‫- تستش کنم؟ ‫- بله، لطفاً.
‫عالیه.
‫پس... خوبه؟
‫از خوب یه چیزی اونورتر.
‫بذارش تو منو.
‫چشم، شف. ممنون.
‫نمی‌دونی کجاست؟
‫می‌دونم زنده‌ست. بهم پیام داد.
‫راستش رو بگم؟
‫عصبانی نشو که این حرف رو درباره ‫مامانت میزنم،
‫ولی به نظرم بهتره نیاد.
‫نه؟
‫نه، چون کل روز فکرت درگیرش میشه.
‫همه چی خراب میشه.
‫نه، فقط... نمی‌دونم، ‫حس می‌کنم داره برنده میشه.
‫شوخی می‌کنی؟ مامانت همین الانش ‫هم باخته، رفیق.
‫اوه، ام...
‫میشل و استیوی پیام دادن.
‫میان، ولی میشل باید زودتر بره، ‫گمونم چون...
‫می‌دونم، چون تمرین داره.
‫این دختره چون با استعداده از همه جا ‫در میره.
‫ای کاش منم بازیگر می‌شدم.
‫نه بابا؟
‫آره، می‌شدم اعجوبه.
‫افتخار آفرین می‌شدم، عزیزم.
‫به نظرم همین الانش هم جات خوبه.
‫آره. باید به کارم ادامه بدم.
‫تو... نکنه نگرانی؟
‫نه، اوضاع خوبه.
‫باشه.
‫و چون خوشحالی قراره بیای عروسی دیگه؟
‫می‌دونی، راستش... ‫نه، تیف، من باید...
‫لعنتی، باید جواب بدم. پشت ‫خطی دارم. بعداً زنگ میزنم.
‫شرمنده، رفیق. گند زدم. تقصیر خودم بود.
‫خب؟
‫ولی وضعیت موقتیه.
‫چند ماه طول می‌کشه بعدش درست میشه.
‫آره، من و عمو رایانه یه برنامه داریم.
‫و راستی،
‫نیمه پر لیوان اینه که شاید مدرسه جدید ‫اونقدرا هم فکر بدی نباشه.
‫ناراحت نشی، ولی خیلی از بچه‌های اینجا ‫یه مشت عوضین، می‌دونی؟
‫من که با همچین عوضی‌هایی بزرگ نشدم.
‫عوضی‌هایی که من کنارشون بزرگ شدم ‫پول نداشتن، می‌دونی؟
‫ما وقتی شش سالمون میشد فراری هدیه نمی‌گرفتیم.
‫بگذریم، رفیق، خوشحالم که حداقل تو یکی ‫عوضی نیستی.
‫خوشحالم که پسر گلم به عوضی ‫بودن نزدیک هم نیست.
‫و نمی‌تونم تصور کنم الان سیزده ‫ساله بودن چه حسی داره.
‫که چه حسی داره...
‫بخوام دنیا رو از چشم تو ببینم.
‫لایق یه زندگی بهتری، می‌دونی؟
‫لایق یه زندگی عادی هستی.
‫لایق یه زندگی بهم‌ریخته نیستی،
‫مخصوصاً اگه اونی که زندگیت رو ‫بهم ریخته بابای احمق خودت باشه.
‫واقعاً زیباست، موافقید؟
‫یه آشپزخونه دست‌ساز بازسازی شده ‫به سبک دی جولیانوئه.
‫زیباست. دسته‌ها رو می‌بینید؟
‫از جنس خیزران هستن. گوچی هستن.
‫یعنی گوچی که نیستن، الهام گرفته از ‫گوچی هستن.
‫زیبان، نه؟ جذابن.
‫باورنکردنی هستن، نه؟
‫یه فکری دارم: بیا بیرون، یه مشت بهم بزن.
‫یه مشت بخوابون تو صورتم.
‫تو رو خدا بیا یه مشت بهم بزن.
‫- ابراهام؟ ‫- هیم.
‫هیم. آلبرت اشنر. تو زودتر رسیدی. ‫دمت گرم.
‫من اینجا کار می‌کنم.
‫واسه همین زودتر از من رسیدی.
‫ولی خب مهم‌تر از اون، برای وقتتون ارزش قائلم.
‫خوبه. دقیقاً چرا دنبال یه استاد می‌گردی؟
‫می‌خوام فرصت خلق کنم.
‫پس دقیقاً همین کار رو می‌کنیم.
