‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫بیا بریم.
‫میای یا نه؟
‫اولش می‌خواستی بیای بیرون، ‫الان نمی‌خوای.
‫یه لحظه می‌خوای شماره دو کنی، یه لحظه نمی‌خوای.
‫تکلیف چیه؟
‫خیلی‌خب. اینم آخرین فرصتت.
‫اینجا؟ باشه.
‫بیا.
‫الو؟ خدمات اورژانسی؟
‫پلیس، آتش‌نشانی یا آمبولانس؟
‫من روی پل آلما هستم. ‫توی تونل تصادف شده.
‫فکر کنم قضیه جدی باشه.
‫به محض اینکه بتونیم میایم.
‫چیزی نیست.
‫♪ وقتی داریم پیروز می‌شیم ♪
‫♪ آواز می‌خونیم ♪
‫♪ من زمین می‌خورم، ‫ولی دوباره از جام بلند می‌شم ♪
‫♪ هیچ‌وقت نمی‌تونید منو پایین نگه دارید ♪
‫♪ من زمین می‌خورم، ‫ولی دوباره از جام بلند می‌شم ♪
‫[هشت هفته قبل] ‫بهم یادآوری کن که پرنسس دایانا ‫اصلاً چرا داره میاد؟
‫می‌خواست ما رو ببینه. ‫با توجه به شخصیتی که داره، نمی‌تونستم قبول نکنم
‫در هر صورت درخواستش رو رد نمی‌کردی.
‫آخرین بار رو یادته؟ ‫مخصوصاً چکمه‌های گاوچرونی‌ات رو پوشیدی.
‫- جدی؟ ‫- آره. با شلوار لیِ تنگ.
‫تونی بلر، کلانتر خیابون داونینگ.
‫ویلیام رو با خودش آورده. ‫چه عجیب.
‫بزرگ شده.
‫- آره. ‫- بچۀ خوش‌قیافه‌ایه.
‫البته بین موجودات فضایی.
‫بس کن.
‫بچه‌ها رو خبر می‌کنم.
‫یوئن! کاترین! نیکی!
‫پادشاه آینده، اومده با هم‌بازی‌هاش بازی کنه.
‫- خوش اومدین. ‫- خوشحالم که اومدم.
‫سفر چطور بود؟
‫- بدک نبود. ‫- خوب بود، ممنون.
‫- عالیه. ‫- خوشحالم از دیدنت.
‫شنیدم پرنسس دایانا بهتون سر زده بود.
‫بله، هفتۀ پیش با پرنسس ویلیام ‫اومده بود عمارت «چکرز».
‫- یوئن! ‫- ویل!
‫یه گُل‌کوچیکِ دلچسب داشتیم.
‫من توی این حمله دخالتی نمی‌کنم.
‫یه نوع فوتباله.
‫ایول!
‫بعدش ناهار خوردیم.
‫بعدش من و پرنسس رفتیم توی محوطه ‫با هم قدم زدیم.
‫حس می‌کنه هنوز به‌عنوان خادمِ مردم ‫کلی انرژی داره...
‫و خیلی کارها می‌تونه برای کشور بکنه.
‫اگه رسماً بخواد انجام بشه ‫تو می‌تونی انجامش بدی؟
‫مثلاً فعالیت اخیرش در مورد مین‌های زمینی.
‫دو سال پیش، تحریم جهانی مین‌های زمینی ‫غیرممکن تلقی می‌شد.
‫حالا تقریباً صدتا کشور توافق کردن ‫که عهدنامه‌ای برای ممنوعیت‌شون ببندن.
‫وقتی دایانا صحبت می‌کنه، دنیا گوش می‌ده.
‫بله.
‫می‌خواست بدونه که من...
‫یعنی دولت،
‫می‌تونیم راهی برای بهره‌برداری از موهبت‌هاش ‫با مبنایی رسمی‌تر، پیدا کنیم؟
‫و اینکه هر مقام رسمی‌ای، من...
‫ما...
‫بهش پیشنهاد بدیم، ‫به‌شدت قدردانش خواهد بود.
‫همیشه می‌گم سخته که بخوای توی یه چیزی ‫نصفه‌ونیمه باشی.
‫یا باید باشی یا نباشی.
‫شما خودت فرق بین اینکه ‫توی دولت باشی یا نباشی رو درک می‌کنی.
‫با اینکه مادرِ پسرهاست،
‫و از این نظر، درهای کاخ همیشه به روش بازه،
‫به‌عنوان یه زنِ مطلقه که دیگه علیاحضرت نیست
‫دایانا حالا داره فرقِ بینِ...
