تسخیر عمارت بلای ارائه شده توسط سایت مووی شو مترجم: مرتضی و شهرزاد
بسته ی پستی رسیده
- .ممنون - خواهش می کنم .
ارباب وینگریو خلوت دفترش رو، بسیار به
راحتی خونه ش توی لندن ترجیح می داد.
خودش رو اون جا حبس می کرد روز و شب خودش رو درگیر کارش می کرد،،
توی روند کاری شبانه ش،
تا وقتی که روحش رو در اون جا از دست داد،
تا وقتی که درونش جایی برای هیچ چیز دیگه باقی نموند.
تا وقتی که حس کرد...
بیشتر از همیشه شبیه به خودش شده.
چه خوب، چه بد.
خانم کلیتون تماس گرفتن.
و؟
فقط می خواستن خبر بدن درباره ی بچه ها گزارش دادن..
و بچه ها چطورن؟
گفتن که بچه ها خوبن اما کمی نگرانن،،
و اگر بتونید یه تماس باهاشون بگیرید خوشحال می شن براتون توضیح بدن.
گفتن یه چیزهایی هست،
گفتن چیز نگران کننده ای نیست، اما...
چیزهایی که ممکنه بخواید درباره شون بدونید.
نیازی نیست.
خوشحالم که حال بچه ها خوبه.
البته.
آخر هفته ی خوبی داشته باشی.
آه...
ممنون.
امشب چی بخورم؟
همین رو می خورم.
شارلوت!
خیلی دیر رسیدم؟
- .به موقع رسیدی - به موقع رسیدم؟
- .آره، نزدیکه، اما هنوز نه - خدا رو شکر .
شارلوت من اینجام!
من... من راستش فکر نمی کنم الان زیاد براش مهم باشه.
بچه ش زود به دنیا اومده.
خیلی زود.
پیش میاد، نه؟
اگر می دونستم انقدر زود به دنیا میاد از اینجا نمی رفتم.
خب، رسیدی، مشکلی نیست.
نمی تونم تولد دختر خودم رو از دست بدم.
هیچ وقت چرا به بیمارستان نرفت؟.
اگر دکتر به اینجا می اومد سریع تر بود.
چون زود به دنیا اومده باید می بردیش بیمارستان.
بیمارستان دو ساعت فاصله داره دکتر 40 دقیقه فاصله داشت..
- مایلز؟ - اون خوبه، خوابیده .
خیلی خب.
معمولاً این وقت صبح نمی بینمت.
آه...
آره، خب، می دونستم... آم...
می دونم که پنجشنبه ها زود شروع به کار می کنی.
پس،
فکر کردم برات کمی قهوه بیارم.
شما آمریکایی ها با اون قهوه تون.
ممکنه ازش خوشت بیاد.
به سلامتی.
گمونم بهترین قهوه رو درست نمی کنم.
اهم.
هفته ت چطور بوده؟
خوب بوده.
آره، آمم...
بچه ها کمی عجیب رفتار کردن، جدیداً.
راستش، همه چیز کمی عجیب بوده.
و اوون نیستش.
تو هم نیستی.
همم.
و هانا رو کمتر و کمتر می بینم.
اون فقط...
می ره بیرون، گمونم.
خودش تنها.
گاهی، سرم رو بر می گردونم، و اون ناپدید می شه.
گاهی، آدم ها باید تنها باشن.
فقط برای این کار بیدار شدی؟
نه.
فقط منتظر بودی تا من برگردم.
می دونستم که امروز قراره برگردی، اما...
نه، دلیل خاصی نداشت.
بچه ها بیدارن؟
آم، نه، نه، هنوز خوابن.
پس با طلوع خورشید بیدار شدی.
و تو، آه...
توی آشپزخونه یواشکی راه می رفتی و خودت تنهایی قهوه ی بدمزه درست می کردی،
که فقط ساعت 6 صبح بیای سلام کنی،
بدون هیچ دلیل خاصی؟
چه شیطونی.
باشه.
من... من از طوری که برخورد کردیم خوشم نیومد.
مگه چطور رفتار کردیم؟
اشتباه.
و من... و من می خواستم...
می خواستم یه کاری رو درست شروع کنم.
پس، فکر کردم با قهوه شروع کنم.
در این باره مطمئنی؟
چون هر بار که ممکنه مطمئن باشی،
یه عادت رو مخی داری که می پری عقب،
مثل این که یه حشره ی ترسناک دیدی.
راستش، شاید این طوری بهتر باشه.
اما همچنین از زندگیم همین طوری که هست خوشم میاد.
خوب و خسته کننده.
آره، نمی خوام مزاحم اون بشم.
باید همه چیز رو خسته کننده نگه داریم،
این طور نیست؟
فلورا؟
فلورا!
