‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫پسر، حتی واسه یه مسابقه نمایشی ‫هم نمی‌تونیم یه گل بزنیم.
‫دوستانه.
‫هیچ‌کدوم از اتفاقات ‫اینجا دوستانه نیست.
‫به مسابقه‌های ‫نمایشی میگن دوستانه.
‫پسر، ورزش منو دیوانه می‌کنه.
‫ربکا. معذرت می‌خوام.
‫این‌همه راه تا آمستردام اومدی، اون‌وقت ما ‫توی آژاکس این‌قدر میزبان‌های بی‌ادبی بودیم.
‫ماریولین، شما خیلیم مهمان‌نواز بودید. ‫مخصوصا با توجه به شرایط.
‫[زاوا ندارید؟ ‫چرا به خودتون زحمت می‌دید؟]
‫تمومه.
‫تا دفعه‌ی بعد.
‫اوه، ممنون.
‫واقعا باعث افتخار بود که اینجا ‫توی یوهان کرویف آرنا بازی کنیم.
‫نه. افتخارش کاملا مال ماست. ‫ولی تلفظش یوهان کرایف‌ـه.
‫با این‌حال...
‫خدایا، این آهنگ افسرده‌کننده ست.
‫موافق هستید که
‫این نتیجه‌ی خیلی ‫دلسردکننده‌ای بود؟
‫ولی خوشبختانه، ‫ما از قبل دلسرد بودیم.
‫بله. و، روی کنت، فکر نمی‌کنی ‫این بازی ضعیف ریچموند
‫به این دلیله که شما ‫بدون زاوا هیچی نیستید؟
‫کی اهمیت میده؟ این یه بازی دوستانه بود. ‫یه مسابقه‌ی دوستانه، یه مسابقه‌ی ساختگیه.
‫این یه مکالمه‌ی ساختگیه.
‫تو یه آدم ساختگی با ‫یه شغل ساختگی هستی.
‫و منم خیلی دارم اذیت میشم تا ‫تظاهر کنم به اینا اهمیت میدم.
‫عجب.
‫درسته.
‫یان...
‫- سلام. ممنون. ‫- سلام. چه صورتی قشنگی.
‫خیلی‌خب، امشب توی ‫آمستردام می‌مونیم.
‫بیاید ازش نهایت استفاده رو ببریم. ‫نقشه چیه؟
‫اوه، متأسفانه من جای دیگه‌ای قول دادم.
‫این اولین‌بارمه که اومدم آمستردام،
‫و با یه نفر ‫ملاقات دارم.
‫نه.
‫- پس فقط من و تو هستیم، بچه. ‫- از خدام بود...
‫- چقدر سریع داری کنسل می‌کنی. ‫- از کجا می‌دونی می‌خوام کنسل کنم؟
‫چون‌که یه نوت بخصوص ‫توی صدات هست که
‫فقط وقتی پیشاپیش شرمنده ‫هستی ازش استفاده می‌کنی.
‫- بجنب. بگو ببینم. ‫- باشه.
‫ظاهرا امشب، ‫بهترین شفق شمالی تمام دورانه.
‫مثلا در این حد که شفق‌ترین شفق شمالیه. ‫توی نروژ.
‫و جک و هواپیماش الان ‫توی فرودگاه منتظرم هستن.
‫چه ماهرانه.
‫و فوق‌العاده.
‫برو.
‫- قول میدم برات جبران کنم. ‫- بله، باید بکنی.
‫اوه، کارت عالی بود، یان.
‫و روی، بازم ممنون که ‫داری این‌کارو می‌کنی.
‫اوه، قربونت. خواهش می‌کنم.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫- داره کجا میره؟ ‫- یه جا که فکر می‌کنه لایقش هستن.
‫هی، آقا اومد.
‫- یه نفر خُلقش سرجاش نیست. ‫- آره.
‫- صبر کن. ‫- راستش..
‫نظرت چیه؟
‫به‌نظرم فقط تو می‌تونی بچه‌ها رو ‫از این جوّ سنگین بیرون بیاری.
‫افسرده شدن. آفرین.
‫باشه، یه چیزی میگم.
‫هی، رفقا.
‫می‌خوام سه تا کلمه بگم که هیچ مربی‌ای ‫نمیگه مگر اینکه واقعا از تهِ دلش باشه.
‫- «همه‌تون مزخرفید.» ‫- نه.
‫- «دانش یعنی قدرت»؟ ‫- حقیقت داره ولی نه.
‫- «زندگی، خنده، عشق.» ‫- نه.
‫جواب درست اینه که: ‫«امشب خواب نداریم.»
‫- چی؟ ‫- درسته.
‫تا وقتی برگردیم توی این اتوبوس
‫نمی‌خوام قیافه‌های خوشگل‌تون رو ببینم، ‫یعنی ساعت چند، مربی؟
‫10 صبح فردا، جیگر!
‫شنیدید چی گفت. 10 صبح.
‫خیلی‌خب، اون بیرون مراقبت کنید. ‫مثل سریال «هیل استریت بلوز.»
‫حرکت هوشمندانه‌ای بود، مربی.
‫آره. خب، می‌دونی، ‫بهش نیاز داشتن.
‫نه به اندازه‌ی تو.
‫توی آمستردام لازم نیست ‫سر ساعت بخوابیم، پسر.
‫میشه همه‌مون یه چرت بزنیم تا ‫بتونیم تا دیروقت بیدار بمونیم؟
‫نه، همه‌ باید بیدار بمونیم،
‫و همه‌مون رأس ساعت پنج ‫همدیگه رو توی لابی می‌بینیم.
‫آره!
‫امشب قراره دیوانه‌وار باشه، می‌دونی!
‫برای تو نه، تارت!
‫بیا بریم.
‫جدی هستی؟
‫توی تمرین‌هات حق روز تعطیل نداری.
‫پس وسایلم چی؟
‫صحیح.
‫اینو بنداز دور، لطفا.
‫بیا بریم.
‫عالیه. شما خوش بگذرونید.
‫من میرم منظره‌ ها رو ببینم. ‫تمرین کنم. آمستردام.
‫- جدی دور نندازیش ها، باشه؟ ‫- خیلی‌خب.
‫هی، صبر کن، مربی!
‫دارم از اتوبوس پیاده میشم، مربی.
‫بدو!
‫قراره خیلی خوش بگذره.
‫هی. چطوره که تو هم ‫امشب همراه من بیای؟
‫اینطوری فوق‌العاده میشه. ممنون.
