ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫لعنتی.
‫بله.
‫آه...
‫در زدنم رو شنیدی؟
‫آره. همون سه بار اول شنیدم.
‫پس در زدن رو شنیدی؟
‫الان وقت دستشویی منه!
‫ولی اگه من از وقت دستشوییم جا موندم چی؟
‫خب، وقت دستشویی که اینطوری نیست.
‫نمیشه قوانین وقت دستشویی رو تغییر داد.
‫می‌دونم، ولی اگه الان به وقت دستشوییم نیاز دارم چی؟
‫تقریبا کارم تموم نشده.
‫می‌دونم، ولی من الان به وقت دستشوییم نیاز دارم.
‫بابا!
‫شرمنده، عزیزم.
‫- بعد از کار رفتیم کافه ریکی... ‫- نه.
‫- و من زیاد بال مرغ خوردم. ‫- بس کن. بابا، بس کن.
‫حالم بهم خورد.
‫از سر کار برات غذا میارم، باشه؟
‫- آها. ‫- پس دیگه به کافه ریکی نرو،
‫چون همیشه معده‌ات بهم ریخته ‫و واقعا حال بهم زنه.
‫داروی بنازپریل‌ات رو خوردی؟
‫عزیزم، تازه دو بار اینو بهم گفتی.
‫باشه، ولی خوردی؟
‫- الان می‌خوام بخورم! ‫- اوهوم. اوهوم.
‫باشه، من میرم سر کار.
‫دوستت دارم.
‫میشه مسواکم رو بذاری سر جاش، لطفا؟
‫بله، سرآشپز!
‫وای، خدای من.
‫هـو. 5 کیلو سبک‌تر شدم.
‫وای، خدای من.
‫- آستین‌هات سوراخن؟ ‫- آخر می‌کشمت.
‫بی برو برگرد می‌زنم می‌کشمت.
‫- دوستت دارم، سرآشپز. ‫- باشه، منم دوستت دارم.
‫تربچه‌های میکرو. ‫بذارم یخچال؟
‫آره، لطفا.
‫- میشه اون کارتن رو صاف کنی؟ ‫- آره.
‫چرا این میکروها اینقدر گرونن؟
‫چون میکرو هستن.
‫- این واسه منه؟ ‫- آره.
‫- می‌خوای بریم یه نخ سیگار بکشیم؟ ‫- نه، ترک کردم.
‫- از کِی تا حالا؟ ‫- از دیشب.
‫چیه، به فکر سلامتیت هستی؟
‫به فکر پنج دقیقه‌ای هستم که سیگار کشیدنم طول می‌کشه.
‫حرف از زمان شد،
‫باید سِرو گوشت رو شروع کنی، پسر.
‫مشتری‌های ثابت صداشون در اومده.
‫آره، می‌دونم. ‫در جریانم.
‫آره، ولی تو مثل من حرفشون رو نمی‌شنوی.
‫تو چطور می‌شنوی؟
‫من اینطوری می‌شنوم،
‫"هی، گور بابای این آقا با کلاسه. ‫من غذام رو می‌خوام".
‫باشه. عه...
‫آره، می‌تونیم فردا شروع کنیم.
‫یه جورایی جالب نیست که ‫دوباره ما دوتا اینجاییم؟
‫- آره. ‫- وقتی بچه بودیم رو یادته؟
‫- آره، نون می‌بُریدیم. ‫- میزها رو تمیز می‌کردیم.
‫حس می‌کردیم که هر کاری ازمون برمیاد.
‫احتمالا یکم واسه تو فرق می‌کرد.
‫چرا واسه من فرق می‌کرد؟
‫فرق می‌کرد چون تو می‌دونستی که ‫می‌خوای چیکاره بشی.
‫پس تو اینطوری بودی.
‫و ما هم...
‫منظورت احتمالات بیشتره؟
‫دقیقا منظورم همینه، واسه خودمون.
‫من باید برم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫- صبح بخیر، شوگ. ‫- صبح بخیر، کریستوفر.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام.
‫سلام.
‫گفتم "سلام".
‫مگه من چیزی نگفتم؟
‫از کِی اینجایی؟
‫یه‌کمی میشه.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫به ریچی زنگ زدی؟ ‫می‌خوام راجع‌به کلیر بدونم؟
‫- نَت. ‫- کارم.
‫صبح بخیر.
‫- خب، از کِی اینجایی؟ ‫- من خوبم.
‫- آره؟ ‫- آره. تمرکزم سر جاشه.
‫- باشه. ‫- تو چی؟
‫عالی‌ام. خوبم. مشکلی ندارم.
‫افتضاحم.
‫می‌خوای یکی رو انتخاب کنی؟
‫مناسب ساعت هشت صبح نیست.
‫خیلی‌خب.
‫تو منو داری.
‫من دو ماه دیگه زایمان می‌کنم.
‫کاش می‌تونستم یه دکمه رو فشار بدم
‫که بارش از دوشم برداشته بشه.
