‫- سلام. ‫- سلام. می‌تونم کمکتون کنم؟
‫فکر کنم بابام همین دور و براست،
‫ولی نمی‌دونم کجاست.
‫- باشه، فامیلیش چیه؟ ‫- آ-د-آ-م-و.
‫خب، من نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫باید چیکار کنم؟
‫می‌تونید بشینید.
‫ممنونم.
‫ساکی.
‫سلام.
‫اون پشت قایم شدی؟
‫نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫- آره. ‫- آره؟
‫- چرا عزیزم؟ ‫- تو...
‫چی شده؟
‫اصلا به فرانسی فکر می‌کنی؟
‫نه، نه. اون بره به درک.
‫اوهوم.
‫چی شده؟
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم، ‫ولی خیلی عصبانی میشی.
‫اوه عزیزم، من هیچوقت از دستت عصبانی نمیشم.
‫باشه؟ تو پسر شیرین و خاص منی.
‫من دوستت دارم و هیچوقت ‫از دستت عصبانی نمیشم.
‫می‌تونی هرچیزی رو بهم بگی.
‫من رفیقتم.
‫من یه پسرم.
‫آره.
‫باشه، خب سید امشب نمی‌تونه پیش ما باشه،
‫ولی همه چیز مرتبه. خوب پیش میره.
‫- لوکا اینجا پیشمونه. ‫- کجاست؟
‫- ها؟ ‫- سید کجاست؟
‫اون...
‫یه تلفن بهش شد و
‫- کار فوری واسش پیش اومد. ‫- کار فوری؟
‫- آره بهش زنگ زدن. ‫- منظورت چیه؟ چی شده؟
‫- منظورت چیه کارمی؟ کجاست؟ ‫- کجا واسش کار پیش اومد؟
‫باباش سکته قلبی کرده.
‫مطمئنم حالش خوب میشه. الان حالش خوبه.
‫بهم گفت به کسی نگم،
‫پس بیاین صداشو در نیاریم و بریم سر کار، باشه؟
‫- بسیارخب. ‫- ترسناکه.
‫من از تیف خواستم،
‫که فرانسی رو به عروسی دعوت کنه.
‫نیل.
‫نیل، از اینجا گمشو بیرون،
‫بی‌شرف پست‌فطرت.
‫شوخیت گرفته؟
‫بده؟
‫نارو زدن بهم توی این خانواده ارثیه!
‫دوستت دارم. تو هنوز دوستم داری؟
‫حتی نمی‌تونم نگاهت کنم.
‫اصلا نمی‌تونم نگاهت کنم.
‫برو قایم شو! خیلی از دستت عصبانی‌ام، نیل!
‫- بیچاره‌ام کردی! ‫- نه.
‫چطور جرئت کردی، نیل؟
‫تو منو نابود کردی.
‫- هنوز پسرتم؟ ‫- نه!
‫- کارم. ‫- بله؟
‫- تو جای سید رو توی پیشخوان تحویل می‌گیری؟ ‫- بله، شف.
‫- لوکا، جای منو می‌گیری؟ ‫- بله، شف.
‫- متاسفم. ‫- چرا متاسفی؟
‫اون...
‫اون متاسفه چون مثل یه بی‌شرف ‫فرانسی رو به عروسی دعوت کرده.
‫بهت گفتم این کار رو نکنی.
‫شوگر، بابای سید سکته قلبی کرده.
‫اوه، خدای من.
‫- آره. ‫- حالش خوبه؟
‫هنوز واقعا نمی‌دونیم.
‫بسیار خب، گوش کنید. باید یه سبد هدیه ‫واسشون بفرستیم، فورا.
‫یه کم خرت و پرت توش می‌ذاریم، ‫شاید یه کم گل.
‫یه لحظه صبر کن. مطمئنم حالش خوبه، باشه؟
‫به من نگو صبر کنم. این کاریه که آدما می‌کنن،
‫- عوضی جامعه‌ستیز. ‫- هی ریچی.
‫- شما دو تا حواستون به فرانسی باشه. ‫- کارمن می‌تونه حواسش به فرانسی باشه.