‫یه کم درباره خودم بگم،
‫که فکر نکنی یه روانی غیرقابل اعتمادم.
‫نه.
‫خوبه، چون من به همه مشاوره دادم، ‫از شرکت‌های فرچون ۵۰۰ گرفته
‫تا رختشوی‌خانه‌های کوچیک، ‫و برنامه اینه.
‫ببین: به مدت سه هفته هر روز می‌بینمت،
‫و تا آخر اون هفته سوم، هر چی که تو ‫هفتاد سال عمرم
‫درباره فرصت‌سازی بلدم و یاد گرفتم ‫رو یادت میدم.
‫- خوبه؟ ‫- خوبه.
‫باشه، حله. می‌تونی یادداشت برداری.
‫این پنج‌تا مورد ضروری برای شروع ‫یه کسب و کار هستن.
‫اول از همه که از همه مهم‌تره، ‫باید علاقه‌ت رو پیدا کنی.
‫اگه می‌خوای رئیس خودت باشی...
‫خدای من، شوخی سرت نمیشه، نه؟
‫از بعد اتفاقی که تو کویت افتاد نه.
‫امشب توت‌فرنگی سرو می‌کنی، شف؟
‫آره، شف. پاناکوتا.
‫من نوشیدنی شونن بلان دارم.
‫طعم توت‌فرنگی رو تشدید می‌کنه. ‫بیارمش؟
‫- عالیه، شف. ‫- ایول.
‫این فرضیه‌ها خیلی جاه‌طلبانه هستن.
‫فرضیه نیستن. عدد و رقم‌های واقعین.
‫فروشت تو اولین ماه کاریت هستن؟
‫خب، از نظر فنی اولین ماه نیست، ‫چون دوباره افتتاح کردیم.
‫اول اسممون اوریجینال بیف بود، ‫الان...
‫الان اسم رستورانتون خرسه. ‫نه، می‌دونم. می‌دونم.
‫ساندویچتون عالیه،
‫ولی شنیدم رستورانتون غذاهاش صد در صدی نیست.
‫تو روزنامه تریبون درباره‌تون خوندم.
‫ببینش. می‌بینی میشه از وسطش خوند؟
‫میشه از وسطش صفحه رو دید؟ ‫یعنی اونقدری سبکه
‫- که بشه با ماهی خوردش، خب؟ ‫- آره.
‫- و لطیف و تازه‌ست. ‫- باشه.
‫و هر بطریش پنجاه دلار بیشتر نیست.
‫خیلی خب. طعمش چطوره؟
‫مزه نوشیدنی دویست دلاری میده.
‫خب، خوشم اومد. تاثیرگذاره.
‫چیزهای خوشمزه تاثیرگذارن، شف.
‫چه خبر، پسرها؟
‫اه، امشب سه چهارم رستوران رزرو شده.
‫بخش وی‌آی‌پی چی؟
‫آره، یه خانواده از لس آنجلس. ‫والدین مددکار اجتماعی هستن.
‫و سرطان دخترشون شش ماهه درمان شده.
‫برای امشب بن کارت هدیه گرفتن، ‫واسه همین خیلی هیجان‌زده‌ن.
‫صبح ایمیل زدن و پرسیدن میشه شب ‫براشون ساندویچ گوشت گاو ایتالیایی سرو کنیم یا نه.
‫- چی گفتین؟ ‫- «نه،
‫- ولی ما مملو از سورپرایزیم.» ‫- حلش می‌کنیم.
‫خب، خدا رو شکر فقط ساندویچ گوشت گاو خواستن.
‫بودجه سورپرایزمون به ته رسیده.
‫آره، گفت دخترش همیشه دلش می‌خواسته ‫برف شیکاگو رو ببینه.
‫ای کاش می‌تونستیم دسامبر برشون گردونیم اینجا.
‫می‌دونی می‌تونیم چیکار کنیم؟
‫لوله پر فشار سمی، یه کیسه پنج کیلویی شن، ‫با یه سر لوله با زاویه چهل و پنج درجه.
‫ممنون، دواری عوضی.
‫سمی، کجایی؟
‫کارمن، مالک رستوران، می‌خواست ‫یه چیز جدید خلق کنه،
‫و ازم خواست یه چیز قدیمی بسازم.
‫همون آشپزخونه قبلی. ‫اینا رقم‌های ما کنار هم هستن.
‫الان حس می‌کنم عقلم برگشت سر جاش.
‫چون ارقامی که نشونم دادی وحشتناک بودن.
