‫سیرش زیاده.
‫- تو داری به من می‌گی سیرش زیاده؟ ‫- چطوره خودت نظر بدی کارم؟
‫آره، زیاده.
‫نگفتم؟
‫راستش، اون جریان...
‫جور... راستش، جور نشد، خلاصه...
‫کدوم جریان؟
‫ماشین اجاره‌ای.
‫همون جریان. آره.
‫متأسفم.
‫- می‌شه یه سوالی ازت بپرسم؟ ‫- امان از دستت کارم.
‫- چیه پسر؟ چیه؟ ‫- چیه؟
‫- چی می‌خواستی بگی؟ ‫- بی‌خیالش مایک.
‫«همه می‌گفتن مسخره است. ‫کار همیشگیت همینه.»
‫- «ای خر...» چی می‌خواستی بگی؟ ‫- نه. مایک.
‫می‌خواستم بپرسم ‫اصلا برات مهمه یا نه.
‫چی اصلا برام مهمه یا نه کارم؟ ‫حرف مردم روانی؟
‫- نه، اصلا برام مهم نیست. ‫- نه.
‫اصلا کسب‌وکار ماشین اجاره‌ای ‫برات مهمه یا نه؟
‫نمی... نمی... نه.
‫نه، اصلا برام مهم نیست.
‫باید همش بزنی. ‫امان از دستت، صدای چسبیدنش میاد.
‫خیلی‌خب.
‫پولش رو از کجا جور کردی؟
‫دومین باره ازم می‌پرسی.
‫دومین باره جوابم رو نمی‌دی.
‫پول لازم داری کارم؟
‫اگه من بخوام رستوران بزنم چی؟
‫- این دیگه چه حرفیه؟ ‫- چیه؟
‫- چرا رستوران بزنی؟ ‫- چرا رستوران نزنم؟
‫- خودت که رستوران داری. ‫- ولی این یکی رستوران فرق می‌کنه.
‫بیشتر بگو.
‫ببین، تک‌تک خاطرات خوبمون ‫تو رستوران‌ها شکل می‌گیرن، مگه نه؟
‫مثلا بستنی‌فروشی هومر ‫بعد از بیسبال.
‫اِم...
‫مثلا اومگا بعد از اون جشن تولد ‫عجیب و غریب با مامان.
‫- خنده‌مون بند نمی‌اومد. ‫- آره، ای بابا...
‫ببین، کل این اتفاقات خوب ‫تو رستوران‌ها برامون افتادن،
‫چون رستوران‌های جای خاصی‌ان، خب؟
‫آره.
‫مردم می‌رن رستوران ‫که بهشون رسیدگی بشه.
‫خب؟ می‌رن رستوران ‫که جشن بگیرن، آروم بگیرن...
‫و یه دقیقه به چیز دیگه‌ای فکر نکنن.
‫ببین، مردم می‌رن رستوران ‫که کمتر احساس تنهایی کنن.
‫حتی بابا.
‫یعنی چی که «بابا»؟
‫چه بدونم. تنها دفعاتی که یادمه ‫ذره‌ای خوشحال بود،
‫اوقاتی بود که از اون رستوران ایرلندی ‫محبوبتون حرف می‌زد.
‫اونجا رو یادته؟ ‫ای خدا.
‫چیه؟
‫اونجا رو یادته؟ ‫اسمش رو یادته؟
‫- نه، من یادم نیست. ‫- افتضاح بود.
‫بوی سطل آشغال می‌داد. ‫عین جهنم می‌موند.
‫- خب، اون خیلی دوستش داشت. ‫- آره.
‫زیاد از این کارها می‌کنی؟ ‫به بابا فکر می‌کنی؟
‫چه‌جور آدمی بود؟
‫اِم...
‫چه بدونم...
‫چند وقته باهاش حرف نزدی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- آره.
‫حسش می‌کنی؟
‫تقریبا چنین آدمی بود.
‫کارمی، چنین آدمیه.
‫آدم بی‌شعوری بود.
‫- خب، همه عاشق رستورانن. ‫- هوم.
‫- حتی بی‌شعورها. ‫- چه بدونم پسر.
‫من هر روز عمرم تو رستورانم.
‫قطعا هزاران نفر رو دیدم ‫که اصلا عاشق رستوران نیستن.
‫- عاشق رستوران ما می‌شن. ‫- واسه چی؟
‫- چون رستوران ماست. ‫- کارمی، ببین.