‫اینکه رسماً توی خاندان سلطنتی باشه
‫یا نباشه، چیه.
‫یالا وامبت، عزیزم، وقتشه پاشی.
‫تعطیلات تابستونی شروع شده.
‫یوهو!
‫یالا.
‫توی خواب داشتی با کی کُشتی می‌گرفتی؟
‫گودزیلا.
‫برنده شدی؟
‫زدمش.
‫زدیش!
‫- وای. ‫- از طرف «مومو»ـه.
‫- سلام خانم. ‫- صبح بخیر.
‫- سلام ممنون. ‫- صبح بخیر.
‫اینم از این، خانم.
‫عصر بخیر، خانم.
‫- خیلی طول نمی‌کشه. ‫- ده روزـه.
‫آره، ولی ده روز اسکی روی آب و ‫بازی با تفنگ آب‌پاش!
‫هر چقدر می‌تونی «مبارز خیابانی» بازی می‌کنی.
‫فقط می‌خواستم وقتی که بابات...
‫برای اونی که خودت می‌دونی، داره یه جشن تولدِ ‫پنجاه سالگیِ بزرگ می‌گیره، ما نباشیم.
‫نمی‌خواستم در طول اون جشن تولد، توی کشور باشیم.
‫باشه.
‫می‌خوای اول تو بکُشی‌اش یا اول من؟
‫- باشه، اول من می‌کُشمش. ‫- خیلی‌خب، شروع کن.
‫خیلی معرکه‌ست. ‫فکر کنم با اونا رفته باشه اونجا.
‫تأیید شده که حداقل ۵۰ ژورنالیست و عکاس...
‫در ورودیِ «استریت فارم» هستن،
‫و به نحو احسن قرار گرفتن ‫تا ورود مهمان افتخاری رو پوشش بدن.
‫پس بهتره مواظب باشم ‫شست پام نره توی چشمم.
‫چه خبر از خانواده‌ام؟
‫یادآوریِ دعوت‌نامه‌ها، دو هفتۀ پیش منتشر شد.
‫جوابی هم اومد؟
‫اینکه ملکه آخر این هفته ‫حضور به عمل بیاره، ضروریه.
‫تا جایی که اطلاع دارم،
‫تا الان فقط پرنسس مارگارت تأیید کرده.
‫می‌شه با منشی خصوصی‌اش صحبت کنی
‫و بگی این موضوع چقدر برام مهمه؟
‫البته.
‫یه تأیید نمادین از طرف ملکه
‫کارزارِ کامیلا برای مشروعیت قانونی رو ‫ دگرگون می‌کنه. ‫(کامیلا = کامیلا پارکر بولز)
‫بقیۀ موارد حقیقتاً فقط نمایشی‌ان.
‫چیزی نیست. ‫به وقتش اتفاق می‌افته.
‫من و دایانا یک‌ساله که از هم طلاق گرفتیم ‫ولی پنج ساله از هم جدا شدیم.
‫عزیزم، «وقتش» همین الانه.
‫باید خودم برم بررسی کنم.
‫الو؟
‫کجایی؟
‫پاریس.
‫پارچه و ستِ روتختی برای خونه‌مون توی ملیبو ‫انتخاب می‌کنم.
‫سه هفتۀ دیگه عروسی‌ـه.
‫دیگه وقت نمی‌کنیم.
‫نمی‌دونم بخندم یا گریه کنم.
‫بزرگترین فرصتِ تاریخ پیش اومده
‫اون‌وقت آقا رفته پارچه بخره.
‫می‌خوام در اسرع وقت بیای «سنت تروپه».
‫یه مهمون ویژه دارم و براش به کمک نیاز دارم.
‫- چه مهمون ویژه‌ای؟ ‫- وقتی اومدی اینجا خودت می‌فهمی.
‫ولی شب خیلی خاصیه.
‫پس تنهایی بیا.
‫خانم ژیگول رو با خودت نیار.
‫کی؟
‫همون آهن‌پرست‌ـه.
‫بذار با زیورآلاتش توی پاریس بمونه.
‫با لباس‌ها و پارچه‌ها و روبالشتی‌اش.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫آره.
‫یه...
‫یه مسئله‌ی کاریِ اورژانسی پیش اومده.
‫پدرم کارم داره.
‫می‌فهمم عزیزم. ‫الان اصلاً دوست ندارم برم.
‫ولی وقتی بابایی می‌گه: «بپر، تو می‌پری.»
