«تسخیر عمارت بلای» «ارائه شده توسط سایت مووی شو» :. ترجمـــــه و زیـــرنـــویـس .:. فرشــــاد نوروزی.
اسم من هانا گروس هستش سال 1987..
دومینیک مُرده.
شارلوت مُرده ربکا و پیتر مُردن..
من مُردم.
آره.
من می خوام کمکشون کنم.
اما تو نمی تونی.
نه.
- و دلیلش چیه؟ - من دارم میرم اوون .
می تونم حسش کنم، حتی الان، و...
نمی خوام برم.
می خوام اینجا بمونم، کنار تو.
اما نمی تونی.
نه، نمی تونم.
اینجا.
دقیقا اینجا، همین لحظه.
تو ذهنم گفتم چه مرد جذاب و دلربایی،.
مدت خیلی زیادی گذشته بود دیگه این حس رو فراموش کرده بودم، اما،...
تو رو نگاه کردم و...
برای یه لحظه تقریبا خودم رو فراموش کردم.
خدا می دونه که سعی کردم بهت فکر نکنم.
سخت تلاش کردم اما من...
اغلب بهت فکر می کردم.
به جاهایی که اگه از بلای خارج می شدیم با هم می رفتیم.
اینکه کجا ساکن می شدیم.
تو رستورانت رو باز می کردی.
منو مجبور می کردی تمام اون غذاهای محشری که...
تو اون ذهن زیبا و دیوونه کننده ت ساختی رو مزه کنم.
همیشه به این فکر می کنم که خیلی دوست دارم...
باقی روزهام رو با تو بگذرونم.
به ایهام های هراس انگیزت گوش کنم...
دست هات رو بگیرم ...
من دوستت دارم اوون.
باید بهت می گفتم.
ما چه زندگی ای می تونستیم داشته باشیم.
اوه اوون، عالی نمی شد؟
هان؟
اینجا رو ترجیح میدم.
این بار.
امروز با تو.
می دونم عشقم.
اما گمونم...
خب، باید بهم هشدار بدی، مگه نه؟
باید بهم کمک کنی.
فکر می کردم دارم همین کارو می کنم.
اون بیرون.
باید اون بیرون کمکم کنی.
باید به همه ی ما اون بیرون کمک کنی.
اینجا، من تو هستم.
این من نیستم.
این فقط تویی.
تو منو دوست داشتی...
پس من همیشه اینجا خواهم بود.
اما تو که نمی خوای من آسیب ببینم.
بچه ها هم همینطور.
اگه اینجا رو ترک کنم نمی دونم بعدش کجا برم و اونوقت...
توی مرگ شجاع باش هانا.
جفتمون می دونیم که تو اونقدر خودخواه نیستی...
که توی یه خاطره پنهان بمونی.
نکن!
اون کارو نکن!
بس کن!
فلورا! برو داخل!
سریع قایم شو!
اونو ولش کن!
الان!
وایسا!
خواهش می کنم.
ولش کن.
خواهش می کنم.
♪ من و عشقم دراز کشیدیم ♪
♪ زیر بید مجنون ♪
فلورا.
فلورا!
خانم جسل!
کمکم کن!
مایلز کمکم کن!!
من آزادیت رو بهت دادم...
- !مایلز - و تو داری اجازه میدی غرق بشه !
کمکم کنید!
خانم جسل!
هی!
عمو هنری!
بذارش زمین!
عمو هنری!
- !کمک - همین الان بذارش زمین !
گفتم بذارش زمین.
عمو هنری کمکم کن!!
داری می کُشیش!
کمک این کارو نکن!!
کمک!
عمو هنری!
کمک!
اون ماشین هنریــه؟
اینجا نه، نه، اینجا نه.
اوون، اوون، اینجا چیکار می کنی؟
شاید دیوانگی به نظر بیاد اما جفتمون خواب بد دیدیم...
و رانندگی کردیم و...
دریاچه اونا....
- .اونا کنار دریاچه بهت نیاز دارن - فلورا !
کمک!
- !کمکم کن! کمکم کن - ساکت .