فلورا، فلورا!
هی، هی.
هی.
داری چیکار می کنی؟
حالم خوب نیست.
چه مدته این بیرونی؟
همین الان بیدار شدم.
نمی دونم.
سلام؟
مایلز؟
تویی؟
صبر کن!
تو کی هستی؟
صدام رو می شنوی؟
من فلورام.
مامان، مامان!
مامان!
چیه؟
یه نفر توی اتاقمه یه پسر بچه..
اوه، مایلز!
- .به خاطر خدا - مایلز نیست .
نیست، اون...
عمو هنری؟
اوه.
سلام، فلورا.
تو اینجا چیکار می کنی؟
دیشب نتونستم به شهر برگردم.
عمو هنری دیشب اینجا موند.
توی یکی از اتاق های مهمان ها.
و همین الان داشتم صبح به خیر می گفتم.
آره.
همین الان شنیدم گفتی یه نفر توی اتاقته.
بیا! ببین، سریع!
می بینی؟ هیچ کس نیست.
الان نه،
اما یه نفر بود.
قطعاً بود.
و نگو که نبوده!
باشه، باشه. یه نفر بوده.
می گی، یه پسر بچه بود؟
کوچیک بود، مثل من.
اوه، هیچ کس مثل تو کوچیک نیست.
خب، اگر پسر بچه ای اینجاست،
و فقط تو می تونی اون رو ببینی،
شاید می خواد باهات دوست بشه.
نه، اون یه مشکلی داره.
صورتش کامل نیست.
اوه، نه.
حتی دهن هم نداره.
خب، پس گمونم شنونده ی خیلی خوبیه.
هیچی مثل اون برای یه دوست مهم نیست.
درسته.
و اگر بتونه گوش بده شاید دوست داشته باشه بعضی از داستان هات رو بشنوه،.
اما... چطور می تونه باهام دوست بشه
اگر... نمی تونه اسمش رو بهم بگه؟
خب، شاید بتونی یه اسمی بهش بدی.
می تونی یه داستان کامل براش بسازی.
آه، من هم وقتی همسن تو بودم، دوستی داشتم.
راستش، توی همین خونه.
اون یه سرباز بود،
و من خیلی ازش می ترسیدم،
تا وقتی که براش یه داستان ساختم.
وقتی براش داستانی ساختی، خوشحال شد؟
اوه، آره.
پس، شاید بتونم این کار رو بکنم.
یه داستان براش بسازم.
این شد دختر شیرین خودم.
بابا کی از اسکاتلند برمی گرده، مامان؟
آه...
آم...
به زودی، عزیزم.
این عجیبه.
واقعاً؟
فکر کنم...
چون که...
خب، گمونم به خاطر اینه که من زیادی بزرگ شدم.
درسته؟
آره، گمونم همین باشه.
حس می کنم باید کوچیک تر باشم.
خب، راستش، باید پنج سالت باشه.
وقتی این اتفاق افتاد پنج سالت بود.
پس،
چرا من پنج سالم نیست؟
من پنج سالم نیست من هشت سالمه،.
چرا سنم اشتباهه؟
می دونی که چرا، نه؟
چون که این یه خاطره ست.
درسته.
دوباره توی یه خاطره ی دیگه فرو رفتم.
درسته.
بیشتر و بیشتر داره اتفاق می افته،
نه؟
درسته.
مدام توی خاطراتم گم می شم،
و بعد کم کم متوجه می شم،
و همه چیز تموم می شه وقتی که من...
بیدار شو.
هی.
هی، همین الان...
یهو به خواب رفتی.
تو فقط...
چه... چه اتفاقی افتاد؟
نمی دونم.
متأسفم.
کمی احساس عجیبی دارم.
اوه، مشکلی نیست، ما...
ما فقط می خوایم بدونیم که حالت خوبه....
داشتید چیکار می کردید؟
داشتیم صحبت می کردیم.
داشتیم، درباره ی قدم زدن حرف می زدیم.
قدم زدن دیشبت.
و، آه...
و تو یهو...
خب، به نظر می رسید که تو غش کردی،
اما...
الان حالت خوبه؟
خیلی خسته م.
دوست دارم بیشتر بخوابم.
اما خواب ببینم...
نه خاطره.
این بار، خواب ببینم.
باشه.
خانم کلیتون بودن.
گفتن فلورا توی خواب راه می رفته.
- و حال اون خوبه؟ - مطمئن نیستم .
اگر حالش خوبه، همین مهمه.
و اگر نیست؟
اگر نیست، چرا با یه دکتر لعنتی تماس نمی گیره؟
بله.
منزل فلورا.
سلام، فلورا.
عمو هنری هستم.
سلام.
حالت چطوره، عزیزم؟
مادرت...