‫این‌طوری نکن.
‫دارم راست می‌گم دیگه، نه؟
‫بیا، برو، بپر، بشین.
‫فقط چند هفتۀ دیگه
‫می‌ریم کالیفرنیا
‫و یه اقیانوس فاصله...
‫بین اون و ما قرار می‌گیره.
‫علیاحضرتِ سلطنتی.
‫- علیاحضرتِ سلطنتی. ‫- ممنون که میزبان ما شدی.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫حالا کی داره اینجا توی استخر سروصدا می‌کنه؟
‫بچه‌های من!
‫کریم.
‫- سلام. ‫- دستت رو ببر بالا، پسر.
‫- کامیلا. ‫- سلام.
‫- عُمَر. ‫- سلام.
‫و یاسمنِ خوشگل.
‫فقط یکی‌شون نیست.
‫- نوشیدنی می‌خورید؟ ‫- ممنون می‌شم.
‫بله لطفاً.
‫- یه لحظه صبر کنید، جناب. ‫- بله، با روندش آشنایی دارم. تو تازه‌کاری؟
‫- ملکه منتظرتون هستن، جناب. ‫- ممنون. یه مـ...
‫ولش کن.
‫پرنس ولز، علیاحضرت.
‫مامانی.
‫این یکی یه مقدار مشکل داره.
‫مایعات نمی‌خوره.
‫خنده‌دارـه که همیشه باید پشت در منتظر بمونم.
‫یاد اون‌موقع افتادم که من و «ان» ‫هر روز صبح ساعت ۹
‫برای شما و بابا اعلام ورود می‌کردیم.
‫بعدش انتهای روز، حموم می‌کردیم ‫و برای خوابیدن آماده می‌شدیم.
‫بهترین لحظات روزم، همین دو لحظه بودن.
‫جدی؟
‫- بله. ‫- حس می‌کنم یه عمر پیش بوده.
‫در عین حال جوریه که انگار همین دیروز بوده.
‫بگذریم،
‫باهام کاری داشتی؟
‫آره.
‫اومدم ازت بپرسم دعوت‌نامه‌ام رو...
‫برای جشن تولدی که برای کامیلا گرفتم ‫دریافت کردی یا نه.
‫آره، فکر کنم دریافتش کردیم. ‫چند هفته پیش بود.
‫خوبه.
‫پس می‌رسم به سؤال بعدی‌ام.
‫میای؟
‫نمی‌تونم متأسفانه. ‫قراره برم «دربی‌شر».
‫برای؟
‫کارخونۀ رولز رویس.
‫واقعاً؟ عصر می‌خوای بری به کارخونه سر بزنی؟
‫نمی‌دونم. احتمالش هست کارخونه رو ‫صبحِ شنبه برم
‫ضمناً باید از صبح زود، کارهام رو شروع کنم.
‫خب، می‌شه پیگیری کنم؟
‫چرا باید همچین کاری کنی؟
‫خب، چون اگه شنبه باشه...
‫جمعه‌شب می‌تونی توی عمارت «های‌گراو» بمونی
‫و از اونجا عازم «دربی‌شر» بشی.
‫شاید شدنی باشه، ‫ولی برنامه‌ریزی کردن.
‫تو که خودت می‌دونی ‫چقدر پیشاپیش برای این چیزا برنامه می‌ریزن.
‫خب، برنامه‌ها همیشه قابل تغییرن.
‫چرا باید تغییرش بدیم؟
‫واقعاً انقدر مهمه که من حضور داشته باشم؟
‫برای من مهمه.
‫صرفاً یه جشن تولد ساده‌ست.
‫تولد پنجاه سالگی‌اش!
‫خب، خونه‌تون پر از جَوون‌های ۵۰ ساله می‌شه.
‫چرا می‌خوای مادرِ پیر و فرتوت‌ـت بیاد؟
‫فکر کنم دلیش رو بدونی.
‫فارغ از این نکته که...
‫با حضورت، هر مناسبتی رو ارزشمندتر می‌کنی،
‫شرکتت در اون مراسم، نه تنها به‌عنوان مادرم ‫بلکه به‌صورت نمادین به‌عنوان ملکه،
‫برای کامیلا تحول‌آفرین می‌شه.
‫مردم هیچ‌وقت کامل نمی‌پذیرنش، ‫مگر اینکه شما تأییدش کنی.
‫ولی آخه چطور می‌تونم تأییدش کنم ‫وقتی که خودم مخالفم؟
‫باهاش خصومتی ندارم. ‫مطمئنم خیلی زنِ خوبیه.
