. زودباش.
‫بجنب. زودباش.
‫گمونم الان قراره بفهمیم چطور پیش رفته. ‫جواب بده.
‫بله؟
‫هی، منم تِرک.
‫من با اون فرد اهل اروپای شرقی ‫که دنبالش می گشتی، ارتباط برقرار کردم.
‫- اون حاضر به ملاقات ـه. ‫- جدی؟ مذاکره چطور پیش رفت؟
‫خیلی خب. این داداشمون چیزی که داری ‫رو می خواد.
‫خیلی خب. بهت قیمت هم داد؟
‫پیش خودم گفتم، خودتون دو نفر ‫می تونین توافق کنین.
‫مکان؟
‫خونه ی من. ساعت پنج.
‫الان که دارم می ذارم از مکان من استفاده کنی ‫ریسک بزرگی می کنم.
‫امیدوارم قدردانِ این حرکتم باشی.
‫هستم، تِرک. مطمئناً هستم.
‫خیلی هم خوب.
‫یادت باشه هوای تِرک پیر رو داشته باشی، خب؟
‫هی، شک نکن.
‫خیلی به نظر مشکوک می اومد.
‫یارو داره عین سگ دروغ میگه.
‫هی، میدونی، من داشتم فکر می کردم. ‫هیچکدوم از زوایای ماجرا با هم جور در نمیان.
‫چطور؟
‫داخل اون بار توی میشیگان...
‫همه ی اون آدمای ترسناک، تقریبا، ده دقیقه...
‫بعد از اینکه پای تلفن با کانچِوْسکی ‫صحبت کردم، سروکله شون پیدا شد.
‫جدی؟
‫پس چرا خیلی راحت خودش تنهایی نیومد ‫بی سروصدا ترتیب من رو بده؟
‫خب...
‫اونایی که سروکله شون پیدا شد؟ ‫هیچکدوم روس نبودن.
‫و اون یارو توی پاسگاه کلانتری؟
‫نمی دونم چی بود، ‫ولی مطمئناً روس نبود.
‫میدونی، من فقط... ‫همش توی سرم سبک و سنگینش می کنم،
‫و دائم به یه نتیجه می رسم.
‫فکر می کنی کانچِوْسکی مُرده، مگه نه؟
‫- آره. ‫- آره. آره، منطقی ـه.
‫- پس، این یه تله ست؟ ‫- ممکنه باشه.
‫- و تو در هر صورت میری؟ ‫- آره، میرم.
‫میشه تله ی من.
‫حداقل انتظارش رو داریم، درسته؟
‫چند وقت؟
‫زیاد طول نمی کشه، قول میدم.
‫امروز به الایزا گفتم که در آرامش هستم.
‫با همه چیز. به غیر از...
‫و می دونم گستاخانه و خودخواهانه ـست.
‫می خوام آخرین چیزی که از این دنیا ‫می بینم، تو باشی.
‫من تعهداتی دارم.
‫"از کسانی که بسیار به آنها اعطا گشته..."
‫آره، می دونم. ‫"بسیار نیز مورد انتظار است." من...
‫عشق من...
‫اگر این مأموریت رو زود ‫به سرانجام برسونی،
‫اگر ایمان ـت رو قوی نگه داری،
‫بهت قول می دم زمانی که برگردی ‫من اینجا چشم انتظارـت خواهم بود.
‫هیچکس اهمیتی به سر وقت حاضر بودن ‫یا مرتب نگه داشتنِ میزـش نمیده.
‫هیچی اهمیت نداره. مردم همه یه مشت احمق هستن، ‫هرروز یه روز مزخرف بعد از دیگری ـه.
‫متوجهم.
‫در مقایسه با ارتش، زندگیِ حقیقی ‫می تونه به نوع خودش شلخته باشه.
‫من نمی تونم هیچی رو تحمل کنم.
‫به نظر ناراحت میای، جِیک.
‫در کدوم نقطه از بدن ـت این رو حس می کنی؟
‫شکم ـم.
‫چه حسی داره؟
‫انگار که یه هیولا داره ‫دل وروده ام رو می خوره.
‫هنوزم الکل مصرف می کنی، جِیک؟
‫یکی از جاهایی که مورد استقبال هستم ‫بارِ مک فینی ـه.
‫داستانِ این مارها چیه؟
‫خب، اون عصای آزکلیپیوس ـه. ‫(فرزندِ آپولو و خداوندگارِ طب در یونان باستان)
‫آزکلیپیوس یه درمانگر بود. ‫بزرگترین درمانگرِ دنیا.
‫ولی خدایان تنها کسانی بودن ‫که اجازه ی تسلط بر مرگ و زندگی رو داشتن،
‫پس به همین خاطر کُشتن ـش.
‫مار نمادِ تولد دوباره و شفا ‫در نظر گرفته شده.
