‫فانتزی یعنی کاری که الان داریم انجام میدیم،
‫توی همین اتاق، با این نورها و دوربین‌ها ‫و آیینه‌ها.
‫یه چیز دیگه هم اینجا وجود داره.
‫نمی‌دونم چی، ولی یه اتفاق دیگه هم داره میفته.
‫بخشی از روزهای عادی ما نیست...
‫یا طبیعت زندگی ما...
‫ولی داریم سعی می‌کنیم یه چیز متفاوت بسازیم.
‫فقط کافیه دست دراز کنی و چیزی که ‫می‌خوای رو برداری.
‫بگیر. بنداز تو سطل. ‫خوبه.
‫با اون دستت. تو سطل.
‫بهتر شد. توش فوت کن.
‫با هر دو دستت سطل رو بگیر.
‫ولی اگه خوب فکر کنین،
‫جادو برای آدم متفاوته چون یه چیز صادقانه‌ست.
‫به یکی قبل اینکه گولش بزنی، میگی که ‫قراره گولش بزنی.
‫از همون نظر هم سخت‌ترش می‌کنه.
‫این آس گشنیزه، ورقی که خانم تو ‫راهرو برداشت.
‫- میگی نه؟ ‫- چهار خشت.
‫اگه اصرار داری که باشه.
‫جادو در بهترین حالت برای اینکه جادو باشه،
‫برای اینکه یه جادوی واقعی رو خلق کنه ‫باید خودجوش باشه.
‫باید یه اتفاقی باشه که همون لحظه میفته.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫خیلی خسته‌م.
‫- خیلی مزخرفه. ‫- آره.
‫آره. اگه سر وقت کارمون رو انجام می‌دادیم،
‫همونطور که تو لیست مسائل غیرقابل بحث گفته بود، ‫اوضاع اینقدر خراب نمیشد.
‫به خدا سر وقت انجام میدیم. به خدا، کارم.
‫- نیل. ‫- یه سره داریم کارتون‌ها رو جمع می‌کنیم.
‫کارتون میاد، جمعش می‌کنیم.
‫آره، بعد که یه محموله بیاد، باید دوباره ‫انجامش بدیم، نه؟
‫- اگه نفرین شده باشیم چی؟ ‫- نشدیم.
‫- فکر می‌کنی نفرین شدیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- چرا باید نفرین باشه؟ ‫- ممکنه باشه.
‫- نه. ‫- اگه بود چی؟
‫- آره، اگه بود چی؟ ‫- کی میاد ما رو نفرین کنه؟ چرا؟ چرا؟
‫- کی الان از دست ما عصبانیه؟ ‫- هیچکس.
‫- سمی که همیشه از دستمون شاکیه. ‫- آره، ولی خودم بهش رسیدگی می‌کنم.
‫عصبانیت اون مهمه. ‫می‌دونی چی میگم؟
‫درسته.
‫فهمیدم کی از دستمون عصبانیه.
‫- کی؟ ‫- آره، کی؟
‫کلیر جان.
‫- خب، از دست ما که نه. فقط از دست تو. ‫- از ما نه.
‫- نه، کلیر عمراً ما رو نفرین نمی‌کنه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫چون نفرین یعنی هرج و مرج، کلیر یعنی آرامش.
‫درسته. آرامش... قیافه نازش رو میگی دیگه؟
‫- چی؟ ‫- قیافه نازش.
‫زیبایی درونش رو میگم.
‫- نه. ‫- منظورم زیباییشه.
‫نه، نه. میگم آدم آرومیه. ‫شبیه آرامشه.
‫- آ ر ا م ش. آرامش. ‫- خیلی خب. باشه. دمت گرم.
‫بهش فکر می‌کنی؟
‫نه زیاد. فقط هر روز.
‫دیدی؟ نفرینت کرده، پسر.
‫- ذهنت درگیرشه. ‫- نه.
‫- چرا عذرخواهی نمی‌کنی؟ ‫- آره.
‫نمیشه. خیلی سخته.
‫کجاش سخته، نکبت.
‫- همیشه وقت هست. ‫- خیلی راحته.
‫خرس، اینجا رو.
‫- هی، تد. ‫- بله؟
‫تو بشو کلیر جان. من میشم کارمی چون ‫دوست صمیمی هستیم.