‫فراتر از خوبه.
‫مسئله‌ی نظم‌ـه.
‫دوتا زندگیِ مشترکِ خوب،
‫دوتا خانوادۀ کاملاً شاد ‫سرِ این چیزا از هم پاشیدن.
‫سرِ عشق، مامان؟ عشق؟
‫نمی‌خوام بیشتر از این بحث کنم. ‫می‌رم «دربی‌شر».
‫حالا موضوع دیگه‌ای هست؟
‫چون فکر کنم این حیوونکی ‫خیلی به توجهم نیاز داشته باشه.
‫مگه نه؟
‫آره؟ یه مقدار از این بخور. بیا.
‫بیا ببینم.
‫هوم.
‫چیزی نیست.
‫بی‌خیال. اون‌قدرها هم بد نیست.
‫موافقم. اگه قبلاً اعلام کرده بودیم ‫که ملکه هم میاد،
‫باید با حقارت، حرف‌مون رو پس می‌گرفتیم ‫ولی اعلام نکرده بودیم.
‫مطمئنم آخرش سر عقل میاد. ‫حداقل امیدوارم سر عقل بیاد.
‫با خوشحالیِ تمام، منتظر می‌مونم.
‫آخه کِی؟
‫وقتی که بفهمه در مورد این مسئله ‫چقدر داره ساز مخالف می‌زنه.
‫روزنامۀ «دیلی میرور» قراره یه نظرسنجی برگزار کنه ‫که توی مقالۀ تولد خانم پارکر چاپ می‌شه
‫که نشون می‌ده دو سومِ پاسخ‌دهندگان...
‫الان این رابطه رو پذیرفتن ‫و اعتقاد دارن باید اجازۀ عروسی داشته باشید.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫قبلنا هر چی می‌نوشتن به نفع دایانا بود.
‫پرنسسِ افسانه‌ای که در حقش ظلم کرده بودن.
‫ولی از وقتی با پانوراما مصاحبه کرد، ‫همۀ اینا عوض شد.
‫تمام تصمیم‌هایی که در حال حاضر می‌گیره، ‫داره وضعش رو بدتر می‌کنه.
‫الان هم که با محمد الفاید رفته تعطیلات.
‫هر چی شیرین‌کاری‌هاش مستأصلانه‌تر باشن، ‫جلوۀ مبتذل‌تری دارن،
‫و وقتی با هم مقایسه‌تون کنن، ‫شما باوقارتر به‌نظر میای.
‫فکر کنم ناپلئون بود که گفت:
‫«وقتی دشمنت داره اشتباه می‌کنه، ‫هیچ‌وقت مزاحمش نشو.»
‫بابا.
‫سلام علکیم.
‫سلام.
‫چی شده؟
‫قضیه چیه؟ چرا گفتی بیام اینجا؟
‫پسرم.
‫فکر می‌کردم صحبتت رو با ‫«ممنونم» شروع می‌کنی.
‫برای چی؟
‫برای اینکه این دختره رو حاضر و آماده ‫دارم تقدیمت می‌کنم.
‫کی؟ در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫پرنسس ولز رو می‌شناسی دیگه؟
‫- هوم؟ ‫- آممم...
‫بله، چند سال پیش آشنا شدیم.
‫- مسابقۀ «نمایش اسب‌ها» توی وینزر. «دودی‌دودی». ‫- آره، قبلاً آشنا شدیم.
‫یادته؟
‫خیلی خیلی باهوشی.
‫حالا در کمال تأسف یه مقدار کار دارم ‫ولی می‌تونم به دست «دودی» بسپرم‌تون.
‫اون خیلی باحال‌تر از منه.
‫هر خواسته‌ای داشته باشید
‫اون برای خدمتگزاری حاضره.
‫چی؟
‫صبر کن!
‫بابا.
‫قضیه چیه؟
‫هوم؟
‫دیوونه شدی؟
‫این احمقانه‌ترین ایده‌ایه که تا حالا شنیدم.
‫چرا؟
‫اولاً، من قراره ازدواج کنم.
‫آهان.
‫دوماً، اون کوچیک‌ترین علاقه‌ای به من نداره.
‫پس کاری کن بهت علاقه پیدا کنه. ‫مگه همیشه همین کار رو نمی‌کردی؟
‫مگه زن‌ها رو عاشق خودت نمی‌کردی؟
‫الان فرصت خوبی نصیبت شده.
‫الان شانسِ اینو داری که ‫بالأخره منو روسفید کنی.