‫- اینا رو باید ساعت 4 عصر گفت. ‫- اوهوم.
‫بهت گفته بودم.
‫- شف‌ها. ‫- شف.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫هوم.
‫- این چیه؟ ‫- موارد غیر قابل بحث.
‫اینطوری درست عمل می‌کنیم.
‫رده‌ بالا‌ترین رستوران‌ها اینطوری کار می‌کنن.
‫"احترام به سنت‌ها، جا به ‌جایی مرزها".
‫- تو خوبی؟ ‫- باید هر روز عالی باشی. خب؟
‫میشه اینا رو تایپ کنی ‫و یه مشت ازشون چاپ کنی؟
‫- خرس. ‫- لطفا.
‫- سلام بچه‌ها. ‫اون واسه منه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تو اینجا چیکار داری؟ ‫- من اینجا چیکار دارم؟
‫صبر کن، صبر کن. ‫داره یادم میاد.
‫اوه، آره. ‫حالا یادم اومد.
‫من صاحب اینجام، پس هر کاری که دلم بخواد میکنم.
‫- ببخشید. ‫- اون چیه؟
‫دستگاه بسته بندی زم خلئی.
‫چرا به یه دستگاه بسته بندی زم خلئی جدید لازم داریم؟
‫- این یکی بهتره. ‫- از چه لحاظ بهتره؟
‫- سوالت چیه؟ ‫- که اینقدر پول منو خرج نکنی.
‫فکر نکن که من این ظروف سفالی
‫- و بشقاب‌های هیپیِ باکلاس رو نمی‌بینم. ‫- شنیدم. ممنون.
‫"پیراهن‌ها به طور بی‌نقص اتو شده باشن".
‫- بله. ‫- "بهداشت فردی. کار بلد بودن.
‫صاف کردن تمام‌ کارتن‌ها ‫قبل از انداختن‌شون داخل سطل آشغال".
‫- بله. ‫- "غافلگیری‌ای درکار نباشه.
‫هرگز مواد اولیه غذایی تکراری نباشن.
‫تکنیک، تکنیک، تکنیک". ‫غلط املایی داره ولی بیخیال.
‫"منو هر روز عوض بشه.
‫مدام از طریق اشتیاق و خلاقیت تکامل پیدا کنین".
‫و یه چیزی درمورد قاشق چای خوری نوشتی که ‫واقعا نمی‌تونم بخونمش.
‫آره، خسته شدم از بس قاشق چای خوری تموم کردیم.
‫پس به نظرت ما آماده‌ایم که ‫"مدام از طریق اشتیاق و خلاقیت تکامل پیدا کنیم"؟
‫- کمی که گذشت می‌فهمیم. ‫- کارم.
‫- بله؟ ‫- چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫نمی‌تونم اینقدر زمان هدر بدم.
‫- فکر کنم الان بخشی از قلبم شکست. ‫- این چیزِ خوبیه، نَت.
‫- چیزِ خوبیه. ‫- اوهوم.
‫- اوه ممنون، عمو. ‫- قربونت، عزیزم.
‫اوه، مال من کجاست؟
‫می‌دونی رفیق، زنگ زدم که برات سفارش بدم،
‫ولی گفتن برگشتی تو یخچال
‫- داری سر خودت داد می‌زنی. ‫- ممنون.
‫صبح بخیر، سید. ‫هفته پیش غذات خیلی خوشمزه بود.
‫ممنون.
‫صبح بخیر.
‫سلام.
‫- کارم. ‫- سلام.
‫سلام.
‫چه خبر؟
‫نمی‌دونم...
‫به گمونم با "این چیه" شروع می‌کنم؟
‫تحقیق و توسعه‌ست.
‫تو همه‌چیز رو تغییر دادی؟
‫آره. خب، ازشون کم کردم ‫و توسعه دادم.
‫باشه. ‫می‌خوای بهم بگی که
‫دقیقا چی رو کم کردی ‫و دقیقا چی رو توسعه دادی؟
‫سید.
‫ما یه ستاره می‌گیریم.
‫چیه؟
‫فکر کردم یه تله‌ست.
‫- فکر می‌کردم قراره تمرکز داشته باشیم. ‫- باشه.
‫راستی، غذات حرف نداشت.
‫ممنون که اینو گفتی.
‫ولی بازم همه غذاهام رو تغییر دادی.
‫اینا غذاهای ما هستن،
‫و صرفا چیدمان غذا در بشقاب رو اصلاح کردم.
‫صدف خوراکی عالیه. ‫نیازی به 6 غذای دریایی دیگه نیست.
‫استیک ریب‌آی خیلی بزرگ بود. ‫این یه بشقاب تر و تمیزتره.
‫و به جای بوکاتینی، ‫یه راویولوی بزرگ سِرو می‌کنیم.
‫زرده تخم مرغ هم داخلشه؟
‫زرده تخم مرغ داخلشه ‫و روش هم پانشیتای رنده شده‌ هست.