‫صرفا چون تو خیر سرت رفتی ناپا،
‫دلیل نمی‌شه کسب‌وکار داغونی نباشه.
‫- صرفا چون تو بشقاب علف می‌ذاری... ‫- خودم می‌دونم.
‫- و خیر سرت... ‫- خودم می‌دونم. خیلی سخته.
‫- خب؟ خیلی سخته. ‫- روحت هم خبر نداره چقدر سخته.
‫ولی واسه همین خیلی خاصه، خب؟
‫خیلی سخته... ‫خیلی پیچیده است،
‫خیلی خشنه، ‫خیلی دقت می‌خواد...
‫و هر کسی از پسش بر نمیاد.
‫- درسته. ‫- ولی من از پسش بر میام مایک.
‫ببین، ما از پسش بر میایم.
‫خب؟ ‫می‌تونیم به مردم رسیدگی کنیم.
‫می‌تونیم رستوران آرومی داشته باشیم. ‫می‌تونیم غذاهای خوشمزه‌ای داشته باشیم.
‫می‌تونیم آهنگ‌های خوبی پخش کنیم.
‫مردم دلشون می‌خواد بیان اونجا ‫و جشن بگیرن. خب؟
‫می‌خوان بعد از روزهای خوبشون ‫بیان اونجا.
‫می‌خوان بعد از روزهای بدشون ‫هم بیان اونجا.
‫می‌تونیم مردم رو خوشحال کنیم مایک.
‫من و تو؟
‫آره، من و تو.
‫تو...
‫تو واقعا فکرهات رو کردی، ها؟
‫- می‌دونم چه‌جوری جلوه می‌کنه. ‫- هوم.
‫اسمش رو چی می‌ذاری؟
‫می‌تونیم بذاریم رستوران مایکی.
‫گمون کنم...
‫من پیشنهاد بهتری دارم.
‫خب، اگه فردایی نباشه چی؟ ‫امروز که نبود.
‫الو؟ الو!
‫ببین،
‫بعضی‌ها با دیدن این لیوان می‌گن:
‫«راستش، این لیوان نیمه‌خالیه.»
‫بعضی‌های دیگه می‌گن: ‫«این لیوان نیمه‌پره.»
‫به نظرم تو نیمه خالی لیوان رو ‫می‌بینی. درست نمی‌گم؟
‫خودت اگه یه‌جا گیر افتاده بودی ‫و همه‌چی هر روز...
‫دقیقا تکرار می‌شد و هیچ کارت ‫اهمیتی نداشت، چیکار می‌کردی؟
‫[تغذیه] ‫[نقد رستوران]
‫[کمبودهای حیاتی خرس:] ‫[خرس از ناهماهنگی آشپزی رنج می‌برد]
‫[شرکت حمل‌ونقل کریگان]
‫[امروز به یادت بودم] ‫[اسم رستورانه...]
‫[اسم رستورانه کریگان بود]
‫[به مایک: دلم برات تنگ شده داداش] ‫[کنسروهای گوجه رو پیدا کردم]
‫[کلیر خرسه رو خوب شناخته بودی] ‫[امروز به یادت بودم]
‫[اسم رستورانه کریگان بود]
‫باید یه‌کم دقیق‌تر بیان کنی.
‫من...
‫من به حد کافی خوب نبودم ‫و باید بهتر باشم.
‫خیلی‌خب، گمون نکنم ‫نتیجه مناسبی باشه.
‫نتیجه مناسب چیه؟
‫اِم...
‫سه بار از «تریب» اومدن اینجا ‫و غذا خوردن.
‫انگار غذاشون هم خوب بود.
‫گاهی خوب بود.
‫از فضا خوششون نیومد.
‫از هرج‌ومرج خوششون نیومد. ‫آره، راستش، گمون نکنم من هم خوشم بیاد.
‫خیال کردی من از هرج‌ومرج خوشم میاد؟
‫خب...
‫به نظرم گمون می‌کنی ‫باید بااستعداد می‌بودی.
‫تو هم به همون خوبی عمل می‌کردی. ‫عالی عمل می‌کردی.
‫راستش... حتی شاید ‫بدون نیاز به این افتضاح...
‫آشپز بهتری می‌شدی.
‫تبریک می‌گم. با این حرفت ‫بادم رو خالی کردی.
