‫» ترجمه از الهام صدر «
‫تنها دلیل آزادیش با وثیقه...
‫اعتراف قاتلی بود که ‫دنیا «جادوگر» خطابش می‌کنه.
‫با اینکه برای تصمیم دادگاه احترام قائلیم،
‫موضع رسمی‌مون اینه که ‫نمی‌تونیم قبولش کنیم.
‫صرفاً چون یه مجرم اعترافش کرده؟
‫صرفاً یه مجرم؟
‫مگه این همون قاتلی نیست که ‫خودتون بهش «جادوگرِ قرن» می‌گفتین
‫و روان‌پریش صداش می‌کردین؟
‫اگه همون‌طور که ادعا می‌کنین،
‫این معلمی که آزاد شده ‫قاتل واقعی باشه چی؟
‫خطرناک نیست آزادانه توی جامعه بگرده؟
‫گفتین: «اگه»، ولی این دقیقاً ‫همون چیزیه که نگران‌مون می‌کنه.
‫دادگاه هم نگران این موضوعه
‫و دستور داده به‌عنوان اقدام احتیاطی ‫پابند الکترونیکی ببنده.
‫بذارین بهتون یادآوری کنم.
‫«آن» در دادگاه اول ‫به حبس ابد محکوم شد.
‫محاکمه کاملاً طبق روند عادلانه ‫و براساس شواهد بود،
‫بدون هیچ استثنایی.
‫دادستانی هر کاری در توانش باشه انجام می‌ده
‫تا نذاره این دو مجرم دوباره
‫نظام قضایی کُره رو به سخره بگیرن.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫دادستان بک دونگ‌هون چی؟
‫همچنان مسئول پرونده باقی می‌مونه؟
‫شایعاتی مبنی‌بر این وجود داره که چون ایشون ‫قبلاً پلیس بودن، روش کارشون خشنه.
‫ایشون یه دادستان خیلی قابل و با اصوله.
‫البته ما از انتقادهای عمومی علیه‌ش خبر داریم.
‫ما ثابت می‌کنیم که تحقیقات‌مون ‫هیچ نقصی نداشته.
‫قصد دارین چطور ادامه بدین؟
‫[نامۀ استعفا]
‫اینو ببین. آشغالِ ازخودراضی.
‫کسی وادارت نکرده استعفا بدی، ‫چرا پیش‌دستی می‌کنی؟
‫نتیجه رو قبول کن و فعلاً به ‫واحد رسیدگی به جرایم زنان و کودکان برو.
‫اونجا هم کارت راحت نیست.
‫بچه‌های این دوره‌زمونه هم مرتکب جرم‌هایی می‌شن ‫که بزرگسال‌ها می‌رن سراغش.
‫و شاید وقت اضافه که داشتی،
‫بتونی به تحقیقاتت ادامه بدی.
‫به‌صورت شخصی.
‫شخصی؟
‫پس بگم «واسه سرگرمی»؟
‫اگه مدرک موثقی پیدا کردی، ‫به خودم خبر بده.
‫مگه همین رو نمی‌خواستی؟
‫حالا اینو بگیر و برو بیرون.
‫بریم.
‫همه‌ی اینا طرف تو هستن.
‫[یون‌سو، از نو شروع کن!]
‫[خانم آن! قوی باش!]
‫[#ما-پشتتیم] ‫[#مادر-و-دختر-رو-به-هم-برسونید]
‫[گورت رو گم کن، قاتلِ شوهر]
‫آخه کدوم آدم آشغالی...
‫[قاتل]
‫خیلی‌خب.
‫اینا دیگه آخریشن.
‫اینم از این.
‫نمی‌دونم چطوری ازتون تشکر کنم.
‫کاری نکردم. ‫کمک کوچیکی بود.
‫خیلی‌خب.
‫نه، سوپ. باز نکن.
‫خانم آن؟
‫- اومد. ‫- خونه هستین؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام، بفرمایین داخل. ‫- می‌دونین...
‫با اینکه خونه صاف جلوم بود، ‫هی دور خودم می‌چرخیدم.
‫من وکیل خانم آن هستم.
‫بائه سون‌دوک هستم.
‫- تلفنی صحبت کردیم. ‫- درسته.
‫خدای من.
‫ترسوندمت؟
‫من آدم ترسناکی نیستم.