‫- من اخلاق‌های گندش رو می‌شناسم. ‫- حله.
‫- ببین. ‫- باشه.
‫- هی، کلیر جان. ‫- بله؟
‫هی، واقعاً شرمنده‌م.
‫- حله. حله. ‫- حله. دیدی؟
‫- کارتون‌ها رو جمع کنید. ‫- باشه.
‫- باشه. کارتون‌ها رو. ‫- داریم جا باز می‌کنیم.
‫یه سره داریم کارتون جمع می‌کنیم. به خدا.
‫شاید هم نفرینم کرده.
‫- کارتون‌های مزخرف. ‫- مسخره‌ن.
‫خیلی خب. می‌خواستم... می‌خواستم
‫اینجوری شروع کنم که... ازت ‫ممنونم... خیلی خب.
‫این... خیلی خب، می‌خواستم... ‫می‌خواستم باهات صحبت کنم
‫چون یه موقعیت خوب برام پیش اومده ‫و واقعاً... هیجان انگیزه.
‫زود حرفت رو بزن. لعنتی.
‫اول باید پخته بشه بعد سرو بشه.
‫منتظر سفارش واگیو هستم. بدویید.
‫منتظر واگیو هستم. بجنبید.
‫- نه. منتظر واگیو هستم. ‫- دوباره پختمش، سرآشپز.
‫پس دوباره بپزش. خودم مجبور شدم بپزمش. ‫بدویید.
‫زودتر لطفاً.
‫اعصابم رو خرد کردید. خواهش می‌کنم.
‫امشب یدونه واگیو خوب درنیاوردید.
‫خواهش می‌کنم، سرآشپزها. بجنبید.
‫آدم دنبال دود نیست، دنبال موزیکه.
‫- موزیک رو می‌شنوی؟ ‫- بله.
‫بدویید، سرآشپزها! لطفاً! ‫خوب پخته نشده. دوباره بپزش.
‫از صبح منتظر واگیو هستم.
‫دوباره لطفاً. بدویید.
‫سریع‌تر و تمیزتر، سرآشپز.
‫نه. دوباره بپزینش، دوستان. ‫از سر شب پختش مشکل داشته.
‫بدویید. اعصابم رو خرد کردید.
‫منتظر آنیولوتی هستم.
‫کاواتلی. منتظر آنیولوتی و واگیو هستم.
‫خواهش می‌کنم. بدویید.
‫دست بجنبونید. یالا.
‫سید، منتظر واگیو هستم.
‫- ریچی یه کم استراحت خواست. ‫- غلط کرد.
‫بجنبید. دوباره بپزید. یالا.
‫آنیولوتی رو برسونید. بدویید.
‫منتظر واگیو هستم. بدویید.
‫زود باشید لطفاً.
‫مارکوس، منتظر سفارش بیست و سه هستم.
‫منتظر آنیولوتی هستم.
‫منتظر واگیو هستم.
‫مارکوس، جواب بده.
‫- دارم آماده می‌کنم، سرآشپز. ‫- دست بجنبون. عقب موندیم.
‫- تندتر. سریع‌تر. ‫- شف سیدنی، سفارش بیست و یک رو آماده کن. پیشخدمت انداختش.
‫سومین بار تو دو هفته اخیره که سفارش رو می‌اندازن زمین!
‫- میگی چیکار کنم؟ ‫- به کارمندت یاد بده چطوری راه بره!
‫تو هم به کارمندهات یاد بده زودتر آشپزی کنن!
‫خسته‌م کردید.
‫[مراسم تیفانی و فرانک]
‫- این چیه؟ ‫- واسه تبلیغ.
‫امروز اندازه دو روز گذشت.
‫روز طولانی بود، پسر.
‫چندتا میز رو بلند کردی؟
‫یک و سه چهارم.
‫اوه، این ستاره چیه؟
‫دسر اضافه برای سفارش چهل و دو.
‫چرا؟
‫تولد دارن.
‫- یه تولد رو از دست دادیم؟ ‫- آره.
‫لعنتی.
‫گندش بزنه. تقصیر منه.
‫لعنتی. از الان به بعد...
‫دیگه تولدها رو از دست نمیدیم.
‫نمایشگاه خیلی برامون سنگینه.
‫می‌تونم دوباره برم.