‫و روی ماهی سی‌بس چیپس گذاشتم.
‫- به سبک بولود؟ ‫- به سبک بولود، آره.
‫و کاواتلی رو حذف می‌کنیم.
‫واسه سِرو کردن بهتره.
‫درسته. ‫هر روز تغییرش میدم.
‫کاواتلی یا راویولو؟
‫همه‌چی.
‫قراره هر روز همه‌چی رو تغییر بدیم؟
‫بله. ‫من یه لیست درست کردم.
‫- شوگر! ‫- چرا؟
‫- تا ببینن که ما چقدر تواناییم. ‫- اونا کی‌ان؟
‫تینا می‌تونه بره میدان تره‌بار خرید کنه؟
‫احتمالا، ولی تو جواب سوالم رو ندادی.
‫و یه فایل داکوساین برات ایمیل کردم.
‫- دیدیش؟ ‫- کارم.
‫نه. توش چی نوشته؟ ‫یه قرارداد شراکته. ‫تو، من، نَت.
‫یه دوره فویض هست...
‫- دوره تفویض. ‫- دوره تفویض
‫- ممنون. ‫- باشه. اونوقت این یعنی چی؟
‫که قراره صاحب چقدر از اینجا بشی.
‫تو خوبی؟
‫حس می‌کنم یه ساعته اینجام.
‫آره، مسائل زیادیه.
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫تا بتونم به تو فشار بیارم که بهتر بشی ‫و تو بتونی به من فشار بیاری که بهتر بشم.
‫تو هم همینو می‌خواستی، درسته؟
‫- داری سیگار رو ترک می‌کنی؟ ‫- دارم سعی می‌کنم، آره.
‫با ریچی حرف زدی، ‫چون این...
‫- ابرا! ‫- کارمن.
‫میشه لطفا گوشت رو از یخچال بیاری بیرون، شف؟
‫- بله، شف. ‫- ممنون.
‫"موارد غیر قابل بحث".
‫آره. ‫من هیچ ارتباطی باهاش نداشتم.
‫توضیح بده، کارمن.
‫یه مشت موارده.
‫- اوه، چه عالی. خوب توضیح دادی. ‫- یه مشت موارده...
‫که قراره اینجا رو کارآمدتر کنه.
‫این لیست چیزهاییه که درست کردی؟
‫- بله. ‫- اون همچنین یه داکوساین هم درست کرده. ‫[سند اینترنتی]
‫اینو بهت گفت؟
‫- آره. ‫- روز هیجان‌انگیزیه.
‫اوهوم.
‫- درسته؟ ‫- واقعا هم هیجان‌انگیزه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫رایانه قرارداد رو نوشته، ‫پس حتما بگو یه وکیل بررسیش کنه.
‫- صبر کن. کدوم رایانه؟ ‫- رایانه.
‫- یعنی هوش مصنوعی یا همچین چیزی؟ ‫- نیکولاس مارشال.
‫اوه، رایانه یه آدمه.
‫البته. ‫چرا نباید باشه؟
‫خیلی‌خب. ‫من وکیل ندارم.
‫- فکر کنم یکی رو بشناسم. ‫- آره، می‌شناسی.
‫- کی؟ ‫- پیت.
‫باشه.
‫"مدام از طریق
‫اشتیاق و خلاقیت تکامل پیدا کنین".
‫"از محل". ‫فکر کردی معنی "میس ان پلاس" این میشه؟ ‫[به معنی آماده‌سازی در آشپزخانه]
‫صبح بخیر، تیم. ‫حال همگی چطوره؟
‫هی، شف سید، اتوی منو ندیدی؟
‫همچنین، وقتی یه لحظه وقت داشتی، ‫میشه از شف کارمن بپرسی
‫که با میزهای من چیکار کرده؟
‫شف سید، میشه لطفا به ریچارد بگی
‫که گفتم براش موفقیت به ارمغان بیارم
‫و میزهاش رو طبق الگوی کارآمدتری چیدم؟
‫که همچین کاری کردی؟ ‫- آره، همین کارو کردم.
‫واقعا خنده‌دار بود. ‫اومدم تو و خیلی عجیب بود.
‫انگار کسی که قبلش میزها رو چیده بود
‫هیچوقت از شهر شیکاگو بیرون نرفته.
‫پای شهر شیکاگو رو وسط نکش.
‫اصلا منظم نبود، کارآمد نبود، ‫به نظر افتضاح میومد،
‫بنابراین گفتم بهتره دست کمک به سمتت دراز کنم.
‫شف سید، میشه به شف کارمن بگی
‫- که اگه بخواد من می‌تونم دستم رو براش دراز کنم؟ ‫- اگه می‌خواد، می‌تونه.
‫- من دستم رو برات دراز می‌کنم. ‫- انجامش بده. دستت رو بده.
‫- دستم رو میدم بهت. ‫- من ممکنه توصیه کنم
‫که هر دوتون بس کنین، ‫چون اصلا از این وضع خوشم نمیاد.