‫باشه. عالیه. ‫اولین ایستگاه‌مون منطقه چراغ قرمز.
‫می‌دونستی که خاستگاه آمستردام ‫برمی‌گرده به قرن سیزدهم؟
‫دیوانه‌واره، مگه نه؟
‫مربی، از این طرف.
‫اینجا «پل لاغر» معروفه!
‫آره؟
‫این پل رو توی فیلم بزرگِ ‫جیمز باند «الماس‌ها ابدی‌اند» دیدم.
‫از این فاز گردشگری بیا بیرون، احمق.
‫خیلی‌خب. ایستگاه بعدی، ‫باریک‌ترین خونه‌ی آمستردام.
‫مغزت رو منفجر می‌کنه، پسر. ‫بجنب. راه بیفت، پسر.
‫سلام.
‫بوگندو، چه مشکلی پیش اومده؟
‫- هیچی. چطور مگه؟ ‫- مزخرف میگی!
‫توی شکمم یه احساس گرمی می‌کنم، ‫پس باید یه مشکلی باشه. بگو ببینم.
‫ساس، می‌دونی، ‫این‌دفعه اتفاقا داری اشتباه می‌کنی.
‫من هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنم.
‫خدایا.
‫این صدای زنگوله‌ها چیه؟
‫توی کازینو هستی؟
‫نه. راستش اومدم بیرون و ‫دارم توی آمستردام قدم می‌زنم.
‫کاملا سبک‌بار. ‫حتی کیفمم با خودم نیاوردم.
‫اوه، درسته. آمستردام. ‫یادم رفته بود. حسادتم شد.
‫خب، از طرف من یه کیک گل بخور ‫و هروقت ترسیدی بهم زنگ بزن.
‫- دوستت دارم. ‫- خداحافظ.
‫- آره. ‫- بله؟
‫دیدم اونجا دارید راه می‌رید، ‫و فکر کردم،
‫«باید به این خانم زیبا یه چیزی بگم.»
‫درسته. دقیقا می‌خواستی...
‫اوه، خدای من. اوه، خدایا...
‫لعنتی.
‫اوه، خدای من!
‫آسیب دیدی؟
‫نه. خوبم.
‫- فقط خیلی سرده. ‫- بجنب.
‫ببخشید، ندیدی گوشیم کجا رفت؟
‫کی اهمیت میده؟ ‫تو زنده‌ای. بجنب.
‫آره. آره. باشه. ‫آخه گوشیم خیلی...
‫منصفانه ست.
‫بیا. باید گرم بشی.
‫می‌خواستی چی بهم بگی؟
‫داری روی لاین دوچرخه‌سواری راه میری.
‫آخه من از کدوم گوری ‫باید اینو می‌دونستم؟
‫عجب جای احمقانه‌ی مسخره‌ای.
‫بجنب.
‫مثلا، یادته جردن توی ‫المپیک 1992 ریبوک نمی‌پوشید؟
‫البته.
‫جام جهانی 1974، ‫کرایف قبول نمی‌کنه آدیداس بپوشه،
‫باید براش یه پیرهن مخصوص ‫دوخطه درست می‌کردن. آدم خفنی بود.
‫ولی الگوی دهه‌ی 60 هم بود،
‫پس درواقع از جردن بزرگ‌تر بود.
‫مثل ترکیب جردن و جان لنون بود.
‫چه باحال.
‫- هنوز جایی برای غذا خوردن انتخاب نکردی؟ ‫- اوه، لعنتی. نه، یادم رفت.
‫الان پیدا می‌کنم.
‫بذار ببینم.
‫هی! این می‌تونه خوب باشه. ‫«انبار برگر ینکی دودل.»
‫«یک تجربه‌ی غذاخوری آمریکایی ‫صحیح با پرس‌های سایز آمریکایی.»
‫می‌دونی، من قطعا بدم نمیاد ‫یه‌کم طعم خونه رو بچشم.
‫- چطور به‌نظر میاد، مربی؟ ‫- امتیازش چنده؟
‫2/7.
‫از پنج.
‫از این بهتر هم ‫می‌تونیم پیدا کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم چه‌م شده، مربی.
‫انگار حس می‌کنم گیر کردم ‫یا همچین چیزی، می‌دونی؟
‫باید یه کاری بکنم که ‫منو از سرم بیرون بیاره.
‫مثلا به صورتم مشت بخوره یا
‫چندتا بطری نوشیدنی بخورم ‫و سر مامانم داد بزنم.
‫می‌دونی، فقط... ‫می‌خوام یه چیز جدید امتحان کنم.
‫کمکم کنه الهام بگیرم.
‫من خیلی وقته منتظرم ‫تا این کلمات رو بگی.
‫باید خیلی وقت پیش یه ‫قطار به پاریس می‌گرفتیم.
‫هیچ‌کدوم از شما آقایون ‫نوشیدنی میل داره؟
‫یه نوشابه.
‫- من یه نوشیدنی و یه... ‫- نه!
‫می‌خوایم بریم بیرون، ولی ممنون.
‫اشکال نداره.
‫خیلی‌خب. باشه. ‫همه اومدیم.
‫خب، نقشه‌مون برای ‫امشب چیه، کاپیتان؟
‫هرچی پیشنهاد دارید بگید.
‫برای من، بهترین گزینه برای یه شب ‫توی آمستردام یه قطار به پاریسه.
‫بهتون گفتم... ‫دوباره میگم. شوخی نمی‌کنم.
‫اوه، می‌دونید، راستش پدر من پیشنهاد ‫داد یه قایق بگیریم و از کانال رد بشیم.
‫- آره. روش خوبی برای دیدن شهره. ‫- ما نزدیک لاهه هستیم.
‫می‌تونیم یه سر بریم به ‫دادگاه بین‌المللی عدالت.
‫دور بزنیم. چندتا سؤال بپرسیم.
‫من دوست دارم یه لاله ببینم.
‫- منظورت باغ لاله ست؟ ‫- نه. فقط یه دونه لاله.
‫یه باغ لاله‌ی کامل ‫خیلی طاقت‌فرساست.
‫وایسید ببینم. همه‌تون شوخی‌تون گرفته، نه؟ ‫باید بریم یه نمایش زنده ببینیم.
‫اوه، چقدر فرهنگی، تیری.
‫هی، ترنت! ما چیکار کنیم؟
‫خب، این شهر فرهنگ ‫موزه‌ای فوق‌العاده‌ای داره.