خواهش می کنم کمکم کن!
چیزی نیست عزیزم.
حسش نمی کنی.
باشه؟ من...من به جات حسش می کنم.
برای آخرین بار می برمت یه جای امن پنهانت می کنم.
تو برو عشقم.
بذار این قسمت رو من مدیریت کنم.
بذار وارد بشم.
این تویی.
این منم.
این ماییم.
مامانی.
بیا عزیزم.
مشکلی نیست.
چیزی نیست.
اوون!
برو!
- !دنی - هنری، هی !
اوون سعی کرد هنری رو به زندگی برگردونه...
کسی که بین زندگی و مرگ معلق بود.
به زودی فلورا در بلای بصورت مداوم شروع به آرزو بافی می کرد.
همه چی اینطوری پیش می رفت اگه معلم خارجی...
تو اون لحظه ی حساس چیزی که گفت رو نمی گفت.
چیزی که خودش هم کاملا متوجه نشده بود...
اما چیزی بود که با تمام وجود حسش کرده بود.
باید سعیش رو می کرد.
این تویی.
این منم!
این ماییم!
دنی!
این ماییم!
حسش می کنی؟
وقتی چاه رو چک کرد...لطفا به اوون بگو که متاسفم.
بهش بگو که دوستش دارم.
و باقیش، خب...
فقط...
من خیلی متاسفم مایلز.
متاسفم.
این ماییم، ماییم.
نه! چیزی نیست.
چیزی نیست، چیزی نیست چیزی نیست،.
چیزی نیست.
ساکت.
آروم.
خیلی خب.
معلم خارجی، ویولا رو به داخل وجودش دعوت کرد...
و دعوت هم قبول شد.
تو اون لحظه، طلسمی که ویولا روی بلای افکنده بود باطل شد...
فلورا!
خیلی متاسفم.
هانا، اون...
هانا کجاست؟
روز بعد، اوون به 5 مرد از شهر کمک کرد...
در حالی که به آرامی جسد خدمتکار رو از چاه بیرون آوردن.
اینطوری فرض شده بود که بصورت تصادفی مُرده.
سکندری ای تاسف آور.
طی روزهای بعد، آرامش در عمارت بلای برقرار شد...
برای اولین بار در چند قرن اخیر.
هوا خیلی متفاوت بود سبک تر بود،.
تمام چیزهایی که در زمین های اطراف گیر افتاده بودن دیگه رفته بودن...
به یه جای دیگه.
پدرت...بهم یاد داد چطوری این کارو انجام بدم.
یه ترفند واسش داشت.
راستش واسه خیلی چیزها ترفند داشت.
ترفند مورد علاقه م...
وقتی بود که بهم یاد داد چطوری به زانوی شلوارم وصله بدوزم.
بابایی دوختن بلد بود؟
اوه، خیلی هم عالی.
اوهوم.
بهم یاد میدی چطوری وصله بدوزم؟
اگه دوست داشته باشی.
داستان های دیگه ای هم داری عمو هنری؟
در مورد پدرت؟
آره، دارم.
خیلی هم زیاد.
و مادرت هم همینطور.
تمام داستان هایی که می دونم رو بهتون میگم.
بعد از اینکه جسد خدمتکار از چاه خارج شد...
یه عده تو روستا گفتن که آشپز تا پزشکی قانونی اونو همراهی کرده.
و اونجا، اصرار داشته که اونو خودش پاک کنه...
که با یه حوله نرم، صابونی با رایحه اسطوخودوس
و نهایت دقت این کارو انجام داده.
تا زمانی که دفن بشه کنارش موند...
و در تمام مسیر زندگیش عاشقش بود.
بهم گفتن و باور دارم...
که هنوزم دوستش داره.
این بالا کارت تموم شده؟
حواسم پرت شد.
مشکلی نیست، کمکت می کنم.
چی شده؟
نمی دونم.
دنی.
احساسش می کنم.
اینجا.
خیلی ساکته، خیلی ساکته، اما...
اون اینجاست.
و این...
قسمت از اون...
که اینجاست، اون...
آروم نیست.