‫- خب، بهش نیازی نداری. ‫- به هوا؟
‫به اختلال.
‫داری کم میاری.
‫حس می‌کنم داری کم میاری.
‫کم آوردنت اینجا حس می‌شه.
‫اصلا نمی‌دونم حواست کجاست.
‫من از اختلال خوشم نمیاد.
‫خیلی‌خب، از چی خوشت میاد؟
‫از این خوشم میاد.
‫خیلی‌خب، به نظرم رقت‌انگیزترین ‫بیان خوش اومدن...
‫از چیزی در طول کل تاریخ بود.
‫آره، بهت که گفتم ‫دارم سعی می‌کنم بهتر باشم.
‫خیلی‌خب. شاید بهتر باشه ‫قبلش سعی کنی این‌قدر رقت‌انگیز نباشی.
‫ناراحت شدم.
‫خوبه.
‫خیلی‌خب. جریان خرس چی شد؟
‫نقد بدجوری خرابم کرد.
‫- نه. منظورم خرس اون فروشگاهه. ‫- خودش چه‌جوری تعریف کرده؟
‫از خونه تو اومد خونه ‫و الان خیال می‌کنه از دستش عصبانی‌ای.
‫نه، نه، نه. نه. ‫ببین چی می‌گم...
‫یه خرس صد دلاری می‌خواست، ‫من هم قبول نکردم.
‫بعدش عصبانی شد، ‫من هم کم نیاوردم.
‫خیلی‌خب، خوبه. ‫لازم نیست بیشتر توضیح بدی.
‫گفت حقشه براش بخرم.
‫من هم جواب منفی قبول نمی‌کردم، ‫چه بدونم.
‫فرانک زیاد براش خرید می‌کنه؟
‫شاید الان فرزندپروریتون فرق کرده ‫و من از هیچی خبر ندارم.
‫منظورت چیه؟
‫ببین، من سعی می‌کنم قوانینی ‫وضع و اجرا کنم...
‫تا استقلال پیدا کنه ‫و بتونه زندگیش رو کنترل کنه.
‫- ایول. ‫- روش اداره کسب‌وکارم هم همینه.
‫اوهوم. اون هفت سالشه ریچارد.
‫ببین چی می‌گم تیف، ببخشید. ‫باید این رو جواب بدم. بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫ای خدا.
‫کسی نمی‌دونه جای...
‫[کمبودهای حیاتی خرس:] ‫[خرس از ناهماهنگی آشپزی رنج می‌برد]
‫چطوره یه دقیقه دیگه هم بهش زل بزنیم ‫و بعدش بندازیمش دور؟
‫همین الان بندازش دور. ‫دیگه دیدمش.
‫با کمال میل.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ردیفی؟
‫تا حالا حس کردی انگار تو یه روز تکراری ‫گیر افتادی که مدام تکرار می‌شه؟
‫مثل فیلم «روز گراندهاگ»؟
‫آره، انگار نمی‌تونی به فردا برسی.
‫قبلا چنین حسی داشتم.
‫آها، چیکار کردی؟ ‫چه‌جوری درستش کردی؟
‫خب، اینجا مشغول به کار شدم.
‫اون رو امتحان کردم.
‫[دانشگاه دولتی شیکاگو] ‫[درخواست ثبت‌نام]
‫عالیه.
‫خانم.
‫- آقا. ‫- اینجا چه خبره؟
‫فرصت ایجاد می‌کنم.
‫ایول. سامانه جدیده؟
‫واسه من هست. ‫برنامه ارسال جدید هم راه می‌اندازم.
‫سعی می‌کنم غرفه‌ام ‫همیشه شلوغ باشه.
‫اونش مشکلی نیست. ‫نقده عاشق ساندویچ‌هات بود. کارت حرف نداره.
‫از چیزهای دیگه‌ای هم خوششون اومده بود.
‫آره، احتمالا.
‫[شاپیرو]
‫[شاپیرو: هر موقع وقت داشتی بهم زنگ بزن،]
‫[مشتاقم باز هم] ‫[راجع به رستوران جدیدم صحبت کنیم]
‫باید سریع‌تر بشم.
‫تو نقده نوشته بودن پاستا دیر حاضر شد.
‫هر سه‌بار همین بود. ‫داشتم خراب می‌کردم پسر.
‫خب، سامانه‌مون رو عوض کردیم.
‫بهتر بود چند هفته دیگه ‫نقد می‌کردن.