مامان چی؟
خب، می خواستم بگم، آه...
دوباره اون پسربچه رو ندیدی؟
اوه، نه، هنوز نه.
اوه، خب، مشکلی نیست، نه؟
حالا، داری براش یه داستان درست می کنی؟
دارم سعی می کنم.
اما بابا می گه اون یه جور وهم خاصه.
ببخشید؟
می گه یه جور وهم خاصه همین..
می گه یه وهم خیالیه.
توی تخیلاتم.
خب، به بابات بگو این تخیل هم به یه داستان نیاز داره.
خودت بهش بگو.
بابا، عمو هنری پشت خطه!
چی؟
صبر کن.
اون می گه تخیلات هم به داستان نیاز دارن.
ممنون، عزیزم.
چی شده، هن؟
سلام، تو برگشتی.
درسته، فقط برای مدتی.
دیشب پرواز کردم آخرین پرواز گلاسگو،.
کار یهویی بود، اما نگران این قضیه نباش....
- .فردا برمی گردم - آه، آفرین .
مطمئنم بچه ها خیلی از دیدنت خوشحالن.
از کجا می دونستی؟
چی رو؟
که من برگشتم.
یا تو... چرا تماس گرفته بودی؟
من فقط...
داشتم دنبالت می گشتم.
سعی کردم با گلاسگو تماس بگیرم و من نتونستم پیدات کنم، پس،...
گفتم اگر هتلت رو عوض کردی، شارلوت خبر داره.
نه، نه، من هنوز توی...
خب، به هر حال، پیدام کردی چی شده؟.
خب، من...
خب، راستش سوال خودم رو جواب دادم.
توی زمانی که داشتیم... صبحت می کردیم.
یه فکری براش کردم.
اوه، خب.
آفرین.
البته.
سفر سلامت.
لعنتی.
نمی دونم سعی می کنی از کی قایم بشی.
بهتره بیای داخل.
خب...
امشب تصمیم گرفتیم هر دو نوشیدنی رو بخوریم.
و این که مال سال 62ـه.
مطمئنی که هنوز می تونیم پولش رو بدیم؟
بعد از این که پیتر تمام پولت رو به جیب زد.
تمامش نبود.
یک چهارم میلیون چقدره؟
و پول مایلز، به هر حال، مال تو نیست.
من همه ش رو گذاشتم سر جاش...
تو این رو می دونی.
نمی دونم چرا خودم رو برای تو توجیه می کنم.
تو همه چیز رو می دونی.
اوه.
اون احتمالاً تا الان خوابیده.
دوباره آشپز رو بیدار می کنی یا خدمتکار،.
یا اون آمریکایی کوچولو.
تماس ها دارن اون ها رو می ترسونن.
خودت می دونی.
جامعه ی تحصیل کرده.
خب، اون ها باید بهتر از این ها بدونن، نه؟
سال ها وقت داشتن تا این رو بفهمن.
مسئول پذیرش می تونست این رو حل کنه.
این...و تمام مکالمات اون رو.
من کاملاً می تونم.
اون می تونست یه گواهی مرگ بفرسته و جلوی نامه ها رو بگیره،.
می تونست ده ها نامه بفرسته.
می تونست هر بار که چیزی میاد بدون این که
تو رو باهاش اذیت کنه، این کار رو بکنه.
تو حتی نیاز نبود بدونی.
من کاملاً می تونم.
همم.
تو اصرار می کنی انجامش بدی، تا هیچ کس دیگه این کار رو نکنه،
چون هر بار که گواهی مرگ می فرستی،
دنیایی که توش می تونی تظاهر کنی که برادرت هنوز زنده ست
کمی کوچیک تر می شه.
این طور نیست؟
من تظاهر به هیچی نمی کنم.
خب، پس آدرس این پاکت نامه رو بردار،
و یه گواهی مرگ برای دامینیک وینگریو بفرست،
و بذارش توی صندوق پستی.
حالش چطوره؟
تمام روز خوابیده.
همم.
اما تب نداره، مدام بررسی می کنم.
بیچاره حتماً خیلی خسته ست.
امروز عصر دنبالت می گشتیم.
کجا رفته بودی؟
اوه، آم...
من نمـ...
خب، گمونم همین اطراف بودم.
خدایا، این درباره ی من چی می گه؟ به سختی می تونم امروز بعد از ظهر رو به خاطر بیارم.
اگر فردا همین طوری باشه، با یه دکتر تماس می گیرم.
- .آره، آره، این به نظر درست میاد - با هنری تماس گرفتم، اما ...
اون باهام تماس نگرفت.
من نمی فهمم. منظورم...
چطور یه نفر می تونه...
اون ها تنها خانواده ش هستن.
هنری دیگه دقیقاً خودش نیست.
