«تسخیر عمارت بِلای» «ارائه شده توسط سایت مووی شو» مترجم: پگاه صالحی، مرتضی جرگه
- بدویین- مایلز چی؟
مشکلی نیست، خب؟ ما باید از اینجا بریم بیرون.
- کجا داریم میریم؟- نمی دونم، هرجایی که بشه. هر جایی.
- !فلورا- نه! من از این بازی خوشم نمیاد!
- !من از اینجا نمیرم- هیس! فلورا!
تو نمی تونی من رو مجبور کنی!
- !هیس! بای! ما باید بریم- مایلز، کجایی؟
در اواسط قرن 17 ام...
در استان همپشایر مردی بیوه زندگی می کرد،.
اسم اون اهمیتی نداره.
من دوست دارم اون رو آقای ویلوبای صدا کنم.
اسمی که مثل خودش طنین خیلی محترمی داره.
اون بعد از شش سال ازدواج همسرش رو از دست داد،
و خودش رو وقف مراقبت از فرزندانش کرد.
دو دختر با فاصله ی زمانی پنج سال به دنیا آمدند.
دختر بزرگ تر، وایولا،
دختر کوچک تر، پردیتا،
که این اسم به احترام دختر بچه ای بود که بین این دو به دنیا آمد،
و برای چند هفته زندگی کرد.
با فوت پدر آنها با ضرورت شدیدی برای ازدواج رو به رو شدند.
برای هر دو دوشیزه، هیچ مردی،
توان اداره ی امور اقتصادی آقای ویلوبای و....
عمارت بلای،
خانه ی همیشگی آنها را نداشت.
زنان در آن زمان هیچی نداشتند.
اخلاق خوب پردیتا،
درایت وایولا.
و البته، وایولا همیشه بهترین...
لباس ها تنش بود.
در بین مردهای جوان دوست ها و همسایه های آنها،،
افراد بسیار خوبی وجود داشتند.
بسیاری از آنها جوانان فداکاری بودن و دو سه نفر از آنها...
کسانی بودن که از شهرت جذابیت جهانی خود لذت می بردند.
یا برخی هم جزء فاتحان بودند.
ولی وایولا هویت اصلی آنها را می شناخت.
آدم های پرخور، فرصت طلب، حریص.
کرکسهایی که آماده بودن تا از پدرشان استفاده کنند.
تا از طریق دخترهای او ثروت او را بالا بکشند.
نه، بِلای باید در خانواده بماند،
و خواهران باید کنترل امور رو به دست داشته باشن.
و گرنه همه چیز در همون قبر از بین میره.
این باعث شد که وایولا به یکی از پسر عموهای دور خود دعوت نامه ای بفرستد.
آقای آرتور لوید.
او واقعاً بی نظیر بود.
او جوانی صادق...
مصمم و باهوش بود.
و پول زیادی داشت.
سالم و امیدوار.
و سرمایه ی اندکی از محبت های خرج نشده داشت.
وایولا طوری برنامه ریزی کرده بود که وقتی او به عمارت میرسد آنجا نباشد.
این باعث شد که پردیتا به تنهایی پسر عموی مسافر خود را سرگرم کند،
وایولا از این فرصت استفاده کرد،
و اینطوری متوجه شد که او مردی مودب و شریف است.
او چهره ی زیبایی داشت.
او تحصیل کرده بود و سفر رفته بود.
فرانسوی حرف میزد، و فلوت می نواخت.
و او با حسن سلیقه بلند شعر می خواند.
و درست زمانی که پردیتا ِداشت حس...
علاقه نسبت به این مرد جوان پیدا می کرد...
وایولا توضیح داد که به خاطر....
اختلاف بر سر جمع آوری اجاره ها دیر کرده.
بعضی ها می خواستند از مرگ پدرش سو استفاده کنند
و لی به این فکر نکرده بودند که او آمار حساب ها رو دارد.
این داستان درستی بود ولی نمایش هم بود،.
در اصل همه ی جزئیات ورود وایولا ساختگی بود.