‫اتفاقا، امشب شبیه که ‫به «میوسیمنچ» معروفه،
‫و موزه‌ها تا دیروقت بازن.
‫من آمستردام نیومدم ‫که چیزمیز یاد بگیرم.
‫آره.
‫- ببخشید، ترنت. ‫- ولی عالی گفتی.
‫نمی‌دونم. شهر دوست‌داشتنی به‌نظر میاد،
‫ولی شاید راحت‌تر باشه ‫که هیچ‌کس بیرون نره
‫و همه‌مون دسته‌جمعی ‫یه فیلم تماشا کنیم.
‫سم، بی‌خیال.
‫هی، بچه‌ها. ‫امشب خوش بگذره.
‫هیگینز. کجا میری؟
‫امشب زمانیه ویلیام جوان ‫که اتفاقاتی رو تجربه میکنه.
‫خداحافظ.
‫نه.
‫یان مس، ما توی زادگاه تو هستیم. ‫چی داری برامون؟
‫- آره. ‫- آره. نکته‌ی خوبیه. بگو ببینیم.
‫خیلی‌خب، گردشگرها، ممنون که همه‌ی ‫اون ایده‌های افتضاح رو از سر راه برداشتید.
‫حالا گوش کنید، پسرعموم، ‫مارتین گریکس، امشب دی‌جی
‫- یه جشن خصوصی شبانه ست. ‫- گمونم پسرعموشه.
‫داریم درباره‌ی نوشیدنی ‫تا خودِ صبح صحبت می‌کنیم،
‫و بخاطر همین قراره یه ‫صبحونه‌ی مقوی سرو کنن.
‫هی، بچه‌ها، ببخشید. ببخشید. ‫فکر کنم بهتر باشه من نیام.
‫آره. یه‌کم پیش یه خرده ترشی شیرماهی ‫خوردم، و حالا معده‌ام داره اذیت می‌کنه.
‫- نمایش زنده رو از دست میدی، داداش. ‫- منظورت جشنه.
‫بی‌صبرانه منتظرم همه‌ی ‫جزییاتش رو تعریف کنید.
‫موفق باشید، آقایون.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، داداش.
‫آب زیاد بخور!
‫خیلی‌خب. پس مشخصه که این ‫جشن خصوصی تصمیم واضحیه؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب، عالیه.
‫فقط باید با اتوبوس بریم خرونینگن، ‫که فقط دو ساعت راهه.
‫دو ساعت؟
‫- مثل برق‌ می‌گذره. ‫- دو ساعت.
‫عاشقش می‌شید.
‫هی، رفقا. چطوره که جدا بشیم؟
‫لاله‌ می‌خواید با من بیاید!
‫نه! رد میشه.
‫یه جا رو انتخاب می‌کنیم، ‫و به‌عنوان تیم می‌ریم.
‫ببخشید. فکر کنم دیگه الان ‫می‌خوایم نوشیدنی سفارش بدیم.
‫و میشه لطفا برام یه بسته ‫دستمال‌ کاغذی بزرگ بیاری؟ ممنون.
‫وقتِ رأی‌گیریه.
‫- رفیق، نمایش خیلی بامزه ست. ‫- نمی‌ریم نمایش.
‫من واقعا می‌خوام تجربه‌ی لاله رو داشته ‫باشم که همه درباره‌اش حرف می‌زنن.
‫راستش برای یه قایق به‌طرز ‫غافلگیرکننده‌ای فشار آب خوبی داشت.
‫سلام؟
‫اوه، لعنتی.
‫سلام؟
‫لعنت بهم.
‫اونجا یه نیمکت از ‫«بخت پریشان» هست!
‫همون فیلمه!
‫گردشگر!
‫خب، منطقه چراغ قرمز.
‫- درسته. ‫- ایول. عالیه.
‫- توی خونه اشکال نداره که... ‫- رسیدیم.
‫اسمش چت بیکره.
‫آمریکاییه، یه ترومپ ‌نواز بااستعداد، ‫یه خواننده‌ی منحصر به‌فرد و یه معتاد به هروئین.
‫توسط شیاطین شکنجه داده شد،
‫ولی نتونستن جلوشو بگیرن ‫که آهنگ‌های زیبا نسازه.
‫در وهله‌ی اول اون بود که منو ‫به جاز علاقمند کرد، می‌دونی.
‫وقتی داستانش رو ‫می‌شنوی فکر می‌کنی:
‫«هیچی از این خفن‌تر نیست.»
‫بعدش، روز سیزدهم می سال 1988،
‫روی همین نقطه فوت کرد.
‫عجب. چطور مُرد؟
‫از پنجره‌ی اون بالا سقوط کرد.
‫ولی آیا تصادفی بود؟ ‫آیا خودش پرید، یا هل داده شد؟
‫و ما امشب می‌خوایم ‫این داستان رو حل کنیم.
‫نه. فقط اینجا اومدیم تا به ‫یه اسطوره ادای احترام کنیم.
‫چی باعث مرگش شد؟ ‫نمی‌دونیم، ویل.
‫- فقط اینو می‌دونیم: موادمخدر بده. ‫- بله.
‫- بله، قطعا بده. ‫- آره.
‫رفیقم، کنت، راننده‌ی اتوبوس، ‫چند هفته‌ پیش برام جور کرد.
‫وایسا ببینم، ‫با خودت آوردیش سفر؟
‫فکر می‌کردم یه عالمه ‫از اونا اینجا دارن.
‫خب، من دوست ندارم ‫داروهام مالیات داشته باشه.
‫مطمئن نیستم، مربی.
‫می‌دونی، من همیشه بیشتر اهل ‫نوشیدنی یا «سور پچ کیدز» بودم.
‫«سور پچ کیدز» توی مغزت ‫مسیرهای عصبی واقعی شکل نمیده.
‫یه صفحه‌ی پر از برف سفید ‫و تازه رو تصور کن، که روش
‫ردّپای تمام مسیرهایی که ‫قبلا امتحان کردی هست،
‫حالا این مجبورت می‌کنه... ‫نه، تشویقت می‌کنه... که یه مسیر جدید رو شروع کنی.
‫و مزه‌اش چطوره؟
‫چندش‌آوره، پس بیشتر مردم با کره‌ی ‫بادوم‌زمینی-مربا یا ماست می‌خورن.
‫آهان. ما با کدوم می‌خوریم؟
‫هیچ‌کدوم. ‫ما با چای می‌خوریم.
‫اوه، بی‌خیال، مرد. ‫شوخیت گرفته؟
‫این مثل این می‌مونه که کثافت رو ‫داخل یه اسموتی استفراغ قایم کنی.