‫دارین به خاک سیاه می‌شینین.
‫اینا درآمد ماهانه ما از ساندویچ گوشت گاو ایتالیایی ‫هستن.
‫و الان هفتاد و پنج درصدش مونده، که با ‫حساب و کتاب من یعنی کمتر شده.
‫آره، ولی با یک سوم کار و یک سوم زمان.
‫با ساندویچ درست کردن؟
‫نهار میدیم، روزی دو ساعت.
‫خیلی خب.
‫بذار دوباره حساب کنم.
‫تماس شما
‫به سیستم پیام صوتی خودکار منتقل شد.
‫هی، منم بابات. ‫زنگ زدم حالت رو بپرسم.
‫می‌دونم... سرت شلوغه ولی دوستت دارم.
‫نکن.
‫لعنتی.
‫- مچم رو گرفتی. ‫- اوهوم.
‫سیگار می‌کشی؟
‫نه.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫می‌خوای دوباره جوابم رو بدی؟
‫بابام یه پیام صوتی عجیب برام گذاشته.
‫از چه نظر عجیبه؟
‫یعنی...
‫- می‌خواد باهام وقت بگذرونه. ‫- اه.
‫تو نمی‌خوای؟
‫نه راستش.
‫خیلی خب.
‫من... بذار یه لحظه متوقفت کنم
‫و بگم من احتمالاً آخرین آدم روی زمینم
‫که صلاحیت حرف زدن درباره این قضیه رو دارم.
‫می‌دونم. واسه همین بهت گفتم.
‫باشه. دمت گرم.
‫اه...
‫می‌دونی، عذاب وجدان...
‫نمی‌دونم، رفیق. آدم رو داغون می‌کنه.
‫آره. آره، به آدم احساس تنهایی میده.
‫کار چی؟ اوضاع خوبه؟ خوبی؟
‫- دارم سعیم رو می‌کنم. ‫- جدی؟
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫چی می‌خوای؟ زمان بیشتر برای ‫آماده‌سازی، یا چیزی؟
‫یه کمک دیگه.
‫چه کمکی؟
‫نیرو می‌خوام.
‫نیرو. باشه، متوجهم.
‫اه...
‫آره، بذار فکر کنم. وایسا.
‫تو به بابات فکر می‌کنی؟
‫پوف... ام...
‫نه.
‫نه زیاد. قبلاً فکر می‌کردم.
‫تا حالا شده حس کنی دلت نمی‌خواد ‫برگردی خونه؟
‫دلت نمی‌خواد تنها باشی؟
‫دقیقاً.
‫آره.
‫گوش کن... رستوران‌ها یه خصوصیت واقعی دارن.
‫چی؟
‫هیچوقت تنها نیستی.
‫داخل می‌بینمت، خب؟
‫- می‌خوای؟ نه؟ ‫- نه.
‫نه. عمراً. بندازش بیرون. ‫نمی‌خوام ببینم سیگار می‌کشی.
‫- منم همینطور. خودمم نمی‌خوام. ‫- آره. آها. خیلی خب.
‫هی.
‫- هیچکس؟ اوه، لعنتی. ‫- اوهوم. نه.
‫هیچکس برای خرید جدی نیست.
‫می‌دونی، چندتا سوال خوب پرسیدن.
‫گوش کن، یه چیزهایی درباره آشپزخونه از خودم درآوردم.
‫خوب کردی.
‫دو هفته شده؟
‫می‌دونم. مردم بیشتری میان.
‫آره، خب، بازار کساده. مشخصه.
‫اوضاع خوب نیست.
‫بخوای حدس بزنی به نظرت چقدر طول می‌کشه؟
‫هر چقدر بخواد.
‫- بزن بریم! چیکار می‌کنی؟ ‫- خیلی بهم ریخته‌ست.
‫- سر و صدا نکنین! ‫- وصلش کن به رستوران، پسر.
‫ریچی گفت رئیس منم، ولی شما ‫به حرفم گوش نمیدین.
‫باید سیم‌ها رو جابجا کنیم.
‫رو هر ثانیه حساب باز کنین! تمرکز کنین!
‫شاید باورتون نشه ولی خوب به نظر میاد. ‫چیز مثبتیه.
‫- آره، آره، پیچیده‌ست. خوشم اومد. ‫- و هزینه هم نداره.
‫آره، خب، ترکیب خوبیه.
‫در اثر برق گرفتگی می‌میری.