‫سید، مشکلی نداره. ‫شف کارمن عبارات قدرت‌بخش به کار می‌بره
‫چون یه بچه‌ی انسان‌نماست ‫که خودشکوفا نیست،
‫که شایدم بخاطر همین مدام به من می‌گفت بازنده.
‫- ریچی، من عذرخواهی کردم. ‫- نه، مشکلی نیست.
‫من نیازی به عذرخواهیت ندارم.
‫حالا می‌دونم چه حسی داری.
‫تازشم، صداقت و شجاعتی که تو یه فضای بسته داری ‫برام قابل احترامه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫راستش، شف سیدنی،
‫یادم نمیاد که ریچارد بخاطر
‫تمام چیزهایی که داشت سرم داد می‌زد ‫عذرخواهی کنه...
‫- ناتالی، می‌خوای بیای کمکم کنی؟ ‫- که مثلا می‌گفتم، "دوستت دارم"؟
‫- نه. ‫- چی؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫من عین یه آدم مَشتی، بخش‌هامون رو
‫از اینجا جدا می‌کنم.
‫- اونجا، محل کار منه. ‫- هوم.
‫اگه چیزی بدون تایید یا رضایت من ‫جا به جا بشه،
‫محیطی پر از ترس بوجود میاره ‫و ترس در اونجا وجود نداره.
‫ریچارد، من میزهای دو نفره رو بیشتر کردم،
‫چون اون همه میز چهار نفره مسخره بودن. ‫خب؟
‫اصلا خود تو میزهای چهار نفره رو اضافه کردی.
‫گل‌ها رو جا به جا کردم، ‫چون خدایا،
‫- گل‌ها خیلی زیاد بودن. ‫- بچه‌ها.
‫- من نمی‌تونم مدام عذرخواهی کنم. ‫- اون گل‌ها خیلی هم شیکن!
‫- و تو هم داری داد می‌زنی. ‫- داد می‌زنم؟
‫- آره، داری داد می‌زنی. ‫- اوه، آره. این دیگه پررو بازیه.
‫جدی؟ پررو بازیه؟ ‫پررو بازیه، ریچارد؟
‫می‌خوای فاصله بگیری، کارمن؟
‫میشه هر دوتون خفه‌خون بگیرین، لطفا؟
‫شرمنده، سید.
‫- آخه والایش همینطوریه. ‫- گم‌شو.
‫یه بار که ببینیش، دیگه از یادت نمیره.
‫واقعا نمی‌دونم الان چه غلطی بکنم.
‫وای، خدای من. ‫بالاخره دارم سکته می‌زنم؟
‫میشه لطفا ده دقیقه داد نزنین؟
‫من داد نمی‌زنم.
‫- من دارم سکته می‌زنم؟ ‫- مشکل از چراغ‌هاست.
‫فک‌ها دارن میان. ‫جمع بستما.
‫- مگه چندتان؟ ‫- حداقل دو. کمتر از پنج.
‫- عالی شد. ‫- مگه کلا چندتان؟
‫هشت‌. نُه نفر. ‫همیشه آوری رو یادم میره.
‫یا خدا.
‫خیلی‌خب ریچی، این کاریه که قراره انجام بدیم.
‫اگه مشکلی داشتی، سوالی داشتی، ‫با من حرف می‌زنی.
‫- خوبه. ‫- اون وجود نداره.
‫- شف سیدنی، من یه سوال دارم. ‫- بله، ریچی؟
‫- این چیه؟ ‫- اونا موارد غیرقابل بحث هستن.
‫- با این عبارت آشنا نیستی؟ ‫- بس کن.
‫- بالای صفحه نوشته شده. ‫- تو، نه خیر. تو هیچی نمیگی.
‫ریچی، اینا موارد غیرقابل بحث هستن.
‫- می‌تونم طعنه زدنت رو حس کنم. ‫- نه. نه، نه، نه. طعنه نمی‌زنم.
‫ممکنه متلک یا حتی اهانت هم باشه. ‫- شف سیدنی، یه سوال دیگه دارم.
‫موارد غیرقابل بحث دیگه چه کوفتی‌ان؟
‫ریچی، کاش می‌تونستم بهت بگم.
‫روی صفحه نوشته شدن.
‫- خودت می‌تونی بخونیشون. ‫- اوهوم. اوهوم.
‫جالبه. باید بگم که بعضی از این پیشنهادات رو
‫- خودمم طبیعتاً پیشنهاد می‌دادم. ‫- عالیه.
‫ولی می‌دونی، وقتی یه چیزی مثل ‫"همکاری پویا" باشه،
‫- این می‌تونه بره رد کارش، درسته؟ ‫- نه، تو می‌تونی بری رد کارت.
‫- نه، نه، نه. تو برو رد کارت. ‫- ببخشید. فکر کنم تو می‌تونی بری رد کارت.
‫- نه. تو می‌تونی بری رد کارت. ‫- نه، تعارف نکن. اول تو برو.