‫من این حرف رو زیاد نمی‌زنم
‫چون‌ معمولا فکر می‌کنم مستتره، ‫ولی بهم اعتماد کن.
‫اینطوری می‌تونی ‫ذهنت رو عوض کنی.
‫نمی‌تونم انجامش بدم، مربی. متأسفم.
‫اوه، پسر.
‫هیچی نخوردی؟
‫- به کجا رسیدیم؟ ‫- نُه تا رأی برای نمایش داریم.
‫نُه تا رأی برای جشن خصوصی.
‫و یه رأی به لاله.
‫این یعنی دوتا گزینه داریم. ‫نمایش در مقابل جشن خصوصی.
‫و فکر کنم یه نفر هم لاله انتخاب کرده بود، نه؟ ‫ولی کی بوده؟
‫دنی، به اسپانیایی نوشتی.
‫یه نفر به اسپانیایی نوشته، آره.
‫ببینید، اهمیت نداره چی انتخاب می‌کنیم. ‫ولی همه باید متفق‌النظر باشیم. بحث کنید.
‫خیلی‌خب، ایده‌ی اینکه نمایش ببینم
‫بیشتر باعث میشه حوصله‌ام ‫سر بره تا اینکه سرگرم بشم.
‫درسته؟ درسته؟
‫و بخاطر همین هنوزم دلم می‌خواد ‫ساده سر کنیم و یه فیلم ببینیم.
‫ولی همونطور که قبل‌تر گفتم،
‫نقشه‌ی پرزحمت‌ یان ‫یه گزینه‌ی دوم عالیه.
‫باشه؟ باشه؟ خیلی‌خب. ‫عالیه. خیلی‌خب. بریم.
‫نه. بچه‌ها. گوش کنید.
‫ما دوساعت تا اون جشن فاصله داریم.
‫ولی تا دیدن نمایش فقط ‫ده دقیقه فاصله داریم. بجنبید.
‫چی میگه...
‫میشه شما لطفا به دوستم بگید داره مثل ‫یه گردشگر حوصله‌سربر رفتار می‌کنه؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- همه ون دام صدام می‌کنن.
‫خیلی‌خب، ون دام، ترجیح میدی پول بدی ‫تا دو نفر آدم خسته برات نمایش اجرا کنن
‫یا اینکه به جشنی بری که ‫بتونی توش عشق و حال کنی؟
‫اونا خسته‌ان؟
‫از خستگی دارن می‌میرن.
‫بألاخره می‌تونیم شب‌مونو ‫توی آمستردام شروع کنیم!
‫توی خرونینگن، آره!
‫نه، صبر کنید. ‫اول باید غذا بخوریم، نه؟
‫بله. قطعا. خیلی‌خب. ‫چی می‌خواید بخورید؟
‫- رامیون. ‫- دونر!
‫امکان نداره. خیلی وقته که...
‫چندتا کیک بخوریم. ‫یا شاید غذای مکزیکی؟
‫- سلام؟ ‫- منم. میشه بیام تو؟
‫آره، البته. ‫خونه‌ی خودته... قایق.
‫سلام.
‫واقعا نیازی نبود بری.
‫نه، ولی دوش‌گرفتن توی قایق یه غریبه ‫به اندازه‌ی کافی معذب‌کننده هست.
‫و نباید نگران باشی که نکنه یه نفر ‫داره از یه جا نگاهت می‌کنه.
‫- چشمی؟ ‫- آره.
‫سن خودت رو لو دادی.
‫حدس می‌زدم بیشتر اهل وب‌کم باشی... ‫بگذریم، با این‌حال، ممنونم.
‫داری خونریزی می‌کنی.
‫- دارم چیکار می‌کنم؟ ‫- داری خونریزی می‌کنی.
‫چی؟
‫- اوه، خدایا. ‫- آره، نگران نباش. بگیر بشین.
‫نمی‌دونم چطوری این اتفاق افتاد.
‫من توی ارتش بودم.
‫برای این‌کار تعلیم دیدم.
‫و نمی‌خوام روی زمینم خون بریزه.
‫- هی؟ ‫- آره.
‫و چای خیلی دوست‌داشتنی بود. ممنون.
‫اگه یه‌کم نوشیدنی هم اضافه ‫کنیم دوست‌داشتنی‌تر میشه؟
‫تا دوساعت و 40 دقیقه‌ی دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫اگه نمی‌خوای صبر کنی، می‌تونم برات یه آژانس ‫بگیرم و لباس‌های خیست رو بریزم توی کیسه،
‫یا می‌تونم شام درست کنم.
‫خب، آره، خیلی گرسنمه.
‫و لباس‌های خیس توی کیسه ‫خیلی سنگین هستن، پس... باشه.
‫گور باباش. شام خوبه.
‫- خوبه! گزلیگ؟ ‫- آره.
‫صبر کن.
‫راحت باش و یکی از اینا رو بپوش.
‫لازمه نگران باشم که چرا یه ‫جعبه بزرگ لباس‌های زنونه
‫توی خونه‌ی معلقت داری؟
‫اینا که یادگاری نیستن، نه؟
‫نه. برای زن سابقمه. ‫اونم مثل تو قد بلند بود.
‫اوه متأسفم. فوت کرده؟
‫متأسفانه، نه.
‫خواهش می‌کنم راحت باش.
‫ببین، واقعا فکر نمی‌کنم بتونم لباس‌های ‫زن سابقت رو... خدایا، این چقدر خوشگله.
‫خواهش می‌کنم لباست رو عوض کن. ‫غذا می‌خوریم و بعدش میری، باشه؟
‫باشه. البته.
‫و بعد از شام می‌تونم ‫بهت یه ماساژ پا بدم.
‫قطعا نه.
‫مطمئنی؟ تکنیکم حرف نداره.
‫اوه، مطمئنم همینطوره. ‫ولی از خیرش می‌گذرم.
‫خیلی‌خب پس. باشه. با پاهای ‫خسته‌ات همونجا وایسا، کاملا هشیار.
‫اصلا روم تأثیر نمی‌ذاره.
‫باشه. بجنب پس. ‫یه‌خرده می‌خوام.
‫گزلیگ.
‫توی رودخونه‌ی آمستل یه سد بستن. ‫«سد آمستل.»
‫شد آمستردام. خیلی خوبه، نه؟
‫- بجنب. ‫- یه لحظه وایسا ببینم!
