ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫استرس داری؟
‫اصلاً.
‫خبر خوب اینه که فکر کنم دنیس قراره ‫به همین زودی‌ها ترفیع بگیره.
‫و وقتی ترفیع گرفت، منم ترفیع می‌گیرم، و...
‫آره. واسه ساعتی سه دلار بیشتر همه باید ‫یه دور ترفیع بگیرن.
‫- درست میشه. ‫- آره، می‌دونم، عزیزم.
‫فکر کنم وقتی قضیه افزایش اجاره خونه رو ‫شنیدم یه کم استرس گرفتم، واسه همین...
‫عزیزم،
‫درست میشه.
‫نمی‌خوام این خونه رو از دست بدم.
‫- نمیدیم. ‫- نمی‌تونیم از دستش بدیم.
‫می‌دونی، لویی مجبور میشه از مدرسه‌ش ‫انتقالی بگیره،
‫تازه داره دوست پیدا می‌کنه.
‫خب باز هم دوست جدید پیدا می‌کنه.
‫شاید.
‫آخه یه مقدار عوضیه.
‫- تینا. ‫- همینجوری گفتم.
‫سابقه‌ش خرابه.
‫خرابه، نه؟
‫آره، افتضاحه.
‫یه لطفی در حقم کن.
‫به این زودی وحشت نکن.
‫وقتش شد میگی وحشت کنم؟
‫صد در صد.
‫- سلام، عزیزم. ‫- سلام. چطوری؟
‫خوبم. زانوت چطوره؟
‫من رو که می‌شناسی. هیچوقت غر نمیزنم.
‫- بس کن. ‫- تینا.
‫میای یه لحظه صحبت کنیم؟
‫حتماً. خیلی خب.
‫- بعداً صحبت می‌کنیم. ‫- خیلی خب. اوهوم.
‫باور کنید. کسی دلش نمی‌خواست کار ‫به اینجا بکشه،
‫ولی نتیجه‌ی شرایط فعلی اقتصادیه.
‫ام، همه‌تون از سرپرست‌های فوق‌العاده شرکت بودید،
‫و می‌خوایم بابت این چند سال کار ‫ازتون تشکر کنیم.
‫جدا شدن از کارمندان هیچوقت آسون نیست،
‫ولی به نظرم با گذشت زمان می‌تونید...
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫از کار چه خبر؟
‫همون همیشگی.
‫لویی، شام آماده‌ست.
‫تن لشت رو بردار بیار!
‫لویی، خاموشش کن!
‫سلام.
‫می‌تونم رزومه‌م رو براتون بذارم؟
‫ام، می‌تونید از لینکدین درخواست بدید.
‫اونجوری آسون‌تره.
‫بهترین ویژگی این شغل اینه که
‫پولی که می‌تونید دربیارید هیچ ‫محدودیتی نداره.
‫همه چی بستگی به سختکوشی شما داره.
‫بی پرده بگم، من پارسال صد هزار دلار درآوردم.
‫اول باید پول بذارین، ولی خب واسه ‫شروع فروشه.
‫ولی این تعهد شما به خودتونه،
‫اینجوری به خودتون قول میدین که ‫کم نذارین.
‫پنج سال پیش، کارت اتوبوسم منقضی شد. ‫داشتم پیاده می‌رفتم.
‫اومدم اینجا و از اون روز، زندگیم عوض شد.
‫لویی، بسه!
‫سلام. اه...
‫می‌تونم رزومه‌م رو براتون بذارم؟
‫می‌ذاریمش رو دست.
‫باشه.
‫ممنون.
‫پسرعموی دیه‌گو که شرکت جابجایی اثاثیه ‫داشت بودا؟
‫فکر کنم این آخرهفته دو جا کار گیر آوردن،
‫به یه نیروی دیگه نیاز دارن.
‫گفتن هشتصد دلار میدن، اگه خانواده خوب ‫انعام بده بیشتر هم میشه.