دیگه نه، منظورم اینه که...
خیلی وقته خودش نبوده.
تا وقتی که شارلوت و دامینیک به اون سفر لعنتی رفتن.
خب، گمونم هیچ کدومشون برنگشتن.
منظورم شارلوت و دامینیک ـه، اما...
راستش رو بخوای، هنری هم برنگشت.
اوه.
هر سه نفرشون فقط...
رفتن.
میای طبقه ی پایین؟
کمی دیگه.
خیلی خب.
می تونیم بریم...
مثلاً، می تونیم همین آخر هفته بریم زود باش، پاتریک سوویزی بازی می کنه..
آره، توی یه کنسرت.
هنوز اینجایید؟
- .اوه، آره - اوه، آره، باید همه چیز رو می شستم .
بعلاوه، بهم گفته بودن که بیشتر بمونم.
حالا، کی این رو ازت خواسته بود؟
به اون دست نزن.
تو فقط بهش توهین می کنی.
هی، من فکر کردم کمی پیش رفته بودی....
تا وسط راه خونه رفتم و با خودم گفتم روز سختی بوده»،.
«.شاید دختره بخواد دوباره خسته کننده باشه
نظرت چیه؟
- ...بچه ها، من - از بچه ها مراقبت می شه .
من اینجا حواسم به همه چیز هست، شما...
می تونید برید خوش بگذرونید.
- .آه، ما حواسمون به همه چیز هست - آره .
هر کابوس، لولوخورخوره و یا هیولایی زیر تخت باشه،
سریع و خوب حسابش رو می رسیم،
اون هم با قضاوتی منصفانه.
زود باش.
کجا، آه...
داریم کجا می ریم؟
من رو آوردی این بیرون که من رو بکشی؟
اگر به حرف زدن ادامه بدی، ممکنه.
پس، آه...
زیاد جای پنهانی وجود نداره حتی توی زمینی به این بزرگی،.
- .اما این یکی... خاصه - وای، خیلی خوشگله .
- تو اون رو کاشتی؟ - آره .
این گل ماهه.
خیلی سخته توی انگلیس پرورشش داد.
آره، اما...
ارزشش رو داره.
درسته؟
نه؟
این گیاه فقط دو ماه در سال گل می ده.
و فقط در طول شب.
هر غنچه، فقط یک شب،
این گل ها تا صبح می میرن،
و فرداشب غنچه های جدید شکوفه می زنن و بعد می میرن،.
سه هفته ی دیگه تمام این گیاه می میره،.
و توی بهار باید یه گل ماه جدید بکارم،.
برای گلی که فقط یه بار گل می ده، تلاش خیلی زیادیه.
آدم ها برام چنین حسی دارن.
تلاش خسته کننده.
و چیز زیادی هم نشون نمی دن.
همه شون؟
همه شون.
حتی تو.
حتی من.
به خصوص من.
پس، گفتم زحمتت رو کم کنم.
بپریم به آخرش.
سعیت رو بکن.
چرا که نه؟
خب، شروع کنیم، باشه؟
همم.
باشه.
مامانم لوییز بود.
بابام دنیس.
دنیس وقتی لوییز 18 سالش بود باهاش ملاقات کرد.
اون 24 سالش بود.
یه سال بعد، برادرم دنی به دنیا اومد، کاملاً غافلگیر شدن.
و بعد من، گمونم کمتر از اون غافلگیر شدن.
بابا شروع به کار توی معدن زغال سنگ می کنه.
پول بیشتری توش هست.
کمی بیشتر،
الان دیگه به ندرت خونه میاد و لوویز، خب،...
لوویز خونه ست پیش بچه ها خودش هم اساساً یه بچه ست،.
یه بچه که دو بچه داره و یه شوهر که 600 متر زیر زمینه،.
پس، کاری می کنه که بچه ها می کنن.
بازی می کنه.
خب، بابا زیر زمینه و مامان داره با بقیه می گرده،...
مسئله ی معدن زغال سنگ اینه که...
خب، چیزی که حالا که بزرگترم بهش فکر می کنم...
اون پایین هیچ گیاهی نیست.
هیچ زندگی ای نیست.
می دونی، این مردها...
می فرستیمشون توی اون خرابه ی تاریک به دنبال چیزی مرده حفاری کنن،.
پس... بابا هم حالا مثل چیزهای مرده شده،
انقدر پیر و بدون حیات که در نهایت می سوزه،
و این زندگی اون بود.
در حالی که مامان هر کاری می کرد که حس زنده بودن کنه.
تمام اون مرگ ها،
اون مرگ تاریک و گرد مانند، تمام صورتشه،
دست هاش، ریه هاش وقتی میاد روی سطح زمین.