‫- نه، اصرار می‌کنم. تو برو رد کارت. ‫- نه، لطفا. تو برو رد کارت.
‫صد البته. ‫تو اول برو رد کارت...
‫نه، تو برو رد کارت.
‫اصرار دارم که تو بری رد کارت، رفیق.
‫هر دوتون برین رد کارتون. ‫من دوست دارم شروع به کار کنم.
‫همچنین، وقتی یه چیزی مثل ‫"هر روز منو عوض کردن" رو می‌بینم.
‫یعنی، بهتره بگیم که این بی‌عقلیه.
‫اونا موارد غیرقابل بحث هستن. ‫نمیشه درموردشون مذاکره کرد.
‫من همین الانش هم دارم مذاکره می‌کنم ‫که نصف این موارد مزخرف هستن.
‫ببخشید. یادم رفته بود که تو ده دقیقه ‫تو یه رستوران سه ستاره کار کردی.
‫- بس کنین. ‫- شنیدی؟ خیلی‌خب.
‫یه فکر آزمایشی دارم. ‫اگه من هر روز ساندویچ گوشت رو عوض می‌کردم چی؟ ‫اون موقع چی می‌شد؟
‫- احتمالا بهتر می‌شد. ‫- خفه شین. خفه شین. بسه.
‫- راست میگم. ‫- والا نیست.
‫خیلی‌خب. ‫ریچی، اینطوری بهش فکر کن. باشه؟
‫- اینا اهدافی برای ما هستن که... ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫چون هدف نیستن، خب؟
‫اجباری‌ان. ‫غیرقابل بحث هستن.
‫اگه قراره یه ستاره بگیریم، ‫باید همین کارو انجام بدیم.
‫شما می‌تونین همینطوری دری وری بگین، ‫ولی این کاریه که باید انجام بدیم، باشه؟
‫اینا غیر قابل بحث هستن.
‫- نباید درموردش مذاکره کرد. ‫- خودم می‌دونم چی هستن.
‫فکر نمی‌کنی از پسش برمیام؟
‫- الان جدی‌ای؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫فکر کنم تو به طرز معجزه‌آسایی تونستی
‫اینو به خودت ربط بدی.
‫و فکر می‌کنم الان ده دقیقه‌ست که ‫هر دوتون داشتین داد می‌زدین
‫و وسط جمجمه‌ام میگرن گرفته.
‫- ممنون، پسر. ‫- با این داشتی چه غلطی می‌کردی؟
‫می‌خواستم کت و شلوارم رو اتو بزنم، ‫و می‌خواستم شیک بشم، پس...
‫خوشتیپ شده. ‫شیک نشده؟
‫نیل، بهت گفته بودم که اون پارچه‌اش فرسکوئه.
‫اگه اتوش بزنی، عین سفره ماهی میشی.
‫- دارم سکته می‌زنم؟ ‫- بریم، پسرا.
‫بریم برق رو درست کنیم. ‫حس و حال رو درست کنیم.
‫- حس و حال اون بالاست، تد. ‫- چرا همه وایسادن؟
‫- به نظر ناجور میاد. ‫- ناجور نیست. ما ردیفیم، رفیق.
‫- نه، رفیق. اصلا هم ردیف نیستیم. شف کارمن سیاست‌های سرسام‌آوری... ‫- نه، هیچ مشکلی نیست.
‫- وضع کرده... ‫- ریچی داره عوضی‌بازی در میاره. اینکه عادیه.
‫- نَت، حس و حال عجیبه. ‫- تو خیلی عوضی‌ای.
‫- می‌دونم، عزیز دردونه. نترس.
‫- چرا شما همیشه خیلی عصبانی‌ هستین؟ ‫- من عصبانی نیستم.
‫- این چیه؟ ‫- موارد غیر قابل بحث.
‫دهنت رو باز کن.
‫- آره. هوم. ‫- خوبه.
‫الان داری روی برچسب‌ها ‫بازه زمانی می‌نویسی؟
‫- جزئیات و صراحت، بله. ‫- آره.
‫نخود پیچک، ساعت 8:11 صبح.
‫8:09 صبح، نخود فرنگی.
‫8:15 صبح، من در زندانی که خودم ساختم ‫اسیر شده‌ام.
‫تد، یعنی الان باید این کارو انجام بدی؟
‫باید همینجا انجامش بدیم. ‫لامپ اینجاست، کارم.
‫ببخشید، تد.
‫"ببخشید، تد". ‫عجب رشد شخصیتی‌ای.
‫من ازت معذرت خواهی کردم!
‫عذرخواهی کردم، ریچی.
‫عذرخواهی کردم. ‫عذرخواهی کردم.
‫- هی، پسر. ‫- صبح همگی بخیر.
‫- تی. ‫- چه خبر، تی؟
‫من یه حرفایی زدم.
‫صبح بخیر.
‫والا نمی‌دونم چی گفتم.