‫- باشه؟ ‫- سوپ.
‫می‌شه اتاقت رو نشونم بدی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حتماً هر شب قبل از خواب شارژش کن.
‫چهار ساعت شارژش کنی، ‫۲۴ ساعت کار می‌کنه.
‫ضدآبه.
‫ولی نذار طولانی‌مدت توی آب داغ بمونه، ‫مثلاً توی حموم عمومی.
‫و جایی که پابند ‫به مچ پا می‌خوره،
‫مثلاً این استخوانی که اینجاست، ‫ممکنه پوستت رو بسابه.
‫پس هرازگاهی بهش کرم بزن.
‫تموم شد؟
‫الان دستگاه‌های ‫نظارت الکترونیکی رو نصب می‌کنم.
‫بیا. باید اینا رو امضا کنی.
‫خدای من.
‫می‌شه...
‫جایی بذارینش که کمتر تو دید باشه؟
‫نه، باید جایی باشه که ‫کاملاً در معرض دید باشه.
‫اگه سیگنالش قطع بشه یا برقش بره،
‫شمایین که تنبیه می‌شین.
‫دوست دارین زودتر برم، نه؟
‫یه لیوان آب تعارف می‌کردین بد نبود.
‫اوه، معذرت می‌خوام.
‫الان براتون میارم.
‫در مورد بقیه‌اش بیرون صحبت کنیم؟
‫آره لطفاً.
‫اجازه ندارین از پاجو و ایل‌سان خارج بشین.
‫اگه مجبور بودین، ‫اول باید اجازه بگیرین.
‫ترجیحاً بهتره اصلاً مجبور نشین.
‫راستش محدوده‌تون رو فقط به‌خاطر ‫مهدکودک بچه‌تون بیشتر کردیم.
‫و بین ده شب تا شش صبح ‫حق ندارین از منزل خارج بشین.
‫همین که پاتون رو ‫بیرون از در بذارین،
‫مرکز کنترل مطلع می‌شه.
‫یعنی عملاً اجازه‌ی هیچ کاری رو ندارم.
‫می‌دونین، خیلی‌ها این اشتباه رو می‌کنن
‫و فکر می‌کنن وقتی از اونجا بیان بیرون، ‫دیگه آزادن.
‫یادتون نره کی هستین.
‫هنوزم مظنون به قتلی.
‫همیشه مواظب باش.
‫و گوش‌به‌زنگ.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چی شده؟ ‫- سوپ گفت گرسنه‌اش شده.
‫باشه. چی دوست داری بخوری؟
‫چاپاگتی لطفاً.
‫چاپاگتی؟ الان درست می‌کنم.
‫بذار ببینم.
‫بفرما.
‫شکلات دوست داری؟
‫هی...
‫- بیا. ‫- راستش...
‫زیاد اهل شیرینی نیست.
‫آهان.
‫خداحافظ.
‫برید.
‫منم دیگه باید برم.
‫اگه مشکلی نیست، ‫دوست دارین واسه شام بمونین؟
‫نه، ممنونم. کار دارم.
‫ولی احتمالاً ناهارم نخوردین.
‫امروز واسه سوپ وقت بذارین.
‫خداحافظ.
‫- می‌بینمت، سوپ. خداحافظ. ‫- مراقب خودتون باشین.
‫- همچنین. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫بهت نگفته بودم؟
‫تموم نودل‌های فوری این پایینن.
‫برو پیش سوپ بشین. ‫خودم درست می‌کنم.
‫بیا.
‫صبر کن.
‫خب...
‫اول رفتم سراغ سلول‌های مشترک، ‫واسه همین آب سرد شد.
‫می‌شه یه‌کم دارو برام بیاری؟
‫دارو؟
‫مگه نمی‌دونی اول باید ‫با مسئول بهداری صحبت کنی؟
‫شب‌ها خوابم نمی‌بره.
‫باشه.
‫می‌شه دستت رو...
‫می‌شه روزنامه هم برام بیاری؟
‫اگه واسه امشب باشه که چه بهتر.
‫از سرپرست می‌پرسم.
‫خواهش می‌کنم.
‫- روزنامه. ‫- باشه.
‫می‌شه...
‫خیلی خوشمزه‌ست؟
‫آره، خوشمزه‌ست.
