‫» ترجمه از الهام صدر «
‫امروز داریم ازدواج می‌کنیم.
‫سلام.
‫[۲۰۱۷]
‫سلام!
‫- سلام، تبریک می‌گم! ‫- سلام، رفیق.
‫- مبارک باشه! ‫- سلام.
‫- مبارک باشه! چه خوشتیپ شدی!
‫[خوشحالین که دارین ازدواج می‌کنین؟] ‫[خوشحالین که خانواده‌تون سه‌نفره شده؟]
‫[به عروسی کی‌ده و یون‌سو خوش اومدین]
‫بیا اینجا.
‫ممنونم.
‫- سلام! ‫- مبارکه!
‫ممنونم.
‫بریم عروس رو ببینیم؟
‫- سلام، کی‌ده. ‫- سلام، اومدی.
‫ممنون.
‫ممنونم.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫- عروس چقدر خوشگله! ‫- ممنون.
‫مهلت بده!
‫- واقعاً که! ‫- نه، لطفاً فیلم نگیر. با کدوم قطع می‌شه؟
‫مون‌جون، دوربین رو بگیر.
‫سوپ کجا رفت؟
‫خیلی‌خب!
‫عروس و داماد، ‫لطفاً حلقه‌ها رو ردوبدل کنید!
‫مبارکه!
‫آرزو می‌کنم زندگی شادی داشته باشین!
‫- هان؟ ‫- گم شده.
‫چی شده؟
‫- حلقه نیست. ‫- چی؟
‫تادا!
‫«لی کی‌ده و آن یون‌سو، قول می‌دین که همیشه ‫سر چیزهای الکی با هم کل‌کل کنین،»
‫«ولی وقتی لازم شد، پشت هم باشین؟»
‫- قول می‌دم! ‫- قول می‌دم!
‫«قول می‌دین خوب از سوپ مراقبت کنین...»
‫«و نذارین احساس تنهایی کنه؟»
‫- قول می‌دم! ‫- قول می‌دم!
‫«اکنون شما سه نفر رو ‫یه خانواده اعلام می‌کنیم،»
‫«که حتی با مرگ از هم جدا نشین.»
‫وقت پرت کردن دسته‌گله.
‫من! اینجا! بنداز اینجا!
‫ممنونم!
‫خوشبخت بشین!
‫خیلی خوش‌شانسین!
‫[۲۰۲۲]
‫با اورژانس تماس گرفتین، ‫چه مشکلی دارین؟
‫شوهرم.
‫خیلی خون‌ریزی داره.
‫چه اتفاقی افتاده، خانم؟
‫به گردنش چاقو خورده. ‫خواهش می‌کنم کمک کنین.
‫آدرستون چیه؟
‫بخش ۳۲ جونگری، پاجو.
‫قبلاً مغازه‌ی رنگ‌فروشی بوده.
‫شوهرتون هوشیاره؟
‫نفس می‌کشه.
‫ولی چشم‌هاش رو باز نمی‌کنه.
‫پس نفس می‌کشه.
‫- ولی واکنش نشون نمی‌ده؟ ‫- تو رو خدا عجله کنید!
‫چشم، خانم. همکارم همین الان ‫آمبولانس رو اعزام می‌کنه.
‫من اینجام، کی‌ده.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫چشم‌هات رو نبند.
‫نبند، کی‌ده. بازشون کن.
‫چشم‌هات رو باز کن، کی‌ده.
‫خواهش می‌کنم زودتر بیاین!
‫اکنون وداع آخر رو انجام می‌دیم.
‫[مرحوم لی کی‌ده]
‫- مراقب خودت باش. ‫- باشه. ممنون.
‫خانم آن!
‫واقعاً که.
‫- خانم آن! ‫- سلام.
‫واقعاً لازم نبود بیاین.
‫وظیفه بود.
‫خیلی ممنونم، بچه‌ها.
‫[چند روز بعد]
‫می‌دونم شرایط سختیه. ‫ببخشید مجبور شدین بیاین.
‫نه، باید می‌اومدم.
‫در مورد گوشی شوهرتون،
‫هیچ‌کدوم از رمزهایی که بهمون دادین ‫کار نمی‌کنه.
‫اونایی که بلد بودم رو گفتم.
‫متأسفانه آیفون راحت باز نمی‌شه.
‫آهان.
‫چیزی می‌خورین؟ قهوه؟ چای سبز؟
‫قهوه لطفاً. ملایم باشه.
‫چشم.