عرق ناشی از سواری،
موهای به هم ریخته اش.
تجارت، کتاب ها.
چکمه های سواری در سرسرا.
حتی پرتره ای که به دستور وایولا،
به عنوان پیامی به آرتور آویزان شده بود.
او یا با خودش یا خواهرش ازدواج می کند،
اما نباید قدرت اصلی عمارت بلای و کارهایی که باید انجام میشد،
را نادیده گرفت.
مراسم عروسی یک بخش کوچک
از توافق کاری بود که...
نتیجه ی بی نظیری برای وایولا داشت،
که می خواست بانو بودن خود را در عمارت بلای حفظ کند،
و یک نتیجه ی مطلوب برای پردیتا،
که همیشه از آسایش جایی که در آن به دنیا آمده بود لذت می برد.
از امروز به بعد... برای داشتن و نگه داشتن،
برای بهتر شدن، برای بدتر شدن برای ثروتمند تر شدن، برای فقیرتر شدن،
در مریضی و در سلامت،
قول می دهم که او را دوست داشته باشم و قدر او را بدانم،
تا مرگ ما را از هم جدا کند.
طبق دستور مقدس خداوند،
و قول می دهم که تمام عمرم وفادار باقی بمانم.
من، وایولا، آرتور را به عنوان شوهر قانونی خود می پذیرم.
و از این روز به بعد...
برای بهتر شدن، بدتر شدن برای ثروتمند تر شدن، برای فقر تر شدن
در مریضی و سلامتی،
قول می دهم که او را دوست داشته باشم و قدر او را بدانم،
تا مرگ ما را از هم جدا کند.
اوم...و از دستوراتش پیروی کنم.
او را دوست داشته باشم قدرش را بدانم، و از دستوراتش پیروی کنم.
کشیش فکر می کرد که این حذف از روی بی گناهی بوده است.
اینطور نبود.
پردیتا که خواهرش را بهتر از هر کسی می شناخت غافلگیر نشد.
و پردیتا با خودش فکر کرد که خداوند از این اتحاد...
استراتژیک و مبارک بین این دو خواهر تعجبی نکرد.
بالاخره، خودش او را به این شکل ساخته بود.
معامله انجام شد و تجارت به نتیجه رسید،،
عمارت نجات پیدا کرده بود،
وایولای جوان خودش رو بیشتر با کارهای داخلی عمارت مشغول کرد.
او می خوابید.
و بیدار میشد.
او با خودش فکر کرد، شاید مشکل از اتاق باشه.
این اتاق مادرش بود تخت خواب والدینش بود، و الآن برای اونه.
تسخیر شده توسط بی قراری که برای قلب او تازگی داشت،
او راه می رفت.
می خوابید.
بیدار میشد.
راه می رفت.
شاید همه ی این ها به خاطر اتاق نبود.
نه به احتمال زیاد به خاطر یه چیز دیگه بود.
وایولا به این وسیله فهمید که،
گذشته از همه ی اینها مقداری عشق هم در ازدواج او وجود دارد.
من هیچ حرف شیرینی برای گفتن ندارم.
دنیا اون بیرون سرسخته.
ولی تو سرسخت تری.
بلای به تو تعلق داره.
و اونا که سعی می کنن اینجا رو ازت بگیرن همونطور که می خواستن این کار رو با من کنن.
ولی من به اونا اجازه نمیدم.
به جاش ، دخترم ما باید کوه ها رو جا به جا کنیم.
این تویی.
این منم.
این ماییم.
زمان های بعد از به دنیا اومدن
ایزابل اوقات خوشی بودن.
ولی هیچ چیز پایدار نیست با گذشت زمان، همه چیز تغییر می کند،.
و تغییر همیشه اعالام حضور نمی کند.
رسیدنش رو با نواختن ترامپت نشون نمیدهد.
نه، تغییر ناگهانی ظاهر میشه.
زمانی که رسیدنش را متوجه می شوند.
او دیگر کار خودش را کرده.
برای وایولا...