‫- من نمیرم. ‫- چی؟
‫- فرانسی کیه؟ ‫- خواهرمون.
‫- فرانسی فک. ‫- فرانسی چیکار کرده؟
‫خودش می‌دونه چیکار کرده.
‫- و تو حتما میری. ‫- نه، من نمیرم.
‫- تو به عروسی میری. ‫- چرا باید برم؟
‫چون تیف بهترینه،
‫و تو نمی‌تونی همینطوری از زیر کارها ‫در بری چون می‌تونی، کارمن.
‫- باید رستوران رو بگردونم، بابا. ‫- یکشنبه‌ست.
‫- رستوران بسته‌ست. بابا. ‫- لعنتی.
‫راستش شف کارمن نکته‌ی خوبی گفت. ‫اگه بری عجیب غریب میشی،
‫این حالمو خراب می‌کنه و همین الانشم حالم خرابه.
‫- پس خونه بمون. ‫- باحاله.
‫- حالا یه جورایی دلم می‌خواد برم. ‫- ریچی، چرا حالت خرابه؟
‫- آره، به خاطر فرانک؟ ‫- فرانک کیه؟
‫- ناپدری. ‫- که اتفاقا عالیه.
‫آره. می‌دونم.
‫- خوبه. ‫- نه، نیست.
‫باشه. فقط اون صدای کوفتیتو بیار پایین.
‫- چون دوست داشتن ناپدری سخته؟ ‫- بله، درسته.
‫- گرفتم. ‫- دیدمش. دست دادنش خوبه.
‫نمی‌خواد بره چون کلیر هم اونجاست.
‫- نه. ‫- فرانک؟
‫- کارمن. ‫- واسه همین نمی‌خوای بری؟
‫- نه، واسه این نیست که نمی‌خوام برم. ‫- لعنتی. کلیر میره؟
‫- کلیر کیه؟ ‫- خانومشه.
‫اصلا مهم نیست، چون من و کلیر مشکلی نداریم.
‫- اوه، آره؟ ‫- نمی‌خوام برم
‫چون نمی‌خوام مامان رو ببینم.
‫و نمی‌خوام اینو گردن من بندازی
‫چون شوهر جدید زن سابقت فوق‌العاده‌ست.
‫- اوه، دیدیش؟ ندیدی. ‫- مامان حالش خوب میشه.
‫من ندیدمش، ولی شنیدم فوق‌العاده‌ست.
‫- همه‌مون کلیر خرسه رو دیدیم. ‫- هی!
‫اون لامصب فوق‌العاده‌ست. فوق‌العاده‌ست.
‫فرانک یه یخچال خیلی خوب داره. ‫شاید بری، دوباره خودتو توش حبس کنی.
‫تو یه عوضی بی‌شرفی.
‫آخرین بار کی مامانتو دیدی؟
‫- خیلی وقته. ‫- سال‌ها گذشته.
‫اوه.
‫عالیه. حالا ببین چه غلطی کردی.
‫چیزیش نیست. بذار گریه کنه خالی شه.
‫- متاسفم، شوگر. ‫- نه.
‫متاسفم.
‫- خودتو توی یخچال حبس کردی، کارم؟ ‫- نه.
‫عمداً نبود، نه.
‫کجا گیر کردیم؟
‫بین چهار و پنج.
‫پاستا.
‫بله، شف. آره.
‫واقعا سعی دارم اون یک دقیقه رو کم کنم. ولی...
‫حداقل منو قطعی شده.
‫درسته.
‫زمان‌بندیت چطوره؟
‫بهتره. بهتره.
‫ولی من مزیت کنترل مقدار رو دارم، پس...
‫- چطور؟ ‫- مقدار دقیق ریختن نوشیدنی رو می‌دونم.
‫این کارو راحت‌تر می‌کنه.
‫درسته. آره.
‫سیدنی؟
‫هی، کلیر. سلام.
‫خب من داشتم به اون خرس فکر می‌کردم،
‫و سعی دارم از دیدگاه اون بهش نگاه کنم.
‫آره، دیدگاه اون اینه که ‫یه عوضی حقیر خودشیفته‌‌ست.