‫حس می‌کنم تنها دیدگاه مناسب ‫همینه که باید حواسم رو جمع کنم.
‫باید تمرکز کنم. ‫باید سریع‌تر بشم، متوجهی؟
‫یه سری از نکات مثبت ‫و یه سری از نکات منفی رو لحاظ می‌کنم.
‫سرم تو کار خودمه و خوب کار می‌کنم. ‫سامانه من همینه.
‫سامانه خوبیه آقا.
‫سامانه خفنه عزیز دلم.
‫ایول.
‫- صبح به خیر هواداران ورزش. ‫- سلام.
‫- سلام آقای کالینوفسکی. سلام رایانه. ‫- سلام عزیزم.
‫- سلام سید. ‫- می‌خوایم یه‌چیزی نشونتون بدیم.
‫- چه عالی. ‫- رایانه، نمایش بده.
‫- پریز ندارین؟ ‫- چرا. همون‌جاست.
‫ببخشید، نَت هی زنگ می‌زنه.
‫سلام، آره. گمون کنم بدونم واسه چی زنگ زدی. ‫عمو و رایانه الان اینجان.
‫- پس می‌ذارمت رو بلندگو. ردیفه؟ ‫- باشه، یه لحظه.
‫- سلام شوگ. ‫- سلام.
‫- عزیز دلم.
‫احتمالا بتونم حدس بزنم ‫اونجا چه خبره.
‫گمون نکنم بتونی. ‫رایانه داره یه ساعت رو دیوار نصب می‌کنه.
‫چرا؟
‫چرا داری ساعت به دیوار نصب می‌کنی؟
‫تأثیرگذاری اشیا ثابت شده.
‫کسی اخیرا مطالعه مفیدی نداشته؟
‫همین‌جوری می‌پرسم.
‫خیلی‌خب، ادامه می‌دیم، ‫ادامه می‌دیم.
‫این ساعت ۱,۴۴۰ ساعت رو نمایش می‌ده.
‫کسی می‌دونه چند وقت می‌شه؟
‫- سه ماه. ‫- دو ماه.
‫- ای خدا. ‫- برادرزاده، نمی‌دونم ریاضیت بدتره...
‫یا توانایی تماس گرفتنت با مردم.
‫بگذریم، اون ساعت بهتون می‌گه ‫رسما چقدر پول برامون مونده.
‫خیلی‌خب، ولی ده ماه فرصت داریم ‫پولت رو پس بدیم.
‫- نه ماه. ‫- نه ماه.
‫- ای خدا. ‫- یعنی فاصله‌شون چقدر می‌شه؟
‫هـ...
‫هفت ماه.
‫خیلی‌خب. یعنی چی؟
‫رایانه، یه‌جور دیگه بیان کن.
‫یه گزینه‌ای تو قراردادمون هست.
‫اگه کسب‌وکار خسارت جدی بده، ‫حق داریم وارد عمل بشیم.
‫وارد عمل بشین؟ خب، یعنی چی؟
‫می‌خوایم جلوی خون‌ریزی رو بگیریم رفیق. ‫اون ساعت که به صفر برسه،
‫این رستوران باید کارش رو ‫تعطیل کنه.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫- سیدنی. ‫- خیلی‌خب.
‫اشتباه می‌کنم که به نظرم دو ماه...
‫ارفاق مالی خیلی خوبیه؟
‫- آره، موافقم. ‫- نه، نه، جفتتون درست می‌گین.
‫پس مشکل کجاست؟
‫اولا، مشکلی نداره ‫که بگیم: «خیلی‌خب، ارفاق مالیه»،
‫همه‌اش رو به اون آقایی که غرفه بیف رو ‫اداره می‌کنه مدیونیم،
‫آخه اون کسب‌وکار در کمال تعجب ‫داره می‌ترکونه.
‫دوما، این ارفاق مالی ‫هیچ بازپرداخت وام، شرایط محصولات،
‫شرایط ارسال و عدم حضور رزروها رو...
‫- در نظر نگرفته. ‫- هوم.
‫نمونه‌برداری من نشانی از رشد و پیشرفت نداره ‫که نشونه کسب‌وکار ناموفقه.
‫سوما، اونی که تو می‌گی ‫ارفاق مالی سالمه.
‫- این اون‌جوری نیست. ‫- چرا ارفاق مالیمون ناسالمه؟
‫- آره. ‫- کلی حفره داره.