‫- اونوقت من باید جات وایسم. ‫- باشه. منم جای تو وامیسم.
‫خوبی؟
‫آره، بالاخره قلقش دستم میاد.
‫منظورم به غذا نبود.
‫خوبم. آره.
‫تو خوبی؟
‫آره. اگه بخوای می‌تونم بعداً بمونم...
‫نه. نه، نه، نه.
‫باید یه کم استراحت کنی.
‫خودت باید استراحت کنی.
‫امشب شب خوبی نبود.
‫یه مدتی میشه اوضاع خرابه.
‫متاسفم.
‫- گاهی اوقات پا به پات اومدن سخته. ‫- آره. خب، من بیشتر از تو توی این صنعت کار کردم.
‫منظورم به مهارتت نبود.
‫می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫خب.
‫حالا باشه واسه بعد.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، خسته‌م.
‫- جفتمون خسته‌ایم. ‫- آره. من همینجام.
‫عیب نداره.
‫فردا شب بسته‌ایم.
‫آره.
‫تازه یادت اومد؟
‫نه.
‫فردا شب
‫- مراسم اختتامیه رستوران اِوره. ‫- اوه. واو.
‫سخته.
‫ولی نیمه پر لیوان اینه که،
‫می‌تونی کلی آدم حسابی رو ببینی...
‫آره. آره، نه، قراره...
‫همه بیان.
‫آره به خدا. چه خبر بشه.
‫تو هم بیا.
‫نه. ام... نه، من...
‫- آره. ‫- نه، کلی کار دارم...
‫آخرین فرصتت برای غذا خوردن تو اوره.
‫- می‌دونم، ولی... ‫- درسته.
‫فکر نکنم در حد من باشه که...
‫- بیام اونجا. ‫- سید، اوره دیگه.
‫- آره، می‌دونم. من... ‫- پس چی میگی؟
‫بیا دیگه.
‫باشه.
‫- خوبه. ‫- خوبه.
‫ببین. من...
‫می‌خواستم درباره...
‫درباره؟
‫نمی‌خوام همپای من اومدن برات ‫اینقدر سخت باشه.
‫خب.
‫باشه. عالیه.
‫خیلی خب. ممنونم.
‫پس شبت بخیر.
‫شب بخیر.
‫متاسفم.
‫متاسفم. لعنتی.
‫من...
‫[کلیر]
‫- سرم سالین. ‫- چی شده؟
‫داشته با دوستاش بازی می‌کرده. ‫از پشت بوم افتاده.
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. یک، دو، سه.
‫واقعاً دوستت دارم.
‫[از بیف تا خرس]
‫[کارمن برزاتو: سرآشپز در حال ظهور]
‫[کارمن برزاتو بهترین سرآشپز شیکاگوست]
‫[بابا]
‫- سرآشپز. ‫- صبح بخیر، سرآشپز.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫سر مراسم خیلی اذیت شدم، ‫گفتم تا مشتری‌ها رو سرمون خراب نشدن
‫بیام روی یه غذا کار کنم.
‫- تو چی؟ ‫- منم همینطور، پسر.
‫آره.
‫- صبح بخیر، سرآشپزها. ‫- سرآشپز.
‫داری روی چیزی کار می‌کنی؟
‫رو انگور.
‫- هی، برادرزاده. ‫- عمو، چی آوردی؟
‫اه...
‫به اینا میگن چوب گلف.
‫می‌دونی، جالبه، یکیشون کمه.
‫اونی نیست که
‫تو چند هفته پیش برداشتی؟
‫- اومدی سرم غر بزنی؟ ‫- آروم باش.
‫امشب قراره برم سیاتل، نخواستم بذارم ‫تو ماشین بمونن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫آب میدی؟
‫آره. آب میدم.
‫نمی‌دونی نتیجه نقد رستوران کِی میاد؟
‫نه.
‫تو فکرش نبودم.
‫- خوب میشه. ‫- آره.
‫اصلاً بهش فکر نکردم.
‫آره. منم همینطور.
‫- تو فکرش بودی؟ ‫- خیلی.
‫منم همینطور.
‫- نقد خوبی میشه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، رویاپردازی کار جالبی نیست، نه؟
‫رفتم یه مجموعه سخنرانی تو دانشگاه شیکاگو.