‫خرس عروسکی یه عوضی حقیر خودشیفته‌‌ست؟
‫اوه من فکر کردم داری درمورد کارمنتال حرف می‌زنی.
‫چرا اون یه عوضی حقیر خودشیفته‌ست؟
‫نمی‌خوام درموردش حرف بزنم. ‫درمورد خرس بهم بگو.
‫بسیار خب. ترس تو اینه که ‫اون جای تو رو بگیره
‫و اون تو رو فراموش کنه و ‫با خوشی تا ابد زندگی کنن.
‫تو جادوگری چیزی هستی؟
‫نه، ولی از دیدگاه فرانک،
‫تو باباشی و اون تو رو تا ابد ‫بیشتر از اون دوست داره،
‫پس اون باید فعلا خودش رو ‫توی دل اون جا کنه.
‫پس واسش یه خرس عروسکی خریده.
‫آره، پس واسش یه خرس عروسکی خریده. ‫چیز مهمی نیست.
‫اینطوری بهش نگاه نکن که تنها موندی.
‫باشه، چطوری باید بهش نگاه کنم؟
‫اینکه کمک داری.
‫باید سال‌ها پیش به این فکر می‌کردی.
‫الان بهش فکر کردم.
‫نگاهش نکن.
‫سعی می‌کنم نکنم.
‫فکر می‌کنی موفق می‌شیم؟
‫فقط می‌تونم به امروز فکر کنم.
‫و امروز، باید به شکست دادن ‫این کوفتی فکر کنم.
‫درسته. درسته.
‫سفارش‌های بیرون‌بر تمام هفته قوی بوده.
‫ربات چاکی خیلی موثر بوده.
‫خیلی موثر. در واقع، خودمو "رباتی" کردم.
‫منظورت چیه خودتو "رباتی" کردی؟
‫من ربات چاکی رو به خونه‌ی پسرخاله اسپوکی فرستادم
‫و دیدم چطوری به اونجا رسیدن.
‫- راستی اسپوکی به من پول بدهکاره. ‫- اون به همه پول بدهکاره.
‫- راستی، حالش چطوره؟ ‫- اون یه روانی عوضیه.
‫وسط ناهار احضاریه واسش اومد. ‫ولی هرچی. من بازرس کنترل کیفیتم.
‫وقتی رسیدم، ساندویچ خراب شده بود، خیس شده بود.
‫- اجزای جدا. ‫- دقیقا.
‫درسته، ولی اون فنجون‌های کوچیک خیلی گرونن.
‫می‌تونیم لیوان‌های استاک کارمی رو ‫بازیافت کنیم، نه؟
‫ایده‌ی محشریه، چارلز.
‫آلبرت بهم گفت یکی از نکات مهم ‫اینه که ساده بمونیم.
‫نمی‌تونیم ایده‌های زیادی داشته باشیم.
‫باید قوی و جمع و جور باشیم.
‫- یواشکی به یه بی‌شرف نزدیک بشیم. ‫- یا یه ضربه ناجور به پاش بزنیم.
‫دقیقا. فضای فر چیزیه که ‫به طور بالقوه می‌تونه ما رو محدود کنه.
‫اگه بهش فکر کنی، این دیوونگیه
‫که ما این کار رو فقط با یه فر انجام می‌دادیم.
‫انگار داریم از یه آشپزخونه‌ی سیار ‫یا یه همچین چیزی کار می‌کنیم.
‫مثل یه فر بزرگ کوفتی.
‫نه.
‫اگه کوچیک فکر کنیم، کوچیک می‌مونیم.
‫- فر کوچیک باحاله. ‫- من فرهای کوچیک رو دوست دارم. اگه بخوایم
‫- می‌تونیم با ایزی بیک این کارو کنیم. ‫- دقیقا.
‫- ایزی بیک چیه؟ ‫- داستانش طولانیه. یه اسباب‌بازیه.
‫هیچکدوم از اینا نباید درز کنه. باشه؟
‫کارمی نباید چیزی بفهمه. دهنتو ببند، باشه؟
‫- دهنمو ببندم؟ ‫- یعنی خفه شو.
‫- چیزی نگو. ‫- نمی‌تونی دهن منو ببندی.