‫آب هم بخور.
‫ببین الان چه مؤدب حرف می‌زنه.
‫بله، مامان.
‫بذار کمکت کنم.
‫ولی اون موقع که مثل دوتا دوست بودیم رو ‫بیشتر دوست داشتم.
‫تموم شد؟
‫بریم مسواک بزنیم؟
‫ببخشید.
‫حتماً سوپ خوابه.
‫معذرت می‌خوام.
‫می‌دونم ناراحتت کردم.
‫و دارم عذرخواهی می‌کنم ‫که حال خودم بهتر بشه.
‫ولی بازم می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫چرا به‌جاش بهم مشت نمی‌زنی؟
‫می‌دونم دردی رو دوا نمی‌کنه.
‫ولی اگه حتی شده یه‌کم دلت آروم می‌شه...
‫ببخشید، یون‌سو.
‫خدای من. واقعاً معذرت می‌خوام.
‫از مغازه‌ی می‌سوک یه‌کم دوکبوکی گرفتم.
‫نوشیدنی چی؟
‫اونم گرفتم.
‫تو دیوارها رو رنگ کردی، نه؟
‫شوهرم رو مجبور کردم رنگ کنه.
‫خرید هم کردی؟
‫می‌دونی که سوپ هیچ‌وقت ‫به صبحونه نه نمی‌گه.
‫ماشینت رو بردم تعمیرگاه.
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم کارش طول کشید.
‫می‌تونی فردا یا پس‌فردا بری بگیریش.
‫تاکسی اومد.
‫هی، دیگه برو داخل.
‫- صبر کن. ‫- ولش کن. خودم تمیز می‌کنم.
‫باشه پس.
‫- صبر کن. ‫- دیگه برو داخل.
‫چرا انقدر زود رسید؟
‫برو داخل. اگه سوپ بیدار بشه ‫و ببینی نیستی، می‌ترسه.
‫قبل خواب یه دل سیر بغلش کن.
‫باشه.
‫اومد. می‌بینمت.
‫در مورد شوهرت...
‫اعتراف می‌کنم...
‫که من کُشتمش.
‫[معلم با وثیقه آزاد شد]
‫البته که مجانی نیست.
‫تو هم باید یه کاری برام انجام بدی.
‫یه نفر هست که...
‫اون روز نتونستم بکُشمش.
‫وقتی از اینجا رفتی بیرون...
‫ازت می‌خوام اون فرد رو برام بکُشی.
‫[قتل زوج دندان‌پزشک ایل‌سان]
‫فقط به یه سؤال جواب بده!
‫اون زن و شوهر یه پسر داشتن.
‫نمی‌خوای به پسری که ‫تنها شده چیزی بگی؟
‫مطمئنم خودت می‌دونی، ولی پدر و مادرت ‫اصلاً آدم‌های خوبی نبودن.
‫پدر و مادرت رو مقصر بدون...
‫چون باعث شدن تو تاوانش رو پس بدی.
‫تو واسه دخترت...
‫هر کاری می‌کنی، مگه نه؟
‫[پربازدیدترین داستان هات‌پیک: ‫پرونده قتل زوج دندان‌پزشک ایل‌سان]
‫[پسر قربانیان، اولین گزارش‌دهنده و شاهد، ‫در صحنه‌ی جرم حضور داشت]
‫می‌خوای چطوری بمیری؟
‫تو رو خدا کمکم کن.
‫- نه، بیا. ‫- باید برم خونه!
‫- نه، بیا. ‫- باید...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سوپ، آروم برو. ‫کیفت رو یادت نره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- این کیفشه. ‫- برو کنار!
‫لطفاً به دل نگیرین.
‫فقط ذوق داره دوباره دوست‌هاش رو می‌بینه.
‫همین که می‌بینم لبخند می‌زنه ‫خدا رو شکر می‌کنم.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمتون.
‫خوشحالم دوباره شما و سوپ رو می‌بینم.
‫لطفاً مراقبش باشین.
‫سوپ، کیفت رو جا گذاشتی.
‫...باختی. سنگ، کاغذ، قیچی.
‫بُردی.
‫سلام.
‫هی!
‫- خدای من. ‫- واقعاً؟
‫- امکان نداره. ‫- همون زنه‌ست که شوهرش رو کُشته.
‫خدای من.