‫تو چطوری دوتا کار پیدا می‌کنی ولی من ‫نمی‌تونم یدونه هم پیدا کنم؟
‫گمونم روز شانسم بود.
‫به نظرت پسرعموی دیه‌گو باز هم کارگر می‌خواد؟
‫یه کار مناسب یه پیرزن درب و داغون.
‫یه خانم جوون زیبا.
‫سلام.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫اه، نه. نیرو نمی‌خواید؟
‫اوه، نه متاسفانه.
‫ولی اگه چیزی لازم داشتید بهم بگید.
‫باشه. ام، میشه رزومه‌م رو بذارم؟
‫اوه، نیرو نمی‌خوایم ولی ممنون.
‫- ولی باز چیزی نیاز داشتین بهم بگین، خب؟ ‫- باشه.
‫چی تو فکرته؟
‫هر روز بیکار می‌شینم و انگار...
‫عزیزم، کلاً دو هفته گذشته.
‫می‌دونم، ولی من همچین آدمی نیستم.
‫من کار کردن رو دوست دارم.
‫روتین داشتن رو دوست دارم.
‫می‌فهمم، عزیزم. باور کن.
‫آره، ولی تو میری سر کار.
‫اوهوم.
‫تی، من دربونم.
‫واسه ملت در رو باز می‌کنم.
‫آره، ولی من همونم باز نمی‌کنم.
‫سلام عزیزم.
‫هنوز هم محصولات ایوان رو می‌فروشی؟
‫اه، هنوز تو مدارس استثنایی کار می‌کنی؟
‫نه، خوبم.
‫خواستم بدونم هنوز پرستار دوقلوهایی یا نه.
‫خیلی خب، من از دبیرستان که دراومدم ‫تو موسسه فایلین کار کردم،
‫از کار فروشگاهی سر درمیارم.
‫اوه، نه. حتماً.
‫اگه چیزی شنیدی خبرم کن.
‫اگه شیفتی خالی شد خبرم کن.
‫اگه کارمند خواستن خبرم کن.
‫کارت بیشتر نظارت روی کارنماها
‫و تایید جزئیات لیست حقوقه.
‫به علاوه مدیریت برنامه شیفت، ‫از اینجور چیزها.
‫- آره، قبلاً همین کار رو می‌کردم. بلدم. ‫- عالیه.
‫بذارید فرم‌ها رو بیارم که پر کنین، ‫بعد یه زمان مصاحبه مشخص می‌کنیم.
‫- توصیه‌نامه دارید؟ ‫- اوهوم.
‫هوم. لیسانس دارید؟
‫از دانشگاه؟
‫واقعاً شرمنده‌م.
‫خیلی سر اینجور مسائل سختگیرن.
‫می‌دونم رو اعصابه،
‫ولی همیشه سعی می‌کنن طبق مدرک ‫ترفیع بدن،
‫واسه همین نیروهای جدید باید مدارک ‫مناسب مدیریت داشته باشن.
‫ولی... من پونزده سال کارم همین بود.
‫- نه، درسته. ‫- پس...
‫متاسفم.
‫شاید بتونین دانشگاه شبانه رو امتحان کنین؟
‫کار پیدا کردن براتون آسون‌تر میشه.
‫آره، شاید.
‫هوم. ممنون که اومدین.
‫اوهوم.
‫لویی، نگفتم صدای کارتون رو کم کن؟
‫[استخدام مدیر]
‫اوه، خدا رو شکر.
‫می‌دونم نمی‌خوای من رو بترسونی...
‫ولی می‌دونم تو مخمصه مالی افتادیم،
‫و به این کار نیاز دارم، می‌دونی؟
‫ناامیدت کردم؟
‫نه، عزیزم.
‫نه.
‫یادته بیست سالمون بود؟
‫آره.
‫اونموقع هم مثل الان ترسناک بود؟
‫آره.
‫مدل ترسش فرق داشت، ولی آره.
‫- آره. ‫- اوهوم.
‫هیچوقت دلم نمی‌خواد نگران باشی، عزیزم.
‫می‌دونم.