‫هوم؟
‫خب.
‫کی می‌خواد بره شنا؟
‫زنگ زدم ببینم مسئله‌ی کاریِ اورژانسی‌ات ‫خیلی استرس‌زا نباشه.
‫نه. نه.
‫چیزی نیست.
‫حلش کردیم.
‫خوبه.
‫حالا این کار اورژانسی ‫مربوط به پرنسس دایانا می‌شد؟
‫چی؟
‫پرسیدم به پرنسس دایانا مربوط بوده یا نه، ‫چون امروز توی تمام خبرها نوشتن
‫که با بابات توی «سنت تروپه»ـست.
‫آره.
‫منم غافل‌گیر شدم.
‫قشنگ معلوم بود که بابام ‫لحظۀ آخری برنامه‌ها رو عوض کرده بود.
‫که این‌طور. ‫چرا حس بدی دارم از این قضیه می‌گیرم؟
‫نمی‌دونم عزیزم، آخه همه‌چی روبه‌راهه.
‫خب...
‫من فکر نمی‌کنم همه‌چی روبه‌راه باشه. ‫اتفاقاً فکر می‌کنم خیلی مزخرفه
‫که توی روزنامه‌ها می‌فهمم ‫کجا هستی و چی‌کار می‌کنی.
‫اینا تصمیمات من نیستن. ‫فقط کاری رو می‌کنم که بابام بهم می‌گه.
‫صدای چی بود؟
‫بچه‌ها دارن خوش می‌گذرونن.
‫خب، خوشحالم که اونجا به همه‌تون ‫داره خوش می‌گذره.
‫اونا دارن خوش می‌گذرونن.
‫به من خوش نمی‌گذره.
‫حالا چطوره منم بیام...
‫چی؟ بیای اینجا؟
‫آره.
‫همین الان یه سفارش برای هفتۀ بعد ‫توی «نیس» گرفتم، پس...
‫به‌نظرم منطقیه که بیام و نامزدم رو ببینم.
‫باشه.
‫اگه می‌خوای بیا.
‫خب، چرا نباید بخوام؟
‫چرا داری این کار رو باهام می‌کنی؟
‫کاری نکردم که.
‫معلومه که دلم می‌خواد اینجا باشی.
‫هر وقت دوست داشتی بیا.
‫دیگه باید برم.
‫تا کِی می‌خوای اونجا قایم شی؟
‫تا وقتی که این عکاس‌ها برن پیِ کارشون.
‫برنده شدین!
‫ژست بگیر!
‫خیلی خوشگل شدی.
‫ممنون عزیزم. ممنون.
‫سلام.
‫خیلی لطف داری. ‫عه، این‌جوری که...
‫نمی‌تونم بیام. پاشنه‌ام گیر کرد.
‫برای همین فرش میندازم.
‫احتمالاً یکی از سه‌شنبه‌ها، ولی خدا رو چه دیدین؟
‫مطمئنم اگه اینجا باشی، ‫تمام روزها بی‌نقصن.
‫ممنون که تشریف آوردی.
‫- خداحافظ. ‫- دارم می‌میرم از گرسنگی. کِی غذا می‌خوریم؟
‫و از همگی خیلی ممنونم که تشریف آوردین.
‫و به‌خصوص می‌خواستم از خالۀ عزیزم، ‫پرنسس مارگارت، تشکر کنم.
‫و همچنین از پدرِ کامیلا، سرگرد شاند. ‫(بروس شاند)
‫همون‌طور که خیلی‌هاتون می‌دونید، ‫بروس تاجرِ نوشیدنیه
‫پس الان توی این جمع، هیچ‌کس بهتر از اون ‫نمی‌تونه برامون...
‫از تجربیاتش در مورد نوشیدنی‌های ‫قدیمیِ جاافتاده بگه.
‫همین‌طور که آدم مسن‌تر می‌شه،
‫آدم کم‌کم متوجه می‌شه
‫که واقعاً چه چیزهایی توی زندگی براش ارزشمنده.
‫سلامتش.
‫خانواده‌اش.
‫و دوست‌هاش.
‫افرادی که زندگی‌مون رو غنی می‌کنن
‫و تحملِ اینکه بدونِ اونا باشیم رو نداریم.
‫خب، خانم‌ها و آقایون، امشب ما اینجا جمع شدیم ‫تا برای شخصی جشن بگیریم
‫که متأسفانه...
‫تحملِ اینکه بدونِ اون باشم رو ندارم.
‫عه...