‫وای خدای من.
‫می‌شه ۲۶۵۰۰ وون.
‫ببخشید.
‫مردم معمولاً دو جور نگاهم می‌کنن.
‫[دفتر حقوقی جانگ جونگ‌گو]
‫یا با ترس یا با کنجکاوی.
‫انگار کل دنیا می‌دونه ‫من چند دفعه با شوهرم رفتم بیرون.
‫از دور که نگاهت می‌کنن، ‫دلشون می‌سوزه و ادعای حمایت می‌کنن.
‫ولی وقتی جلوشون باشی،
‫می‌ترسن...
‫و در عین حال کنجکاون.
‫انتظارش رو داشتی.
‫آره.
‫دادگاه تجدیدنظرم کِیه؟
‫سه هفته دیگه.
‫سه هفته؟
‫به نظر میاد دادستانی عجله داره.
‫اصلاً کوتاه نمیان.
‫می‌خوان از پا بندازنت و با خاک یکسانت کنن.
‫بدون جنگ از پا نمی‌افتم.
‫کسی که شوهرم رو کُشته هم پیدا می‌کنم.
‫ولی قاتل...
‫اعتراف کرده.
‫به اون زن...
‫اعتمادی نیست. ‫اگه یهو بزنه زیرش...
‫قصد ندارم فقط به اعتراف اون تکیه کنم.
‫می‌خوام مدرکی پیدا کنم ‫که تو قاتل نیستی
‫و اون قاتله.
‫زندانی ۴۰۷، دارویی که خواسته بودی.
‫تأیید شد.
‫یکی دیگه از وکیل‌های تسخیری
‫به‌ دلایل شخصی ‫پرونده‌ات رو قبول نکرد.
‫این چهارمین باره.
‫فقط...
‫خواستم بدونی.
‫چی براتون بیارم؟
‫یوکگه‌جانگ اینجا خوشمزه‌ست.
‫یوکگه‌جانگ لطفاً.
‫من جانچی‌گوکسو می‌خورم.
‫چشم.
‫بیرون بودن چه حسی داره؟
‫انگار بدتر پکری.
‫شنیدم رفتی تیم جدید. ‫این کارت از روی کنجکاویه؟
‫خوب بلدی آدم‌ها رو معذب کنی.
‫خوشم میاد مردم در حضورم معذب باشن.
‫کارم رو راحت‌تر می‌کنه.
‫خیلی اهل خودنمایی هستی، نه؟
‫خانم آن.
‫بله، دادستان بک دونگ‌هون.
‫تو هنوز مظنون به قتلی.
‫شاید این شرایطته که معذبت می‌کنه، نه من.
‫چرا انقدر مطمئنی...
‫کار من بوده؟
‫آخه تو چی می‌دونی؟
‫این چیزیه که بهش باور دارم.
‫بابت غذا ممنونم.
‫مشتاق دیدار.
‫خیلی وقته ندیده بودمتون، خانم اوم.
‫استاد، فکر می‌کردم دیگه ‫پرونده تسخیری قبول نمی‌کنین.
‫آره، باز گذرم به اینجا افتاد.
‫به این فکر کردم که ‫اگه شما بودین، چی‌کار می‌کردین.
‫ولی کار آسونی نیست.
‫خودم رو برای سختی‌هاش آماده کردم.
‫بریم؟
‫شنیدم همه ازم دوری کردن.
‫چی شد که تو پا پیش گذاشتی ازم دفاع کنی؟
‫داوطلب شدم.
‫ولی فکر نکنم «پا پیش گذاشتن» ‫تعبیر درستی باشه.
‫راستش،
‫پیشنهاد همسرم بود.
‫گفت اعتراف تو باعث شد یکی دیگه ‫فرصت پیدا کنه تبرئه بشه،
‫منم قبول کردم.
‫به اعترافم...
‫باور داری؟
‫نباید داشته باشم؟
‫بعضی‌ها ندارن.
‫مثلاً دادستان‌ها.
‫می‌تونم درکشون کنم.
‫بعضی‌ها جلوم می‌شینن، به امید اینکه ‫با این پرونده پله‌های ترقی رو بالا برن.
‫الان داری ازم بازجویی می‌کنی؟
‫یا سعی داری خسته‌ام کنی؟
‫نه.