ساکته اما...
آروم...
نیست. اون...
سرشار از خشمه.
و این احساس رو دارم که انگار از یه جنگل...
انبوه...
و پر شاخ و برگ...
دارم عبور می کنم...
و نمی تونم چیزی جز راهی که جلومه رو ببینم.
اما می دونم...
یه چیزی...
هست...
بصورت مخفی.
این حیوان خشمگین، تُهی و تنها.
داره منو نگاه می کنه.
حرکات منو تطبیق میده.
توی دید نیست...
اما می تونم حسش کنم.
می دونم اونجاست.
و منتظره.
منتظره.
و در یک لحظه ی نامشخص...
منو می گیره.
هم صحبت می خوای؟
در حالی که منتظر هیولات توی جنگل هستی؟
هم صحبت می خوای؟
خب...
می تونم بیام.
فکر کنم ما هم...میریم اونجا.
اول، حداقل برای یه مدت کوتاه.
بعدش کجا؟
خب...نکته ی ماجراجویی همینه دیگه...
نباید بدونی.
نصف لذتش به همینه.
برای تو.
- مطمئنی می خوای اینو به من بدی؟ - باید اینو داشته باشی .
این تویی.
ممنونم فلورا.
خب، نمایش خوبی بود رئیس.
مراقب خودت باش.
- .آره - در امان باشی .
اوه خب...
گمونم من...
نمی دونم چطوری ازت تشکر کنم.
الان دیگه همدیگه رو دارید.
می دونم.
درسته.
من...
خب، من خیلی خوش شانسم مگه نه؟،
و تو هم همینطور، خانم کلیتون.
ما آدم های بدبخت کجا می بودیم...
اگه سخاوت آدم های بهتر نبود؟
و شانس.
تو حالت خوبه پاپینز؟
آره.
اگه همینطور به سمت شمال رانندگی کنیم، وارد مناطق روستایی میشیم.
اکثرش جنگله.
شاید طی چند هفته بتونیم سوار قطار بشیم.
نزدیک کریسمس برسیم ورمانت.
هوم.
برف می تونه قشنگ باشه.
می خندی اما...
از وقتی که تو بچگی فیلم کریسمس سفید رو دیدم قسمتی از وجودم می خواست بره.
- .نیازی نیست حتما ورمانت باشه - نه، موضوع این نیست .
برف خوب و قشنگ به نظر میاد.
من فقط...
به نظرم نباید واسه کریسمس برنامه بریزیم.
خیلی دوره.
یک روز در یک زمان (از هر روزی که داریم لذت می بریم).
آره، نه، می دونم، متاسفم، من فقط...
- ...من فقط - واقع بین؟
مشکلی نیست.
من مشکلی با یک روز در یک زمان ندارم.
تا وقتی که اون همراه تو باشه پاپینز.
پس یک روز در یک زمان چیزیــه که داریم.
وقتی جنبه های مهمش رو بررسی کنی می فهمی این همون چیزیه که همه دارن.
روزها به ماه ها تبدیل شد...
ماه ها به ماه های بعدی...
و تا معلم خارجی چشمی بر هم زد...
یک سال گذشت.
زمین یه دور کامل دور خورشید زد و اون هنوز اینجا بود.
هنوزم اون بود.
- .یه چیزی برات دارم - اوه واقعا؟
آره.
مه گله؟
آره.
اونا خیلی کمیابن، می دونی؟
من یه مشکلی دارم.
یا به عبارت دیگه، ما یه مشکلی داریم پاپینز.
اوه نه.
می دونی...
من ازت خسته نشدم.
اصلا.
راستش معلوم شد که خیلی هم برام مهمی
و اون آرامش سال ها برقرار بود...
که بیشتر از چیزیه که یه عده از ما گیرشون میاد.
این بهترین خبر بود خیلی خوشحالم
- .به افتخارت رفیق - ممنونم .
اوون، اینجا خیلی خوبه
ممنونم.
آره، من...
باهاش خوشحالم.
الان کلی مشتری دائمی داریم که خیلی خوبه.
میان اینجا و منم سفارششون رو آماده می کنم.