‫عزیزم، همۀ ماهایی که اینجاییم ‫می‌تونیم شهادت بدیم که چقدر گرمای وجودت خاصه
‫و چقدر سخاوتمندی.
‫ولی بارها و بارها، ‫من تحت تأثیر چیز دیگه‌ای قرار گرفتم.
‫و اون برخورد قهرمانانۀ توئه.
‫چون در طول سال‌ها...
‫آدمای زیادی توی دنیا بودن
‫که هیچی از تو نمی‌دونستن.
‫که به‌طرز حیرت‌آوری نامهربان
‫و بی‌انصاف بودن.
‫حالا کار راحتی که می‌تونستی بکنی،
‫کار قابل درک؛ ‫این بود که راهت رو بکِشی بری.
‫ولی این کار رو نکردی.
‫ادامه دادی.
‫کنار من موندی.
‫و به همین دلیل، تا ابد قدردانت هستم.
‫هوم.
‫می‌خواستم امشب یه چکیده‌ای ‫از یه نامۀ مشهور رو براتون بخونم.
‫داستان عاشق و معشوقِ پر تب و تابیه ‫که با موانعی روبه‌رو شدن
‫و بعدها در زندگی‌شون ‫فرصت مجددی برای رسیدن به خوشبختی دارن.
‫از رُمان ترغیب‌ـه و نامۀ سروان ونتورث‌ـه.
‫«به جرئت می‌توانم بگویم...
‫که مَردها زودتر از زن‌ها فراموش می‌کنند
‫که عشق‌شان، قبل‌تر نیز یکبار مُرده است.»
‫«من جز تو کسی را دوست نداشته‌ام.»
‫«شاید بی‌مروت بوده باشم،
‫ضعیف و آزرده‌خاطر بوده‌ام،
‫اما هرگز بی‌وفا نبوده‌ام.»
‫کامیلا...
‫من فقط و فقط...
‫به تو فکر می‌کنم
‫و برای تو برنامه‌ریزی می‌کنم.
‫میاید همگی با هم، به افتخار این خانم ‫که تولدشه، نوشیدنی بخوریم؟
‫به افتخار کامیلا.
‫به افتخار کامیلا!
‫- خوبه. ‫- هوم.
‫می‌گی باید اونجا می‌بودم؟
‫فکر می‌کنم اینکه شروع کنی توی این موضوع ‫از پسرت حمایت کنی،
‫کار بدی نباشه.
‫چون اون یه روز پادشاه می‌شه
‫و ما می‌خوایم پادشاه‌ها و ملکه‌هامون شاد باشن.
‫شب بخیر، لیلیبت. ‫(اسم خودمونیِ الیزابت)
‫مشکل اینجاست که اگه اونجا بودی،
‫صرفاً نشون نمی‌داد اهمیت می‌دی،
‫نشون می‌داد رابطه‌شون رو تأیید می‌کنی.
‫ولی از اونجایی که قرار نیست اون زنه رو ول کنه، ‫حتی با وجود عدم تأیید من،
‫نمی‌خوام نامهربون در نظر گرفته بشم، ‫چون همچین آدمی نیستم.
‫نه.
‫یا اینکه کسی فکر کنه کامیلا آدم شروریه.
‫- چون نیست. ‫- نه.
‫ولی صلاح نیست.
‫جدی؟ هنوزم؟
‫نه بابا.
‫چرا.
‫به‌نظرت وقتش نرسیده ‫که این تبعیض خاتمه پیدا کنه؟
‫که همه‌مون بپذیریم...
‫کامیلا عشق زندگیِ چارلزـه؟
‫[روزنامۀ دیلی میرور]
‫گفتی: «جو به نفع ماست.»
‫«نظر مردم عوض شده.»
‫«تقریباً توی جنگ پیروز شدیم.»
‫این الان به‌نظر تو پیروزیه؟
‫از نظر من یه پیروزیِ جانانه بود، بله.
‫واقعاً؟
‫بله. یه عالمه از روزنامه‌ها ‫صفحۀ اول‌شون در مورد ماست.
‫برای اولین بار توی سرمقاله‌ها
‫دارن در مورد کامیلا ‫به‌عنوان ملکۀ بالقوه صحبت می‌کنن.
‫استیفن.
‫صفحۀ اول روزنامۀ «تایمز».
‫«جشن تولد در های‌گراو.» ‫روزنامۀ تلگراف.
‫«ستارۀ مهمانی. ‫خانم پارکر بولز با اعتماد به نفسی جدید لبخند زد»
‫روزنامۀ دیلی میل که همیشه اعتبار بالایی داشته. ‫«لبخند ملکۀ مهمانی.»