‫رفتی دیدن مجموعه سخنرانی؟
‫آره.
‫فکر کردی چطوری اینقدر سواد دارم؟ ‫با مواد کشیدن؟
‫بگذریم، رویاها همیشه از روی شوق شکل می‌گیرن... ‫نه؟
‫راستی، وقتی میگم رویا منظورم هدفه.
‫منظورم وقتی نیست که خوابی و گیر کردی
‫ته استخر و دندون لعنتیت
‫هی از مغزت میاد بیرون و به پایین نگاه می‌کنی
‫و می‌بینی رو پات تتوی سگ زدی.
‫حالا بگذریم، رفتم سخنرانی،
‫اسمش، «روزی که فردا شروع شد» بود، خب؟
‫درباره پیشرفت‌های علمی
‫و فرهنگ و این مزخرفاته.
‫و اینکه چطوری پدر و مادرهای اینا
‫دانشجوهای همین دانشگاه شیکاگو، تو ‫ایلینوی بودن، می‌دونی؟
‫نمی‌دونی چقدر عجیب بود که.
‫مثل تاریخ‌گذاری کربنی. می‌دونی چیه؟
‫فکر نکنم.
‫وقتی یه چیز زنده‌ست...
‫حالا هر چی، گیاه، حیوون، انسان، هر چی،
‫ما اتم کربن-۱۴ رو به بافت بدنمون ‫جذب می‌کنیم، خب؟
‫وقتی می‌میریم، این اتم‌ها دوباره وارد ‫جو میشن.
‫همین یدونه عوضی، خب؟
‫می‌فهمه چطوری باید مدت مُردن یه نفر رو
‫با شمردن بقایای اتم کربن-۱۴ اندازه بگیره.
‫آخه همچین چیزی به فکر کی می‌رسه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- یکی دیگه؟
‫اولین رآکتور هسته‌ای.
‫درسته. دانشگاه شیکاگو، عزیزم.
‫- هاه. ‫- آره. خیلی تاثیرگذاره،
‫چون اگه واقعاً برای رویاها و اهدافت وقت بذاری،
‫مهم نیست چقدر عجیب باشن،
‫و بهم اعتماد کن، پونزده‌تا دیگه از این ‫موفقیت‌های علمی داشتن،
‫هیچکدومشون زیاد احمقانه نیستن، خب؟
‫ولی آدم می‌تونه یه تاثیری بذاره، نه؟
‫می‌تونی دنیا رو عوض کنی،
‫به شرط اینکه یه دانشگاه باشه که هوات ‫رو داشته باشه،
‫که... بذاره کاری که می‌خوای رو انجام بدی.
‫بذاره انگیزه‌ت رو حفظ کنی، نه؟
‫و پولت رو تامین کنه.
‫یادمه از اول داشتم فکر می‌کردم، «واو،
‫همه چی نمی‌تونه به اینجا برسه.»
‫خرس، گوش بده، می‌دونی، من داشتم ‫سعی می‌کردم به رویام برسم.
‫- باور کن. ‫- می‌دونم.
‫ولی اگه سقوط کردیم...
‫من نباید سقوط کنم.
‫خب؟
‫باشه. چی می‌خوای بگی؟
‫دارم میگم اگه نقدشون از رستوران بد باشه، ‫من دیگه نمی‌تونم پول بذارم.
‫خیلی خب.
‫یه سری اطلاعات دیگه هم دارم
‫و وظیفمه بهت بگم،
‫و امیدوارم زیاد بابتش ازم متنفر نشی.
‫از حرفی که زدی هم بدتره؟
‫بستگی داره.
‫بفرما.
‫مامانت می‌خواد بهش زنگ بزنی.
‫به خاطر بچه.
‫آره، نه. فهمیدم.
‫کِی دیدیش؟
‫یه مقدار کمکم کرد.
‫داری از دستش در میری، نه؟
‫- آره. امیدوار بودم بیخیال بشه. ‫- خب، فقط یه جور میشه به این نتیجه رسید.
‫- چجوری؟ ‫- با کله بری تو دل حادثه.
‫من ازت متنفر نیستم.
‫پوف.
‫خواب از چشمات پریده بود؟
‫راستش...
‫نمی‌دونم، خرس. این چند وقت خیلی ‫فکر کردم، اه...
‫- چیه؟ ‫- اه...