‫خواهش می‌کنم.
‫خدایا.
‫چطور راجع‌به اینجا ‫این‌قدر اطلاعات داری؟
‫آمستردامه ها. ‫چطور میشه اطلاعات نداشته باشی؟
‫تاحالا توی زندگیم اینجا نیومدم.
‫- چی؟ هیچ‌وقت؟ ‫- نه.
‫- نه حتی یه مهمونی مردونه؟ ‫- نه.
‫- نه حتی یه مسابقه‌ی بین‌المللی؟ ‫- نه.
‫حتی یه بار هم پرواز ‫اضطراریت منحرف نشده
‫چون یه مسافر ایزی‌جت ‫می‌خواسته عوضی‌بازی دربیاره؟
‫- این هیچ‌وقت پیش نمیاد. ‫- پیش میاد.
‫اگه به‌ اندازه‌ی کافی عوضی‌بازی ‫دریباری پیش میاد. که من درآوردم.
‫اینجا فقط شبیه یه نسخه‌ی ‫دیزنی از یه شهر قدیمیه.
‫همه‌چی قلابی به‌نظر میاد.
‫قلابی نیست.
‫بی‌خیال. آسیاب بادی؟ قلابی.
‫من که اهل اینجا هم ‫نیستم بهم بر خورد.
‫آسیاب بادی‌ها واقعین، مرد. ‫از چی حرف می‌زنی؟
‫آره، هروقت ببینم باورم میشه.
‫دوچرخه می‌خوایم.
‫چی؟ نه.
‫- می‌دونی، مربی، اگه می‌خوای بری... ‫- صبح می‌بینمت.
‫- کالین! ‫- از دیدنت خوشحال شدم، ترنت.
‫کالین. من از قبل می‌دونستم.
‫چند ماهه می‌دونم. ‫به هیچ‌کس هیچی نگفتم.
‫حتما دلیل خوبی برای ‫این‌کار دارم، مگه نه؟
‫درسته.
‫[ربکا مقلب به رئیس]
‫[فقط داشتم چک می‌کردم]
‫[امیدوارم شب خوبی داشته باشی]
‫خب، راستش از این لباس متنفر بود.
‫آره، البته که متنفر بود. ‫چون من براش خریده بودم.
‫هی. گزلیگ، نه؟
‫یه نوشیدنی میل داری؟
‫- با کمال میل. ‫- خواهش می‌کنم، راحت باش.
‫خب، لازمه نگرانِ یه زن هلندی ‫گُنده‌ باشم که اینجاها پرسه بزنه
‫و بخاطر اینکه لباس‌هاش رو ‫پوشیدم بخواد خفه‌ام کنه؟
‫نه.
‫ارتباط من و اون خیلی وقته ‫باهمدیگه تموم شده. پس نگران نباش.
‫اشکال نداره. نمی‌خواستم...
‫لازم نیست جزییاتش رو بهم بگی.
‫بهم بی‌وفایی کرد.
‫منم خیلی دوستش داشتم، ‫پس این داغونم کرد،
‫و به‌طرز خطرناکی چیزی نمونده ‫بخاطرش خانواده‌مون رو نابود کنم.
‫ولی بعدش، با گذشت زمان،
‫متوجه شدم که این اتفاق سرم نیومد، ‫بلکه این اتفاق بخاطر من افتاد. می‌دونی؟
‫- پرست. پرست. ‫- پروست.
‫پروست.
‫وایسا ببینم، این یه مرد هلندیه که داره آهنگ ‫«اون بهم باور داره» از کنی راجرز رو می‌خونه؟
‫صبر کن. ‫این مرد هلندی آندره هازس بزرگه،
‫و داره آهنگ «اون خواب ‫بود» رو می‌خونه، باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫و بله «مرد قمارباز*» اول خوندش. ولی... ‫(لقب کنی راجرز)
‫♪ و خدا رو چه دیدی، ‫شاید توی یه شب خاص ♪
‫♪ اگه آهنگم درست باشه ♪
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- فقط دندون روی جیگر بذار.
‫دوچرخه؟
‫ممنون. دوتا لطفا.
‫یه چالش دارم. اینو نگه دار.
‫رفیق. امشب‌مون فوق‌العاده شد.
‫من نمی‌خوام سوار یه ‫دوچرخه‌ی وامونده بشم.
‫اوه، بجنب. خوش می‌گذره.
‫- بفرمایید. شصت یورو. ‫- صد یورو بگیر.
‫ممنون.
‫- بگیر. ‫- ازم دورش کن.
‫- اوه، بجنب. ‫- نه، نمی‌خوامش.
‫رفیق، دوچرخه رو سوار می‌شیم ‫و یه آسیاب بادی پیدا می‌کنیم.
‫- نه. گفتم نه. ‫- آخه چرا نه؟
‫دوچرخه‌سواری بلد نیستم!
‫پول پس داده نمیشه.
‫این چه وضعشه، روی. ‫بند کفشت رو بلدی گره بزنی؟
‫عوضی‌بازی درنیار.
‫اون‌موقع که رفته بودم ساندرلند،
‫پدربزرگم بهم گفت دوچرخه‌سواری یادم ‫میده، ولی وقتی برای کریسمس برگشتم،
‫اون مُرد و از اون‌موقع ‫تاحالا سوار دوچرخه نشدم.
‫و حالا که دارم بلند بلند میگم،
‫متوجه شدم اینکه هیچ‌وقت یاد نگرفتم خیلی ‫بی‌احترامی بزرگی به خاطراتش محسوب میشه
‫و حالا احساس شرمساری می‌کنم. ‫پس میشه دیگه راجع‌بهش حرف نزنیم
‫و برگردیم سر اینکه من ‫احساسات منفیم رو سر تو خالی کنم،
‫چه لایقش باشی چه نه.
‫سوار شو، روی. بخاطر بابابزرگت.
‫لعنتی.
‫پات رو روی پدال‌ها بذار. ‫پات رو روی پدال‌ها بذار.
‫خودشه، خوبه. حالا پدال بزن.
‫پات رو روی پدال بذار...
‫خیلی‌خب. باشه. خیلی‌خب.
‫سوار شو. خیلی‌خب. برو بریم.
‫به‌طرز خشن بلندش کن، مرد.
‫خوبه. پدال بزن، پدال بزن، ‫پدال بزن، پدال بزن. خودشه. هی!
‫آفرین، پدال بزن. واقعا... ‫خودشه، خودشه!
‫خوبه! خوبه!