‫سلام.
‫واسه مصاحبه اومدم.
‫کنسل شد.
‫دیروز یکی رو استخدام کردن.
‫آره، ولی من از لینکدین درخواست دادم.
‫- دیروز یه ایمیل برام اومد، پس... ‫- اوه، بله.
‫اه، شاید، ولی کاری نداریم.
‫شرمنده.
‫مطمئنی...
‫مطمئنی... فقط... میشه چک کنی؟
‫بله. چک کردم. اه...
‫شغلی در کار نیست. شرمنده.
‫باشه. ام...
‫خب پس، باید پست رو حذف کنی.
‫همین الان، می‌دونی؟
‫مردم بی‌خودی امیدوار میشن.
‫بعد آبروی خودتون میره، می‌دونی؟
‫باشه. بهشون میگم.
‫عالیه.
‫عالی شد.
‫و می‌دونی دیگه چی می‌تونی بهشون بگی؟
‫گور باباتون.
‫اوه، واو.
‫لعنتی.
‫خیلی خب! برنامه امروز چیه، خوشتیپ؟
‫...تند و شیرین، دوتا سیب زمینی و نوشابه؟
‫آره. باشه.
‫تند و شیرین. سیب زمینی و نوشابه.
‫- مارتی. ‫- دوتا شیرین، اسم نداره.
‫خانم. هی، خانم. نمی‌تونین اینجا سیگار بکشین.
‫- بله، با شما هستم. ‫- غذای مارتی حاضره!
‫- مارتی... ‫- دوتا غذای شیرین بدون اسم دارم.
‫نوشابه و سیب زمینی. دوتا تند و شیرین، ‫سیب زمینی و نوشابه.
‫- آره، میشه ۲۱.۵۰ دلار. ‫- جزمین، سفارشت حاضره!
‫- ممنون. آره. ‫- جدی فکر می‌کنی خوشتیپم؟
‫ده از ده.
‫- خب عزیزدلم، چی برات بیارم؟ ‫- اه، یه لیوان قهوه.
‫- همین؟ ‫- فقط قهوه.
‫- چی می‌خوری؟ ساده؟ به سبک دانکین؟ ‫- ساده. ساده.
‫مارک. مارک. مارک.
‫مارک پلیس. ممنون، مارک. ممنون.
‫- غذای آقای ریشو حاضره؟ ‫- الان حاضر میشه.
‫بفرمایید. یه قهوه ساده. مهمون من.
‫- سفارش... ‫- مارتی!
‫- سفارش آقای ریشو. ‫- ممنون.
‫- مارتی! ‫- بمیر. غذات رو میدم به یه نفر دیگه.
‫بفرما، عشقم.
‫- واسه خانم جوون. ‫- ممنون.
‫- نوش جان. ‫- مهمون ما.
‫- چی هست؟ ‫- ساندویچ گوشت ایتالیایی.
‫گوشت ایتالیایی چیه؟
‫گوشت ایتالیایی چیه؟ ام...
‫- اه، می‌دونی گوشت فرانسوی چیه؟ ‫- آره.
‫این گوشت ایتالیاییه.
‫- باشه. ‫- امیدوارم خوشت بیاد.
‫من ریچی هستم.
‫تینا. ممنون، ریچی.
‫خوشبختم.
‫نوش جان.
‫خیلی خب. نایکی ایر، ایول!
‫منتظر دعوت رسمی هستی؟
‫یکی دیگه. بیا.
‫بفرما، ابراهام.
‫اوه، شماره هفت؟
‫شماره هفت واسه اینی که شبیه ‫پلیس‌ها می‌مونه.
‫شماره هفت می‌خوای،
‫برو مک‌دونالد، خب؟
‫برو. آره.
‫چه مرگته؟
‫گمشو بابا.
‫لعنتی، پسر. خیلی خب.
‫باید تو موضع قدرت بمونی، داداش.
‫اگه تو موضع قدرت نمونی از این مرحله ‫جلوتر نمیری.