‫چه حفره‌ای داره؟
‫حفره‌های در حد موشک داره، ‫به لطف شیکاگو تریب کثافت.
‫خب، حرف‌های خوبی زده بودن.
‫درسته، ولی حرف‌هایی چون ‫«گیج‌کننده» و «ادایی» هم زده بودن.
‫- «ناهماهنگی» هم بود. ‫- اوهوم.
‫بگو ببینم نیکولاس، اون کلمه ‫شخصا برات چه معنایی داره؟
‫یعنی همه‌چی داغونه جیمز.
‫رایانه. ‫منظورتون چیه؟
‫- نمودارهام رو خوندین؟ ‫- به هیچ وجه.
‫من براتون رنگشون کردم.
‫خب، من سعیم رو کردم، ولی بهت بر نخوره، ‫رنگ‌هاش عجیب و افسرده‌کننده بود.
‫- آره، من نمودارهات رو خوندم. ‫- خب؟
‫افسرده‌کننده بودن.
‫خیلی‌خب، ببینین، ‫اگه تغییر بزرگی رخ نده،
‫یعنی واقعا تغییر خیلی بزرگی رخ نده...
‫که بگیم «یا خدا، این‌جوری ‫همه‌چی عوض می‌شه.»
‫«این یکی تغییر خیلی بزرگیه.»
‫اگه اون‌جوری نشه، ‫همینه که هست.
‫وقتتون تموم می‌شه، ‫سه‌سوته تعطیل می‌کنین.
‫- عمو، واقعا همین‌طوره؟ ‫- خیلی شرمنده‌ام عزیزم.
‫باید دوباره رستوران رو بفروشم. ‫سعی کنم یه‌کم جبران کنم.
‫مایلم بهتون بگم ‫این اتفاق اجتناب‌ناپذیره،
‫- اما شریکم این مسئله رو بیان نمی‌کنه... ‫- خفه‌خون بگیر.
‫و حاضره این رستوران رو ‫عین ترن‌هوایی‌ای...
‫- که دیگه چرخ نداره بگردونه. ‫- خفه شو!
‫یا خدا.
‫جریان چیه؟
‫آره، جریان چیه؟ ‫سلام رایانه. سلام عمو.
‫- سلام نیل. ‫- سلام عشقم.
‫- سلام نَت. ‫- سلام شوگر خرسه.
‫- می‌شه یکی بهشون بگه چه خبره؟ ‫- ارفاق مالی دو ماهه داریم.
‫- ایول. ‫- نه، اشتباه می‌کنی.
‫- چرا اشتباه می‌کنم؟ ‫- حفره داره.
‫- چه حفره‌ای داره؟ ‫- حفره‌های بزرگی داره عزیزم.
‫پیشنهاد می‌کنن ارفاق مالیمون ‫که تموم بشه...
‫نه، پیشنهاد نمی‌کنیم. داریم می‌گیم.
‫بهمون می‌گن مجبوریم رستوران رو ‫تعطیل کنیم،
‫آخه بعدش دیگه...
‫انگار داریم آب در هاون می‌کوبیم.
‫آره، انگار با تمام قوا آب در هاون می‌کوبیم ‫و بعدش هاون رو از پرتگاه می‌اندازیم پایین.
‫بعدش با یه تانک پنزر از روش رد می‌شیم.
‫بعدش آتشش می‌زنیم ‫و می‌اندازیم تو چوب‌خردکن.
‫بعدش خرده‌هاش رو جمع می‌کنیم ‫و غرقش می‌کنیم.
‫- بعدش هم... ‫- گمون کنم متوجه شدیم.
‫از توضیحاتتون ممنونم.
‫می‌شه یه لحظه صحبت کنم؟
‫بفرما.
‫اِم...
‫خیلی‌خب. ‫عمو جی، عمو رایانه.
‫درست فرض می‌کنم که این ارائه‌تون...
‫به مقاله‌ای ناخوش‌آیند ‫تو روزنامه مربوطه؟
‫- احتمال صحت فرضت بالاست. ‫- خیلی‌خب.
‫می‌خوام این مسئله رو بگم. ‫می‌خوام...
‫عین تمرینمون بگو.
‫خیلی‌خب...
‫من اون مقاله رو بادقت خوندم.
‫اعتراف می‌کنم، اولش ‫خوشم نیومد و به نظرم...