‫دو ثانیه دووم آوردی، مرد. ‫این یه بهبود محسوب میشه.
‫آروم باش، رفیق. آروم باش.
‫هی! داری چیکار می‌کنی، مرد. ‫آروم باش.
‫این‌کار چه کمکی می‌کنه؟
‫خودشه. برو. خوبه.
‫- نمی‌تونم جهتش رو عوض کنم. ‫- آره. خیلی‌خب. این طرف.
‫- نمی‌تونم جهتش رو عوض کنم. ‫- چیزی نیست. دنبالم بیا.
‫- سعی کن منو بزنی! ‫- نمی‌تونم بچرخم.
‫همه‌چی مربوط میشه به تعادله، مرد. ‫درست مثل وقتی‌که دربیل می‌کنی.
‫اگه بتونی دریبل کنی، می‌تونی ‫تعادلت هم حفظ کنی. خودشه.
‫آره، خیلی خوبه. داری...
‫- خیلی‌خب، رفیق. خوبه... ‫- می‌کُشمت.
‫- داری انجامش میدی. ‫- دارم انجامش میدم.
‫بیا بریم یه آسیب بادی لعنتی پیدا کنیم.
‫برای بابابزرگ! ‫خیلی‌خب، منتظرم بمون.
‫اینجا نشستی؟
‫خب، آره. می‌دونی، خودت گفتی ‫یه جای خوب انتخاب کن، پس...
‫آره، ولی اینجا خیلی ‫در معرض دیده.
‫اوه، نه. مثل اون‌دفعه شد که جلو و ‫مرکز یه برنامه‌ی کمدی بداهه‌گویی بودم.
‫ممکنه یه آهنگ بسازن و ‫بگن شبیه خادم کلیسا هستم؟
‫چیزی نیست. کارت عالی بود.
‫- اینم از نوشیدنیت. ‫- ممنون.
‫ممنون که این‌کارو می‌کنی، ویل.
‫یه زائر تنها فقط یه خرافاتیه،
‫ولی دوتا زائر باهمدیگه ‫یه زیارتگاه رو تشکیل میدن.
‫به کافه‌ی جازآلتو خوش امدید. ‫من دانته چارلز هستم، و ما کارتل هستیم.
‫- مایلز دیویس یه بار گفت... ‫- آره.
‫♪ شب رو به یاد بیار ♪
‫نمی‌خوام سخنرانی کنم.
‫نمی‌خوام چندتا معذرت‌خواهی بشنوم.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که ‫وقتی توی یه مسابقه برنده شدیم،
‫بتونم مثل همه خوشحالی کنم.
‫و می‌دونم نمیشه همه‌ی دردهایی ‫که درون‌مون داریم رو درست کنیم.
‫ولی نباید وانمود کنم ‫اصلا وجود نداره.
‫اینا صدای زنگ وستکرکه.
‫آن فرانک صدای این ‫زنگ‌ها رو هر شب می‌شنید.
‫درست همونجا زندگی می‌کرد.
‫کنار این مثلث بزرگ صورتی؟
‫فکر کنم اون بعدش ساخته شد.
‫اوه، آره.
‫«مردم نمی‌توانند از زندگی ‫انتظار بخشش داشته باشن
‫درحالی‌که قبلا یاد گرفته‌اند ‫توانایی بخشش ندارد،
‫درعوض، باید شروع کنیم به دیدن اینکه ‫زندگی یه جورایی داره زمان رو می‌دوزه...
‫و زمان درو هنوز نرسیده.»
‫اون فقط پسر یه واعظ فروتن بود.
‫و بله، شیاطین خودشو داشت، ولی هیچ‌وقت ‫جلوشو نگرفتن که در جستجوی زیبایی نباشه.
‫چون‌که وقتی زیبایی رو پیدا ‫می‌کنی، الهام هم پیدا می‌کنی.
‫البته اگه تو هم مثل ‫ونسان مصمم بمونی.
‫فارغ از اینکه چندبار شکست می‌خوری، ‫هیچ‌وقت دست نگه نداری.
‫وقتی می‌دونی داری کاری رو انجام میدی که ‫تقدیرت اینه انجامش بدی، باید سعیت رو بکنی.
‫جایی که من اهلش هستم...
‫کانزاس، خونه‌ام... ‫اینی که اینجاست، گل ایالت‌مونه.
‫ازت می‌خوام اینو داشته باشی.
‫تا سه دقیقه دیگه می‌بندیم.
‫خیلی ممنون.
‫خواهش.
‫ما توی هلند هستیم! ‫باید غذای هلندی امتحان کنیم!
‫- به‌عنوان یه فرانسوی، ترجیح میدم بمیرم. ‫- نه!
‫کافیه!
‫ما توسط این جاده‌ فرعی‌ها ‫از همدیگه متفرق شدیم.
‫اینطوریه؟
‫باید یه لپتاپ بیاریم ‫دسته‌جمعی فیلم نگاه کنیم؟
‫چطور پیش بریم؟
‫این عدم سازش رو چطور حل کنیم؟
‫این اختلاف عقیده؟ ‫این خشم؟
‫کاپیتان.
‫مربی. می‌دونم که توی ‫قلبت صلاحم رو می‌خوای،
‫یا درهر صورت صلاح باشگاه.
‫حتی با اینکه مشخصه از ‫چیز دیگه‌ای ناراحت هستی
‫و سر من خالی می‌کنی.
‫چیزی که سعی دارم بگم اینه که، ببخشید ‫که قبل‌تر عوضی‌بازی درمی‌آوردم.
‫من دوبار اومدم آمستردام.
‫وقتی 14 سالم بود، بابام داشت ‫سعی می‌کرد برگرده به مامانم،
‫و یه جورایی تظاهر می‌کرد یه بابای ‫فوق‌العاده یا همچین چیزیه،
‫و منو آورد اینجا تا یه‌کم ‫پدر و پسری باهمدیگه تنها باشیم.
‫در هرصورت، گفت بخاطر ‫دیدنِ یه مسابقه‌ی فوتبال اومده.
‫بعد از بازی، برای هدیه واقعی ‫منو برد به منطقه چراغ قرمز.
‫منو برد یه اجرای موسیقی غیرمجاز.
‫خدایا. حتما ضربه‌ی روحی خوردی.
‫نه. اونا که خیلی خوشحال بودن.
‫برای من... ببخشید منظورت منم.
‫نه.
‫نمی‌دونم.
‫یادم نمیاد.
‫درهرصورت، مامانم ‫دوباره منو اینجا آورد.