‫ولی زورم زیاده.
‫آره، جادوگره بدبختت می‌کنه، خره.
‫می‌خوای دستمال‌ها رو جمع کنی یا نه؟
‫- آره، میشه بعد دیدن جادوگر انجامش بدم؟ ‫- نیل!
‫«میشه بعد دیدن جادوگر انجامش بدم؟
‫می‌خوام بعد دیدن جادوگر انجامش بدم.»
‫- هی، نیل. ‫- بله؟
‫یه صف مشتری داریم. ‫چیکار می‌کنی؟
‫- اومدی مسخره بازی؟ ‫- می‌خوام جادوگر رو ببینم.
‫- «جادوگر؟» ‫- خدا وکیلی؟
‫- آره. ‫- هی، چی‌-چی، برو پای صندوق.
‫فکر کنم داره میاد.
‫رفیق، عمراً اگه
‫بتونی از این مرحله رد بشی.
‫آره، احتمالش زیاده.
‫عمراً... احتمالش کف زمینه، فک.
‫و نمیشه با جاذبه بحث کرد!
‫- درود! ‫- یالا!
‫بدو.
‫اوه!
‫- عجب بازنده‌ای هستم! ‫- عقب مونده!
‫- باریکلا! ‫- عقب مونده!
‫- زنگ بزن به مامانت. ‫- آره!
‫به مامانت زنگ بزن بگو می‌خوام بکشمت.
‫آره.
‫- من زنده‌م. پاشو! ‫- هی، پسرخاله. پسرخاله.
‫- بس کن! ‫- هی، چی به اون خانمه گفتی؟
‫- هیچی. ‫- بهش یه ساندویچ مجانی دادم.
‫جدی داره گریه می‌کنه.
‫آره، چون هیچی از این بازی حالیت نیست.
‫آره. خب، الان منم ناراحت شدم.
‫آره، ناراحتی.
‫ناراحتی.
‫برو بگو گریه نکنه.
‫- چرا اونوقت؟ ‫- مشتری‌های ثابت رو می‌پرونه.
‫چی بگم؟
‫- چه می‌دونم. می‌دونی... ‫- چی؟
‫آدم باش، پسرخاله. ‫بهش بگو.
‫- چی بگم؟ ‫- که نباید اینجا گریه کنه.
‫- بهش بگم؟ ‫- نباید اینجا گریه کنه.
‫دلت از سنگه، پسر؟
‫نباید اینجا گریه کنه.
‫خیلی وحشی هستی. برو به صف برس.
‫- فک، میشه کمک کنی؟ ‫- باشه.
‫جدی؟ میشه به یه درد بخوری و بری کمک؟
‫اوه...
‫ساندویچه اینقدر بدمزه‌ست؟
‫ام، نه. من...
‫خوبم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم، چون یه کم پیش دیدمت.
‫انگار داشتی گریه می‌کردی.
‫فکر نکنم.
‫نمی‌دونم. انگار جدی داشتی گریه می‌کردی.
‫آره، ولی هق‌هق که نمی‌کردم.
‫هق‌هق نمی‌کردی؟ آره، قبول.
‫هق‌هقی در کار نبود، ولی فکر کنم ‫داشتی گریه می‌کردی.
‫تقریباً.
‫روز بدی داشتی؟
‫- بدترین روز ممکن. ‫- آره.
‫تو چی؟
‫ام، نمی‌دونم. یه روز مزخرف معمولیه.
‫آره، می‌دونم.
‫اگه نمی‌دونستی عجیب نمیشد؟
‫می‌دونی؟ اگه مبنای احساسات ما همین نبود.
‫در این صورت آدم به حساب نمی‌اومدم.
‫دقیقاً.
‫اه.
‫اول من بگم؟
‫- بله. لطفاً. ‫- بگم؟
‫خیلی خب. بشینم؟
‫- بشین. آره. ‫- آره؟
‫اون پشت یه توالت داریم
‫و انگار تسخیر شده.