‫با هر سه نفرتونم. اونی که تو آبه ‫رو دست گرفتین.
‫- من دستکش دستمه. ‫- راست میگه.
‫- من دستکش ندارم. ‫- مهم نیست.
‫- میشه دستکشت رو قرض بدی؟ ‫- اصلاً مرتب نیستین. اعصابم رو بهم ریختی.
‫نه، نریختم.
‫دوستان، همینقدر مثبت‌اندیشانه به کارتون ‫ادامه بدین.
‫- ببین، وصل نیست. ‫- آره. آره.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- کثافت.
‫- بله، شف. ‫- اصلاً مرتب نیست.
‫چند بار دیگه می‌تونیم این کار رو بکنیم؟
‫توانایی مدیریتیت...
‫نمی‌دونم. حالا امشب رو بگذرونیم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- قبولت دارم.
‫هی! داد نزن. دارم کار می‌کنم.
‫آره، سر من داد می‌کشی؟
‫- نزن. نزن. ‫- چته...
‫نه، وایسا. نه، خفه بمیر.
‫سفارش سه برای میز بیست و یک. ‫سفارش هشت پنج‌تا غذا داره.
‫سفارش دوازده رو ببرید.
‫چهارتا گوش ماهی آماده کنین، سرآشپزها.
‫- شف. ‫- ممنون.
‫مارکوس، هنوز منتظر ده‌تا سفارشم، شف.
‫ده ثانیه، شف. لعنتی.
‫- شوخی نمی‌کردی‌ها. ‫- نه.
‫- کار رو به کجا رسوندی؟ ‫- ده‌تا، لبه‌ش رو تمیز کن.
‫- آره. ‫- حله.
‫شش‌تا سفارش داریم، یکی بدون لبنیات ‫و یکی بدون گلوتن.
‫سفارش سورپرایزی میز پونزده حاضره.
‫- بدش من. ‫- پشتتم.
‫- نه، کارمن، اذیت نکن. ‫- بدش من.
‫کارمن، سفارش مهمیه.
‫- سر به سرم نذار! ‫- بهم اعتماد کن! بدش من.
‫شش‌تا اکلر رو ببرید برای میز سی و چهارم.
‫چشم، شف.
‫سینی رو بده.
‫ممنون. میشه سس بدی، تی؟
‫آچپز.
‫دوتا تاتار آماده کنین، به یکی سیر نزنین.
‫منتظر کیک پرنسس هستم، ‫چهارتا بشقاب برای دو میز.
‫شش ثانیه، شف.
‫ممنون.
‫شش سفارش، یکی بدون حلزون صدف‌دار.
‫چشم، شف.
‫آماده شد.
‫- ممنون، شف. ‫- ممنون.
‫پشتتونم. پشتتونم!
‫خب، دوستان عزیز، یه لبخند تحویلم بدید. ‫امشب براتون یه چیز اضافی آماده کردم.
‫یه شایعه وحشتناک شنیدم که یکیتون ‫قراره بدون تجربه کردن
‫غذای رستوران اوریجینال بیف شیکاگو برگرده ‫به کالیفرنیا.
‫وجدانمون اجازه نداد.
‫- تا وقتی ما هستیم این اتفاق نمیفته. ‫- شوخی!
‫پس از طرف کل کارکنان رستوران خرس...
‫خدای من.
‫نوش جان، عزیزم!
‫- هی! ‫- خیلی خب.
‫تو بهترینی. خدای من.
‫قربان، شرمنده. ‫فکر نمی‌کردم صدام اینقدر بلند بشه.
‫عیب نداره. اتفاقاً خیلی خوشحال شدن.
‫اوه، نه، خودم خوشحال شدم. ‫همه چی مرتبه؟ خدمات‌رسانی انجام میشه؟
‫عالیه. همه‌تون انگار ذهن‌خوانید.
‫- ممنون. ‫- و گوش ماهی بی‌نظیر بود.
‫اوه، آره، خب، شاهکار شف سیدنیه. ‫کارش حرف نداره.
‫تو این اتاق حتی خوشمزه‌تر هم شد. ‫حال و هوای محشری رو ساختید.
‫ممنون. سعیمون رو می‌کنیم.
‫و اگه حرفم رو تکرار کنی می‌کشمت،
‫ولی می‌تونم یکی از اون ساندویچ‌های گوشت گاو ‫براتون بیارم.
‫منتظر بودم بپرسی.
‫رو چشمم.