‫گاهی اوقات آرزو می‌کنم که...
‫بیشتر تلاش می‌کردم.
‫- واسه چی؟ ‫- می‌دونی، واسه مامانت و مایکی،
‫و کل اتفاقاتی که افتادن.
‫چیکار می‌تونستی بکنی؟
‫می‌تونستم تلاش کنم.
‫منم...
‫پیششون نبودم.
‫رفیق، من که حتی یه لحظه هم سرزنشت ‫نمی‌کنم، خب؟
‫- می‌دونم، ولی خودم، خودم رو سرزنش می‌کردم. ‫- فهمیدی؟
‫- و گاهی اوقات فکر می‌کنم که... ‫- چیه؟ چیکار می‌خواستی بکنی؟
‫می‌تونستم حداقل تلاش کنم.
‫خب،
‫الان دیگه اینجاییم.
‫بگیم با هم مساوی شدیم؟
‫مساوی شدیم.
‫جز هشتصد و پنجاه هزار دلاری که ‫بهم بدهکاری،
‫دیگه با هم برابریم، عزیزم.
‫مساوی شدیم.
‫آره.
‫خیلی خب، خوش گذشت.
‫اینا رو کجا بذارم که
‫دیوونه‌ها بهشون دست نزنن؟
‫لعنتی. یه لحظه.
‫چطور پیش رفت؟
‫خوب بود.
‫- چون بهش نگفتی. ‫- تقریباً گفتم.
‫- چی باید بگم؟ ‫- که واسه بیش فروشت پول نداری.
‫ریاضیش خوب نیست.
‫میگی، «بدبخت شدم. وضعیت بازار خرابه، ‫منم بدبخت شدم.»
‫یه فرجه بهش بده، ازش عذرخواهی کن،
‫بهش بگو دوستش داری، و آخر براش ‫جبران می‌کنی.
‫ولی همینه که هست.
‫- تو بچه نداری. ‫- پسر، تو که بچه‌ت پونزده سالشه.
‫اون رو نمیگم.
‫چقدر زمان برامون مونده؟
‫- یک ساعت و نیم. ‫- باز اینقدری وقت داریم
‫- که بقیه پولت رو از دست بدی. ‫- بمیر.
‫- راستش بهتره که... ‫- خفه شو.
‫من زیادی بهت پول میدم. خفه شو.
‫اولاً که آیا می‌تونی باز هم اینقدر بهم پول بدی؟
‫دوماً به نظر من:
‫بهتره فقر رو تجربه کنی.
‫می‌تونی دلسوزی رو یاد بگیری.
‫- هی. ‫- بله.
‫- یه فکری دارم. ‫- بگو.
‫نظرت چیه بری یه کم پیاده‌روی کنی،
‫بعد بری بمیری؟
‫کارت چطوره؟
‫خوبه.
‫بچه‌ها هنوز تحت تاثیر کرونان.
‫- می‌تونی سرزنششون کنی؟ ‫- نه.
‫- نمی‌تونم تصور کنم بچه بودن الان چه حسی داره. ‫- اوهوم.
‫رستوران چطوره؟
‫عالیه.
‫اجازه دارم بیام تو؟
‫- آره، هر وقت عالی شد. ‫- عالی؟ آره. فهمیدم.
‫- یو! ‫- نه!
‫- برش ندار! ‫- بذارش زمین! نه!
‫کی قراره موافقتت رو با اومدن اعلام کنی؟
‫- اعلام کردم. ‫- نه، نکردی.
‫- چرا. ‫- میای؟
‫آره، من...
‫نمی‌خوام مجبورت کنم، ولی دوست دارم بیای.
‫نه، فقط... ‫حتماً فراموشم شده بود.
‫- می‌دونم سخته. ‫- نه.
‫نمی‌خوام معذبت کنم...
‫- چیزی نیست. ‫- ولی...
‫چی؟
‫موردی نیست، عزیزم.
‫موردی نیست.
‫نمی‌خوام بزرگش کنم، ولی می‌دونی،
‫از خانواده‌م کسی نمونده.
‫- می‌دونم. ‫- تو مهم‌ترین عضو خانوادمی.