‫قهوه فوریه. اشکال نداره؟
‫قهوه فوری دوست دارم.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫معمولاً در همچین مواردی ‫اول با اعضای خانواده صحبت می‌کنیم.
‫باید اول از خانواده شروع کنیم ‫تا مطمئن بشیم مظنون نیستن.
‫- می‌تونم حرف بزنم... ‫- تموم شد.
‫- دیگه می‌تونین حرف بزنین. ‫- راستش چیز مهمی نیست.
‫من همه قسمت‌های «سی‌اس‌آی» رو دیدم.
‫اونا هم همیشه ‫از اعضای خانواده شروع می‌کنن.
‫شما ندیدین؟
‫باز داره لبخند می‌زنه.
‫دوباره لبخند زد، نه؟
‫شاید کلاً زیاد لبخند می‌زنه.
‫آخه در همچین شرایطی؟
‫به نظرت طبیعیه؟
‫ببین چی پوشیده.
‫- آماده‌این ادامه بدیم، خانم؟ ‫- بله.
‫خانواده دیگه‌ای دارین؟
‫نه.
‫کی‌ده تک‌فرزند بود ‫و دبیرستانی که بود والدینش رو از دست داد.
‫منم از بچگی یتیم شدم.
‫که این‌طور.
‫از اقوام با کسی در ارتباط نیستین؟
‫من و کی‌ده و سوپ، ما سه‌تا ‫تنها خانواده‌ای بودیم...
‫که داشتیم.
‫به نظر میاد همیشه شوهرتون رو ‫به اسم صدا می‌کنین.
‫آره، عادت کردم.
‫قبل از ازدواج، چند سال دانشگاه ‫با هم بودیم.
‫آهان، فهمیدم.
‫کارت حافظه‌ی دوربین ماشین‌تون ‫یه مشکلی داشت
‫و هیچی ضبط نشده.
‫پس می‌گین وقتی رسیدین ‫و داشتین پارک می‌کردین،
‫دیدین یه نفر از اونجا اومد بیرون؟
‫بله.
‫وقتی این‌جوری لباس پوشیده بود، ‫براتون مشکوک نبود؟
‫بیشتر کسایی که به کارگاه میان، ‫دوستانی هستن که کار چاپ‌ دستی انجام می‌دن.
‫معمولاً این‌طوری لباس می‌پوشن.
‫گمونم همه‌ی هنرمندها مثل هم نیستن.
‫بستگی به رشته ‫و سلیقه‌ی شخصی‌شون داره.
‫من خودم لباس‌های جسورانه دوست دارم.
‫آره، مشخصه.
‫با همه‌ی دوستان‌تون که زیاد به کارگاه ‫رفت‌وآمد داشتن صحبت کردیم.
‫مثل اینکه شوهرتون چند روز بود می‌گفت
‫که اون روز باهاتون قرار داره.
‫بهشون گفته بود ‫اصلاً فکر اومدن به سرشون نزنه.
‫شما از این موضوع خبر داشتین؟
‫می‌خواستیم دوباره بچه‌دار بشیم.
‫سوپ دلش خواهر یا برادر می‌خواست.
‫می‌خواستیم در مورد بچه‌ی دوم‌مون...
‫صحبت کنیم.
‫اینو توی کارگاه زیر مبل پیدا کردیم.
‫مال شماست، خانم آن؟
‫نه.
‫راستش...
‫اون روز دوستی به اسم «اوه سو وون» اومد.
‫اون خیلی کی‌ده رو تحسین می‌کرد.
‫این نقاشی اونه؟
‫نه.
‫بارون می‌بارید و خیلی تاریک بود.
‫اون‌طور که شما فکر می‌کنین نیست.
‫ولم کن.
‫ول کن!
‫مچ دست‌تون خوبه؟
‫من زود کبود می‌شم.
‫و دیر خوب می‌شه.
‫باید سؤالات قبل رو دوباره مرور کنیم.
‫خب،
‫من قبلاً...
‫همه‌چی رو به کارآگاه ریو گفتم.
‫چون شما شاهد اصلی هستین، ‫باید ازتون گزارش دقیق داشته باشیم.
‫لطفاً باهامون همکاری کنید.
‫شما عصر پانزدهم آوریل ‫به کارگاه شوهرتون رفتین، درسته؟
‫بله.
‫حدوداً چه ساعتی بود؟
‫فکر کنم قبلاً گفتم حدودهای ساعت هشت.
‫گفتین خانم اوه اونجا بود، درسته؟
‫گفتم فکر کنم بود.