‫نویسنده احمق نسل هزاره‌اش ‫داشت چرت‌وپرت می‌گفت.
‫توهین نباشه‌ها.
‫ولی بعدش که فکر کردم، بازخوانیش کردم ‫و یه سیگار کشیدم،
‫متوجه شدم حقایق زیادی ‫تو اون مقاله وجود داشت.
‫یه‌سریشون چرت بود، ‫ولی حقایق زیادی هم مطرح شده بود.
‫من اخیرا خیلی روی خودم کار کردم.
‫گمون نکنم از کسی پنهان باشه. ‫همین باعث شد متوجه بشم که...
‫دارم خراب می‌کنم. ‫خب؟ بهانه‌ای ندارم.
‫اون آدم سه‌بار اومد اینجا. ‫باید می‌فهمیدم.
‫نه از روی منتقد بودنش. ‫بلکه از روی مراجعه تکراریش.
‫هیچ بهانه‌ای براش ندارم. ‫خیلی زیاد شرمنده‌ام.
‫- ریچی، بس کن. وایستا. بس کن. ‫- ممنونم.
‫- نه ریچی. ‫- به نظرم من باید...
‫تقصیرش رو گردن بگیرم.
‫این‌قدر خودت رو قربانی نکن کارمن. ‫بذار حرفم رو تموم کنم.
‫- دارم می‌گم تقصیر منه. ‫- به حرفم گوش نمی‌دی.
‫نه، خودت گوش نمی‌دی.
‫- خیلی‌خب، خداحافظ. ‫- منم که منو رو عوض می‌کنم.
‫اصل حرفم رو نزدم...
‫- دارم می‌گم من... ‫- من نیروی کمکی استخدام کردم.
‫این‌قدر نیرو استخدام نکنین!
‫همه استعفا دادن. باید جایگزینشون می‌کردم. ‫بحث علمیه.
‫- کی استعفا داده؟ ‫- اریک، دبی و داوید.
‫اریک، دبی و داوید دیگه کدوم خری‌ان؟
‫دبی خیلی باهام مهربونه، ‫اریک هم خیلی مهم نیست.
‫- والی داوید حرف نداره. ‫- ناهماهنگی همینه دیگه داداش.
‫خیلی‌خب.
‫- وقتی ستاره رو بگیریم چی؟ ‫- اگه.
‫اگه ستاره رو بگیریم.
‫خب؟
‫آره، درسته خیلی عجیب جلوه می‌کنه...
‫چیه؟ صدای خنده‌هاش رو ‫تو خوابت می‌شنوی؟
‫وای، ترانه راجرز و همرشتاین بود. ‫سال ۱۹۵۸.
‫آره، ۱۹۵۸.
‫جدی می‌گم.
‫کارمن، این مسئله از همیشه جدی‌تره. ‫خب؟ از همیشه.
‫ستاره‌مون رو می‌گیریم.
‫خب، اون‌قدر فرصت دارین بگیرینش.
‫- سلام عمو رایانه. ‫- سلام چاک.
‫خواستم به اطلاعتون برسونم ‫یه ربات داریم.
‫پس اگه دم رستوران دیدینش، نترسین.
‫- توضیح بده. ‫- اسمش چاکیه.
‫خب، چاکی چیکار می‌کنه؟
‫چاکی پیکه. با یه برنامه ارسال غذا ‫رایگان در اومد.
‫- برنامه ارسال غذا؟ ‫- عالیه.
‫- آفرین. ‫- مشغول باش.
‫ممنون شف.
‫خب، جهت شفاف‌سازی می‌کنم، ‫هیچ‌کس دیگه نباید پول خرج کنه، خب؟
‫دقیقا با توئم ریچارد.
‫- چاک داره ربات می‌خره. ‫- رایگان بود.
‫قدردان باش.
‫ببینین، کس دیگه‌ای رو استخدام نمی‌کنم، خب؟
‫کس دیگه؟ کی رو استخدام کردی؟
‫جزو مسائل غیرقابل‌بحثه.
‫خب...
‫بزرگ‌ترین مشکلمون چیه؟
‫همینی که می‌بینین.
‫حفره. حفره‌های بزرگ.
‫فهمیدم. ‫با علائم شروع می‌کنیم.
‫بدون بیان هیچ حرفی ‫ارتباط برقرار می‌کنیم.