‫عالیه.
‫فایدۀ یه چند تا تیتر داغ چیه؟
‫اونم وقتی که دایانا کلاهش بیفته، ‫ کامیلا رو تحت‌الشعاع قرار می‌ده!
‫من دنبال پیروزیِ مشروطِ جزئی نیستم.
‫این جنگه!
‫فقط پیروزیِ کامل به‌درد می‌خوره.
‫ما قدرت اینو داریم که اخبار مربوط به ‫خانم پارکر بولز رو جهت‌دهی کنیم.
‫نمی‌تونیم اخبار مربوط به دایانا رو جهت‌دهی کنیم.
‫ولی اگه با دقت نگاه کنید، ‫می‌بینید که اکثر نوشته‌های مربوط به دایانا
‫اصلاً تعریفِ مثبت نیستن.
‫بهش می‌گن آدم دردسرساز.
‫خودنما.
‫خودسر.
‫شاید توی نبردِ جلب توجه برنده شده باشه
‫ولی توی نبردِ همدردی برنده نشده.
‫نمی‌خوام برم روزنامه‌ها رو صفحه به صفحه ‫بگردم و تفتیش کنم...
‫تا اخبار منفیِ دایانا رو ببینم.
‫من می‌خوام اخبار مثبتی که ‫در مورد خانم پارکر بولز هست
‫چشمگیر و به‌شدت واضح باشه!
‫منظورم رو فهمیدین؟
‫بله.
‫عه...
‫چرا نمی‌ریم اونجا؟
‫سمت قایق‌بزرگه.
‫آقای دودی گفت ‫ببرم‌تون توی قایق‌کوچیکه.
‫آره. توی خیلی‌هاشون.
‫نه.
‫- از «جیمز باند» خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫عاشق بازیِ «چشم‌طلایی» بودیم. ‫(بازیِ جیمز باند)
‫من و هری خیلی اون بازی رو می‌کردیم. ‫روش کار کردی؟
‫نه، روی اون کار نکردم.
‫ولی توی جدیدترین فیلمش، مشارکت دارم.
‫دارن توی لندن، یه بخش‌هاییش رو ‫توی «استودیوهای پاین‌وود» فیلمبرداری می‌کنن.
‫به‌نظرت تو و هری می‌تونید...
‫وای نه.
‫تویی؟!
‫چی؟
‫زود باش، برش دار. برش دار. ‫به سمت خودش پرت کن.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫چیزی نیست.
‫ممنون.
‫قضیه‌اش پیچیده‌ست.
‫من نامزد دارم.
‫تبریک می‌گم.
‫چرا پیچیده‌ست؟
‫برای من نیست.
‫برای پدرم پیچیده‌ست.
‫ظاهراً نامزدم برای خانواده‌مون ‫به اندازۀ کافی خوب نیست.
‫در حد و اندازۀ ما نیست.
‫الان کجاست؟
‫اونجا.
‫روی اون قایق تفریحی؟
‫بابام نمی‌ذاره نزدیکِ این یکی قایقه بشه.
‫این مدت می‌رفتی و می‌اومدی؟
‫- بدونِ اطلاع بابات؟ ‫- نه، بابام فهمید و بووووم قاط زد.
‫بعدش نامزدم فهمید و بوووم قاط زد.
‫منم بین دوتا آدمی که همیشه ‫از دستم عصبانی و ناراحتن، پاسکاری می‌شم.
‫خوش‌شانسی بابایی داری که براش مهمه.
‫بابای من که خیلی متوجهِ رفت‌وآمدهام نمی‌شد.
‫چه عالی.
‫به هر دری زدم تا توجهش رو جلب کنم.
‫جست‌وخیز می‌کردم ‫و وانمود می‌کردم رقص باله بلدم.
‫اصلاً نگاه نمی‌کرد.
‫اون‌قدر محتاج این بودم که تحت تأثیر قرارش بدم ‫که پیانو رو فقط برای اون یاد گرفتم.
‫هر هفته از مدرسۀ شبانه‌روزی ‫براش نامه می‌نوشتم.
‫پیراهن‌هاش رو اتو می‌کردم. براش کیک می‌پختم. ‫حتی با پرنس ولز ازدواج کردم.
‫هر کاری می‌کردم تا متوجه حضورم بشه.
‫بهم افتخار کنه.
‫منو بگو که فکر می‌کردم ‫ باباهامون دوستای خیلی خوبی بودن.