‫من تمام رمزها رو بلدم. ‫تمام رمزها رو بلدم.
‫- رمز چیه؟ بگو. ‫- هفت.
‫- هفت که رمز نیست. ‫- بزنش. بزن این بی‌شرف رو.
‫- بزنش. بزنش. بزنش. ‫- میزنم توی سرت.
‫آره. بزن این عوضی رو.
‫نیل، اگه چیزی بگی صاف میزنم توی گلوت.
‫دهنتو ببند. اون دهن کوفتیتو ببند.
‫شف.
‫- ممنون. ‫- هووم.
‫هی، سید رو دیدی؟
‫می‌خواستم یه چیزی رو باهاش در میون بذارم، ‫ولی اون...
‫باباش توی بیمارستانه.
‫لعنتی. چی شده؟
‫سکته قلبی.
‫حالش خوبه؟
‫نمی‌دونم. زنگ زدم و پیغام گذاشتم.
‫لعنتی.
‫- ترسناکه. ‫- آره.
‫می‌دونی.
‫پدر و مادرا هم آدمن، می‌دونی؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی هر رابطه‌ای که باهاشون داری،
‫خدا نکنه لحظه‌ای که یه اتفاقی میفته.
‫شمارش معکوس شروع میشه.
‫همیشه یه تایمی داره.
‫همیشه.
‫- هی. ‫- ممنون.
‫خب. بابا حالش خوبه.
‫انسداد قلبی درجه یک بوده.
‫این خوبه یا...؟
‫از درجه دو بهتره.
‫می‌دونن چی باعثش شده؟
‫می‌تونه هر چیزی باشه.
‫بیماری قلبی توی سابقه‌ش هست.
‫اونا...
‫- می‌دونن چه داروهایی مصرف می‌کنه؟ ‫- آره.
‫فقط چون اون...
‫می‌دونن. اون بهترین دکترها رو داره
‫و حالش خوب میشه.
‫باشه.
‫خیلی عجیبه.
‫خوشحالم که دیدمت.
‫منم همینطور.
‫اون تنها چیز ثابت توی زندگی منه، می‌دونی؟
‫آره.
‫بابام همیشه کنارمه.
‫می‌دونم همیشه کنارمه.
‫همیشه خونه‌ست.
‫تلفن رو جواب میده.
‫همه‌جا میاد دنبالم.
‫بهم اجازه میده باهاش زندگی کنم.
‫اوضاع من حسابی به هم ریخته.
‫و می‌دونی، میذاره یادم بره آشغال رو بیرون بذارم.
‫اون هستش.
‫و همیشه نگران منه.
‫میاد به رستورانم.
‫میگه به من افتخار می‌کنه،
‫با اینکه معلومه حرفش مسخره‌ست.
‫متأسفم.
‫من فقط یه آدم درب و داغونم.
‫و اون همیشه نگران منه.
‫و از این متنفرم.
‫چون نباید نگرانم باشه.
‫کاش می‌تونست نگران چیزای احمقانه باشه، ‫می‌دونی، مثلا اینکه
‫آیا خواب کافی دارم،
‫یا روغن بیکن رو توی سینک می‌ریزم یا هرچی.
‫نه اینکه آیا زنده می‌مونم یا نه.
‫ولی لعنتی، نمی‌دونم چطوری ‫اینو به خودم ربط دادم.
‫ولی اگه من پدر یا مادر بودم
‫نگران خودمم می‌شدم، می‌دونی؟
‫بیراه نمیگه.
‫ولی آخه، خیلی بی‌انصافیه.
‫آخه، ای کاش می‌تونست
‫فقط نگران خودش باشه.
‫و مجبور نباشه، مثلا،
‫تا ابد نگران منم باشه.
‫اشکالی نداره.
‫- ببخشید. ‫- این حرفو نزن.
‫مثلا، من خودم داغونم.
‫نمی‌تونم این افتضاحو از اینی
‫که هست بدتر کنم، می‌دونی؟
‫من، مثلا…
‫نمی‌دونم کارم بهت گفته یا نه، ولی خب،
‫مامانم وقتی خیلی بچه بودم ‫فوت کرد و خب، مشکلی نیست.