‫همه‌ی موزه‌ها رفتیم و ‫همه‌جا رو بازدید کردیم،
‫و اولین‌بارم بود که یه استروپ‌وافل خوردم. ‫هیچ‌وقت اون‌موقع رو فراموش نمی‌کنم.
‫حتی با اینکه پدرم اونجا نبود، ولی هنوزم ‫یه جورایی اونجا در کنارمون بود، می‌دونی؟
‫منم امروز عوضی‌بازی درآوردم. متأسفم.
‫فکر کنم کیلی یه نفر دیگه رو پیدا کرده.
‫بیا چندتا آسیاب بادی ‫پیدا کنیم، باشه؟
‫باشه.
‫بنگ.
‫چطوری، رفیق.
‫سلام عرض شد.
‫به «انبار برگر ینکی دودل» خوش اومدی. ‫میز برای یه نفر؟
‫بله، لطفا، بله. ‫بچه‌ی کدوم ایالت هستی؟
‫ملبورن.
‫امشب یه عالمه جا هست. ‫دلت می‌خواد کجا بشینی؟
‫شهر بادی، سیب بزرگ یا هالیوود؟
‫اوه، خب. به مامان بگو ‫راکسی هارت داره میاد خونه. لیپشیتز.
‫شیکاگو.
‫شهر بادی.
‫حله، رفیق. بیا.
‫بفرمایید. اینم از ‫هات‌داگ باکلاس‌تون.
‫چطوری؟
‫قطعا، خانم.
‫هی، مشتی. اینجا خوبه؟
‫آره.
‫- حالشو ببر. ‫- ممنون.
‫- اوه، نه، امکان نداره. ‫- چرا.
‫خب، واقعا همینطوری شد.
‫یه‌کم آب می‌خوای؟
‫هوشمدانه ست.
‫اینجا خیلی دنجه.
‫غذا، موسیقی، قایق و...
‫واقعا...
‫گزلیگ؟
‫همه‌ش این کلمه رو میگی. ‫یا فقط سوزنت گیر کرده؟
‫- گزلیگ. اینو میگی؟ ‫- خودشه.
‫- بگو ببینم. معنیش یعنی چی. ‫- چی...
‫نمی‌دونم. گزلیگ.
‫فکر کنم ترجمه‌ی ‫مستقیم انگیلیسی نداره.
‫می‌تونه به معنای دنج داشته باشه. ‫مثل یه آتیش گرم.
‫گزلیگ.
‫می‌تونی همیشه گزلیگ رو ‫توی ذهنت داشته باشی.
‫می‌دونی، قلبت، روحت. آدم‌هایی که ‫باهاشون هستی. جاهایی که میری.
‫می‌دونی؟
‫حتی الان، چیزی که اینجا داریم...
‫گزلیک‌ـه.
‫دقیقا.
‫خیلی خشک به‌نظر میان، نه؟
‫نوشیدنی.
‫اینم از هرم حلقه‌های پیازت. ‫و سیب‌زمینی آزادی.
‫ممنون.
‫داری از بازی لذت می‌بری؟
‫اوه، آره. هی، می‌دونی چیه؟
‫باهات هزار دلار شرط می‌بندم ‫که بولز 107 به 86 برنده میشه.
‫شوخی کردم.
‫یادمه یچگیام با بابام ‫این بازی رو نگاه می‌کردم.
‫آره. قدیما عاشق این بودم ‫که باهاش بسکتبال نگاه کنم.
‫ممنون که باهام درمیون گذاشتی.
‫و لطفا راحت باش و از منوی ‫50 سس جذاب یونایتد سفارش بده.
‫و یه پنیر دوست‌داشتنی ‫از پورتوریکو هم هست.
‫می‌دونی چیه؟ ‫چطوره غافلگیرم کنی؟
‫- به روی چشم. ‫- ممنون.
‫و بولز از حمله‌ی ‫مثلثی‌شون استفاده می‌کنه،
‫بازیکن‌ها مدام باهم جابجا میشن.
‫این کلید موفقیت‌شون در این فصله.
‫راه برای جردن باز میشه. ‫پرتاب می‌کنه. بله!
‫هرم هم چیزی نیست جز یه مثلث.
‫راستش، سه تا مثلثه که ‫همه‌ به همدیگه تکیه دادن.
‫چطوری، تد.
‫هی. خب، این چطور به‌نظر میاد؟
‫چرا اینو برام آوردی؟
‫چون بهترینه.
‫خب، این خیلی عجیبه.
‫سلام؟
‫سلام، تد.
‫هی، اسم منه. تو کی هستی؟
‫من «روحیه واقعی ماجراجویی» هستم.
‫اوه، خوشم اومد. ‫خب، چه خبر، ر.و.م؟
‫تو می‌دونی مثلث‌ها ‫از کجا میان، تد؟
‫نمی‌ونم. ‫خدا یه مربع رو انداخته زمین
‫و از وسط بریده شده ‫یا همچین چیزی؟
‫- آخ‌آخ. ‫- نه، تد.
‫گمان میره که اولین‌بار ‫مثلث توسط فیثاغورث
‫به‌عنوان هر شکلی که سه ضلع ‫و سه گوشه داره، تعریف شد.
‫برهان خوبیه.
‫ولی در طی تاریخ، خیلی‌ها باور داشتن ‫که مثلث‌ها قدرت ویژه‌ای دارن.
‫اوه، آره.
‫از تثلیت مقدس مسیحیت ‫بگیر یا سه کالبد بودا.
‫همینطور اون چیز تک‌چشمی ترسناک ‫پشت اسکناس یه دلاری هم هست.
‫اوه، آره.
‫در بعضی از فرهنگ‌های آمریکایی‌های بومی، ‫مثلث نماد خونه ست.
‫متأسفم که اروپایی‌ها اونا رو ‫از مثلث‌شون انداختن بیرون.
‫ولی مفهوم مثلث در سال 1989 ‫به نقطه‌ی اوج خودش رسید
‫وقتی مردی به نام تکس وینتر، ‫دستیار مربی تیم شیکاگو بولز،
‫حمله‌ی مثلثی خودش رو معرفی کرد.
‫یه ترکیب مرکزی که
‫یه بازیکن همیشه دوتا هم‌تیمی در دسترس ‫داشته باشه تا بتونه بهشون توپ رو پاس بده.
‫این سه بازیکن یه...
‫مثلث رو تشکیل میدن.
‫زدی تو خال.
‫ولی این تنها مثلثی ‫نبود که توی زمینه.