شک های او به کوچکی...
سوزش های ریه اش بود.
وایولا علاقه ی عجیبی به لباس داشت و او بهترین سلیقه ی جهان رو داشت،.
سلیقه ای که شوهرش اون رو تحسین می کرد.
مقدار زیادی ابریشم های پر زرق و برق،
ساتن های موصولین، مخمل و گیپور از همه جای دنیا.
و همه قیمت های متفاوتی داشتند.
بعضی از آنها بخاطر جواهراتی که روی آنها دوخته هشده بود بسیار نایاب و ارزشمند بودن.
همه از دست های ماهر او عبور می کردند.
بدون اینکه کلمه ای اغراق آمیز از لب های او خارج شود.
تنها چیزی که از لب های او خارج میشد بیماری اش بود
بلاخره زمانی رسید، او دیگر نمی توانست ... اهمیتی ندهد.
این طاعون نیست.
اوه، خدایا ممنون.
ولی این خبر خوبی نیست.
اون بیماری ریوی داره.
- ...این یعنی چی- چند وقت؟
- این یعنی-یعنی چی؟- چقدر دیگه، دکتر؟
چند ماه. حداکثر چند ماه.
و من اون رو از شماها جدا نگه میدارم.
د-دخترمون.
اون شب ها بدون مادرش نمی تونه بخوابه.
جداش کنید.
شما اون رو مداوا می کنید.
درمانش کنید.
- .من نمی دونم بتونم این کار رو کنم - شما این کار رو می کنید.
شما این کار رو می کنید. خدا کمکتون می کنه ولی شما این کار رو می کنید،.
و همه چیز خسته کننده شد.
کشیش یه بار دیگه به عمارت بلای اومد،
اما برای انجام تشریفات مذهبی بسیار غم انگیز تر از...
آهنگ خوشحالی که برای مراسم ازدواج خوانده بود.
".من میرم، و مکانی برای تو آماده می کنم"
"،و من دوباره بر می گردم"
و تو رو پیش خودم میارم،
پس شاید جایی که من هستم،
".تو هم در آن قرار بگیری
خواهر...
شما باید دعاها رو تکرار کنید.
کلمات رو بعد از من تکرار کنید.
".من میرم، و مکانی برای تو آماده می کنم"
و دوباره بر می گردم و من تو رو به جایی که خودم هستم می برم.
پس شاید جایی که من هستم تو هم در آن قرار بگیری،.
آه، خواهر. بیاید دوباره سعی کینم.
".من میرم، و مکانی برای تو آماده می کنم"
نه.
چی گفتین؟
نه.
من نمیرم.
به خودت بگو...
که من نمیرم.
وایولا، تو باید این دعا ها رو تکرار کنی.
این دیگه فقط درباره ی بدنت نیس، عزیزم.
روحته که باید درمان کنیم.
- .من نگران روحت هستم- نه.
پردیتا، نه.
تو بهشون بگو، خواهر.
به این کشیش و خدایی که اون درباره اش حرف میزنه بگو.
".بهشون بگو "نه
خدا می خواد وقتی که اون وارد خونه اش میشه روح پاکی داشته باشه.
خدا باید بدونه...
اون خودش خواهرم رو اینطوری ساخته.
اگر اون بگه که نمیره اون این کار رو نمی کنه،.
زمان به اون توجهی نکرد.
روزها به هفته ها، ماه ها سال ها تبدیل شدند.
سیارات بی تفاوت،
به دور خورشید چرخیدند.
و، بعد...
ایزابل.
پنج سال گذشت و همه چیز تغییر کرده.
ایزابل.
چند دقیقه ی دیگه، لطفاً.
تو حتی نمی تونی اون کتاب رو بخونی.
به اندازه ی کافی می تونم بخونم.
وقت خوابیدنه.
همونطور که قبلاً هم گفتم، سه بار.
نه.
یه رقص سریع.
نه.
پس، فقط یه بار.
- .ولی الآن وقتشه که بری بخوابی- فقط یه بار.
آقای محترم.