‫- تی، یه ساندویچ گوشت گاو دیگه آماده کن. ‫- چشم، شف.
‫سیدنی، گوش ماهیه شاهکاره.
‫دمت گرم، شف.
‫هی، فک‌ها! وقت نمایشه.
‫- شف! ‫- مارکوس. رنه.
‫خیلی خب، سفارش آخر اومد.
‫ممنون، سرآشپزها. ‫هر لحظه اهمیت داره. سرعتتون عالیه.
‫بله، شف.
‫- ساندویچ خوبه دیگه؟ ‫- عالیه.
‫آره، ولی اگه تونستین اینقدر تر و تمیز ‫ساندویچه رو بخورین،
‫باید به منم یاد بدین.
‫خیلی خب، دوباره سعیمون رو می‌کنیم.
‫راستش، می‌خوام الان دعوتتون کنم بیرون
‫برای آخرین سرویس امشب. خب؟
‫- باشه. ‫- بریم.
‫دوستان، ممنون که امشب ما رو برای ‫غذا خوردن انتخاب کردید.
‫امیدواریم امشب در خرس رو به خاطر بسپرید.
‫آخرین وعده امشب، شکلات داغ با مارشملو.
‫بهتره زیر برف ازش لذت ببرید.
‫- واو! ‫- خدای من.
‫آقای کلارک؟
‫هی، منم.
‫- حال شما؟ ‫- خوبم، شما خوبی؟
‫خوبم، ممنون.
‫هی، خوبی؟
‫آره، تو خوبی؟
‫آره. فردا می‌بینمت.
‫آره.
‫- کارم؟ ‫- تد.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫تد، چیکار می‌کنی؟ ‫این چیه؟
‫- حوله‌ست دیگه. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫ببین، اومدم پیش کلی
‫کلی؟
‫آره، واقعاً... چیز خاصیه.
‫- میشه روراست باشم؟ ‫- بگو.
یه جوری شدم
‫حس می‌کنم تو یکی از فیلم‌های شبکه ‫دیزنی هستم، رفیق.
‫- واو. عالیه. ‫- آره.
‫- کدوم یکی؟
‫فیلم موتورسوار.
‫- چه قشنگ. ‫- آره، واقعاً... آره.
‫ام... کلیر هست؟
‫- کلیر؟ نه. ‫- آره.
‫نیست؟
‫نه، الان نیست. فقط منم و کلی.
‫- داری دروغ میگی؟ ‫- چی؟
‫حس می‌کنم داری بهم دروغ میگی.
‫چرا باید دروغ بگم؟
‫- کجاست؟ ‫- اون... کلیر نیست.
‫- کجاست؟ ‫- کلیر؟
‫- آره. ‫- میگم که خونه نیست.
‫- خب کجاست؟ ‫- دارم میگم دیگه.
‫سلام، کلی.
‫- اینجا چه غلطی می‌کنی، پسر؟ ‫- چی شد؟
‫کلیر خونه‌ست؟
‫چطور؟
‫می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
‫نمی‌دونم... فکر نکنم باشه.
‫- ایناهاش. ‫- اوه.
‫ام...
‫چی شد، کلیر؟ ‫من خبر نداشتم تو...
‫- خواب بودی؟ خیلی خب. آره. ‫- کافیه. عیب نداره.
‫کلی مجبورم کرد دروغ بگم...
‫- عیب نداره. ‫- آره، تو هنوز داداشی منی.
‫- شرمنده. ‫- فدای سرت.
‫- ما میریم تو. ‫- باشه. حله.
‫سلام.
‫ام...
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫ام...
‫نمی‌دونم. من...
‫می‌خواستم یه دقیقه باهات صحبت کنم.
‫من... روز خیلی سختی داشتم.
‫آره. باشه.
‫آره، فقط...
‫دو دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه. سریع ‫حرفم رو میزنم.
‫نمی‌دونم چی باید بگم چون چند ‫ماهی شده، پس...
‫می‌دونم.
‫دیر وقته.
‫- باشه. ‫- ام...
‫من برم یه چیزی بردارم. الان میام.
‫باشه. آره.
‫خیلی خب. آروم باش.
‫سلام.
‫من... می‌خوام...
‫و... می‌خوام که...
‫چیه؟
‫کارمی، خیلی برام سخت بود.
‫نمی‌خوام اینجا بشینم و کمکت کنم ‫کار درست رو انجام بدی.
‫آره. نه، می‌دونم.
‫واقعاً... از کاری که کردم متنفرم.