توی دنیای اون نه برگی، نه شاخه ای و نه گلی هست،
و وقتی بالاخره از اون قبر بالا میاد،
و بالاخره به سرزمین زنده ها برمی گرده...
بهش می خندن.
همه می خندن چون که تمام شهر می دونن که بچه ی جدید،
برادر کوچیکم، مایکی، مال اون نیست.
پس، دنیس دوباره به معدن برمی گرده،
و اون ها به خاطر وفاداریش ازش تقدیر کردن...
در حالی که اون رو مسخره می کردن.
لوویز، از اون طرف،
بدون شرم درباره ش حرف می زدن و اون رو بی آبرو کردن،.
دخترش رو هم همین طور،
توی مدرسه اذیتش می کردن، توی خیابون.
حتی توی راه خونه.
دنی کوچولو بزرگ می شه،
سعی می کنه خودش رو با سرزنش زن های خانواده نجات بده،
و توی سال 67، لوویز فرار می کنه.
از اون جا می ره،
و من از مدرسه می رم خونه و مایکی رو می بینم...
تنها...
که داره با تمام قدرت جیغ می کشه.
هنوز هم یه بچه ست،
و نمی فهمه چه کاری رو اشتباه انجام داده.
سعی می کنم ازش مراقبت کنم.
اما من فقط یه بچه ام.
بچه ها نمی تونن بچه بزرگ کنن.
بعضی چیزها رو یادم می ره.
مثلاً این که حواسم به قابلمه ی در حال جوشیدن باشه.
پس، یه روز یه اتفاقی می افته.
خدمات اجتماعی درگیر می شن و ما از هم جدا می شیم.
بابا تمام تلاشش رو کرد.
انقدر زیر زمین وقت گذرونده بود که نمی دونست با بچه باید چیکار کنه، چه برسه،...
سه تا بچه.
پس، اون هم ناپدید شد.
بعد، پرورشگاه بود.
فقط یه مشت مرد منحرف پیر،
با زن های بدعنقشون،
که امیدوار بودن با مراقبت از زباله های محلی کمی پول در بیارن.
خیلی زود بعد از اون به لندن رفتم.
اون جا خودم رو توی کلی دردسر انداختم.
چند سال افتادم زندان.
و اون جا شروع به باغبونی کردم.
برای دست های بیکار، کار پرمشغله ای بود.
اما خیلی دوستش دارم.
دوستش دارم.
و بعد خیلی مشخص شد...
که چطور انسان ها...
ارزشش رو ندارن.
اما گیاه ها...
عشقت و تلاشت،
و تمام قدرتت رو،
به پای اون ها می ریزی...
و می بینی که به کجا می رسه.
رشد کردنشون رو می بینی،
و همه چیز با عقل جور در میاد.
پس، آره.
همه خسته کننده ن.
حتی بهترین ها.
اما گاهی...
گمونم، بعد از سالیان سال...
یه نفر...
مثل این گل ماه ممکنه ارزش تلاشت رو داشته باشه،.
ببین، می دونم که مشکلاتی داری.
می تونم ببینم.
می دونم که احساس گناهی رو به دوش می کشی،
اما همچنین می دونم که تصمیم این که کی زنده می مونه و کی می میره با تو نیست.
متأسفم، دنی، اما با تو نیست.
انسان ها طبیعی هستن.
این یه حقیقته.
همه ی ما می میریم.
این یه چیز طبیعی و...
زیباست.
و همه چیز فرو می ریزه و دوباره بلند می شه،
و دوباره فرو می ریزه،
و هر چیز زنده ای از چیزهای در حال مرگ به وجود میاد.
زندگی های بیشتری پشت سر می ذاریم تا جای ما رو بگیرن.
اون زندگی طراوت می بخشه و بازیافت می کنه،
و تا همیشه ادامه داره.
و این خیلی بهتر از
نابود شدن اون زندگیه،
اون هم در اعماق زمین،
تا به سنگی تبدیل بشه که اگر عمر کافی داشته باشه، سوخته بشه.
خیلی بهتره که جوانه رو دید، گل رو.
زندگی های بیشتری پشت سر می ذاریم تا جای ما رو بگیرن.
مثل این گل ماه.
می دونی، تمام زیباییش توی همینه توی فانی بودنش..
تمامش همینه؟
- .یه تیکه ی دیگه توی ماشینه - باشه، میارمش .
اوه، خدای من!
تو چیکار کردی؟
یه نفر رو پیدا کردم که این ها رو می سازه.
اون، خب...
گمونم به قدر کافی شبیهشه.
مشخصاً، نمی شد دقیقاً مثلش باشه.
اوه، اون برق از سرش می پره.
ببخشید که به جشن نمی رسم.
امیدوارم، این جبرانش کنه.
اوه، اون شش سالشه فقط متوجه هدیه ها می شه..