‫چه‌جوری ارتباط برقرار کنیم؟
‫اگه صاف تو چشمت نگاه کردم و این‌جوری کردم، ‫میای سمتم.
‫از کجا بدونم داری به من نگاه می‌کنی؟
‫چون صاف به خودت نگاه می‌کنه.
‫- ممنون گری. ‫- فهمیدم.
‫- شف کارمن و سیدنی. ‫- شف.
‫می‌تونین روزی بیست دقیقه با کل خدمه ‫جلسه بذارین و راجع به منو صحبت کنین؟
‫بله شف.
‫بعدش پاپیت حلوای دوور ‫با کنگر فرنگی و ترافل سفید داریم. خوبه؟
‫شاید بهتر باشه دوباره بگی. ‫آروم‌تر بگو.
‫بعدش نوبت فهرست نوشیدنیه.
‫گری، دلت می‌خواد هماهنگشون کنی؟
‫بله شف.
‫تعیین سالشون داره سخت می‌شه.
‫هماهنگیشون چطور پیش می‌ره؟
‫دارن بهتر می‌شن. ‫کلاسش خیلی فنیه.
‫خیلی چیزها تو خاطرم نمی‌مونن.
‫هوم.
‫می‌خوام یکی از دوستانم رو ببینی.
‫خیلی‌خب. من یه سوال دارم.
‫بله آقای کالینوفسکی.
‫اگه یه میز چهار نفره عین الان ‫همون روز رزرو لغو کنه چی می‌شه؟
‫- ای بابا. ‫- ای خدا.
‫- مشکلی نیست. بیش از حد رزرو داریم. ‫- ما بیش از حد رزرو نمی‌دیم.
‫می‌دونم. من می‌دم.
‫[خرس] ‫[سود و ضرر]
‫رایانه، نمودارت نشون می‌ده متوسط ‫لغو رزرو اواسط هفته‌مون دو میزه،
‫پس من دو میز اضافه رزرو می‌دم.
‫اگه همه‌شون بیان چی می‌شه؟
‫با پذیرایی نوشیدنی حلش می‌کنیم.
‫[چاکی]
‫برو چاکی، برو.
‫- این چیه؟ ‫- سبز یعنی طبق برنامه‌ایم.
‫قرمز یعنی از برنامه عقبیم.
‫- سبز خوبه، قرمز بده. ‫- یاد گرفتی.
‫خیلی‌خب.
‫مشکل زمان‌بندی هم داریم.
‫یکی واسه شبه. یکی واسه شیفته. ‫یکی واسه غذاست.
‫هر وعده باید زیر سه دقیقه سرو بشه.
‫تو ساعت منی.
‫نظرت چیه شف؟
‫چشم شف.
‫[غذا]
‫ای بابا.
‫- مارکوس، واسه امشب آماده‌ای؟ ‫- تقریبا شف.
‫ظاهرا مارکوس واسه شیرینی ‫یه کمک‌دست لازم داره.
‫- می‌شه یکی کمکش کنه؟ ‫- من هستم.
‫ممنون تینا.
‫راستی، اگه یکی وایستاد، ‫دستمالش رو تا نکنین.
‫خب؟ تو این رستوران بهشون فشار نمیاریم.
‫خوبه. اصلا خوشم نمیاد ‫بقیه تو کارمون دخالت کنن.
‫دقیقا.
‫کم نیار. ‫چیزی نمونده.
‫[سوییپز]
‫[تینا]
‫[ابراهیم]
‫[انجل]
‫اون بهره‌وری به نظرم ‫از نظر مالی به‌صرفه نیست.
‫- کمتر و بهتر خرج می‌کنیم. ‫- از نظر فرضی خوشم میاد.
‫ریچی کثافت. ‫بودجه گلمون خیلی زیاده، خب؟
‫می‌دونم و عذر می‌خوام، خب؟
‫تقصیر باکلاسی خودمه. ‫با کمال میل ازش می‌کاهم.
‫باشه، خیلی‌خب، ولی واقعا بکاه. ‫یعنی واقعا کمش کن.
‫ناتالی، عذر می‌خوام. لازم نیست ‫الان سرم داد بزنی.
‫این‌همه گل سفارش نده دیگه.
‫ببخشید عزیزم.
‫- باشه، نمی‌دم. ‫- ببخشید. خیلی دوستت دارم.
‫من هم خیلی دوستت دارم.