‫هی منفجر میشه؟
‫هم حال بهم زنه هم افسرده کننده.
‫کل زمین اطرافش داره می‌پوسه.
‫پس...
‫نمی‌دونم. دلیل خیلی خوبی واسه ناراحتیه.
‫دلیل شماره دومم، شرکت تحویل غذاست.
‫طرف شرایط رو تغییر داده.
‫مهلت پرداخت بدهیمون از چهل و پنج روز ‫رسید به سی روز، می‌دونی؟
‫چون می‌خواستم ازش بپرسم می‌تونیم ‫مهلت رو ببریم روی شصت روز یا نه.
‫حالا جای اون صحبت زیبا،
‫مجبوریم درباره مراحل پرداختش صحبت کنیم.
‫و گمونم دلیل شماره سومم...
‫یه چیز کلی و بی‌اهمیته،
‫ما... به اندازه کافی کارمند نداریم.
‫بچه‌ها دارن به جون هم میفتن
‫چون یه سره داریم کار می‌کنیم.
‫نمی‌دونم، انگار... جو کلی بد شده.
‫و آره، گمونم این قضیه ناراحتم کرده.
‫هوم. شماره چهاری هم هست؟
‫اه.
‫آخرین باری که خوابیدم رو یادم نیست.
‫می‌دونی؟
‫می‌خوای تو بگی؟
‫- اه، یک، صاحب خونه اجاره رو زیاد کرده... ‫- آره.
‫- اونم خیلی زیاد که دردسر سازه. ‫- خیلی خب.
‫دو، شوهرم چند ساله منتظر ترفیع گرفتنه
‫ولی خبری نیست.
‫اه، سه، بیکار شدم.
‫چهار، به تمام شغل‌های شهر درخواست دادم، ‫و بیخیال هم نمیشم.
‫پنج، چهل و شش سالمه.
‫ای خدا.
‫آره.
‫یه... شماره ششی هم هست؟
‫منم آخرین باری که خوابیدم رو یادم نیست.
‫آره؟
‫خیلی خب، بهتر شدی؟
‫- نه. ‫- اصلاً.
‫آره. آره.
‫خب، سعیمون رو کردیم، نه؟
‫آره.
‫این رو.
‫چی هست؟
‫نمی‌دونم.
‫نه، اه...
‫داداش کوچیکه‌م سرآشپزه.
‫- اوه، چه باکلاس. ‫- آره.
‫اون...
‫کارش درسته.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫تو، ام...
‫تا حالا شده یکی رو بشناسی که
‫خوب می‌دونه می‌خواد تو این دنیا چیکاره بشه؟
‫می‌دونه و نه تنها می‌دونه،
‫استعدادش رو هم داره.
‫هوم. چه رویایی.
‫آره به خدا، به نظر منم رویاییه.
‫هوم.
‫کار خانوادگیه؟
‫اه.
‫می‌دونی، بابام اینجا رو افتتاح کرد.
‫خودش هم نابودش کرد.
‫یه کوله‌بار از قبض‌های پرداخت نشده داره.
‫یه نگاه انداخت و رفت، می‌دونی؟
‫فرار کرد. در رفت و دیگه برنگشت.
‫هوم. زیاد از این کارها می‌کنن.
‫قبض‌ها رو میگی؟
‫- باباها. ‫- آره. حق داری.
‫خب، از کارت خوشت میاد؟
‫ام.
‫نمی‌دونم. از مردم خوشم میاد.
‫خیلی خب، ولی از کارت خوشت میاد؟
‫خوشم نمیاد که زندگی اجتماعی ندارم.
‫می‌دونی؟ یا اینکه هر روز باید اینقدری پول دربیارم
‫که هزینه‌های دیروز رو بدم.
‫خوشم نمیاد که... می‌دونی، اتفاقات بد میفتن.
‫وقتی اجاق خراب میشه یا چاه فاضلاب میزنه بالا.
‫بدم میاد وقتی شرکت تحویل وسایل یادش میره ‫برامون پیاز بیاره، می‌دونی؟
‫ولی آره. نه، خوشم میاد. من...