یه چیزی تو شناخت شما وجود داره که...
شما جایی رو ساختید که مردم دوست دارن بهش برگردن.
- .آره - قشنگه .
آره.
و کسی در مورد اسمش شکایتی نداشته؟
خیلی خب.
خیلی خب، هر چند وقت یه نقد منفی میاد.
اما هرگز فراموش نمی کنم...
این چقدر آزارش می داد تا اینکه بالاخره مجبور شد بخنده...
و هیچی بهتر از خنده ی اون زن نبود.
آره.
به سلامتی هانا.
هانا.
اوم.
- .هوم - از هنری خبری دارید؟
- .هر چند وقت یه خبری می گیرم - مرسی .
اگرچه چند ساله با بچه ها حرف نزدیم.
اما هی، دارن بزرگ میشن...
و وارد دنیای واقعی میشن.
کدوم بچه ای دوست داره با آدم های پیری مثل ما چت کنه؟
تو خوبی؟
آره، آره، خوبم.
من، اوم، هر وقت بتونم سعی می کنم برم، می دونی.
راستش، همه شون چند ماه پیش توی تعطیلات اومدن اینجا.
یه ماجراجویی از اون سر به این سر اقیانوس اطلس.
هنری، مایلز، فلورا.
نامزد فلورا.
فلورا نامزد داره؟
فقط 12 سالشه.
الان 17 سالشه.
- .آره - خدای من .
و کاملا بهش علاقه داره.
هنری ترسیده.
خدا رو شکر دیگه نوشیدنی مصرف نمی کنه وگرنه خودش رو به کُشتن می داد.
پس همه شون خوشحالن؟
آره.
هوم.
اگرچه جالبه، اونطوری که در مورد بلای صحبت می کردن.
در مورد اتفاقی که افتاد صحبت کردید؟
نه، منظورم اینه که، همین جالبه.
اصلا چیزی در موردش یادشون نمیاد.
چی؟
هیچی؟
نه. خب فقط بچه ها، هنری هنوزم...
همه ش رو یادشه.
اما من اسم هانا رو آوردم...
و فلورا ازم پرسید در مورد کی صحبت می کنم.
- .مشخصه که مدتیـه به این ترتیب بوده - پس ...
خب، اگه هانا رو به خاطر نمیارن پس...
پس یعنی همه چی رو فراموش کردن؟
می دونن که وقتی بچه بودن تو بلای می موندن.
گفتن عکس هانا رو شناختن...
اما فقط به عنوان زنی که اونجا پیششون بوده.
جزئیات، لحظه های خاص...
ترسی که از همه چی وجود داشت...
و نگران بودیم روی ادامه ی زندگیشون تاثیر بذاره...
همه شون محو شدن.
و تنها چیزی که مونده فقط قالبشه.
اینکه بلای خونه ی تابستونیشون بوده.
وقتی بچه بودن اونجا زندگی می کردن.
به نظرت هنری...
بهشون میگه؟
تو میگی؟
منظورم اینه که، اونطور که پیداست در حال شکوفایی هستن...
من میگم...
بذاریم همینطور بمونن.
بذاریم همونطور که باید زندگیشون رو بکنن.
بدون اینکه استرس و فشاری روی دوششون باشه.
لیاقت اینو دارن.
همگی داریم.
صحبت می کنیم؟
پس این یعنی نه.
یا خدا!
چه خبر شده؟
حالت خوبه؟
چه اتفاقی افتاد؟
من...دیدمش.
اونجاست.
چی دیدی؟
اونو.
مدام می بینمش.
خیلی خب.
باشه.
- .رفتش - رفت؟
- آره؟ - چیزی نیست .
مشکلی برامون پیش نمیاد.
- .نباید به بدترین حالت ممکن فکر کنی - جیمی .
- ...نمی دونیم این یعنی چی، ما - جیمی .
ما می تونیم چندین سال دیگه با هم زندگی کنیم.
دنی.
می تونیم چندین سال دیگه با هم باشیم.
تحت نظر می گیریمش و مشکلی پیش نمیاد.