‫نمی‌خوام بیفتی تو رو دربایستی،
‫ولی اگه اومدن برات وحشتناک و افتضاح نیست،
‫دوست دارم بیای، و راستش رو بخوای،
‫حتی اگه حس وحشتناک و افتضاحی ‫پیدا کنی، باز دوست دارم بیای.
‫قراره یه مراسم معمولی تو خونه باشه.
‫زیاد مهمون نداریم.
‫داری از کلمات کلیدی خوب استفاده می‌کنی.
‫با شنونده حرفام آشنام.
‫مشکل از فرانکه؟
‫نه.
‫- نه، آدم خوبی به نظر میاد. ‫- آره.
‫ولی متنفر شدن ازش خوب میشه، نه؟
‫آره، خوب میشه.
‫آخه،
‫به نظرم واسه بچه خوب میشه که بیای.
‫یه سوال، تو بهش گفتی من تنهام؟
‫ام...
‫نمی‌دونستم باید چی بگم، چون...
‫هی! هی، نخورش! ‫نخورش! نه! نه!
‫راستش باید بخوریش.
‫آره، عاشقش میشی. مزه هویج داره.
‫- عوق! چه بده. ‫- خیلی خب.
‫- منم همینطور فکر می‌کردم. ‫- خوب بود.
‫تا حالا کسی رو دیدی که اندازه اون ‫از هویج متنفر باشه؟
‫آره. عمو.
‫اون از سبزیجات متنفره.
‫ببخشید که بهش گفتم تنهایی.
‫نمی‌خوام نگران من باشه.
‫می‌فهمم.
‫گفتم کلیر رو دیدم؟
‫گفت کارمی بهش چی گفته.
‫- خیلی وحشتناک بود. ‫- به جهنم.
‫گفت بهش گفته هر وقت یه اتفاق ‫خوبی براش میفته،
‫آخرش گند می‌خوره بهش و تقصیر اون میشه.
‫- موندم چرا اینطوری فکر می‌کنه. ‫- آره، منم همینطور.
‫ممنون که اینقدر باهاش خوبی.
‫منم ممنونم که اینقدر باهاش خوبی.
‫فقط خبر اومدنت رو بده، خب؟ عوضی بازی درنیار.
‫آره، باشه.
‫چه خبر، سرآشپز؟
‫تا حالا شده تو پخت یه غذا گم بشی؟
‫هر روز.
‫- میشه امتحانش کنم؟ ‫- بفرما. آره.
‫خیلی خوب شده.
‫- جدی؟ ‫- اوهوم.
‫صد در صد.
‫می‌دونم یه مدتی میشه ازت نپرسیدم، ولی...
‫خب، من خوبم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫اگه خوب نیستی هم هیچ عیبی نداره، می‌دونی؟
‫گاهی اوقات من...
‫تصاویرش یادم میان.
‫خاطراتش.
‫خاطرات خوب؟
‫آره.
‫خوش شانسی که همچین خاطراتی داری.
‫درسته.
‫هی، یه ایده بدم؟
‫حتماً.
‫خیلی خب، ام...
‫وقتی کپنهاگ بودم، یه غذای کدویی رو امتحان کردم
‫که دودی بود و روی بشقاب رنده‌ش کردن.
‫- مثل پنیر پارمزان؟ ‫- آره. دقیقاً.
‫تو هم کلم داری که خیلی طعمش غنیه.
‫اگه بیای ترب کوهی رو برداری و دودی کنی...
‫و اگه این گل کلمه...
‫له شده بود؟
‫- پوره شده بود؟ ‫- پوره.
‫آره. ممنون، سرآشپز.
‫- قربانت، سرآشپز. ‫- خیلی خب.
‫دود دهنده داریم؟
‫آره. ولی خیلی کوچیکه.
‫یه کم طول می‌کشه کارت رو تموم کنی.
‫میشه بزنید کنار؟
‫اه، باید تو برنامه توقف رو اضافه کنید.
‫باشه. اضافه می‌کنم.
‫وقتی رسیدیم،
‫- باید محترمانه رفتار کنیم و ساکت باشیم. ‫- صد در صد.
‫بیمارستان یه مکان مقدسه. بدترین روز زندگی ‫آدم می‌تونه تو بیمارستان گذرونده بشه.
‫- یا بهترین روز عمرش. ‫- یا بهترین روز عمرش.