‫- این چیه؟ ‫- موارد غیر قابل بحث.
‫- اینطوری نگفتم. این... ‫- خب، هنوزم دوستت دارم. خدافظ.
‫من همچین چیزی نگفتم، خب؟ ‫فقط داشتم سعی می‌کردم روراست باشم.
‫تو ازش فرار کردی.
‫نمی‌دونستم چطور باید به حرفای سرسام‌آورت پاسخ بدم.
‫تو باید با خودت یکم مذاکره کنی.
‫- اوه، جدی؟ ‫- خودت توضیح بده.
‫- از این وضع خوشم نمیاد. ‫- ناجوره.
‫هر روز منو رو تغییر میدی. ‫یکم مثل فرار کردن می‌مونه.
‫باشه. لعنت بهت. ‫بفرما.
‫- خوب شد؟ لعنت بهت. ‫- اوه نه، بفرما. لعنت به خودت.
‫- بفرما. لعنت بهت. ‫- نه، بفرما. لعنت به خودت. بفرما!
‫لطفا بس کنین.
‫این ترسناکه. زیاده‌رویه بابا. ‫لطفا آروم باشین.
‫شما دوتا باید آروم بگیرین. ‫و جریان تغییر منو چیه؟
‫- هر روز، جفری باله؟ ‫- بله. هر روز، تینا.
‫- این یه جورایی دیوونگی نیست؟ ‫- دیوونگی نیست.
‫از پسش برمیایم.
‫برای انجام این کار، ‫تی، تو مسئول خرید میوه و تره‌بار هستی.
‫- آره. ‫- خوشم اومد. ایول.
‫کارم، خدایی این یه جورایی سرسام‌آوره.
‫کجاش سرسام‌آوره؟
‫ما باید هر روز یه منوی کامل رو حفظ کنیم.
‫چی؟ ‫نمی‌تونی هر روز یه منو رو یاد بگیری؟
‫- فکر کنم بتونم. ‫- از خودت دفاع کن.
‫قطعا که می‌تونم هر روز ‫یه منوی جدید رو یاد بگیریم.
‫- ریچی، هنوزم لعنت بهت. ‫- فکر کردی نمی‌تونیم پا به پات کار کنیم؟
‫- باشه؟ ‫- خیلی‌خب، این هنوزم دیوونگیه.
‫دیوونگی نیست! ‫من دیوونه نیستم!
‫نمیگم که تو دیوونه‌ای، خرس.
‫از کلیر بپرس که اون دیوونه‌ست یا نه.
‫- این یکم نامردی بود. ‫- یکم؟
‫من کلیر خرسه رو دیدم.
‫یا خدا.
‫چی؟
‫آره.
‫چیه؟
‫کجا؟
‫خونه‌ یکی از دوست‌ها.
‫تد، چرا؟
‫- هی، تد. ‫- چون از دهنم پرید. معذب بودم.
‫- شما دارین داد می‌زنین... ‫- هی، تد. بگو.
‫هیچ مشکلی نیست.
‫ردیفه.
‫هیچ مشکلی نیست؟
‫آره، می‌دونی...
‫چطور ممکنه مشکلی نباشه؟
‫فکر کنم...
‫یکم به نظر غیرممکن میاد که
‫- هیچ مشکلی درکار نباشه. ‫- آره، غیرممکنه که مشکلی نداشته باشه.
‫- ریچی، خفه شو. تد، حرف بزن. ‫- نه، یعنی...
‫- ما مشکلی نداریم. مایی که اینجاییم. ‫- آره، مشخصه خب. ما ردیفیم.
‫این جمع کوچیک، پیش اون مشکلی نداریم.
‫- آره. ‫- می‌دونی؟ ولی تو...
‫با تو مشکل داره، کارم.
‫- باشه. ‫- الان اوضاع خوب نیست.
‫تو به فنا رفتی.
‫یعنی...
‫تو دیگه پودر شدی.
‫- نه، فهمیدیم. ‫- نه. گوش کن، کارم.
‫اگه خوب اینجاست، می‌دونی؟ ‫تو اینجایی.
‫- تد، اون که بالاست. ‫- اینطوری که یعنی ردیفم.
‫- من روی نردبون‌ام. فرق می‌کنه. ‫- فرقی نداره.
‫بعضی وقت‌ها پایین و بالام برعکس میشه. ‫یعنی تو زیر زمین هستی، داداش.
‫زیر ساختمونی.
‫- معلومه که وضعش همینه. بسه. ‫- خیلی‌خب، فهمیدم.
‫- گفتم فهمیدم، عوضی. ‫- نمی‌دونم چی به کلیر گفتی.
‫- اگه عین حرفایی بوده که به من زدی... ‫- فهمیدم.
‫اوه!
‫- گندت بزنن. ‫- لعنتی.
‫شرمنده. ‫من برش می‌دارم.
‫- ردیفی؟ ‫- تقصیر من بود.
‫ردیفی؟
‫نشکسته که خوبه.