‫یعنی، می‌دونی، واضحه که…
‫همون موقع هم می‌دونستم.
‫درکش می‌کردم، ولی، فکر نکنم ‫هیچ‌وقت به این فکر کرده باشم که…
‫مثلا، اگه بابام…
‫همین‌جوری…
‫ببخشید.
‫به نظرم بابات از اینکه نگرانت باشه خوشحاله.
‫واقعا.
‫چون تنها چیزی که با کار ‫کردن اینجا یاد گرفتم اینه که
‫نگران دیگران بودن و اینکه دیگران نگران ما باشن،
‫همه دارایی ماست.
‫باشه؟
‫- این خیلی … چندش‌آوره. ببخشید. ‫- نه، نیست.
‫اتفاقا خیلی خوشگل شدی.
‫معلومه که…
‫- من خیلی گریه کردم. ‫- معلومه. معلومه. متاسفم.
‫و بعضی‌ها بهم میگن: ‫«وای، چقدر خوب به نظر میای.»
‫امم، هی، تیف.
‫واسه قضیه‌ی «خرس» متاسفم.
‫فکر کنم فقط
‫حس می‌کنم یه جورایی مثل یه تخته سنگم این طرف،
‫و شماها هم مثل تخته سنگ‌های اون طرفید
‫که می‌تونید با هم حرف بزنید و…
‫انزوا، فکر کنم به این حسی که دارم همینو میگن.
‫انگار تکون نمی‌خورم یا نمی‌تونم، می‌دونی،
‫تکون بخورم.
‫یادته اون کتابه که واسه ایوا می‌خوندم؟
‫همون… امم… ‫«سَم و سنگ‌ریزه‌ی جادویی».
‫فکر کنم یه کم همچین حسی دارم.
‫و یا مثل چیزی که اون منتقده گفت
‫که من کاملا از آشپزخونه جدا شدم.
‫نمی‌خوام این حسو داشته باشم، می‌دونی؟
‫دور افتاده. ‫و من… من حس می‌کنم دور افتادم، من…
‫«سیلوستر و سنگ‌ریزه‌ی جادویی»، ‫اسمش این بود.
‫خب…
‫آره، خوبم. خلاصه، نمی‌دونم،
‫فقط زنگ زدم حالتو بپرسم.
‫پس، می‌دونی، هروقت تونستی بهم زنگ بزن…
‫اوه، لعنتی.
‫از حداکثر زمان … کوفتی هم رد شدی.
‫لعنت بهش.
‫واسه ساندی کاسه‌های یخ‌زده بذاریم؟
‫آره، یه برگ نعنا هم دور لبه‌ش بکش.
‫- شف. ‫- شف.
‫می‌چینمشون تو یخچال.
‫عالیه، منم قبل از سرویس ردیفشون می‌کنم.
‫حله.
‫اون شیسو با بنفشه خیلی قشنگ جور شده بود.
‫اوه، خوشت اومد؟ ‫همین‌جوری یه فکر کاملا شانسی به سرم زد.
‫آره واقعا؟
‫آره، از یه یارویی تو کپنهاگ یاد گرفتم.
‫همم.
‫- جدا؟ ‫- آره. دوست دارم بدونم اون از کجا یاد گرفته.
‫شیکاگو، ایلینوی.
‫- یالا، بچه‌ها. آبی‌پوش شدین؟ ‫- تد، برو پی کارت.
‫بزن بریم، کابز.
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫راستش، مطمئن نیستم.
‫- الو. ‫- الو.
‫حالش خوبه؟
‫آره، حالش خوبه.
‫خب، خوبه، خداروشکر.
‫همم. آره.
‫چیزی لازم نداری؟
‫نه، خوبم. ممنون.
‫خب، چرا نمیذاری بیام پیشت؟
‫می‌دونی، نمی‌خوام الان تنها باشی.
‫واقعا مشکلی نیست.
‫راستش، امم، کلیر رو اتفاقی دیدم.
‫کلیر رو دیدی؟
‫آره.
‫راستش خیلی خوب بود. ‫ دختر فوق‌العاده‌ایه.
‫آره، آره، نه، می‌دونم.
‫امم.
‫خیله خب، پس، من… من به فکرتم.