‫اگه نیت شخصی داشتم،
‫می‌رفتم سراغ آن یون‎سو.
‫محض اطلاع، من کارنامه کاری محکمی دارم.
‫حالا نوبت منه سؤال بپرسم.
‫خانم مو، می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
‫می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
‫آره.
‫خانم اوم.
‫به نظر میاد زندانی ۴۰۷ داره نامه می‌نویسه. ‫نریم چک کنیم؟
‫بررسی نامه‌ها غیرقانونیه.
‫درضمن، وکیل جین بهمون اجازه نمی‌ده.
‫لطفاً اینو به آن یون‌سو بده.
‫اگه مربوط به دادگاه باشه، ‫ممکنه بعداً باعث دردسر بشه.
‫می‌شه بپرسم در چه مورده؟
‫به‌هرحال که خودت می‌خونیش.
‫بله؟
‫چیزی به زمان هواخوری نمونده.
‫می‌شه دیگه تمومش کنیم؟
‫تنها زمانیه که می‌تونم آفتاب رو ببینم.
‫باشه.
‫هنوز انفرادی هستی، درسته؟
‫ترتیبش رو می‌دم که ‫منتقلت کنن به بند عمومی.
‫فوری شدنی نیست، ولی احتمالاً ‫تا هفته‌ی بعد انجام بشه.
‫انتظارش رو نداشتم.
‫ممنونم.
‫انگار این دفعه از وکیل راضی‌ای.
‫تا حالا انقدر طولانی ‫با یه وکیل حرف نزده بودی.
‫شنیدم یه کتاب نوشته.
‫می‌شه یه نسخه ازش برام بیاری؟
‫صد و هشتاد.
‫کی بهت اجازه دادی اینجا بشینی عوضی؟
‫هی، خپل.
‫واقعاً که!
‫هی!
‫مگه بهت نگفتم نذار کسی اینجا بشینه؟
‫اوه نه.
‫حق نداری اونجا بشینی.
‫نمی‌خوای بلند شی؟
‫چیه؟
‫مشکلی داری؟
‫نه.
‫ببینش آخه. بچه...
‫لعنتی. هی!
‫باهاش درنیفت. ‫برو به یکی دیگه گیر بده.
‫- چیه پچ‎‌پچ می‌کنی؟ ‫- ولش کن. راهت رو برو.
‫چرا؟ مگه کیه؟
‫همون جادوگره.
‫اون؟
‫لعنتی. نمی‌خوره بهش.
‫[اعلان بازرسی ایمنی گاز شهری]
‫[برو دنبال سوپ]
‫- مامان! ‫- ببخشید دیر کردم.
‫ببخشید، خانم.
‫- ممنون. ‫- می‌تونین بسپارینش به من.
‫دوست دارم با سوپ وقت بگذرونم.
‫ممنونم.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫با معلمت خداحافظی کن.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫دختر خوب.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم خونه دیگه.
‫یه‌کم دیگه بخواب، سوپ.
‫وکیلِ مو اون زنگ زده بود.
‫گفت یه نامه برات داره. ‫فردا میاد دفترم.
‫امیدوار بودم یکی این پرونده رو قبول کنه.
‫ایناهاش.
‫فکرشم نمی‌کردم وکیل جین یونگ‌این باشه.
‫اینا.
‫اینه.
‫وقتی پرونده‌هایی رو قبول می‌کرد که ‫پلیس حتی به قربانی‌هاش اهمیت نمی‌داد،
‫خودش شخصاً ‫تموم کارهای حقوقی رو انجام می‌داد.
‫این کتاب و خصوصاً ‫آخرین کتابش رو که خوندم،
‫با خودم گفتم یعنی منم می‌تونم ‫مثل اون باشم؟
‫آخر کتاب چندتا نامه‌ی تشکر ‫از موکل‌هاش هست.
‫خیلی حسودیم شد.
‫سلام، آقای جین.
‫اینجایین؟
‫بله، می‌تونین اونجا پارک کنین ‫و بیاین طبقه‌ی دوم.
‫بله، عالیه.
‫رسید.
‫ماشین قشنگی داره.
‫زنشم خیلی قشنگه.
‫طی ده سالی که وکیل تسخیری بوده، ‫بیش از هزارتا پرونده‌ی کیفری داشته.
‫خیلی کارکشته‌ست.