‫وقتی رسیدین کارگاه، ‫چقدر داخل ماشین نشستین؟
‫ده دقیقه؟
‫ببین، اون یه بیوه‌ست ‫که تازه شوهرش رو از دست داده.
‫وقتی هیچی علیه‌اش نداریم، ‫نمی‌تونیم الکی اینجا نگهش داریم.
‫خب؟ ‫ولش کنیم بره؟
‫یا دلیلی داریم که ‫بیشتر اینجا نگهش داریم؟
‫یه چیزی بگین!
‫دیدم دونگ‌هون یه سر به تیم سه زد.
‫بک دونگ‌هون، اون یارو...
‫حسابی اعصابم رو به‌هم می‌ریزه.
‫اینکه توی تحقیقات همیشه ‫خط قرمزها رو رد می‌کنه
‫و اینکه دادستان سابق پلیسه... ‫نگران‌کننده‌ست.
‫یه‌کم ترسناک هست،
‫ولی نتیجه‌ی کار رو درمیاره.
‫بله؟
‫تا الان داشتی ‫از شاهد بازجویی می‌کردی؟
‫موضوع پرونده چیه؟
‫- سلام. ‫- رفت دستشویی.
‫بیاین با پرونده‌ها شروع کنیم.
‫راستش چیز مهمی نیست.
‫من همه قسمت‌های «سی‌اس‌آی» رو دیدم.
‫اونا هم همیشه ‫از اعضای خانواده شروع می‌کنن.
‫خیلی از چیزهایی که گفته منطقی نیست.
‫حالات روحیش چیزی نیست که ‫از زنی که شوهرش کشته شده انتظار می‌ره.
‫در محل حادثه از محلول اسیدی استفاده شده ‫تا هر ردی از بین بره.
‫بطری نوشیدنی سلاح قتل بوده.
‫داریم نهایت تلاشمون رو می‌کنیم ‫که هر جور مدرکی شده پیدا کنیم،
‫ولی بطری تیکه‌تیکه شده ‫و طول می‌کشه.
‫این چاقوی حکاکیه که خون مقتول روشه.
‫نه اثری از محلول اسیدی روشه،
‫و نه اثری از آن یون‌سو.
‫هیچ اثری از محلول نیست؟
‫درسته.
‫مواظب باش!
‫حواست باشه.
‫- هی، حواست به جسد باشه. ‫- چشم، قربان!
‫برو کنار!
‫ببخشید!
‫چی‌کار کنیم؟
‫باید برم خونه.
‫دخترم منتظرمه.
‫سلام؟
‫خانم آن؟
‫کارمون تموم شد. ‫می‌تونید برید خونه.
‫داریم...
‫کار درستی می‌کنیم؟
‫وقتی مدرک نداریم، ‫مجبوریم بذاریم بره.
‫درضمن، دخترش منتظرشه.
‫راستی،
‫بابت همه‌چی ممنونم.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫پرونده رو تحویل من بده.
‫خودم به دادستان کل خبر می‌دم.
‫سوپ، می‌خوای مخلوطش کنم ‫یا همین‌جوری می‌خوری؟
‫مخلوطش کن.
‫باشه.
‫پاپیونش رو نگه دار.
‫خودت می‌تونی جوراب‌هات رو بپوشی دیگه؟
‫سوپ، آب انگور یا سیب؟
‫- آب انگور. ‫- باشه.
‫- سلام. اوه، سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫صبح بخیر، بچه‌ها.
‫خانم آن.
‫- سلام. ‫- می‌دونی...
‫- لطفاً یه ذره بریز. ‫- انقدر کافیه؟
‫آره، امروز باید رانندگی کنم.
‫- با ماشین اومدی؟ حیف شد. ‫- آره، ببخشید.
‫- چه عطری داره. ‫- نوشیدنی خوبیه.
‫- یه‌کم بخورم؟ ‫- نه، نباید بخوری.
‫اگه یه وقت دیگه که کار نداشتی بیای، ‫برات آماده می‌کنم.
‫- عطرش رو بو کن... ‫- خیلی شبیهه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫شبیه همون نوشیدنیه که همیشه می‌خوری.
‫خداحافظ، سوپ. ‫سالم برس خونه...
‫خداحافظ!
‫داری می‌ری خونه؟
‫مراقب باش.
‫اونا کمک خواستن.
‫رفتم داخل و دیدم یکی افتاده روی زمین.
‫می‌تونین تشخیص بدین مَرده یا زن؟
‫مادره. یه زنه.
‫پس مادر و خواهره، درسته؟
‫- بله. ‫- کل روز رو کجا بودی؟
‫پرونده‌ی معلم دست‌مونه.