‫یادته دستت که کوتاه‌تر بود رو درست کردن؟
‫- حالا ببین. با اون یکی دستم مساوی شده. ‫- خوشگله.
‫- عجیب نیست؟ ‫- عالیه.
‫- می‌دونم. قوی به نظر میاد. ‫- خوبه، نه؟
‫می‌دونم.
‫ولی وقتی رسیدیم، مهمه که با صلح و آرامش بریم.
‫نباید فشار بیاریم.
‫نباید بترسونیمش. ‫می‌خوایم آروم باشه.
‫- من حرف میزنم. ‫- منم حرف میزنم.
‫- نه. خب... ‫- آره.
‫به نظرت عجیب نیست داریم میریم از ‫طرف کارمی صحبت کنیم؟
‫فکر نکنم. من بهترین دوستشم. ‫بهتر از هر کسی می‌شناسمش.
‫می‌دونم دلش می‌خواد اعتراف کنه ولی نمی‌کنه.
‫پس شاید خوبه که داریم میریم.
‫آره، ولی به نظرم بد نمیشه که یه کم ‫صحبت کنیم.
‫- آره. به نظرم کلیر هنوز دوستش داره. ‫- می‌دونم.
‫- می‌دونم.
‫واسه همین داریم میریم. ‫واسه همین میریم.
‫- رفیق. ‫- چون آدم‌های خوبی هستیم.
‫- خوبیم. می‌بینی؟ ‫- می‌بینی؟
‫- آدم‌های خوبی هستیم. کار سرنوشت بود که بریم. ‫- به نظرت میریم بهشت؟
‫دین ما چی بود؟
‫سید!
‫زمزمه می‌کنم چون خوابن. بیا تو.
‫- وای خدا. ‫- چی آوردم؟
‫- سوسیس گوشت... ‫- وای خدا.
‫- سوپ گوشت، نودل. سوپ سبزیجات. ‫- ایول.
‫اوه. هی، میشه سوسیس رو درست کنم؟
‫باشه. ممکنه بیدارشون کنی، ولی...
‫اوه، باشه واسه بعد. اون چیه؟
‫لازانیا، ولی با اون گوشه‌هایی که دوست داره.
‫- از اونایی که گوشه‌ش سوخته‌ست؟ ‫- آره. همون.
‫- میشه آماده‌ش کنم؟ ‫- آره. ولی باز ممکنه بیدار بشن.
‫خیلی خب. آره.
‫سید، خیلی لطف کردی.
‫جدی میگم. اینا رو ببینه خیلی ذوق می‌کنه.
‫آره. قربانت.
‫ام، چه حسی داری، پدر جدید؟
‫آره.
‫قدردانم، می‌دونی؟
‫اوه، تا یادم نرفته.
‫ام، نت گفت باید اون چیزه رو چک کنم.
‫- نه. نیاز نیست. ‫- نه، چک کردم.
‫- اوه. عالیه. ‫- آره.
‫خوبه.
‫- چرا؟ چی شده؟ ‫- چیه؟ هیچی. نمی‌دونم.
‫- تو چته؟ ‫- خوبه دیگه، نه؟
‫آره. نه، عالیه. ببخشید، چی نوشته بود؟
‫حقوق خوبیه، سالی هفتاد هزار دلار. ‫با پاداش.
‫اوه، خوبه.
‫ام، بیمه؟
‫ام، بعد سه ماه.
‫پس فقط باید سه ماه زنده بمونم.
‫آره، ولی عالیه، نه؟
‫عالی داره پیش میره.
‫آره، خواستم یه شوخی چرت بکنم.
‫- فهمیدم. ‫- آره.
‫غذا عالیه.
‫- اوه. ممنون. ‫- به خودت افتخار کن.
‫آره.
‫ام، ایول. خب، من دیگه برم. میرم که...
‫خیلی زحمت کشیدی.
‫- آره. نه، نه. ‫- دمت گرم.
‫هی، اگه سوپ گوشت رو آماده کنم ‫سر و صدا میشه؟
‫- چی؟ ‫- بیدار میشن؟
‫سر و صدا رو نمیگم.
‫بیشتر منظورم این بود که بوی غذا
‫- ممکنه... ‫- اوه، درسته. آره.
‫فکر می‌کردم یه سری‌ها از بقیه ‫پر سر و صداترن.
‫اه، نه.