‫- بردار ببرش. ‫- بلندش کن دیگه.
‫- امیدوارم که اون... ‫- بلندش کن.
‫- بهش چی گفتی، کارم؟ ‫- یادم نمیاد.
‫- چی رو یادش نمیاد؟ ‫- کلیر.
‫- لعنت بهت، ریچی. برو گم‌شو، خب؟ ‫- خودت گم‌شو.
‫- خرس؟ ‫- کلیر.
‫- کلیر. فهمیدم. ‫- یا خدا.
‫- درمورد کلیر خرسه چی داریم می‌گیم؟ ‫- از شف کارمن بپرس.
‫- شف کارمن؟ چیکار کردی؟ ‫- یه پیچ‌گوشتی لازم دارم.
‫چرا باید اینطوری بگی؟
‫باور کن، باید همینطوری بپرسم.
‫- هی، تدی. ‫- چه خبر، رفیق؟
‫- کار فکر می‌کرد داشت با من حرف می‌زد. ‫- درسته، آره.
‫- صبح بخیر، شف‌ها. ‫- شف.
‫- گری.
‫- صبح بخیر. ‫- شف.
‫چرا اینقدر ساکته؟
‫می‌خواست بهمون بگه که به کلیر چی گفته.
‫- هنوز کسی از مارکوس خبر نگرفته؟ ‫- چرا، من بهش زنگ زدم.
‫- صبر کنین، قضیه‌ کلیر چیه؟ ‫- خیلی‌خب، شاید...
‫اختلال در رفتار همیشگی رخ داده.
‫- ریچی، لطفا. ‫- الگوهاش رو می‌بینم.
‫اتفاقی صداش رو شنید که داشت ‫تو یخچال حرف می‌زد،
‫و ما فقط می‌خوایم بفهمیم که چی گفته.
‫- اینو از کجا می‌دونی؟ همه می‌دونن؟ ‫- تو گروه چت گفتن، داداش.
‫حالا چی گفتی، کارم؟
‫عملا،
‫گفتم که به نظرم همش وقت تلف کردنه.
‫چون؟
‫بخاطر کسی که هستم.
‫ای وای.
‫خیلی‌خب، کی اهمیت میده؟
‫- بیاین یکم کار کنیم، ها؟ ‫- راستش موافقم.
‫پس منم حرفم رو پس می‌گیرم. ‫برو گم‌شو.
‫- گم‌شو. ‫- گم‌شو.
‫- خیلی‌خب، بیاین... ‫- نه، نه، برو گم‌شو.
‫- گم‌شو. ‫- نه، نه، نه، یه لحظه صبر کن.
‫- خفه شین! ‫- برو گم‌شو.
‫- لعنت بهت. ‫- بیاین از قضیه بگذریم! خب؟
‫چندتا ضدحال دیگه دارم.
‫دنیلا استعفا داد و همینطورم کانر و جویی و ایمی.
‫- جویی و ایمی کی‌ان دیگه؟ ‫- پیش خدمت‌ان.
‫- چرا استعفاء دادن؟ ‫- آره، چرا؟
‫چون به قول خودشون نمی‌خواستن ‫تو یه "آشپزخونه ناکارآمد" کار کنن.
‫- تو یه آشپزخونه کارآمد نشونم بده. ‫- روشنش می‌کنم.
‫با من کار دارن.
‫- دیگه چیه؟ ‫- نه‌ربط.
‫- نه‌ربط چیه... ای خدا. ‫- به تو هیچ ربطی نداره.
‫- گری، هفته بعد می‌تونی بیای کلاس؟ ‫- بله، خانوم.
‫- چه کلاسی؟ ‫- حالا یه کلاسی هست.
‫اینقدر حرفای منو تکرار نکن.
‫- تو اینقدر حرفای منو تکرار نکن! ‫- بس کنین دیگه.
‫- دارم به کلاس نوشیدنی‌شناسی در کوارتر مستر میرم. ‫- میشه منم بیام؟
‫- نه. ‫- تو که نوشیدنی خوشت نمیاد، عزیز.
‫- مگه به انگور حساسیت نداری؟ ‫- مشخصه که دارم.
‫- پس چطور می‌خوای نوشیدنی انگور رو مزه کنی؟ ‫- خب...
‫اوه لعنت، گری ‫یادم افتاد.
‫راهنمای نوشیدنی ریچارد بتس برات رسید.
‫اوه. دمت گرم. ممنو... ‫یه دقیقه صبر کن ببینم.
‫این از اون کتاب‌هاست که وقتی بخریش ‫بوی نوشیدنی میده، داداش؟
‫زبونت رو گاز بگیر. ‫بتس سلطانه.
‫این چیه؟
‫- صبر کن، اون چیه؟ ‫- برای اینجا نیست، عزیزم.
‫باشه.
‫این دوباره که می‌افته. شرمنده. ‫دو بار افتاد.
‫خیلی‌خب. ‫همچنین باید مشکل انعام رو هم حل کنیم، کارم.