‫باشه، الان میام.
‫وایسا ببینم. ‫نرفتی مهمونی خونه‌ی جدید رئیس؟
‫بیا، اینو با خودت ببر.
‫اوه، لازم نبود این کار رو کنی.
‫آقای هوانگ، تو از اپلیکیشن «کَرت» ‫استفاده می‌کنی؟
‫[دارم لباس‌ها و کفش‌های ‫شوهرم رو می‌بخشم]
‫مدت زیادی از مرگش نگذشته.
‫[در حد نو]
‫این چه کاریه؟ ‫شیوه‌ی سوگواریشه؟
‫یا شاید داره حذفش می‌کنه.
‫حذفش می‎‌کنه؟
‫این‌جور چیزها رو به دست پلیس بسپار.
‫کلی کار اداری ریخته سرت. ‫کار میدانی فقط خسته‌ات می‌کنه.
‫باز تا نصفه‌شب کار می‌کنی. ‫واسه همین مهمونی خونه جدید رو از دست دادی.
‫تو زودتر برو.
‫باشه پس.
‫دیگه می‌رم، قربان.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫- بس کن دیگه. ‫- ای بابا، بچه‌پررو.
‫چته؟ بیا اینجا ببینم.
‫- واقعاً خوابه؟ ‫- نه، مُرده.
‫یه‌کم پیش داشت خروپف می‌کرد.
‫باید همون موقع که گفت ‫می‌خواد مدل بشه می‌فهمیدم.
‫من که بهتون گفتم اگه می‌خواین مدل بشین، ‫دستتون رو بالا ببرین.
‫خودتون نخواستین، ‫پس انقدر غر نزنین.
‫ای بابا، خانم آن!
‫اگه ما داوطلب می‌شدیم، ‫مجبورمون می‌کردین ژست عجیب‌غریب بگیریم.
‫بچه‌ها، قیافه‌ی مدل مهم نیست.
‫به احساسی که ‫نسبت به مدل دارین فکر کنین.
‫از تخیل‌تون استفاده کنین و بکِشین.
‫مهم چیزی که می‌بینین نیست،
‫چیزی که حس می‌کنین مهمه.
‫- اینکه سخت‌تره. ‫- اوه، داشتی فیلم می‌گرفتی.
‫[کارآگاه ریو جی‌سو]
‫- الو؟ ‫- سلام، دونگ‌هون.
‫خانم آن امروز صبح تماس گرفت.
‫می‌خواست بره کارگاه شوهرش ‫و پرسید می‌تونه بره یا نه.
‫بهش گفتم فعلاً نمی‌تونه، ‫چون در حال حاضر اونجا تحت بررسیه.
‫باشه، فهمیدم.
‫باشه.
‫عالیه.
‫الان موهام آبشار شده.
‫نمی‌دونم این کجامه.
‫[برنامه‌ی معلم] ‫[مدرسه راهنمایی یئون‌بیت]
‫[ده محلول اسیدی پنج لیتری برای چاپ‌ دستی]
‫[جمعاً سیصدهزار وون]
‫در محل حادثه از محلول اسیدی استفاده شده ‫تا هر ردی از بین بره.
‫[کارآگاه ریو جی‌سو]
‫قاتل رو گرفتین؟
‫یه لحظه لطفاً.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫شما ولی دانش‌آموزین؟
‫کلاس رو اشتباهی اومدم.
‫- آهان. ‫- بله.
‫ببخشید.
‫مطمئنی خودش بود؟
‫اعتراف می‌کنی با مقتول ‫ارتباط پنهانی داشتی؟
‫فقط دوستی بود که دوستش داشتم.
‫ارتباطی نداشتیم.
‫اگه دوستی که دوستش داری ازدواج کرده، ‫اسمش می‌شه ارتباط پنهانی.
‫- مگه نمی‌دونی معنیش چیه؟ ‫- نه، من...
‫کار من نبود.
‫واقعاً کار من نبود.
‫در نهایت، روی سلاح قتل ‫خون یکی غیر از مقتول پیدا شد.
‫متعلق به اوه سو وون بود.
‫مظنون چی گفت؟
‫می‌گه موقع کار کردن دستش رو بریده.
‫مدرک عدم حضور داره؟
‫گفت حدود ساعت پنج ‫کارگاه رو ترک کرده
‫و تنها با تاکسی رفته خونه.
‫گفت نقد حساب کرده.
‫- بنابراین قابل اثبات نیست. ‫- الان دیگه کی پول نقد می‌بره؟
‫معمولاً پول نقد همراهت داری؟ هان؟
‫خانم آن چطوری با این قضیه کنار میاد؟
‫آروم‌تر از چیزیه که فکرش رو می‌کردم.