‫به مانند ماری که پوست می ندازه،
‫بیماران هم به واسطه ی مهارتِ درمانگر ‫دگرگون می شن.
‫به نظرت این اتفاقی ـه ‫که داره اینجا رخ میده؟
‫من دارم...دگرگون می شم؟
‫اینکه تو چطور درمان بشی ‫بستگی به این داره
‫که به چه صورت این تحولِ دردناک، ‫و تخریب کننده رو قبول کنی.
‫کار راحتی نیست.
‫ولی تو ابزارها رو در اختیار داری.
‫هنوز به جلسات انجمنِ حمایتی میری؟
‫آره.
‫درست بعد از این جلسه.
‫می دونم که چنین حسی بهت دست میده،
‫ولی تو تنها فردی نیستی که با این ‫مشکل دست وپنجه نرم می کنی.
‫مضطرب هستین، آقای هویل؟
‫نه، فقط محض اطمینان ـه.
‫شهرِ درهمی ـه، می دونین که؟
‫بله، می دونم.
‫دینا مدنی. امنیت داخلی.
‫با اینکه تابحال آشنا نشدیم، ‫حس می کنم از قبل می شناسم تون.
‫آره، خب، همون فردی که به شما شلیک کرد ‫به من هم شلیک کرد.
‫گمونم، چند نفر آشنای مشترک داریم.
‫بیلی روسو.
‫و...فرانک کسل.
‫اخیرا... ‫اخیرا ازش خبری نشنیدین؟
‫نه. فرانک چندان ‫اهل کارت پستال فرستادن نیست.
‫شما چطور؟
‫نه.
‫چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫آه... ‫حقیقتش، من مستأصل هستم.
‫زیر هر سنگی که پیدا کنم ‫رو نگاه می ندازم.
‫مطمئنین می خواین چیزی که زیر سنگ ها ‫هست رو ببینین؟
‫ببینید، من...
‫جلسه هنوز برقرارـه؟
‫آره. آره، یکم قهوه برای خودتون بریزین. ‫چند لحظه دیگه شروع می کنیم.
‫ببینید، متأسفم. ‫مجبوریم اینو بذاریم برای یه وقتِ...
‫ببین، فقط چند دقیقه وقت می گیره.
‫ببین، اگر بخوام مجبورشون کنم ‫منتظر تو بمونن،
‫احساس می کنن که کسی اهمیتی براشون ‫قائل نیست.
‫و این حسی ـه که این افراد تقریبا 24 ساعتِ ‫هر روز هفته دارن.
‫من همچین کاری نمی کنم.
‫پس اگر می خواین صحبت کنین، ‫بعد از جلسه بیاین پیش ـم.
‫یا اینکه یه کار بهتر بکنین، ‫چطوره توی جلسه حاضر باشین؟
‫کی می دونه؟
‫شاید چیزی نصیب تون شد.
‫دبیرستان افتضاح بود.
‫می دونین، بابای من...یه عوضی...
‫بود...هست. حالا هرچی. ‫می گیرین چی میگم؟
‫و منم نمی خوام توی شهر "مَستیک" بمونم. ‫تا حالا مَستیک رفتین؟
‫نه خیر. عمراً. کل شهر پر از یه مشت بدبخت ـه. ‫من...باید می زدم بیرون.
‫متوجه شدم یه راهی ‫برای جمع وجور کردن ذهنم بود.
‫برای بهتر شدن توی زندگی.
‫ارتش. پیاده نظام.
‫عمل کردن. "ارتش مقتدر".
‫صد البته.
‫بعد، پوف...
‫ترخیص...
‫به هر شکلی دور از ترخیصِ آبرومندانه.
‫خبر داری که می تونی ‫درخواست استیناف بدی، مگه نه؟
‫شوخی نکن؟
‫بی شوخی.
‫من می خوام بدونم ‫این گردشگر اینجا چیکار می کنه.
‫آخه، مشخصاً تو یه غیرنظامی هستی، درسته؟
‫خدمت کردی؟
‫توی ارتش نه.
‫اومدی سفر تحقیقاتی عسل خانوم؟
‫جِیک، من ازش خواستم اینجا باشه. ‫چطوره یکم احترام بذا...
‫صبر کن. من می تونم خودم صحبت کنم.
‫درک می کنم. کاری که انجام دادین ‫شما رو منحصربفرد می کنه.
‫هیچکس دیگه ای نمی تونه درک کنه، ‫چون اونها توی موقعیت نبودن.