‫از مردم خوشم میاد، می‌دونی؟
‫هوم.
‫گمونم مردم واسه همین این کار رو می‌کنن.
‫- چیکار؟ ‫- رستوران میزنن.
‫- اه. ‫- جدی؟
‫نمی‌دونم. خب می‌دونم...
‫می‌دونم مسخره به نظر میاد،
‫ولی به نظرم اگه بیای
‫و می‌دونی...
‫لحظات خاص زندگیت رو در نظر بگیری...
‫مثل جشن گرفتن، اوقات خوش، می‌دونی، ‫شادی...
‫حس می‌کنم، می‌دونی، این اتفاق‌ها همیشه ‫همراهشون غذا هم هست، می‌دونی؟
‫بهش باور داری؟
‫آره. کم‌کم دارم باور می‌کنم.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫اگه می‌تونستی هر کاری داشته باشی، ‫شغل رویاییت چی بود؟
‫لعنتی. نمی‌دونم. تو چی؟
‫فکر نکنم یه شغل رویایی داشته باشم.
‫من تو هیچ کاری وارد نیستم، واسه همین...
‫آره. منم بیشتر کارها رو بلدم،
‫ولی تو هیچکدوم حرفه‌ای نیستم.
‫- گمونم بیشتر آدم‌ها همینن. ‫- آره.
‫یادمه بچه بودم رفتم اردو.
‫یادم نمیاد واسه چی بود،
‫ولی یادمه رفتیم تو یه ساختمون قدیمی، ‫خب؟
‫خیلی قشنگ بود. ‫به سبک آرت دکو بود.
‫و هر طبقه یه کار مختلف رو نشون می‌داد، می‌دونی؟
‫یه چیز رسمی بود.
‫می‌دونی، مردم کت و شلوار و لباس رسمی تن زده بودن، ‫کار می‌کردن.
‫و...
‫یادمه فکر می‌کردم که این ساختمون شبیه ‫ساختمون رویاهاست، می‌دونی؟
‫چه جور رویایی؟
‫خب، اگه فکر کنی، هر کدوم از این آدم‌ها،
‫اینا هر کدومشون یه رویا داشتن، نه؟
‫و به خاطرش وارد اون ساختمون و اون طبقه شدن ‫و رفتن سراغ اون کار.
‫و خب... می‌دونی؟
‫هوم. پس الهام بخش بود.
‫نه. اتفاقاً ناراحت کننده بود.
‫- ضد حال زد. ‫- چرا؟
‫من... نمی‌دونم.
‫من که بچه بودم، رفتم،
‫و گفتم، «خب، من که قرار نیست بیام اینجور ‫جاها کار کنم.»
‫می‌دونی، می‌دونستم...
‫می‌دونستم قرار نیست هیچی بشم، می‌دونی؟
‫آخه... خیلی بی‌عرضه بودم، می‌دونی؟
‫باید از خانواده‌م مراقبت می‌کردم. و می‌دونستم که...
‫نمی‌دونم. این مزخرفات رویابافی و این حرفا...
‫می‌دونی، به درد من نمی‌خورد.
‫من پونزده سال اونجا کار کردم.
‫و اخراجم کردن.
‫چه وحشتناک.
‫هوم. وحشتناکه.
‫- و وقتی به کارهای مختلف درخواست میدم... ‫- خب.
‫همه‌شون یه مشت بچه‌ن. خب؟
‫شبیه بچه‌ها می‌مونن.
‫پسر، خیلی ضد حال نیست؟
‫آره.
‫ولی خب زیبا هم هست، می‌دونی؟
‫چرا؟ چطور؟
‫- گرسنه به نظر میان، می‌دونی؟ ‫- آره.
‫و...
‫پیش خودم فکر می‌کردم،
‫شاید اون عطش رو از دست دادم.
‫- آره. ‫- می‌دونی؟
‫موقع پرداخت اجاره استرسی میشم.