‫کاش یه مقدار روی همدیگه تأثیر می‌ذاشتن.
‫خیلی دوست داشتم یه‌کم ‫از اون نگرانی و دلسوزیِ بابات رو می‌داشتم.
‫کنترلِ بیش‌ازحد.
‫بابای تو هم بد نبود یه مقدار مثل بابای من...
‫بچه‌داریِ سنّتی می‌کرد؟
‫کاملاً از بچه‌اش غفلت می‌کرد.
‫عه...
‫خب، حالا تاریخش کِیه؟
‫عروسی؟
‫- اوهوم. ‫- هوم.
‫سه هفتۀ دیگه.
‫آممم...
‫البته احتمالاً.
‫چرا «احتمالاً»؟
‫نمی‌دونم والا.
‫یهویی همه‌چی به‌نظر احمقانه اومد.
‫هوم.
‫ولی فکر می‌کنم عادیه که ‫دلشورۀ لحظه‌آخری بگیری. منم گرفتم.
‫شب قبل از عروسی‌ام، می‌دونستم فاجعه می‌شه.
‫ولی بازم ادامه دادی.
‫آخه داشتم ظرف‌ها رو خشک می‌کردم، ‫دیدم چارۀ دیگه‌ای ندارم.
‫- ولی من چارۀ دیگه دارم. ‫- به‌نظرم مشکلی پیش نمیاد.
‫قشنگ مشخصه عاشقشی وگرنه واکنش بابات ‫انقدر برات دردناک نبود.
‫درسته.
‫«یه درس عبرت از این ماجرا می‌گیری.»
‫دارمت!
‫«بعضی وقتا باید یه دور بری عقب.»
‫آخ.
‫ممنون، جودی.
‫ممنون. خیلی سریع تصمیم‌گیری کردی.
‫من و سارا دوست داریم از کف زمین بیایم بیرون.
‫پس نوبت توئه، پیتر.
‫- الو؟ ‫- منم.
‫مزاحم شدم؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫- مامانه. ‫- فقط می‌خواستم بپرسم...
‫برم؟
‫کِی پسرها میان خونه؟
‫دایانا فردا برشون می‌گردونه.
‫آها، که این‌طور.
‫گرچه از پرستار بچه خواستم که ‫دو روز نگه‌شون داره.
‫چون یه جلسه توی «شورای پرنس» دارم و بعدش...
‫شنبه یه مهمونی توی باغ ‫برای امیرِ قطر گرفتم.
‫آره، هیچ‌وقت تمومی نداره.
‫نه نداره.
‫حالا...
‫تولد پنجاه سالگی چطور بود؟
‫عه. آممم...
‫عالی بود، ممنون.
‫خوبه.
‫حیف شد که بارون اومد.
‫بارون اومد؟
‫نیومد؟
‫خب، اگه اومده باشه هم...
‫فکر نکنم کسی متوجه شده باشه.
‫خب، خوشحال شدم که اینو گفتی. ‫و خوشحالم خوب پیش رفت.
‫ضمناً می‌خواستم بگم...
‫خوشحالم که تو انقدر آشکارا...
‫خوشحالی.
‫ممنون.
‫خب، شب خوش.
‫شب خوش.
‫تونستی خوش بگذرونی؟
‫نه.
‫خیلی زیاد!
‫ما رو خیلی لوس کردین، ‫بس که میزبان‌های فوق‌العاده‌ای هستید.
‫برای تابستون چه برنامه‌ای داری؟
‫خب، پسرا رو می‌رسونم پیش پدرشون، ‫بعدش همگی می‌رن اسکاتلند.
‫تو هم می‌ری؟
‫برم بالمورال؟
‫نه.
‫نه، دیگه اونجا جایی ندارم. ‫از نظر سیاسی، شخص غیرقابل قبولی هستم.
‫یعنی تا آخر تابستون تنهایی؟
‫آره، تنهای تنهام.
‫ناراحت شدم.
‫مشکلی پیش نمیاد. ‫این روزها اکثراً همین‌طوری بوده.
‫خب...
‫هر وقت خواستی تشریف بیار اینجا.
‫هر موقع خواستی برگرد.
‫قایق خودته.
‫هر وقت خواستی، هر چقدر خواستی،
‫با هر کی که خواستی.
‫باشه؟
‫نامزدت خیلی خوش‌شانسه.
‫خب...
‫این مسائل...
‫ولش کن.
‫مواظب خودت باش.
‫[هفتۀ دیگه میای پاریس؟]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»