باشه؟
مشکلی پیش نمیاد.
چیزی نمیشه.
از الان به بعد من تمام ظرف ها رو می شورم.
باشه؟
به هر حال تو همیشه تو این کار گند می زنی.
صفش خیلی گند بود اما گرفتمش.
ارتباط ما یجور ارتباط مدنیـه.
هر وقت بتونیم مجدد بهش رسیدگی می کنیم.
به نظر فعلا کافیه.
دنی.
دنی؟
دنی، دنی.
دنی.
چیزی نیست، چیزی نیست.
چیزی نیست.
خیلی خب.
می بینیش؟
فقط تو رو می بینم.
متاسفم.
- .کل آب جاری شد، اصلا حواسم نبود - مشکلی نیست، مشکلی نیست .
پاک کردن آب کاری نداره.
خیلی خسته م جیمی.
می دونم.
انگار که هر روز حس می کنم دارم آروم آروم محو میشم...
اما هنوزم اینجام و...
هی.
- .واقعا متوجه نمیشم چطوریه - تو هنوزم اینجایی .
تو اینجایی.
انگار که تو رو روبروم می بینم...
و حس می کنم که کنارمی
و هر روز...
داریم زندگیمون رو می کنیم...
و من اینو می دونم...
و انگار که اونو کاملا احساس نمی کنم.
حتی دیگه اصلا ازش نمی ترسم.
همینطوری بهش خیره میشم و...
دیدن خودم سخت تر و سخت تر میشه.
شاید باید اینو قبول کنم.
- .نه...نه، نه - شاید باید اینو قبول کنم و برم .
نه.
هنوز نه.
معلم خارجی می دونست که زمانش رسیده.
حیوان در واقع کمین کرده بود و در زمان خودش ظاهر شد.
و اون نمی تونست مهم ترین چیز رو به خطر بندازه.
مهم ترین شخص توی زندگیش رو.
نه حتی برای یک روز دیگه.
بنابراین باغبان برای آخرین بار در عمارت بلای حضور پیدا کرد.
باغبان لغاتی که سال ها پیش شنیده بود رو گفت.
با هر چی که داشت اراده کرد و اونو خواست.
تو، من، ما.
ما.
با تمام وجود فریاد زد «منو با خودت ببر».
منو بگیر، منو بکش پایین همونطور که با بقیه این کارو کردی.
اما الان زن داخل دریاچه متفاوت بود.
زن داخل دریاچه همچنین دنی بود.
و دنی این کارو نمی کرد.
دنی هرگز این کارو نمی کرد.
در حقیقت، دیگه هرگز کسی تسخیر نمی شد.
و تا امروز هم کسی تسخیر نشده.
باغبان تا آخر عمرش به هر بازتابی خیره میشد...
به این امید که دوباره صورتش رو ببینه.
صورت خانمی که توی دریاچه بود.
شب ها یه مقدار درب رو باز می ذاشت...
که شاید اون برگرده.
در انتظار بازگشتش بود.
سال ها گذشت...
و همونطور که اون زیر آب خوابید...
خاطرات اون معلم یواش یواش محو شد.
مثل ویولا قبل از اون، مثل بچه ها اونم گذشته ش رو فراموش کرد،.
هیچی از باغبان نمی دونست هیچی از زندگی مشترکشون،.
جزئیات، لحظه های خاص همگی محو شدن،.
زمان بیشتری می گذره و...
آب چهره ی خوشایند اونو می شوره و پاک می کنه.
صورت زیبا و محشرش رو.
اما خالی یا بی ارزش نیست.
و دیگران رو به سرنوشت خودش جلب نمی کنه.
فقط رو زمین های بلای قدم می زنه...
مثل یه کفتر بی ضرر...
تا آخر عمرش.
تنها اثر از کسی که در گذشته بوده رو از خودش به جا می ذاره...
به یادبود زنی که خیلی براش مهم بود
متاسفم.
بهتون که گفتم...
این داستان کوتاه نبود.
خدای من.
پس یعنی واقعیه؟
کدوم قسمتش؟
منظورم اینه که...