‫خواست با اوه سو وون صحبت کنه، ‫ولی گفتم هنوز نمی‌تونه.
‫باید بذاریم حرف بزنن.
‫بله؟
‫- ولی خیلی زوده. ‫- بذار صحبت کنن.
‫یون‌سو، کار من نبود.
‫من نکردم.
‫چرا به مراسم خاکسپاری نیومدی؟
‫ترسیدم.
‫من تنها کسی بودم که اون روز ‫رفتم کارگاه.
‫ولی بعد شنیدم که مُرده.
‫درسته.
‫فقط تو اون روز اومدی کارگاه.
‫با اینکه صد دفعه بهت گفته بود نیای.
‫قسم می‌خورم کار من نبود.
‫آخه من چطور می‌تونم...
‫بهش علاقه داشتی؟
‫علاقه‌تون دوطرفه بود؟
‫قاتل محلول اسیدی ریخته ‫تا همه‌ی شواهد رو از بین ببره.
‫ولی روی خود سلاح قتل ‫هیچ اثری از محلول اسیدی نبود.
‫نمی‌شه چاقو رو نادیده گرفت.
‫مگر اینکه عمدی باشه.
‫[تحلیل کامل شد]
‫- اتوبوس اومد. ‫- روز خوش!
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫- مراقب باش. ‫- خداحافظ.
‫می‌بینمت. با مامان بای‌بای کن.
‫- می‌بینمت. ‫- آره، می‌بینمت.
‫سلام.
‫خانم آن، راننده‌ی تاکسی‌ای که ‫خانم اوه سو وون رو رسونده بود خونه پیدا کردیم.
‫عذرش موجه‌ست.
‫پس کی کی‌ده رو کُشته؟
‫عجب رویی داری.
‫شما به اتهام قتل «لی کی‌ده» بازداشتین.
‫- چی؟ ‫- می‌تونین وکیل بگیرین.
‫- ولی من که باهاتون همکاری کردم! ‫- می‌تونید سکوت اختیار کنید.
‫- کار من نبود. آخه چطور ممکنه؟ ‫- حرف‌هاتون ممکنه علیه‌تون استفاده بشه.
‫- اون بابای سوپه. ‫- می‌تونین توی پاسگاه صحبت کنید.
‫ببخشید، بچه‌ها. ببخشید.
‫- خانم کیم! ‫- خانم کیم!
‫یه لحظه صبر کنین، آقا.
‫لطفاً یه لحظه صبر کنین!
‫این کارتون زیاده‌روی نیست؟ ‫لازم بود جلوی دانش‌آموزها این کار رو کنین؟
‫اگه مشکلی با این قضیه دارین، ‫به دادگاه اعتراض کنین. باشه؟
‫- وگرنه لطفاً برید. ‫- نه، اجازه ندارین.
‫واقعاً که!
‫شاید باید سوپ رو همراهم می‌آوردم.
‫نه به همچین جایی.
‫پلیس اومد مدرسه ‫و کلی قشقرق به پا کرد.
‫همه‌چی رو بردن، از لپ‌تاپت گرفته ‫تا نقاشی‌های بچه‌ها.
‫حداقل الان میزم تمیز شده.
‫آخه الان وقت شوخیه؟
‫شوهرم می‌گه باید فوراً وکیل بگیری.
‫وکیل نمی‌خوام.
‫آخه گرونم هست.
‫الان پولش مهم نیست. ‫تو که نمی‌تونی تا ابد اینجا بمونی.
‫اگه مدرکی نداشته باشن، نمی‌تونن ‫بیشتر از ده روز نگهم دارن.
‫کی اینو گفته؟
‫گیل گریسوم.
‫از سریال «سی‌اس‌آی».
‫اون پلیس‌های لعنتی.
‫چطور می‌تونن یکی مثل تو رو دستگیر کنن؟
‫می‌دونی که دارن گوش می‌دن.
‫منم خواستم بشنون.
‫پلیس‌های آشغال.
‫ممنونم.
‫لطفاً جای من مراقب سوپ باش.
‫فردا با شاهد پرونده‌ کلاهبرداری جی‌کی ‫مصاحبه داری.
‫دوستِ رئیسه ‫و می‌خواد باهاش خوب رفتار بشه.
‫آره، شنیدم.
‫راستی، وسایل توقیفی خانم معلم رو گرفتیم.
‫توی فلشش کلی ویدئو هست.