‫چرا که وقتی بازیکن‌ها حرکت می‌کردن، ‫مثلث‌های بیشتر و بیشتری تشکیل می‌دادن.
‫هی، حق با توئه.
‫راستش، تد، حق با توئه.
‫بله!
‫چطوری، مشتی.
‫هی. خودکارت رو قرض میدی؟
‫- بجنب، پسر! ‫- ممنون.
‫♪ انبار برگر ینکی دودل ‫ تولدت مبارک ♪
‫♪ انبار برگر ینکی دودل ‫ تولدت مبارک، مل ♪
‫♪ جنگ جهانی دوم رو ‫آمریکا برنده شد ♪
‫♪ ولی به‌ لطف کانادا غرب آزاد شد ♪
‫هی!
‫بازیکن‌ها آماده.
‫بالش‌ها آماده.
‫شروع کنید!
‫حالا بیاید بترکونیم.
‫- اوه، خدای من. هنوز داره ادامه میده. ‫- آره. خیلی فوق‌العاده ست.
‫داره چه غلطی می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. ولی خودکار من دستشه.
‫درک مجبورت می‌کنه ‫یه خودکار جدید بخری.
‫از درک متنفرم.
‫آره.
‫لعنتی!
‫صبح بخیر.
‫خب...
‫دیشب...
‫ما...
‫ما؟
‫ما...
‫نه.
‫صبحونه؟
‫نه. باید برم.
‫البته.
‫ولی... ممنون...
‫قابلت رو نداشت...
‫فراموشت نمی‌کنم.
‫آره، شاید فراموش کنی.
‫آدم‌ها آلزایمر می‌گیرن.
‫ما؟
‫اوه، معلومه آره.
‫دارم بهت میگم، آمستردام ‫فوق‌العاده ست. آره، بازی رو باختیم،
‫ولی رئیسم توی یه گروه ‫موسیقی جاز ساز زد و بعدش...
‫خربانت، خشیا، خیلیش، ‫برخیه و پاول...
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫مامان؟ ببخشید. ‫آره، نه... چی داشتم می‌گفتم؟
‫و بعدش با یه زوج دوست‌داشتنی ‫آشنا شدم و منو دعوت کردن شام.
‫سلام.
‫مربی.
‫سلام، مربی.
‫وایسا، بذار حدس بزنم، ‫استارداست خوکی.
‫- ذره به ذره، اوینک به اوینک . ‫- عاشقشم.
‫هی، ببخشید بابت دیشب.
‫اوه، نه اشکال نداره. من متأسفم.
‫می‌دونی، نباید می‌ذاشتم ‫وقتی اون‌همه چای خوردی
‫تنهایی می‌رفتی بیرون، می‌دونی.
‫خدا رو شکر جنسش چرت بود.
‫چی بود؟
‫من هیچی حس نمی‌کردم. ‫پس زنگ زدم کنت، اونم امتحان کرد.
‫چند ساعت بعد کاملا با ‫عذاب وجدان بهم زنگ زد.
‫تأیید کرد، جنسش چرت بود.
‫پیش میاد.
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫این چیز خاصیه؟
‫[حرکت - حرکت - حرکت]
‫طوری که من می‌بینم ما خیلی ‫صُلب داشتیم می‌کردیم، می‌دونی؟
‫بازیکن‌هامون به آزادی عمل نیاز دارن.
‫هرجا که دلشون می‌خواد برن. ‫غریزه و قلب‌شونو دنبال کنن.
‫فقط به شرطی که یادشون بمونه اگه ‫کسی فضایی رو خالی کرد پرش کنن.
‫قطعا باید یه نفر رو ‫پشت‌سرشون داشته باشن.
‫ولی می‌دونی، همیشه حرکت ‫دائمی و بی‌وقفه داشتن باشن.
‫فقط از یه موضع به یه موضع دیگه برن، ‫تا وقتی که اون موضع
‫دیگه حتی وجود هم نداشته باشه.
‫سریعه، سیاله و آزاده.
‫با حمایت کامل.
‫این ایده‌ رو خودت ‫به ذهنت رسیده؟
‫آره؟
‫تبریک میگم. باید اسمش رو ‫بذاری «فوتبال تمام‌عیار.»
‫اوه، خوشم اومد.
‫که دهه‌ی 70 همینجا ‫توی هلند اختراع شد.
‫فکر می‌کنی باید امتحانش بکنیم؟
‫بله، اینطور فکر می‌کنم.
‫خیلی‌خب، باحاله. ‫فوتبال تمام‌عیار.
‫برای یه نفر دیگه جا هست؟
‫هی، رئیس.
‫خب، 12 پیام بی‌پاسخ، ‫سه تا گیف بدون خنده.
‫میونه‌مون خوبه؟
‫اوه، متأسفم، تد. ‫گوشیم کف کاناله.
‫این شعر از کیتز بود؟
‫نه.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫هی، اوضاع در چه حاله؟
‫دونفر کمه. کی نیست؟
‫مردم دوست‌داشتنی!
‫دلتون برام تنگ شده بود؟
‫اصلا نپرسید.
‫بریم.
‫ما یه آسیاب بادی دیدیم!
‫خیلی‌خب.
‫ایوالله.
‫بجنب!
‫ولی شرط می‌بندم ‫نمایشه خیلی خفن بوده.
‫- چیه؟ ‫- دست بردار، مرد.
‫همه‌چی مرتبه، رئیس؟
‫♪ نگران هیچی نباش ♪
‫♪ چون‌که تک‌تک چیزهای ‫کوچیک روبراه میشه ♪
‫خب، ممنونم.
‫♪ آواز می‌خونم، ‌نگران هیچی نباش ♪
‫♪ چون‌که تک‌تک چیزهای ‫کوچیک روبراه میشه ♪
‫همگی!
‫♪ نگران نباش ♪
‫♪ نگران هیچی نباش ♪
‫♪ چون‌که تک‌تک چیزهای ‫کوچیک روبراه میشه ♪
‫یه بار دیگه!
‫♪ آواز می‌خونم، ‌نگران هیچی نباش ♪
‫دیگه نگران هیچی نباش.
‫♪ چون‌که تک‌تک چیزهای ‫کوچیک روبراه میشه ♪
‫تک به تک‌شون!
‫♪ آواز می‌خونم، ‌نگران نباش ♪
‫♪ نگران هیچی نباش ♪
‫♪ چون‌که تک‌تک چیزهای ‫کوچیک روبراه میشه ♪
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»