آه، درسته اوه، داری پیشرفت می کنی..
آره، فکر می کنم که دیگه تقریباً آماده ای.
ما به آهنگ نیاز داریم.
نه، نداریم.
در اصل، برای یادگیری رقص فقط به اعداد نیاز داریم.
یک، دو، سه.
بچرخ، دو، سه.
خاله، ما به آهنگ نیاز داریم ، نه؟
ما باید بخوابیم.
آه، تو خیلی خسته کننده ای.
اوه، که اینطور؟
می دونی چه شکلی باید برقصی؟
قطعاً من می تونم برقصم خانم جوان..
من هیچ وقت رقصیدن تو رو ندیدم.
اون این رو نمی دونه، پردی.
خیلی خوب می دونم.
- ...اوه، اوه، نه، نه، نه، نه- فقط یه بار.
بیا به این دختر جوان نشون بدیم که این چه شکلی بی نقص انجام میشه.
وایولا فراتر از تمام انتظاراتِ...
پزشک ها و امثال کشیش ها پیش رفت.
او زنده ماند و خیلی تنها بود.
مامان، تو بیداری!
ایزابل تو نباید نزدیک ِ مامانت بشی عزیزم.
وای، بیرون از تختت چه کار می کنی اینجوری سرما می خوری.
نمی خوام مجلس رقص رو از دست بدم.
بیا، بیا ببرمت اتاقت چند تا گیاه برای چای آماده می کنم.
من چای نمی خوام من می خوام با دخترم حرف بزنم..
من رو ببر به تخت خوابم.
البته.
- .معذرت می خوام- نیازی نیست.
- .می دونی، من هم می تونم با اون برقصم- می دونم.
می تونم با شوهرم برم مهمونی
نیازی ندارم که تو این کار رو به جای من انجام بدی.
این یا هر کار دیگه ای رو.
من هیچ وقت این کار رو نمی کنم.
خوب بخوابی، خواهر.
بعضی ها در روستا می گفتند که مرگ سراغ وایولا اومده بود.
در واقع، شبانه.
در چند سال اول،
کالسکه تیره ای که یک اسب تیره اون رو می کشونه،
جلوی درهای عمارت بلای و آن را پس فرستادند
در اصل آنها دفعات زیادی آن کالسکه را پس فرستادند.
طوری که اون دوباره سراغ عمارت بلای نیومد.
♪من و عشقم ♪
♪ زیر درخت بید مجنون دراز کشیده ایم♪
♪و حالا من تنها دراز کشیده ام♪
♪ و کنار درخت اشک می ریزم♪
♪"می خوانم "ای بید والی♪
♪ کنار درختی مه همراه من گریه می کنه♪
♪"می خوانم "ای بید والی♪
♪ تا کسی که دوست دارم پیش من برگرده ♪
تو هر روز همین رو می گی ولی به نظر داری بدتر و بدتر میشی،.
بانوی عمارت بلای.
من همچین چیزی رو نمی خوام.
- .دروغ میگی- دروغ نمیگم، وایولا.
دروغ گو.
اگر اون بعضی وقت ها به من نگاه می کنه بخاطر اینه که اون تنهاست.
و اون یه انسانه.
بخاطر اینه که توی پنج سال گذشته تنها کاری که انجام داده...
سوگواریه.
- .من اجازه نمیدم- تو این کار رو نمی کنی.
می دونم، متوجه شدم.
تو باید به فکر اون باشی، وای.
به فکر ایزابل باش.
که برای اون چی باقی میذاری؟ چه خاطراتی از تو رو با خودش حمل می کنه؟
اینه؟ این مدل از تو؟
با اینکه خیلی دوست دارم وایولا ولی لطفاً بذار خاطراتش این نباشه.
قبل از ششمین سال زندگی پر از درد وایولا،
دستور داد که تمام لباس ها و جواهراتش رو به که قبل از
روزهای مریضی اش خریداری کرد بود به اتاقش بیارن.
من توی انگشتر ها و
یا لباس هام دفن نمیشم.