‫و امم.
‫می‌دونی، اگه چیزی لازم داشتی،
‫فقط… فقط… فقط بهم بگو، باشه؟
‫حتما.
‫باشه.
‫کارم؟
‫جانم؟
‫ممنونتم.
‫آره، منم همینطور.
‫باشه، بعدا باهات حرف می‌زنم، خب؟
‫آره.
‫باشه، خداحافظ.
‫هی.
‫سلام.
‫سلام، عزیزم.
‫واقعا متاسفم.
‫امم، هروقت بخوای می‌تونم برگردم خونه.
‫- نه. نه. ‫- واقعا مشکلی ندارم.
‫نه.
‫بابا.
‫این اتفاق می‌افتاد، فرقی نمی‌کرد تو کجا زندگی می‌کنی.
‫من خوبم.
‫کاری از دست هیچکس برنمی‌اومد.
‫پس…
‫من برگشتنت رو ممنوع می‌کنم.
‫برام ممنوعه؟
‫برات ممنوعه.
‫چه بی‌رحمانه، بابا.
‫من مرد یخی‌ام.
‫دوستت دارم.
‫من بیشتر دوستت دارم.
‫لطفا پس از شنیدن صدای بوق، پیام خود را بگذارید.
‫هی، عزیزم، ماییم.
‫دوستت داریم. هر کاری داشته باشی ما هستیم. باشه؟
‫دوستت داریم، سید.
‫- خوابیده. ‫- می‌دونم،
‫- ولی می‌خوام بیدارش کنم. ‫- وای خدا جون.
‫- می‌خوام بووش کنم. ‫- شبیه پیت نیست.
‫- نه، پیت زشته، چرا باید شبیهش باشه؟ ‫- آره، پیت زشته.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- دارم بچه رو بو می‌کنم.
‫تاحالا بووشون کردی؟ خیلی بوی خوبی میدن.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫ولی عجیبه ها.
‫- نازه. ‫- آره.
‫چه بویی میده؟
‫شبیه تمشک له شده.
‫- خرچنگ شاه. ‫- باشه. پوره‌ش چیه؟
‫- سس فلورت. ‫- اوه، عالیه.
‫- مارچوبه. ‫- اوهوم.
‫و یه کومبوی نمکی هم روش؟
‫خوبه، شف.
‫- ممنون. ‫- گرفتی؟
‫فکر کنم.
‫- خوبه. ‫- ممنون، شف.
‫اگه اون… خیلی قشنگه.
‫- پسرا! ‫- چیه؟
‫فکرشم نکنید.
‫- دارید… دارید چیکار می‌کنید؟ ‫- امم…
‫فقط دارم می‌نویسم… پیمپ بهم گفت ‫روی تخته بنویسم «هر ثانیه مهمه»،
‫- واسه همین داشتم همینو می‌نوشتم… ‫- آها.
‫- تو داشتی چیکار می‌کردی؟ ‫- من کاری نمی‌کردم.
‫چرا کله‌ت اون تو بود؟
‫می‌خواستم بچه رو بو کنم، خیلی خوبه. تا حالا بچه بو کردی؟
‫آره، من… من بچه بو کردم.
‫خانم میز ۲۰ روی ویلچره.
‫آره، تجهیزات سازگارش هست.
‫خودم اون رمپ لعنتی رو ساختم.
‫دیدی که شستم ترکید.
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫می‌شونیمش پشت به کافه.
‫اوه، باشه. آره، دسترسی راحت.
‫- دسترسی راحت. ‫- فکر خوبیه.
‫آره.
‫لعنتی.
‫عشق من، دوستت دارم، ولی اون ‫دم اسبی کوفتیت رو قیچی می‌کنم
‫اگه یه بار دیگه بهش نزدیک بشی.
‫- اصلا می‌تونم به بچه دست بزنم؟ ‫- آره.
‫آخرین بار کی دستاتو شستی؟
‫چند روز پیش.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫یه فکر دیگه‌ای هم دارم.
‫بگو.
‫- امم، منو دیگه بسته شده. ‫- اوهوم.
‫موقع سرویس دمار از ‫روزگارمون در میاد، داداش.