‫- ممنون که یه نگاه بهش انداختی، پیت. ‫- کاری نکردم که.
‫- آره. ‫- آره.
‫دکتر دانلپ؟ دکتر کلیر دانلپ؟
‫دکتر کلیر؟ دکتر کلیر جان؟
‫شما... دکتر کلیر رو می‌شناسین؟ هی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نه، می‌خواستم بگم...
‫کارمی نمی‌دونه ما اومدیم، ولی...
‫فکر نکنم بدونه چطوری باید بهت بگه.
‫فکر کنم گیر کرده.
‫و فکر کنم دوستت داره،
‫و... و می‌خوام بدونی که وقتی بچه بودیم،
‫- دبیرستانی بودیم... ‫- نیل.
‫- بله. ‫- چرا ولم کردی؟
‫- چه خبره؟ ‫- ولت نکردم. گفتم که...
‫- ولم کردی. ‫- نه.
‫تو راهرو داشتم دنبال دکتر...
‫- نه. جلوتر از من اومدی. ‫- آره.
‫- از کجا پیچیدی؟ ‫- میشه تو بیمارستان داد نزنین؟
‫میشه... جفتتون رو خیلی دوست دارم.
‫- دوستتون دارم. ‫- می‌دونم.
‫باید برید.
‫یه جای اشتباهی پیچیدم و دیدم یکی ‫داره از شکم...
‫- باز میشه. ‫- رفتی اتاق عمل؟
‫آره فکر کنم. ‫هی، می‌دونستی کارم خاطرت رو می‌خواد دیگه؟
‫- حاضرم شرط ببندم. ‫- منم داشتم همین رو می‌گفتم.
‫تو رو بیشتر از خودش دوست داره.
‫اینطور نیست
‫- چون هیچ خبری ازش نشنیدم. ‫- تو یخچال بود، نه؟
‫- یادته؟ کل دنیاش... ‫- آره، یادمه.
‫سوءتفاهم شده بود. ‫خوب فکرهاش رو کرد،
‫و چند بار گفت که چقدر دوستت داره.
‫- راستی، یخچال براش جای خوبی بود. ‫- من قبلاً شاد بودنش رو دیدم.
‫قبلاً از طرف مدرسه رفتیم اردو، ‫قرار شد بریم قایق سواری.
‫خیلی ذوق زده بود.
‫و می‌دونستم از درون شاده، ولی...
‫- از درون شاد بود. ‫- نابود شد چون... فکر نکنم...
‫وقتی رسیدیم نذاشتن بریم قایق سواری.
‫ولی هیچکس مثل دانا هوای کارمی رو نداره.
‫و خب... خیلی براش سخته.
‫به نظرم تو می‌تونی ازش مراقبت کنی،
‫چون اونم از تو مراقبت می‌کنه چون می‌دونی که
‫دست و شونه‌های خیلی قدرتمندی داره.
‫و فکر کنم می‌تونه یه عالمه بغلت کنه.
‫آره. خوب بود. حرفای خوبی زدی.
‫اینجا نمی‌تونم درباره‌ش صحبت کنم، ‫ولی خیلی دوستتون دارم.
‫ما هم دوستت داریم، و می‌دونم ‫اونم دوستت داره.
‫- تو آرامش زندگیشی. ‫- نه.
‫- آره. هی، دقیقاً. ‫- نه.
‫تو آرامش زندگیشی.
‫- نه. ‫- چرا، کلیر جان.
‫تو آرامششی.
‫باور کن.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم بچه‌ها. نمی‌دونم.
‫- نیاز نیست... ‫- دیگه تموم شد رفت.
‫- جفتتون رو دوست دارم. خیلی مهربونید. ‫- آره.
‫ولی باید برید چون اینجا محل کارمه.
‫ولی... خیلی برام ارزش داشت.
‫و اون پیام‌هایی که برام می‌فرستی برام ‫خیلی باارزشن.
‫- آره. ‫- هی، دایان کیه؟
‫دایان کیه راستی؟
‫نه، به اندازه کافی دوستام رو اذیت کردی. ‫در ضمن، برو معاینه شو.
‫- چرا؟ ‫- کلی بهم گفت. برو معاینه شو.
‫- کلی چی گفت؟ ‫- خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫[باور نکردنیه]
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.