انگشتر هام و گیپورهام و ابریشم های من.
الآن بدون هیچ غروری می تونم بگم که اونا دیگه به درد من نمی خورن.
ولی اون برای دخترمون میراث با ارزشی میشن.
و برای همین، من اونا رو نگه میدارم.
تو بخاطراون، از اینا مراقبت می کنی.
تا لون بزرگ شه و بتونه از اینا استفاده کنه.
اونا رو کفن کردن...
و با گلبرگ های رز پوشوندن.
اینجوری رنگ هاشون خراب نمیشه و توی تاریکی با عطر شیرینی باقی می مونن.
بهم قول میدی، آرتور؟
چه قولی باید بدم؟
بهم قول میدی که اونا رو برای دخترمون نگه داری؟
که تو کلید رو نگه میداری،
و به هیچ کس نمیدی،
به جز دخترمون.
بهم قول بده.
بهت قول میدم.
با گذشت زمان سرمایه ی آنها کمتر شد،
آرتور تجارت های بیشتر و بیشتری نیاز داشت.
و باید مسافت های بیشتری را برای مکان های شگفت انگیز و غنی می پیمود.
و با رفتن آرتور تمام تظاهرات کنار گذاشته شدند،
شاید ساعت بود.
شاید این حقیقت بود که همه چیز در این دنیا به جایی میرسه که...
فراتر از حد تحمل می شود.
ولی اون شب وقتی پردیتا خواهرش رو دید،
فکری به سرش زد.
این صدا یک سال پیش هم به سراغ او آمده بود.
و مثل سوزش های ریه ی وایولا در جاهایی مخفی رشد کرده بود،.
این کلمات ذهن او را در شب مخدوش و بیدار کرد.
کلمات همانند بیماری وایولا در سینه ش رشد کردند.
مصرانه، پخش شده بود.
یک زمزمه در گوشش بود در تمام بدنش.
و الآن، این کلمه سمت شونه ها و آرنجش خزید.
تا موقعی که این کلمه در دستانش زنده شد.
این کلمه این بود...
".ترحم"
و این کلمه یک دروغ بود.
بخاطر اینکه این در ذهن یا قلبش ترحم نبود.
وقتی اون دستش رو حرکت داد.
همه سیلی ها ، همه تحقیر ها و همه روزهایی که گذشت بودند.
همه ی اون لحظات بعد از آخرین دعا.
کلمه ی دیگر بود که تمام مدت او را آلوده کرده بود.
او در آخر فهمید که این کلمه "ترحم " نبود.
نه...
این لغت همیشه این بود...
".کافیه"
آرتور این فقدان را آگاهانه و مثل یک مرد به دوش کشید.
من محافظت می کنم.
در چشمان پردیتا او پژواکی از وایولا را حس می کرد.
و این پژواک، بلند و بلند تر میشد،
انقدر که او نمی توانست شعر های بقیه را بشنود.
آنها با هم ازدواج کردند.
تقریباً در خفا.
چیزی که در آن زمان با تمسخر گفتن که.
وایولا که فوت کرده، از این موضوع با خبر نشه.
و در شب عروسی آنها،
وقتی که پردیتا تو در جایی که برای خواهرش بود اقامت گزید،
همه هر چی را که می خواستند به دست اوردند.
در طول سه سال اول ازدواج آنها،
خانم لوید جدید نتوانست که خود فرزندی به دنیا اورد.
و دختری که به فرزندی قبول کرده بود نمی توانست اون رو به عنوان مادرش قبول کند.
و آرتور هم خسارت های مالی زیادی را متحمل شده بود.
به خاطر شرایط پیش آمده،
مجبور به تعدیل نیرو شد.
و پردیتا ناچار شد که بانوی کم قدرت تری
از خواهرش باشد.
خیلی وقت بود که او فهمیده بود که...
که کمد عظیم لباس های خواهرش رو برای استفاده ی خواهر زاده اش...
کنار گذاشته بودند.
و صندوق را در آن زیر شیروانی تاریک و پر از خاک و غمگین گذاشته بودند.