‫- مشکل انعام چیه؟ ‫- هزینه خدمات‌دهی...
‫- یا انعام اضافه. ‫- آره.
‫نُه وعده‌ست. ‫پس 175 دلار، بعلاوه‌ی انعام.
‫- ممنون. ‫- خوبه.
‫ریچی؟ خوبه؟
‫- نگو. ‫- می‌تونی بگی.
‫- نه، نگو. ‫- لطفا نگو.
‫- بله، می‌تونی بگی. ‫- نگو.
‫- راستش، به نظرم قیمت خوبیه. ‫- عالیه.
‫- پس ادامه بدین. هنوزم لعنت بهت. برو گم‌شو. ‫- لعنت به خودت. نه، خودت گم‌شو.
‫- حتما باید اینو می‌گفتی؟ ‫- بله که باید می‌گفتم.
‫وای، خدای من.
‫فرانسی فک کوفتی تازه میز رزرو کرد.
‫- اون واقعا دلش می‌خواست بیاد. ‫- نه. اوه، می‌خواست بیاد؟
‫- ولی هیجان‌زده بود ‫- اوه، هیجان‌زده بود؟ بره گم‌شه بابا.
‫راستش می‌دونین چیه، شف سیدنی ‫میشه لطفا به شف کارمن بگی
‫که نظر بعدیم درمورد انعام دادن
‫اینه که درکل، کار ناجوریه؟
‫قطعا می‌تونم پیغامت رو برسونم.
‫- ولی خودم شخصا کنجکاوم که چرا؟ ‫- چرا ناجوره؟
‫تو یه حرفه‌ای رو بر اساس عملکردش قضاوت می‌کنی
‫و بعد تعیین می‌کنی که چقدر قراره پول بگیرن؟
‫این احمقانه‌ست.
‫من برم یه نمایش تماشا کنم و بازیگرهاش افتضاح باشن. ‫نباید بهشون پول بدم؟
‫ببخشید. ‫تو زیاد تئاتر میری، ریچارد؟
‫از دستتون خسته شدم.
‫نیازی نیست کسی چیزی بگه. ‫فقط می‌خوام کار کنم.
‫فقط می‌خوام اینجا پیشتون باشم ‫و یکم بهش فکر نکنم. حله؟
‫این چیه؟
‫موارد غیر قابل بحث.
‫حس می‌کنم الان
‫زمان خیلی مناسبیه که برگردیم سر کار، آره؟
‫- دقیقا. ‫- آم...
‫تی، بیا با همدیگه بریم میدان تره‌بار، باشه؟
‫می‌خوای وَن رو بیاری بیرون؟
‫- بله، شف. ‫- ممنون. خیلی‌خب.
‫ناتالی، ریچی...
‫رزوها و استخدام افراد جدید.
‫من یکم کار جانبی اعمال می‌کنم.
‫- عالیه. کارم؟ ‫- آره، من منو رو ترتیب میدم.
‫گری، نیل، منو رو مرور می‌کنیم.
‫- شما هم می‌تونین ریچارد رو مطلع کنین، باشه؟ ‫- بله، شف.
‫- هی، تد؟ ردیفیم؟ ‫- آره. ردیفیم.
‫خیلی‌خب. ‫میشه لطفا چندتا از میزهای جلوی رستوران رو مرتب کنی؟
‫- بله، شف. ‫- ممنون.
‫خوبه، خیلی‌خب.
‫تا خدمات‌دهی حدوداً هشت ساعت وقت داریم.
‫شف.
‫- هی. ‫- هی.
‫ببین، می‌دونم که این لیست ‫احتمالا به نظر دیوونگی میاد.
‫واسه من اینطور نیست.
‫آم...
‫گفتی که نمی‌خوای راجع‌بهش حرف بزنی ‫و درک می‌کنم.
‫ولی فقط می‌خواستم بهت بگم که ‫بعضی از ما که اینجا هستیم
‫احتمالا از حالت خبر داریم.
‫آم...
‫می‌دونم.
‫چند روز عجیبی بوده.
‫آره.
‫شاید بهتره...
‫می‌دونی، به جای اینکه باهاش کنار نیای، ‫سعی کنی...
‫تو همین کارو کردی؟
‫نه.
‫آم...
‫فقط... من هستم، می‌دونی؟
‫اگه چیزی نیاز داشتی، من هستم.
‫وقتی اون مُرد، من اینجا بودم.
‫اینو می‌دونم.
‫و حس خیلی بدی دارم.
‫نه، منظورم اینه که خوب شد ‫که اینطوری شد.
‫فکر کنم قرار بود اینطوری باشه.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم، یعنی...
‫اون ازم می‌خواست که پیش شما باشم.
‫الان روال اینطوریه.
‫اینجا باید جواب بده.
‫و ازت می‌خوام یه کاری برام انجام بدی.
‫آره. هرچی که باشه.
‫ما رو به موفقیت برسون، خرس.
‫بله، شف.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.