‫واسه خرید وسایل خونه و این مزخرفات، می‌دونی؟
‫و تو فکرش بودم که عصبانی شدن از دست این ‫بچه‌ها برام خیلی راحته.
‫میگم، «گور بابای این بچه‌ها. هیچی حالیشون نیست.»
‫هیچی از بدبختی نمی‌دونن، با استرس ‫واقعی آشنا نیستن.
‫ولی خب همزمان میگم...
‫«حاضرم هر کاری بکنم تا مثل این عوضی‌ها باشم.»
‫وای پسر.
‫حق داری.
‫خیلی بهشون حسودیم میشه.
‫یو!
‫- میگی گندش بزنه. آره. ‫- لعنتی.
‫- جالبه که کار پیدا کردن... ‫- هوم.
‫اینقدر برام سخت شده، پسر.
‫- حاضرم ظرف بشورم، زمین رو تمیز کنم. ‫- هوم.
‫هر چی باشه می‌فروشم، می‌دونی؟
‫باید پول دربیارم، نه؟
‫نمی‌خوام الهام بگیرم.
‫نمی‌خوام هیجان زده بشم. ‫نمی‌خوام جادو خلق کنم.
‫نمی‌خوام دنیا رو نجات بدم، می‌دونی؟
‫فقط...
‫فقط می‌خوام شکم بچه‌م رو سیر کنم، می‌دونی؟
‫آمین.
‫آمین، پسر.
‫یه روتین می‌خوام.
‫بعدش پایه‌م.
‫خیلی خب. اه.
‫گوش کن، ممکنه اون ساندویچ رو برداری ‫پرت کنی تو صورتم،
‫هر جور راحتی، خب؟
‫چون می‌خوام رک و پوست کنده بگم که اینجا...
‫اینجا افتضاحه.
‫رستوران افتضاحیه. آدم میره خونه بوی ‫اینجا رو تنش می‌مونه، می‌دونی؟
‫و وحشتناکه.
‫و همه دارن داد می‌کشن.
‫ولی به جون تو، یه سری روزها خیلی خوش می‌گذره.
‫خیلی.
‫و حقوق هم پایینه، خب؟
‫ولی یه سری روزها انعام خیلی توپی می‌گیریم و...
‫- حس خوبی داره، می‌دونی؟ ‫- اوهوم.
‫پس...
‫اه...
‫چی می‌خوای بپرسی؟
‫یه آشپز جدید می‌خوام.
‫جدی؟
‫آره.
‫من... رزومه دارم.
‫رزومه‌ت رو چیکار کنم؟
‫می‌تونم باهاش توالت رو تمیز کنم.
‫- رزومه نمی‌خوام. الان باهات صحبت کردم دیگه. ‫- یو!
‫- چیه؟ می‌دونی؟ نظرت چیه؟ ‫- یو، پسرخاله!
‫مایکل! دستگاه نوشابه خراب شد.
‫پسر، شنیدم دیگه!
‫خفه خون بگیر!
‫می‌بینی؟ همه‌ش همینجوریه.
‫- پسرخاله، چی گفتی؟ ‫- عجبا.
‫بذار برم به این عوضی رسیدگی کنم، خب؟
‫اه، ببین، ممنون. بهش فکر کن، خب؟
‫من تینا ماررو هستم. سلام.
‫- سلام. مایکل برزاتو. و... ‫- باشه.
‫- مایکل! نوشابه، مایکل. ‫- از صحبتمون خیلی لذت بردم.
‫منم همینطور. ممنون رفیق. آره. ‫نوش جان.
‫- ممنون. ‫- فکرهات رو بکن. من همینجام.
‫- خیلی خب، مایکل. ‫- پسر، چرا آخه؟
‫پسر... مثل قبله دیگه.
‫- از صدای داخلیت استفاده کن. ‫- لعنتی.
‫کلاً یه صدا دارم.
‫چی؟
‫هوم...
‫هوم، هوم، هوم.
‫چطور پیش رفت؟
‫عالی.
‫ایول.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.