اینجا نه.
هم.
آخرین قطعه ش رو میارم.
آه، شاید بتونیم این رو تا زمان جشن توی اتاق مطالعه قایم کنیم.
به نظر خوب میاد.
عزیزم، ببین برادرت چی آورده.
عالیه.
ببخشید که نمی تونم توی جشن تولد باشم می دونی که چطوریه..
- .وقتی به برلین رسیدم باهات تماس می گیرم - به نظر عالی میاد .
فقط قبل از خوابیدن خواستم چیز کوچیکی بخورم.
به نیروی اضافه احتیاج دارم صبح قراره اینجا آشوب بشه..
تمام اون بچه های اضافه ای که توی خونه می چرخن.
تو هم باید کمی استراحت کنی نمیای اتاق خواب؟.
تولد فلورا...
من رو به فکر واداشت...
اون چه شب عجیبی بود.
واقعاً؟
زیاد اون رو به یاد ندارم.
زیبایی بچه به دنیا آوردن همینه.
می گن که آدم باید فراموش کنه.
در واقع، یه ماده ی شیمیایی توی مغزه.
این تنها راهیه که می تونیم بچه های دیگه به دنیا بیاریم.
اون خیلی زود به دنیا اومد.
همین طوره.
درسته.
و من خیلی غافلگیر شدم.
اما برای بچه ای که انقدر زود به دنیا اومده بود...
به قدری که انتظار داشتم کوچیک نبود.
حساب و کتابش جور در نمیاد، درسته؟
منظورت رو نمی فهمم.
منظورم اینه که، اگر اون زود به دنیا نیومده بود،
و اگر در واقع به موقع به دنیا اومده بود،
این طوری حساب و کتابش جور در نمیاد.
حتماً زود به دنیا اومده، نه؟
وگرنه به این معنی اینه که ماه آگوست شروع دوره ش بوده.
وقتی من توی روسیه بودم.
شش سال.
شش سال طول کشید تا متوجه بشم.
گمونم خودم نمی خواستم، درسته؟
مدت خیلی زیادی اینجا نبودم، درسته؟
تنها...
توی خونه ای به این بزرگی...
فقط تو و مایلز.
تنها بودید.
دوستش داری؟
فلورا!
فلورا! فلورا، داری چیکار می کنی؟
من کجام؟
چی شده؟ حالت خوبه؟ دوباره توی خواب راه رفتی؟
من نمی...
نمی دونم.
گمونم دوباره توی خاطراتم گم شدم.
باشه، زود باش، بیا بریم داخل.
چرا مدام این اتفاق می افته؟
خیلی برای زحمت دادنت متأسفم.
فقط می خواستم قدم بزنم نمی خواستم نگرانت کنم..
بریم کمی صبحونه بخوریم؟ من به شدت گرسنه ام.
ببخشید که مزاحم شدم.
خانم کلیتون دوباره تماس گرفتن.
- ...فکر می کنم شما باید - کسی صدمه دیده؟
به آمبولانس نیاز دارن؟
نه، فکر نکنم به این سادگی باشه.
خدایا، بهت که گفتم!
من در دسترس نیستم، مگر این که کسی صدمه دیده باشه!
خدا لعنتش کنه.
باشه!
باشه.
باهاش تماس بگیر.
هی.
دارید چیکار می کنید؟
می شه فقط این ها رو بذارید توی ماشین؟
قضیه اینه، می تونی دفتر رو نگه داری.
درباره ی چی حرف می زنی؟
دیگه نمی خوام هیچ وقت این ها رو ببینم.
من رو چقدر احمق فرض کردی.
چقدر احمق.
- ...من... من نمی - بچه ها به ندرت سر موعد به دنیا میان، دام .
اما گوش کن،
و این بخش مهمه.
اون دختر منه.
از هر نظر مهمه.
وقتی پوست زانوش رو می کنه،
می گه کابوس دیده...
من پدرشم.
وقتی برای بار اول یه احمقی قلبش رو بشکنه
من اونجام که بهش دلداری بدم.
و وقتی از پدرش بخواد که تو مراسم عروسی کنارش راه بره...
منم، نه تو.
می فهمی؟
بهت نگفته؟
خب، اون رو ببین.
وقتی همه چیز مشخص می شه من اینجام.
من داشتم فکر می کردم.
من داشتم فکر می کردم که کلمه مناسب چی می تونه باشه.
و تو کلمه ی «تبعید» گیر کردم.
نزدیکه.
دندون داره.
ولی نه به اندازه کافی.
و برای الان کافیه،
تو تبعید شدی، برادر کوچولو.
تو از این خونه تبعید شدی.
تو از نزدیک شدن به زن و بچه هام تبعید شدی.
تبعید.