‫ظاهراً اون زوج خودشون ضبطشون کردن.
‫پلیس گفت نیازی به بررسی‌شون نیست.
‫باشه.
‫عزیزم، اینور رو نگاه کن.
‫فیلم نگیر. ‫گفتم حالش رو ندارم.
‫نه اینکه نخوام...
‫الان درآمد ثابتی ندارم. ‫فقط چند سال دیگه.
‫اگه هی عقب بندازیم، ‫سوپ تنها بزرگ می‌شه.
‫چرا این حرف رو می‌زنی؟ ‫اتفاقی نمی‌افته.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫تو چی؟ من چی؟
‫ولم کن.
‫حق و حقوقش رو بهش توضیح دادین؟
‫بله، قربان. ‫ولی وکیل نمی‌خواد.
‫اون روز توی مدرسه...
‫درسته؟
‫دادستان بک هستم.
‫می‌خواین بعد از اینکه وکیل گرفتین، ‫صحبت کنین؟
‫نه، همین الان می‌گم.
‫چیزی واسه قایم کردن ندارم.
‫در پانزدهم آوریل،
‫شبش به کارگاه شوهرتون رفتین.
‫قدم‌به‌قدم مرور کنیم که ‫اون روز چی شد؟
‫وای خدا، سرده.
‫نه، اون موقع نمی‌دونستم ‫سو وون به کی‌ده علاقه داره.
‫فقط فکر می‌کردم تحسینش می‌کنه.
‫منم همون نوشیدنی رو خریده بودم.
‫وقتی دیدم اون روی زمین افتاده، ‫از شوک انداختمش.
‫پس طبیعتاً اثر انگشتم روشه.
‫ول کن. ولم کن!
‫گفتم ول کن!
‫امکان نداره. امکان نداره جدی باشین.
‫اصلاً چطور همچین فکری کردین...
‫بهتون که گفتم.
‫محلول اسیدی رو واسه کلاس‌هام خریدم.
‫مدرسه جایی واسه نگهداری محلول اسیدی نداره، ‫واسه همین از کارگاه شوهرم استفاده کردم.
‫صبر کن.
‫چرا به حرف‌هام گوش نمی‌دی؟
‫یه چاقوی حکاکی پیدا کردیم که توی جعبه ابزار ‫توسط محلول اسیدی آسیب دیده بود.
‫دقیقاً با زخم چاقویی که ‫به گردن شوهرت خورده، یکیه.
‫چند روز پیش با کارآگاه ریو تماس نگرفتی؟
‫واسه اینکه اجازه‌ی ورود به کارگاه رو بگیری؟
‫- چون نقاشی‌های دانش‌آموزهام رو می‌خواستم. ‫- نه.
‫خواستی از شر این چاقوی حکاکی خلاص بشی.
‫فقط در اون صورت اوه سو وون ‫قاتل بی‌نقصی به نظر می‌رسید.
‫من هیچ‌وقت نخواستم اون قاتل باشه.
‫پس چه توضیحی واسه این طرح داری؟
‫فقط چیزی که دیدم رو کشیدم.
‫خانم آن.
‫اطراف کارگاه ‫نه دوربین هست و نه شاهد.
‫از خودت درآوردی.
‫همه‌اش رو از خودت ساختی. ‫اصلاً کاپشن کلاه‌داری وجود نداشت.
‫عریضه‌ی دانش‌آموزهات امروز صبح ‫به دفتر دادستانی رسید.
‫نوشته: ‫«معلمم آزارش به یه مورچه هم نمی‌رسه.»
‫ظاهراً اصلاً آدمی نیستی که ‫به کسی صدمه بزنه.
‫تو معلمی هستی که حتی یه بار هم ‫دانش‌آموزی رو تنبیه بدنی نکرده.
‫[عریضه]
‫یه معلم مهربون.
‫این پرونده‌ات از یتیم‌خونه‌ست.
‫نوشته دوازده سالت که بود، ‫دوستت رو از پله‌ها هل دادی...
‫و پاش شکست.
‫ولی دلیلش این بوده که...
‫عکسش رو روی پاکت شیر مدرسه دیده بودی.
‫«از اینکه انقدر شاد لبخند می‌زد متنفر بودم، ‫واسه همین از پله‌ها هلش دادم.»
‫این چیزیه که خودت گفتی.
‫خانم آن.
‫خودِ واقعیت کدومه؟
‫از اولشم قصد نداشتی ‫به حرفم گوش بدی.
‫تصمیم گرفتی که من قاتلم...
‫دوباره منو می‌بینی.