‫- اوهوم. ‫- و برای اینکه شیک به نظر برسه،
‫- نمیشه هر جا یه نفر واسه تحویل غذا داشته باشیم. ‫- اوهوم.
‫چون اولا فقط دوتا برامون مونده،
‫دوما چون بین سرو غذاها وقفه ایجاد می‌کنه.
‫آره. تهش رو بگو، گری.
‫خب اگه سه نفر دیگه داشتیم،
‫می‌تونستیم به الگوی رفت و آمد اضافشون کنیم.
‫یه نفر همیشه در حال حرکته و هیچ‌وقت وقفه نمی‌افتاد.
‫و می‌دونم که نمی‌تونیم تمام‌وقت استخدام کنیم…
‫هی، گری، من الان پول خط‌های ‫روی این دستمالای کوفتی رو هم ندارم.
‫دقیقا. خب اگه یه مقدار از پولی ‫که از منو ذخیره کردیم رو برداریم،
‫می‌تونیم چندتا لوکاس بیاریم جلوی رستوران.
‫منظورت چیه؟
‫کارآموز.
‫بد نیست.
‫همم.
‫خرسی.
‫اوهوم؟
‫نمی‌خوام از چیزا فرار کنی.
‫چون…
‫داری از چیزا فرار می‌کنی.
‫آره، نه، نمی‌خوام.
‫- می‌دونم دلت نمی‌خواد بری. ‫- نه، من…
‫نمی‌خوام از چیزا فرار کنم.
‫منم دلم می‌خواد قایم شم، ‫ اگه این حالت رو بهتر می‌کنه.
‫آره، تو چطوری، امم…
‫می‌دونی، چطور… چطور باهاش کنار میای؟
‫ترس از کینه و دلخوری بیشتر منو سرپا نگه می‌داره.
‫و عذاب وجدان.
‫- خوبی، شف؟ ‫- بله، شف.
‫می‌دونم، عجیبه که این نقطه مشترکمونه.
‫می‌دونستی ما تو یه خونه بزرگ شدیم؟
‫آره، ببخشید. من، امم…
‫حس می‌کنم بعضی وقتا اینو یادم میره.
‫برای تیف خیلی ارزش داره.
‫این یکی در مورد ما نیست.
‫آره، می‌دونم، نیست، نه؟
‫نه.
‫عموته.
‫من میرم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫خوبه.
‫هی، می‌تونی نگهش داری؟ دستشویی دارم.
‫چـ… چطوری می‌خوای اینکار رو بکنم؟
‫امم… همونجوری که یه چیزی رو نگه می‌داری.
‫خیلی با ارزش.
‫- بوی پیاز می‌گیره. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫نصفش برزاتوئه. ‫در هر صورت بوی پیاز می‌گیره.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- هی. ‫- گرفتیش؟
‫گرفتمش.
‫نازه.
‫باشه.
‫- سلام، سوفی خانم، این عموته. ‫- آها، اینجوری.
‫این عموته.
‫باشه.
‫الان برمی‌گرده.
‫هر مشتری بزرگ‌ترین مشتری ماست.
‫هر مشتری یه مهمونه.
‫هی.
‫- چه خبر؟ ‫- نوبت ۷:۳۰.
‫اوه، لعنتی.
‫آقای ستاره؟
‫از مجله «مجله‌ی غذا و نوشیدنی». ‫تد آمارشو درآورده.
‫اوه، لعنتی.
‫- قبلا هم اومده؟ ‫- دو بار.
‫اسمش چیه؟
‫هر دفعه یه اسم مسخره میگه.
‫کارتون عالی بود، نابغه‌ها.
‫- کار عالی. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫هیچ کار متفاوتی. با هر مهمون ‫مثل یکی از خودمون رفتار میشه.
‫چشم، شف.
‫آره. با هر مهمون مثل ‫یکی از خودمون رفتار میشه.
‫هر مهمون عضوی از خانواده‌س.
‫داری به من لبخند می‌زنی؟
‫قیافه‌م همینه.
‫باشه، باشه. گرفتمت، گرفتمت.
‫خیله خب. باشه.
‫پنجشنبه‌ت به‌خیر.