تو دیگه برادری نداری.
یا دختر برادر،
یا پسر برادر.
هیچ کسی.
فقط خودت.
و خودت، هنری...
خود واقعیت...
یه هیولاست.
یه هیولای کوچیک بد ترکیب، مگه نه؟
دلم برات میسوزه.
چون باید باهاش زندگی کنی.
چون باید با خودت زندگی کنی.
و اون یه هیولای آشغال که پوزخند میزنه.
مگه نه؟
هند چقدر دوره؟
«فراتر از «دلم برات تنگ میشه «ولی نزدیکتر از یه «خداحافظ.
می دونم به چی فکر میکنی ولی نباید نگران باشی،.
همه چی خوب پیش میره فقط برای چند هفته اس، عزیزم..
میشه من همراهت بیام؟
چند هفته خیلی طولانیه،
و من نمی خوام اینجا تنها بمونم با مایلز و خانم گروس.
هم.
آه. بفرمایین.
به این میگن طلسم.
من قبلا از اینا میساختم.
خب، هنوزم گاهی میسازم یه عادت قدیمی..
من از وقتی همسن تو بودم اینا رو میساختم.
چی کار میکنه؟
خب، از آدما محافظت میکنه و خوشحالشون نگه می داره،.
دوباره داره اتفاق می افته...
مگه نه؟
چی؟
من واقعا اینجا نیستم.
من خیلی پیر شدم.
مثل اینکه...
ریاضیش جور در نمیاد.
درسته.
دوباره تو یه رویا رها شدم.
رها شدم تو یه جای امن.
دلم برات تنگ شده، مامان.
اوه...
عزیز من.
تو احتمالا الان باید بیدار بشی.
اینو یادت میاد؟ تو بهار بود - تو یادته..
چطور می تونی دو تا کمک داشته باشی؟
ببین چطور میره.
تو ... تو...
داری چی کار میکنی؟
فلورا!
هی!
بدون من داری شام میخوری.
چ - چی؟
- چ...فلورا، چی؟ - من قبلا خوردم، تو اتاقت .
اوون برات سوپ درست کرده - یکی از بهترین کارهام بود..
من یادم نمیاد.
بهت گفتم که خودش نیس.
به نظر که سالم میاد.
ولی عجیب.
من از این بازی خوشم نمیاد.
اشکالی نداره.
من خوشم نمیاد!
احتمالا عموته.
همه چی درست میشه، فلورا نگ - نگران نباش..
الو؟
باز از اون تلفن های سرکاری.
فکر میکنی یه بار خودش جواب بده؟
داره غم انگیز میشه.
فکر نمی کنم برای شما چیزی باشه.
یه بار از ده بار زنگ زدن رو ممکنه خودش جواب بده،.
شاید بشنوی «محل اقامت فلورا»،
بعید.
در همین حین...
اونا فکر میکنن تو یه آدم عجیب غریبی...
که پشت تلفن نفس میکشه.
فقط یه آدم بیکار.
بدبخت، واقعا.
باز شروع شد.
خب، واقعی نیس ولی به هر حال باید بگیریش،.
ببخشید که اومدم.
ام...
خب، نزدیک بودم، و...
نزدیک نبودم.
یه داستان سر هم کردم انقدری وقت ندارم..
اینجا چی کار میکنی؟
اوه، من...
من دقیقا نمی دونم.
ببخشید.
فلورا.
واقعا متاسفم.
باید بهت می گفتم.
من باید خیلی کارها رو متفاوت انجام میدادم.
ما امشب میریم.
به هند.
برای چند هفته.
همونجای که ماه عسل رفتیم.
فهمیدم.
میخواستم خداحافظی کنم.
- .شارلوت - جدی میگم .
کاری میکنم که جواب بده.
شوهرم، خانواده ام.
میخواستم که از من این رو بشنوی...
که چرا به این سفر میرم.
من میتونم درستش کنم.
ولی نمی تونستم بدون گفتنش برم...
دوستت دارم، شارلوت.
میدونم.
خیلی بیشتر از عشق.
خیلی بیشتر از اون.
میریم سراغ اگه مشکلی نداری،
بخش مورد علاقه ی من.
نه، خواهش میکنم.
درد میگیره. این واقعا درد میکنه.
من میخوام دوباره ببینمش.
- .نه - شبی که همدیگرو دیدیم .
بیا.
جواب بده.
نه.
ولی تو باید اینکارو بکنی. میدونی که.
- .نمیخوام - ولی همیشه اینکارو کردی .
بی خیال، چیزی برای ترسیدن نیست تو که می دونی کیه..
این کنسولگری انگلیس تو هنده.
نه، خواهش میکنم.
اونا خبرهای بدی دارن.
- .خواهش میکنم - یه تصادف رخ داده .