‫[بازداشتگاه گیونگ‌گی بوکبو]
‫اینو بگیر و داخل مربع زرد بایست.
‫به جلو نگاه کن.
‫[زندانی شماره ۲۷۸۴] ‫[نام: آن یون‌سو]
‫به چپ بچرخ.
‫تابلو رو بچرخون اینوری.
‫ایست.
‫زندانی‌های ۱۳۸۱ و ۲۷۹۱ بیان جلو.
‫هی! بالا رو ببین.
‫می‌خوام حسابی به ریخت تازه‌کارهایی که ‫زندگی مزخرفی دارن نگاه بندازم.
‫- زندانی ۸۶۹۲، ساکت! ‫- بریم.
‫جعبه رو بذار پایین.
‫۲۷۸۴، برو جلو.
‫زندانی ۲۷۸۴.
‫قتل همسر مجازات سنگینی داره، نه؟
‫مگه حداقل بیست سال زندان نداره؟
‫اگه قاطع و مصمم اتهامات رو رد کنی چی؟
‫در این صورت به‌خاطر پشیمون نبودن، ‫حکمش حبس ابده.
‫اگه شوهرش یه عوضی کثافت بوده باشه، ‫بهش تخفیف می‌دن.
‫مثل شوهرهای لعنتی‌تون.
‫چه کثافت باشه و چه عوضی، ‫آدم چطور می‌تونه شوهرش رو بکشه؟
‫ناسلامتی بابای بچه‌اته.
‫پس خودت کثافتی.
‫هی، کثافت.
‫اگه صدای گریه‌ات رو بشنوم، ‫تیکه‌تیکه‌ات می‌کنم.
‫اون عوضی چه جرئتی داره. ‫نکبت.
‫- گوش کن ببین این نکبت گریه می‌کنه یا نه. ‫- باشه.
‫همین که زار بزنی، ‫دخلت اومده نکبت.
‫- همین که بشنوم... ‫- ساکت. ببین گریه می‌کنه یا نه.
‫گفتم ساکت. ‫می‌شنوی... داره گریه می‌کنه.
‫تحقیقات میدانی یکی دیگه رو لو داد.
‫داری وانمود می‌کنی که اصلاً شبیه ‫اونایی که کار اداری می‌کنن نیستی،
‫مگه نه؟
‫ولی در واقعیت،
‫بقیه بهت می‌خندن.
‫فقط داری تابلوبازی درمیاری که ‫مأمور سابق پلیسی.
‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫واسه من که مهم نیست.
‫ببین، در مورد پرونده‌ی اون خانم معلم.
‫چرا پای رسانه‌ها رو نکشیم وسط؟
‫شاید یه شبیه‌سازی جرم کوچیک؟
‫به‌خاطر پرونده‌ی جی‌کی، قربان؟
‫بین قربانیان کلاهبرداری،
‫چند نفرشون از مقامات بالان.
‫نمی‌خوان رسانه‌ها ‫از گندشون خبردار بشن.
‫قرار نیست زیرآب کسی رو بزنیم.
‫فقط یه حواس‌پرتی کوچیکه.
‫دادستانی پرونده قتل همسر در ایل‌سان، ‫با بررسی شواهد...
‫قطعه‌ای از بطری نوشیدنی را که ‫به‌عنوان سلاح استفاده شده بود را به دست آورد
‫و معلم زن «الف» را ‫به جرم قتل شوهرش متهم کرد.
‫قبلاً توی مدرسه هم همچین چیزی گفته بود.
‫گفت: «یعنی باید بکُشم‌شون؟»
‫اون موقع زیاد جدی نگرفتم، ‫ولی الان مورمورم می‌شه.
‫توی کلاس هنر، بهمون عکس‌های ‫گرافیکی و ناجور نشون می‌داد.
‫در روز حادثه،
‫«الف» با ناامیدی با اورژانس تماس گرفت ‫و برای شوهرش درخواست کمک کرد.
‫اکنون بعد از یک ماه، «الف» ‫به بازداشتگاه گیونگ‌گی بوکبو منتقل شده است.
‫او همچنان ادعای بی‌گناهی می‌کند.
‫در همین حین، مشخص شده است که در ‫مصاحبه‌ی قبلی با شاهد،
‫«الف» بی‌شرمانه یکی از ‫دوستان دانشگاهی خود را...
‫که گمان می‌کرد با شوهرش در ارتباط است، ‫به‌عنوان مظنون قتل معرفی کرده
‫تا از سوءظن پلیس در امان بماند.
‫این اقدام او باعث انتقاد شدید عمومی شده...