فکر اینکه این پارچه های اعلا باید...
منتظر دستورات یک دختر بچه باشند تهوع آور بود،
برای همین،
در ششمین سالگرد مرگ وایولا...
پردیتا دیگر نتوانست تحمل کند....
خونه نیاز به تعمیر داره.
وضع مالیمون، خیلی خرابه.
راه حلش بالای سرمونه.
ما دیگه حتی نمی تونیم خدمتکار داشته باشیم.
و بالای سرمون، یه صندوق پر از ابریشم و جواهرات و پارچه های کتانه.
- ...پردیتا- حتی اگر برای نجات ما کافی نباشه،
برای نجات کشتی کافیه.
- .نه- اگر اون می تونست پیش بینی کنه...
که اوضاع چقدر بحرانی میشه که تو چقدر اوضاع رو بحرانی کردی...
اون هم می خواست همین کار رو کنیم.
- من؟- بله.
مگه تو مسئول امور مالی ما نبودی شوهر عزیزم؟
تو املاک ما رو به خاک سیاه نشوندی
خواهرم بیشتر از همه می خواست که این عمارت توسعه پیدا کنه،.
اون هر چیزی که در توانش بود رو انجام میداد تا این عمارت رو نجات بده.
و تو این رو می دونی.
اون برای ایزابله.
این عمارت برای ایزابله.
و ما داریم اجازه میدیم قبل از اینکه اون بزرگ شه اینجا خراب شه و از بین بره.
این رو یه بار برای همیشه میگم، پدریتا...
این دیگه جای بحثی نداره.
و اگر دوباره این موضوع رو پیش بکشی، خیلی ناراحت میشم.
خیلی خب.
خوشحالم که فهمیدم ارزشم چقدره.
من قربانی اخلاق یه آدم دمدمی مزاج هستم.
عزیزم، این دمدمی بودن نیست
با وایولا.
البته.
ما نباید عهدمون رو با وایولا بشکنیم.
ولی وایولا چه حقی داشت که آینده ی ما رو خراب کنه؟
اون چه حقی داشت که تو رو مجبور کنه تا یه آدم پست و بی رحم باشی.
دیگه بسه.
پردیتا؟
شنونده ی عزیز، ما به یک شب دیگر،
می رویم.
به شبی که در وایولا در آن خوابیده بود.
اون می خوابید.
بیدار میشد.
راه می رفت.
می خوابید.
بیدار میشد.
راه می رفت.
و مدتی گذشت.
چه مدت استدلال این موضوع غیر ممکنه،.
خوابیدن.
بیدار شدن.
خوابیدن.
راه رفتن.
و بلاخره، مثل همه...
اون همه چیز رو پذیرفت.
اون پذیرفت که مرده.
اون پذیرفت که شوهرش اون رو فراموش کرده و داره به زندگیش ادامه میده.
پذیرفت که دخترش داره بدون اون بزرگ میشه.
و پذیرفت که اتاقش یه رویا بود.
یه سازه ی دروغین که به
صندوق ترجیح میداد.
ولی او در پایین این برزخ منتظر دخترش بود.
دانستن اینکه این در روزی باز خواهد شد یک جایزه بود.
روزی، کلیدها قفل ها را باز می کنند.
و اون روز ایزابل صندوق مادرش رو باز میکنه...
و جایزه اش رو می گیره.
هر دو جایزه می گیرند.
روزها گذشتند و شب ها سپری شدند،
مدت ها سپری شدند و بالاخره زمانش فرا رسید.
زمانی که بتواند شوهرش را ببیند.
او گذشت زمان رو ندید فقط غم و اندوه او را دید.
فقط همین.
پس او خسته...
خوابید و صبر کرد.
آنها بانو پردیتا را دفن کردند و شروع به ساختن یک زندگی جدید کردند.
دیگر تجارتی وجود نداشت عمارت خالی بود،.
و خانه خالی از شادی و روحیه شده بود.