‫و... چون برام آسون بود اون حرف رو زدم.
‫و... حسی که کنارت دارم برام خیلی سخته.
‫- خدای من، کارم. ‫- نه. نه، من...
‫فقط...
‫حرفی که وقتی اونجا گیر کرده ‫بودم بهت زدم...
‫منظورم تو نبودی، خب؟
‫نمی‌دونم اون اتفاق واقعی بود یا نه.
‫چرا حسی که کنار من داشتی برات سخت بود؟
‫چون باعث میشد حس کنم...
‫چی؟
‫- حس می‌کردم... ‫- حرفت رو بزن.
‫- حس می‌کردم دارم آتیش می‌گیرم. ‫- وحشتناکه.
‫نه، نه، بی‌نظیر بود.
‫منظورت چیه؟
‫اگه حالت رو بد می‌کنم پس نباید ‫نزدیکم بشی.
‫نه، نه، نه، نه، نه. دوستت دارم.
‫دوستت دارم، خیلی دوستت داشتم،
‫خیلی حس خوبی داشت و...
‫نمی‌دونستم چیکار کنم.
‫نمی‌دونستم با اون احساس چیکار کنم.
‫و سعی کردم صداهای تو سرم رو خفه کنم.
‫سعی کردم خفه‌ش کنم و... نتونستم.
‫تو سرت پر سر و صداست.
‫آره.
‫تو سر منم پر سر و صداست. ‫صدای ذهن همه بلنده.
‫- آره. ‫- آره.
‫ای کاش بیشتر افکارت رو باهام در میون می‌ذاشتی.
‫حس می‌کردم دارم بخش‌هایی از ‫تو رو می‌بینم.
‫ولی می‌خواستم تمامِ تو رو ببینم.
‫خودت رو می‌کشیدی عقب و نمی‌دونستم ‫چطوری باید واکنش نشون بدم.
‫تو کار اشتباهی نکردی.
‫چرا، کردم.
‫چطور؟
‫خدای من. مطمئنم کار اشتباهی کردم.
‫اونم زیاد. دیدم که وقتی نزدیکت شدم خودت ‫رو ازم دور کردی،
‫و گفتم، «باید این کار رو بکنم؟»
‫داری خودت رو مجبور می‌کنی کنار من باشی؟
‫ولی چیزی بهت نگفتم چون می‌ترسیدم.
‫کلی زور زدم که همه چی رو خراب نکنم،
‫و حتی تلاش کردم به یکی نزدیک بشم،
‫ولی نمی‌خوام بترسم که هی قراره ‫تو رو از خودم برونم...
‫- نه، نه. ‫- اونم فقط چون کنارتم.
‫- من هیچوقت فکر نمی‌کردم بخوای من رو از خودت برونی. ‫- مجبور نبودم.
‫- تو کاری نکردی. ‫- می‌خوام روراست باشم،
‫- حتی اگه عذاب‌آور باشه. ‫- اینطور نیست.
‫- من خیلی وقته می‌شناسمت. کل... ‫- می‌دونم! می‌دونم!
‫پس چته، کارم؟ نمی‌تونی من رو همینجوری بکاری.
‫- چی! من این کار رو نکردم. نمی‌دونستم چیکار کنم. ‫- نمی‌تونی فرار کنی.
‫- نمی‌دونستم. ‫- حق نداری از من فرار کنی.
‫- نتونستم. ‫- چرا، می‌تونی!
‫- نمی‌تونستم! ‫- من سعیم رو کردم!
‫- نتونستم! متاسفم! ‫- کافی بود انجامش بدی!
‫واقعاً متاسفم.
‫می‌دونم.
‫گمونم من...
‫فکر می‌کردم اگه بتونیم اون
‫بخش ترسناکش رو پشت سر بذاریم...
‫شاید...
‫احتمالاً خیلی ترسناک‌تر میشد، ولی...
‫شاید هم چیز فوق‌العاده‌ای از آب درمیومد.
‫من میرم بالا.
‫خیلی خب.
‫ممنون که ازم عذرخواهی کردی.
‫امیدوارم بتونی سکوت رو پیدا کنی. ‫حالا اون سکوت هر معنایی برات داره.
‫کلیر، من...
‫من خوب میشم. امیدوارم تو هم ‫خوب بشی. شب بخیر، خرس.
‫هی، پیت، آره. خفه شو.
‫آره، من...
‫یه چیزی رو تو توافقنامه عوض کن.