‫فکر می کنین نفراتی که توی پست دیدبانی گیر افتادن ‫تنها افرادی بودن که توی این نبردها جنگیدن؟
‫که مثلا شما تنها کسایی هستین ‫که شرایط بد به چشم دیدین؟
‫تا حالا شده به یه کشورِ صحرایی اعزام بشین
‫تا توی نبردی بجنگین که نمی تونین برنده ش باشین ‫و هیچکس هم نتونه دلیلش رو بهتون بگه؟
‫بهتون نمی گن که تیر خوردن چقدر سوزش داره.
‫در مقابلِ آسیب کَلانی که گلوله وارد می کنه، ‫شاید بدن به سادگی حرارت رو تثبیت کنه.
‫یا اینکه نگه داشتن یه جسد توی دست هاتون ‫چه حسی داره. طوری که متحول می شه.
‫یه لحظه هستن و بعد دیگه نیستن.
‫بهتون نمی گن جنگیدن برای ‫چیزی که بهش باور دارید
‫زندگی تون رو نابود می کنه، چون...
‫"باور" تابحال هرگز جلوی گلوله رو نگرفته.
‫به نظرت هنوزم باید تحقیقات انجام بدم؟
‫من عذر می خوام، خانم. ‫از صمیم قلب. متوجه نبودم.
‫حرفای زیادی برای گفتن توی دلت بود، ‫مگه نه، مأمور مدنی؟
‫ممنون.
‫آره. به نظر...به نظر همینطورـه.
‫بیرون ریختن بهتر از ‫توی خود ریختن ـه.
‫می دونی، من... ‫من به اون افراد، به خودم، نگاه می کنم
‫که چقدر بخاطر کارهایی که کردیم ‫بهم ریخته هستیم...
‫کارهایی که برای انجامشون ‫اعزام شدیم.
‫باعث میشه به این فکر کنم که چطور یه نفر ‫می تونه برگرده و به زندگی ادامه بده.
‫گوش کن...کسی...کسی مثل بیلی...
‫اون قبل از رفتن به جنگ، آدمِ سرخورده ای بود، ‫یا اینکه جنگ اون رو تبدیل به چیز دیگه ای کرد؟
‫روسو به یحتمل از عادی ترین تفنگ دارهایی بود ‫که تابحال دیدم.
‫البته شاید به جز فرانک.
‫این جنگ نبود که بیلی رو عوض کرد. ‫طمع بود.
‫من اگر خبر داشتم بیلی کجا بود، ‫بهتون می گفتم.
‫آره، ولی اول به من می گفتی، ‫یا کسی دیگه؟
‫- مطمئن نیستم متوجه منظورتون باشم. ‫- نه؟
‫ببین، کرتیس، بیخیال. من فقط می خوام ‫یه راهی برای پایان دادن بهش پیدا کنم.
‫و منظور دقیقا چه راهی ـه، مأمور مدنی؟
‫انداختن بیلی روسو توی هلفدونی.
‫فکر می کردم شاید چیز متفاوتی بگین.
‫جدی؟
‫چون من آرزو می کنم کاش فرانک همه چیز رو توی ‫همون شهربازیِ لامصب تمام کرده بود.
‫هنوزم چندان خوب به نظر نمیاد.
‫چیزی نیست.
‫یه جورایی تقریبا انگار ‫انتظار این رو داشتی.
عوضیا
‫ببین، جسارت نباشه، ‫ولی اگر برات فرقی نداره...
‫چیه؟
‫هیچی.
‫راحت باش.
نوشیدنی، لطفا.
‫اون ژاکت رو با شایستگی بدست آوردی؟
‫یا از یه فروشگاهِ لوازمِ ارتشی خریدی؟
‫بدستش آوردم.
‫می تونی همین حرف رو درباره ی صورتت بزنی؟
‫باید طرف مقابل رو ببینی.
‫اگر محض منتقل نکردنِ اعتیاد به الکل نبود ‫پیشنهاد می دادم برات یه دور نوشیدنی بخرم.
‫با تفنگ دارها نوشیدنی می خوری، سرباز؟
‫فقط اگر مجبور بشم.
‫یه دور دیگه، برای هر دو نفر.
‫اینکار اصلا درست نیست. ‫من با نیّت نیک اومدم اینجا.
‫شما با من دشمنی ای ندارین. ‫و منم هرکاری که خواستین انجام دادم.
‫شاید برات شوکه کننده به نظر بیاد، ‫ولی من بهت اعتماد ندارم.
‫این رفیقِ توـئه؟
‫کلمه ای که من براش استفاده می کنم نیست.
‫گمونم اشتباهی اومدی، دوست من.
‫آره، خب، تو این فکرم ‫توی خونه ی تِرک چی انتظارم رو می کشید، ها؟
‫چی می تونه باشه؟
‫پانیشر چه صنمی با کسب وکار من ‫توی شیکاگو داره؟ ها؟
‫- تو کانچِوْسکی رو کُشتی؟ ‫- نه.
‫تو چطور؟
‫دیما برادرزاده ی من بود. ‫من دست روی اون پسر بلند نمی کردم.