‫چرا یکی مثل اون باید این پرونده رو قبول....
‫مطمئنم اون باعث می‌شه ‫از استرست کم بشه.
‫انقدر نگران نباش.
‫این نامه رو درجا موقع مشاوره نوشت.
‫انگار دلش پر بود. ‫یکسره داشت می‌نوشت.
‫احیاناً شما خوندینش؟
‫نه، نخوندم.
‫اعتماد مهم‌ترین چیز ‫بین وکیل و موکله.
‫بدون رضایت موکلم،
‫هرگز نمی‌خونم.
‫دیگه می‌رم.
‫از طریق آقای جانگ باهاتون در تماس می‌مونم.
‫ممنونم.
‫بابت امروز ممنونم. مراقب خودتون باشین.
‫در مورد اون نامه،
‫اگه چیز مشکوکی بود، ‫لطفاً بهم خبر بده.
‫باید دادگاه بدون دردسر پیش بره.
‫باشه، دیگه می‌رم.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫به نظرتون بزرگ‌ترین تغییری که کووید ‫در جامعه ایجاد کرد چی بود؟
‫خب، تغییرات زیادی بود.
‫خصوصاً افزایش سبک زندگی ‫بدون تماس مستقیم...
‫با اجرای فاصله‌گذاری اجتماعی.
‫حتی بعد از برداشتن محدودیت‌ها هم ‫مردم به این سبک زندگی عادت کرده بودن.
‫یون‌سو،
‫زندگی اون بیرون چطوره؟
‫از وقت گذروندن با دخترت لذت می‌بری؟
‫با اینکه توی زندونم،
‫هر کجا که باشی و هر کاری که بکنی، ‫همیشه مراقبتم و ازت حمایت می‌کنم.
‫شنیدم سه هفته دیگه دادگاهته.
‫امیدوارم خوب خودت رو آماده کرده باشی.
‫اون روز می‌خوام به‌عنوان شاهد بیام.
‫با قلبی پشیمون ‫حقیقت رو می‌گم.
‫از صمیم قلبم امیدوارم ‫با لبی خندون...
‫از دادگاه بیرون بری.
‫تو کی هستی؟
‫سوپ.
‫سوپ!
‫سوپ، چشم‌هات رو باز کن!
‫سوپ، چشم‌هات رو...
‫از وقتی کرونا اومد، مشکلات مربوط به ‫سلامت روان به یکی از نگرانی‌های اصلی تبدیل شده.
‫نظرتون درباره این پدیده اجتماعی چیه؟
‫کرونا باعث شد خیلی‌ها ‫از نظر روانی تحت فشار قرار بگیرن.
‫به‌خاطر قرنطینه و فاصله‌گذاری اجتماعی،
‫خیلی‌ها احساس تنهایی ‫و طردشدگی کردن.
‫طبق نظرسنجی ملی وزارت بهداشت و رفاه،
‫حدود ۳۸ درصد از جمعیت ‫به‌خاطر کرونا دچار افسردگی شدن...
‫الو؟
‫چیزی شده؟ صدات...
‫نه، خوابم برده بود.
‫نامه رو خوندی؟
‫آره.
‫می‌تونم بپرسم چی نوشته بود؟
‫گفت می‌خواد توی دادگاهم ‫به‌عنوان شاهد شهادت بده.
‫توی دادگاهت؟
‫می‌گه حقیقت رو با قلبی پشیمون می‌گه.
‫آهان.
‫بعدش...
‫فقط حالم رو ازم پرسید.
‫خدا رو شکر.
‫ببخشید دیروقت زنگ زدم. شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫[نقض منع تردد شبانه] ‫[آن یون‌سو]
‫سلام، بائه سون‌دوک هستم.
‫چی؟
‫آن یون‌سو چی‌کار کرده؟
‫راستی،
‫حتی اگه آزاد شدی، ‫فکر احمقانه‌ای به سرت نزنه.
‫درگیر چیزهای قشنگی که...
‫از پسشون برنمیای نشو، ‫مثل دنبال حقیقت رفتن.
‫وضعیت اضطراری! یه زندانی فرار کرده!
‫چون هر کجا که باشی و هر کاری که بکنی،
‫همیشه مراقبتم و ازت حمایت می‌کنم.
‫» ترجمه از الهام صدر «