سلام.
بله، بفرمایین.
ببخشید، میشه تکرارش کنین؟
یه جور حادثه؟
اوه...
خب، قطعا، حال اونا خوبه.
شما اشتباه می کنین.
انقدر بد نبود، بوده؟
جهنم بود.
هر بارش جهنم بود.
نه.
اون بدترین قسمتش نبود.
حتی ترتیب دادن مراسم خاکسپاریشون،
یا خریدن تابوت های خالی.
نه.
جهنم با بلای تماس میگرفت،
که خبرهای بد رو بده،
و اون اولین صدایی بود که تو سرت شنیده میشد
وقتی تلفن رو بر میداشت.
صدای کوچیکش میگفت...
محل اقامت فلورا.
تو خواب حرف زدن، تو خواب راه رفتن.
دوران سختی رو داشت.
آره.
آره، من...
من نمی دونم چه کاری دیگه ای انجام بدم.
پس، آره، داشتم فکر میکردم صبح ببرمش دکتر.
اون یه روانشناس لازم داره.
ما برای درمان دستور العملهای خاصی داریم.
من بدم میومد فکر نمیکردم جواب بده..
روانشناس من، تامارا خیلی بی رحم بود،.
مثل یه سگ با استخون بود، اون زن.
برای همین، شروع کردم به حرف زدن تا ساکتش کنم.
بعد از یه ماه، فهمیدم که کل شب رو خوابم میبره.
وای.
آره.
ممکنه حق با تو باشه.
من میرم.
اوه.
باید حداقل لباسم رو عوض کنم.
خب، ام...
تو می تونی...
برگردی.
امشب؟ - آره.
امشب.
نمی دونم، پاپینز.
نمی دونم، تو خودت هم گرفتاری.
لعنتی.
باز این.
قطع شده.
مشکل تلفن؟
تلفن قطع شده.
خب؟
خب، نباید اینطوری باشه قبلا اینطوری نبود..
مطمئنم چیزی نیس.
- داری چی کار میکنی؟ - میرم .
- چی؟ - میرم به بلای .
دیوونگیه.
سه ساعت رانندگی میخواد،
و تو همش گیج و منگ بودی خب، برای دو سال....
دلیلش این نیس.
فایده اش چیه؟ پرستار بچه حواسش هست.
به هر حال کاری از دستت برنمیاد.
حس بدی دارم.
اوه، خب، این حلش میکنه.
من حس بدی مثل این رو از وقتی...
پس، داری میری به بلای؟ از دیدنت خوشحال میشن.
و شاید بتونی رو در رو به اون بچه های کوچولو بگی که
والدینشون دقیقا چطور مردن.
و میتونی بهشون بگی چرا در وهله اول
به اون سفر رفتن.
سلام؟
صبر کن!
سلام؟
اوناهاشی.
نترس.
ببخشید که قبلا ترسیدم.
خیلی بی ادبانه بود، ولی...
فکر کردم بهت یه داستان بدم.
پسر بیچاره.
بابت صورتت متاسفم.
بیا.
این رو امتحان کن.
اوناهاش.
اونجایی.
حالا، بیا یه داستان بسازیم...
فقط برای تو.
دوباره انجامش دادم، مگه نه؟
باز رها شدم تو یه خاطره دیگه.
به خاطر اینکه شبی که اینکارو کردم،
شبی که بهت چهره جدید دادم،
فقط پنج سالم بود.
مگه نه؟
چرا هی اینکارو با من میکنی؟
فقط بهم بگو.
چرا من رو هی کنار میزنی؟
خانم جسل.
بیا دیگه.
دیگه کافیه.
از این بازی خوشم نمیاد.
از من مخفی نشو.
میخوام باهات حرف بزنم.
من خیلی باهات رو به رو میشم.
ولی چرا؟
همه چی خوبه.
- ...به شدت - اینطور نیس .
از این رها شدن خسته شدم.
از فراموش کردن چیزا خسته شدم و از این رفتارهای عجیب،.
و مایلز رفتارای عجیبی داره.
چی شده مایلز؟
مایلز به شدت باشکوه،
به جز وقتهایی که نیست.
باشکوه نیست؟
نیست مایلز.
نه.
اینکارو نکن!
تو نباید اون کارو ادامه بدی.
برگرد اینجا و بذار ببینمت!
داری با من چی کار میکنی؟
من...
فلورا؟
فلورا.
بیا اینجا.
چیزی نیس.
فقط خانم جسله.
شش، شش.
مایلز!
خب...
این عجیبه.
مایلز!
چی؟
فلورا، فلورا!
نه، فلورا! فلورا!
فلورا!
فلوار.
فلورا، کجایی؟
فلورا.
فلورا، ما باید بریم.
بیا.
ببخشید.