‫[قاتل شوهر]
‫...و مردم خواستار تحقیقات کامل و جدی هستند.
‫چرا دارین این کار رو باهام می‌کنین؟ ‫چرا تا این حد...
‫امکان نداره حقیقت داشته باشه.
‫آروم باشین. چطوره...
‫«آروم باش. ساکت باش. ‫کاری نکن.»
‫تو باید طرف من باشی.
‫ولی چرا حرف‌هام رو باور نداری؟
‫راستی،
‫به نظرت کی اون ویدئو رو منتشر کرده؟
‫- من کردم. ‫- بله؟
‫آخه چرا؟ ‫ما که مدرک موثق داشتیم.
‫باید بهش فرصت بدیم ‫به اعمالش فکر کنه.
‫خانم آن.
‫اونو بذار زمین و حرف بزن. ‫آروم باش.
‫حالا باید چی‌کار کنم؟
‫به فکر دختر کوچولوت باش.
‫باید به فکر دختر کوچولوت باشی.
‫اگه نصفه‌شب گریه کنه چی؟
‫نگران سوپ نباش. ‫بیا امروز رو به فکر خودمون باشیم.
‫هی، اینو چی‌کارش کنم؟
‫کسی پیشته؟
‫فکر کنم صدای یه زن شنیدم.
‫آره، یه کار مونده تموم شه. ‫زود تموم می‌کنه.
‫بازم سو وونه؟
‫گفته بودم امروز کسی نیاد کارگاه.
‫- حرف حالیش نمی‌شه؟ ‫- زود کارش تموم می‌شه. یه‌کم دیگه می‌ره.
‫باشه. تمومش کن و بفرستش بره.
‫- می‌دونی که ما زیاد وقت نمی‌کنیم با هم باشیم. ‫- می‌دونم.
‫سرسری نگیر، وگرنه ممکنه ‫جدی‌جدی بکُشمت.
‫شوهرتونم امروز اومد.
‫- نوشیدنی انگور مرلو خرید؟ ‫- بله.
‫- چندتا بطری خرید؟ ‫- یکی.
‫یکی دیگه هم می‌خوام لطفاً.
‫چشم.
‫یه لحظه.
‫چی...؟ این وقت شب؟
‫خدای من، سرده.
‫چه مدته مشغول حکاکی ‫اون صفحات مسی‌ـه؟
‫این چیه؟
‫«الف»، معلمی که به قتل شوهرش ‫در کارگاه متهم شده،
‫توسط دادگاه منطقه‌ای ‫به حبس ابد محکوم شد.
‫طبق اظهارات دادگاه، این جنایت ‫نه‌تنها از پیش برنامه‌ریزی‌شده و وحشیانه بوده،
‫بلکه پیوندهای خانوادگی را نیز نابود کرده
‫و آن را جرمی جدی تلقی می‌کند.
‫در همین حین، بعد از حکم دادگاه،
‫«الف» قاطعانه اتهامات را رد کرد
‫و بر بی‌گناهی خود اصرار کرد.
‫قلبش نمی‌زد.
‫فقط پالس‌های الکتریکی بودن.
‫علاوه‌براین، «الف» در دادگاه نیز ‫به بی‌گناهی خود اعتراض کرد.
‫او از قاضی درخواست کرد ‫تا حقیقت را کشف کند
‫و تا آخرین لحظه ‫بر بی‌گناهی خود تأکید کرد.
‫[تنها پسرم]
‫[فکر کنم یک ساعتی دیر کنم] ‫[تو غذات رو بخور]
‫دیوا، اونو نلیس. اَخه.
‫دیوا، گفتم اونو نخور. بدمزه‌ست.
‫[پسرم، زیاد دیر نکن] ‫[بیا کیک تولد رو با هم بخوریم]
‫...خونِ روی ابزارهای چاپ،
‫و رفتار عجیب «الف» ‫بعد از مرگ شوهرش...
‫از عوامل تعیین‌کننده‌ی رأی دادگاه بودند.
‫درست قبل از اینکه «الف» ‫سوار ماشین زندان شود،
‫رسانه‌ را مورد خطاب قرار داد ‫و بار دیگر اتهامات را رد کرد
‫و بر بی‌گناهی خود اصرار ورزید.
‫من نکُشتمش.
‫کار من نبود!
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم یکی حرفم رو باور کنه. ‫کار من نیست!
‫کسی حرفم رو باور نمی‌کنه.
‫من نکُشتمش. ‫کار من نبود، آخه چرا...
‫» ترجمه از الهام صدر «