‫وایستا ببینم. از دستم دلخوری؟
‫کسی سوالی نداره؟
‫خیالم راحت شد. من مدیریت می‌کنم.
‫ریچی، نیل، گری، رنه و گرت ‫تو سالن می‌مونن.
‫بقیه همین پشت می‌مونن.
‫[خرس]
‫هفت ساعت دیگه باز می‌کنیم، ‫دو ساعت دیگه غرفه بیف رو باز می‌کنیم.
‫- هر ثانیه مهمه. بریم سر کارمون. ‫- چشم شف!
‫[خرس]
‫خوبی شف؟
‫بله شف. ممنون.
‫- باز کنیم! ‫- باز کنیم!
‫[زمان پرداخت صورت‌حساب]
‫[درآمد فروش] ‫[کل مراجعان] [میانگین صورت‌حساب]
‫[هزینه کلی]
‫[مبلغ قابل‌پرداخت]
‫[هزینه پرداختی]
‫[پیاز] ‫[بسته آجیل]
‫[زمان پرداخت صورت‌حساب]
‫[مبلغ پرداختی باقی‌مانده]
‫دو فندق آماده کنین، ‫دوتا بدون حلزون صدف‌دار.
‫چشم شف!
‫- تینا، منتظر دوتا گوشت گوساله‌ایم. ‫- چشم شف.
‫باید چهارتا کاواتلی ببریم. ‫گل کلم رو آماده کنین.
‫امروز دوازده‌تا پاناکوتا لازم داریم.
‫چیزی نمونده شف. یه دقیقه.
‫اون هم پاپیت حلوای دووره.
‫شش‌تا کاناپه ببرین.
‫بافت زیبا، ترد و ظریفی داره.
‫- گل کلم رو دوباره آماده کنین. ‫- چشم شف. آماده است.
‫با سس کنگر فرنگی...
‫و پوره سیب‌زمینی ترش که زیرشه ‫خیلی ترکیب خوش‌طعمی می‌شه.
‫سه ساردین آماده کنین. ‫دو ساردین آماده کنین.
‫شش کلم رومی آماده کنین، ‫یکیش تخم‌مرغ نداشته باشه.
‫شش کلم رومی آماده کنین، ‫دوتاش تخم‌مرغ نداشته باشه.
‫[ارسال به رستوران خرس]
‫[صورت‌حساب مالیات]
‫[صورت‌حساب رستوران خرس]
‫[هزینه پایه ارسال]
‫[مبلغ قابل پرداخت]
‫شش گوشت بره چقدر مونده؟ ‫خیلی دیر شده.
‫چهار دنده بره آماده کنین، ‫دوتاش با سبزیجات باشه.
‫- تحویل بگیرین. ‫- مارکوس، واسه ب۴ و ب۵ پتی‌فور می‌خوایم.
‫خوراک گوجه رو دوباره آماده کنین.
‫خارماهی رو دوباره آماده کنین.
‫تینا، منتظر ده‌تا کاوتلی‌ایم، ‫یه شش‌تایی، یه چهارتایی، یه دوتایی.
‫- الان آماده می‌شه شف. ‫- ممنون شف‌ها.
‫مارکوس، الان چی داریم؟
‫دارم دوتا هلویی دیگه می‌زنم. ‫کیک هلویی.
‫تخته‌مون پر شده.
‫[پرداخت شد]
‫چهارتا کاواتلی ببریم. ‫یکیشون بدون گلوتنه و مال پ۳ـه.
‫[لغو شد]
‫هشت کاواتلی دیر شده.
‫- سید، حجم پاستامون رو بررسی می‌کنی؟ ‫- چشم شف.
‫شش تارت شکلاتی می‌خوایم.
‫- چقدر مونده؟ ‫- یه دقیقه شف.
‫چهار قزل‌آلا آماده کنین. ‫شش دنده بره دیر شده.
‫بعدش شش‌تا دیگه داریم و تمومه.
‫ردیفه.
‫شش‌تا سفارش دادیم، ‫یکیش حلزون صدف‌دار نداشته باشه.
‫- ممنون شف. ‫- خواهش می‌کنم.
‫شش ساردین کی آماده می‌شه؟ ‫شش کاناپه رو ببریم.
‫- تینا، منتظر دو گوشت گوساله‌ایم. ‫- لطفا تحویل بگیرین.
‫[هر]
‫[ثانیه]
‫[مهمه]