آنها از آن عمارت دور شدند،
عمارت را فروختند و یک عمارت خلوت تر و کوچک تر پیدا کردن
که فقط برای آن دو ساخته شده بود.
آن دو، و همچنین...
وایولا.
بلاخره او می توانست با آن دو باشد.
همسر و فرزندش.
اهمیتی نداشت که آنها نمی توانستند او را ببینند او را لمس کنند، صدایش را بشنوند.
این اهمیتی نداشت.
او با آنها بود و این چیزی بود که اهمیت داشت،
آنها داشتند عمارت بلای را ترک می کردند،
و هر چیزی از وسایلشون باقی مونده بود را رها کردند.
پاداشش برای این همه سال جدایی.
برای تمام دردهایی که در قلب خسته اش بودند.
اما آرتور به عنوان یه آدم خرافاتی بزرگ شده بود
و ترس رو توی چهره ی بی روح پردیتا دیده بود.
خرافات اون از عقلش پیشی گرفتند اما در عین حال اعتماد به نفس بالایی داشت،.
هر نفرینی که همسر دومش رو از او گرفته بود،
دخترش رو در خطر چنگال سرد اون قرار نمی داد.
دخترش، یا هیچ کس دیگه ای رو.
آخرین اهانت که تبعید به اعماق باتلاقی بود،
در حالی که دخترش به سمت بلوغ می رفت.
این رهایی کامل.
قلب وایولا رو خرد کرد.
حس کشیده شدن به سمت جاهای دیگه،
قلمرویی فرای این دنیا،
طی سال ها بعد از مرگش محو شد،
اما حالا بی درنگ اون رو پس زد.
با هر ذره ی تمام اراده اش،
حتی وقتی که بیمار بود، بر خلاف تمام احتمالات
وایولا از اون جا نمی رفت.
بزرگترین دختر ویلوبی که زمانی بانو لوید عمارت بلای بود،،
بعضی ها زمزمه می کنن که به دلیل لجبازی مطلق، در اون جا موند،.
کشش دنیای بعدی رو نادیده می گرفت و کشش خودش رو ایجاد می کرد،،
کشش اراده ش،
این کشش، زمین عمارت بلای را برای همیشه تغییر داد.
و باز دوباره، اون می خوابید.
بیدار می شد.
و راه می رفت.
طوری که انگار از کابوسی بیدار شده،
به سمت خانه اش برمی گشت،
و هر بار حس می کرد که این یک رویا ست.
حس می کرد که داره وارد اتاق خوابش می شه،
اتاقی که زمانی متعلق به اون و همسرش بود،
و دختر نوزادش،
تا شاید کابوس ها فروکش کنه،
تا شاید بتونه به سادگی تو گرمای پتوهاش فرو بره...
و خودش رو در دامن خانواده ای جا بده،
که همیشه منتظر اون هستن.
و اون به تختی خالی خیره می شد...
و وایولا به یاد می آورد.
و همین یادآوری، دوباره به اون صدمه می زد.
قلبش دوباره خرد می شد،
در دامن خودش می سوخت،
دردی سوزاننده که اون امیدوار بود در آب های...
سرد و گل آلود عمارت، آروم بگیره.
خونه ی جدیدش.
از این جهت، اون می خوابید،
و فراموش می کرد.
و بعد از فراموش کردن، بیدار می شد.
راه می رفت.
چند شب، چند بار راه رفتن...
دیگه نمی توانست آنها را بشمارد.
توجهش فقط به رو به رو بود،
فقط به تختی که هدفش بود،
و به دخترش که بهش باور داشت هر بار که بیدار می شد،،
در اون جا منتظرشه.
حتی متوجه نشد که یک دهه گذشته،
حتی بعد از شیوع طاعون در روستا هم متوجه نشد،
که عمارت خالی تبدیل به منطقه ی قرنطینه شده،
چون که مرگ پر سرفه جامعه ی پیشین اون رو در بر گرفته بود.
اون کجاست؟
تو این داخل چیکار می کنی؟
امن نیست.