‫بالاخره یه نفر اینکارو کرده.
‫یه نفر که دنبالِ دخترـه، و عکس هاست.
‫وقت ـشه دهنت رو باز کنی.
‫من اونی نیستم که قراره حرف بزنه.
‫- زنده بذارش، لطفا. ‫- باشه.
‫- آماده ای؟ ‫- یالا.
‫بیا ببینم، عوضی
‫حالا می خوای حرف بزنی؟
‫حالا چی؟ بجنب!
‫من...
‫من دشمن ـت نیستم.
‫اون عکس ها.
‫کی براشون پول داده؟ کی؟
‫اگر بهت بگم من رو می کشن...
‫فکر می کنی من چیکار می کنم؟
‫پولوزنیِف. نیکلای پولوزنیِف.
‫کجا پیداش کنم؟
‫اینترنت رو امتحان کن.
‫باشه.
‫- خدا شاهده، مجبورم کردن اینکارو بکنم، مَرد. ‫- باشه.
‫نگران نباش، تِرک. ‫تو دقیقا کاری که می خواستم رو انجام دادی.
‫ای تو روحش. من دیگه واقعا نمی خوام ‫هرگز ببینمت.
‫آره، خب، احساسِ دوطرفه ـست.
‫من نباید اینقدر نوشیدنی بخورم
‫چرا؟ باید فردا ساعت پنج صبح ‫برای رژه بیدار بشی؟
‫دیگه هرگز.
‫دلت براش تنگ شده؟
‫هر روز.
‫هر روزِ لامصب. ‫می دونی بیشتر از همه دلتنگ چی می شم؟
‫دلتنگ رفقام، می دونی؟
‫می فهمم چی میگی.
‫توی دنیا همچین رفقایی پیدا نمی کنی.
‫در عوض، باید با بچه ننه هایِ عوضی ای مثل اینا ‫سروکله بزنی.
‫یکم کاتالیزور می خوای؟
‫نه نمی خوام، پسر.
‫اون بیرون یه ارتش هست.
‫توی خیابون ها، توی رستورانهایی مثل اینجا.
‫و اونا همه احساسِ مشابه من و تو رو دارن.
‫تنها کاری که اونها[دولت] می کنن ‫اینه که می گن مشکل از ماـست،
‫می گن ما کسایی هستیم که باید تغییر کنیم.
‫شاید مشکل ما نیستیم.
‫شاید مشکل [دنیایِ] مزخرفیه که بهش برگشتیم.
‫تا حالا به این فکر کردی...
‫اگر همه ی ماها همزمان ‫کنار هم می ایستادیم...
‫و به دنیا فحش میدادیم ‫چی می شد؟
‫می شد یه چیزِ بی نظیر.
‫گمونم، نباید با شنیدن این حرف ‫از تو غافلگیر شده باشم.
‫آخه، بیلی روسو همیشه ‫یه عوضی بی نظیر بوده، درسته؟
‫از لحظه ای که نشستی می دونستم کی هستی.
‫دیدن ـتون باعث افتخارـه...
‫قربان.
‫خوبه، برگشتی.
‫عجب.
‫خیلی خوب پیش رفت یا خیلی بد؟
‫خب، اگر بد پیش بره دیگه چه شکلی میشی؟
‫دارودسته ی کانچِوْسکی دنبال ما نیستن.
‫یه نفر رفته سراغ ـشون. یه اسم گیر آوردم.
‫جدی؟
‫نیکلای پولوزنیِف.
‫بذار ببینم.
‫البته فکر نکنم مافیای روس، مثلا یه چیزی ‫مثل لینکدین داشته باشن، می دونی که؟
‫اوه. واویلا.
‫اینجا میگه، "نیکلای پولوزنیِف ‫یه افسر سابق پلیس روسیه ست
‫که رو به صنعتگری در گرایش های نفت، گاز، ‫و حمل ونقل، آورده،
‫[و] ارزش تجارتش به میلیاردها دلار می رسد.
‫او از دوستان نزدیک رئیس جمهور روسیه است،
‫در کشورهای مختلفی اقامتگاه دارد، ‫ولی در حال حاضر مقیمِ نیویورک است."
‫خب حالا چی؟
‫مطمئن نیستم این یارو مونته سه کارتی ‫بازی کنه.
‫کجا می ریم؟
‫رفیقم کرتیس. برامون یه مکان داره.
‫مدنی از اینکه شهر رو ترک نکردیم ‫عصبانی میشه.
‫آره. متوجهِ تفاوت بود و نبود ما نمی شه.
‫خب، من کارت اعتباری ـش رو گذاشتم سر جاش، ‫پس این باید خوشحالش کنه.
‫مگه این زن اصلا خوشحال هم میشه؟