اگه برم انگلیس و از عمارت بلای دیدن کنم...
ممکنه...
این زنِ توی دریاچه رو ببینم؟
نه.
فکر کنم اگه بری انگلیس...
اصلا چنین مکانی با این اسم پیدا نمی کنی.
اگرچه اگه این عمارت رو پیدا کنید...
شاید ببینیدش.
اگرچه امکان نداره بدونیم کِی خوابه و کِی بیدار.
خدایا، چقدر دیر وقتــه!
فردا روز بزرگیه.
بهتره بریم استراحت کنیم.
هوم.
خیلی خب، بریم؟
گمونم یه لحظه اینجا بمونم.
حالت خوبه؟
عالی ام.
دارم از این آتیش لذت می برم.
- .باشه، دوستت دارم - منم خیلی دوستت دارم .
- .شب بخیر - شب بخیر .
اون ساده لوح ترینه.
اما لامصب خیلی عاشقشم.
همینطورم باید باشه.
از داستانت خوشم اومد.
خوشحالم.
اما به نظرم شروعش رو درست بیان نکردی.
واقعا؟
آره.
گفتی داستان یک روحـه.
- .نیست - نه؟
یه داستان عاشقانه ست.
خب واقعا جفتش یکیـه.
خب، اگه تو خواستی بازگو کنیش این تغییر رو اولش واسه من ایجاد کن،.
چیزی تو ذهنته؟
نه.
نه واقعا.
فقط دارم فکر می کنم...
به اون مرد خوشگل، احمق و دیوونه ای که فردا باهاش ازدواج می کنم.
دوستش دارم.
بیشتر از چیزی که فکر می کردم بتونم کسی رو دوست داشته باشم.
و نکته ی دیوونه کننده اینجاست که اونم دقیقا منو به همین اندازه دوست داره.
واقعا شانس آوردیم.
گاهی اوقات وقتی کنارش نشستم تو اون سکوت ملایمی،...
که فقط از شخص همیشگیت دریافت می کنی...
کسی که همون اندازه که دوستش داری، دوستت داره...
واقعا می ترسم...
از اینکه اون...
قبل از من بمیره و اونموقع من چیکار کنم؟
چطوری زندگی ای رو بگذرونم که اون توش نیست؟
ببخشید.
نمی دونم چه اتفاقی داره میوفته.
از نظر احساسی بدجوری ریختم بهم!
نه اصلا.
منم همیشه بدون هیچ دلیل قابل قبولی گریه می کنم.
اصلا نباید به از دست دادن همدیگه فکر کنی.
اصلا نذار این شادیت رو خراب کنه.
از اون سکوت ملایمی که کنارش داری لذت ببر.
چیزی که داری خیلی کمیابه.
اما، وقتی زمانش برسه...
دقیقا سال ها بعد...
هر روزش سخت خواهد بود و اصلا آسون تر نمیشه.
اما...
بالاخره بعد از یه مدت...
لحظه های کوچیک، بخش های کوچیکی از زندگیت رو پیدا می کنی...
که اونو به یادت میاره.
لحظه های احمقانه و مسخره...
یا لحظه هایی غمگین که ساعت ها به خاطرش گریه می کنی.
اما هنوزم بخشی از اون خواهند بود.
و اونا رو محکم نگه می داری.
انگار که اینجاست...
کنارت.
اگرچه دیگه رفته.
حالا، فردا روز بزرگی در پیش داری.
یه روز شاد، با مرد خوشگل احمق و دیوونه ت،.
باید بری بخوابی.
ممنونم.
حس می کنم که باید بغلت کنم.
مشکلی نداره.
می دونی...
جالبه.
فکر می کردم شاید داری با اون اسم یه داستانی از خودت می سازی.
اون اسم؟
اما بعدش گفتم آخه از کجا می تونستی بدونی؟
فکر کنم یه موضوع تصادفی عجیب و جالبه.
اسم میانی من فلوراست.
واقعا؟
هه.
شب بخیر.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو» :. ترجمـــــه و زیـــرنـــویـس .:. فرشــــاد نوروزی.