نباید بدون لباس محافظ توی این قسمت...
کجا؟
و بعد از این که پزشک طاعون مرد،
اون به سرعت فراموش شد اتفاق عجیبی رخ داد،.
کشش اون، به نظر می رسید که او جاذبه ای را ساخته،...
که او را در این زمین نگه داشته بود.
که او را در این برزخ نگه داشته بود
بقیه را هم زندانی کرده.
او می خوابید،
و درست مثل رویاهای دیگه فراموش می کرد،.
و بعد از فراموش کردن، بیدار می شد.
راه می رفت.
وایولا حتی متوجه تلاش به نابودی روح اون، نشد.
از این جهت، کشیش بیچاره،
دومین نفری که بر سر راه وایولا قرار گرفت.
او می خوابید،
فراموش می کرد و فراموش می کرد و فراموش می کرد.
و با فراموش کردن،
دردی و رنجی هیولا مانند.
همه چیز محو می شود.
همه چیز گوشت، سنگ، حتی خود ستاره ها..
زمان همه چیز رو از بین می برد رسم دنیا همین است،.
گذشته می گذره، خاطرات محو می شن و همچنین، درسته، ارواح هم همین طور،.
همه چیز در مقابل زمان به زانو در میاد،
حتی روح.
بیداری، راه رفتن، و باز فراموشی.
اسمش، فراموش شد.
اسم خواهرش، فراموش شد.
در حالی که خاطراتش اون رو ترک کردن،
چهره اش هم همین طور شد.
چیزهای خیلی کمی رو به خاطر می آورد...
اما یک شب، دختری رو در تخت قدیمی دخترش پیدا کرد،
و به یاد نداشت امیدوار بود چه کسی رو ببینه.
فقط این رو به خاطر داشت که این همه مسیر رو اومده
تا بچه ای رو پیدا کنه،
و بچه ای در اینجا بود.
حتماً همون بچه ایه که به دنبالش بوده.
حتماً.
اون می خوابه، و محو می شه.
و محو می شه و محو می شه.
وهمین طور، بقیه.
اون هایی که روحشون در مدار نگه داشته شده بود،
اون بیچاره هایی که توی کششی که اون توی عمارت بلای...
به وجود آورده بود گیر افتاده بودن.
اون ها هم داشتن محو می شدن.
بزرگترین دختر ویلوبی که زمانی بانو لوید عمارت بلای بود،،
حالا فقط یه خیاله، یه احساس،
اصلاً زنی نیست، اصلاً انسانی نیست بدون اسم و یا چهره،.
فقط نیاز.
نیاز...
و تنهایی.
و خشم.
سرنوشتش یه کابوس بود.
سرنوشتی که به سر تمام گرفتارهای عمارت بلای اومد.
سرنوشتی که به سر کسی که زمانی خواهر وایولا بود اومد،
و حالا توی زیرشیروونی فراموش شده.
بدون اطلاع از این که زمانی خواهری داشته.
تا بکشه یا به دستش کشته بشه.
سرنوشتی که به سر هر کسی اومد که بخت بدش،
اون رو توی مسیر همیشگی اون قرار می داد.
وایسا.
وایسا!
سرنوشتی که به سر نوکر بیچاره اومد،
خیلی سال بعد.
سرنوشتی که به سر هر کسی اومد که به هر دلیلی توی بلای می مرد،،
که توی چنگال کشش وایولا گیر می افتادن،
حتی اگر چنگال سرد اون بهشون نخورده بود.
امیدی برای هر کسی که بخت بدش باعث می شد
توی زمین بلای بمیره، وجود نداره.
قربانی های بلای هیچ امیدی ندارن،
چه قربانی سرنوشت باشن،
چه قربانی ستم،
یا بیماری، یا قربانی همدیگه.
و ظاهراً هیچ امیدی برای معلم جوان...
که به تعداد زیادی از مرده ها برخورد می کرد،
اون قربانی های بیچاره ی کشش وایولا،
که در نهایت به مسیر سرنوشت خودش قدم گذاشت.