‫تد لسو ‫(فصل دوم - قسمت دهم)
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫خب، فکر می کنی پدرش الان کجاست؟
‫توی تابوت سردخونه.
‫نه. منظورم از لحاظ معنوی میگم.
‫توی تابوت سردخونه.
‫می دونید، وقتی که بزرگ میشدم، ‫باورم این بود که...
‫...اگر که کار خوب کرده باشی، ‫جات توی بهشته.
‫اگر که کار بد کرده باشی، ‫جات توی جهنمه.
‫این روزا، می دونم که ‫هممون جفتش رو انجام میدیم.
‫پس هر کجا که هست، ‫امیدوارم خوشحال باشه.
‫دوست دارم بهشتی رو متصور بشم که ‫حیوون ها مسئولش هستن،
‫و آدما حیوون خونگی هستن.
‫دوست داشتم تا ابد خودم رو ‫جلوی آتیش گوله کنم...
‫...و پیش پای سیندی کرافورد بشینم.
‫آره خب.
‫دوست دارم توی جسم یه ببر حلول کنم...
‫بعدش هر کی که نگاه چپ بهم بکنه رو ‫بزنم بترکونم.
‫می دونید، اگه یکی رو درست بعد از مرگش ‫وزن کنید،
‫۲۱.۳ گرم سبک تره،
‫و بعضیا میگن اون وزن روح هستش.
‫هر کسی که متوجه اون قضیه شده
‫مشخصا یکی رو وزن کرده، ‫اونو کشته، و دوباره اون رو وزن کرده.
‫زندگی می کنی، می میری، ‫کارت تموم میشه.
‫شب بخیر.
‫- اعصاب نداره. ‫- آره، آره، آره.
‫آهای، هممون به عنوان یه تیم ‫به مراسم خاکسپاری میریم.
‫این یعنی کراوات می زنیم، پیراهن می پوشیم...
‫- و کفش اسپورت پامون نمی کنیم. ‫- چی؟
‫باشه.
‫ولی اگه کفش اسپورت خیلی خاص باشن؟
‫- آره. ‫- چه رنگی؟
‫قرمز پر رنگ.
‫باشه، کفش مجلسی می پوشم.
‫از کجا کفش مجلسی می گیرید؟
‫وقت ندارم نصف شبی توی صف وایستم
‫و تا صبح صبر کنم تا کفش جدید بخرم.
‫برای این کفش ها لازم نیست ‫از این کارا بکنی رفیق.
‫هیچکس اونا رو نمی خواد.
‫وای خدای من! باز این آهنگ لعنتی!
‫مادر، خاموشش کن!
‫وایستا! وایستا عزیزم.
‫صداتو نمی شنوم.
‫البته که نمی تونی بشنوی.
‫- چی می خواستی؟ ‫- چرا اون آهنگ رو می ذاری؟
‫ببخشید. دوست دارم وقتی بیدار میشم ‫توی هر اتاق خونه پخش بشه.
‫باعث میشه خوشحال بشم.
‫خب، نباید امروز احساس خوشحالی کنی.
‫باید هر روز احساس خوشحالی کنی، ربکا.
‫می خوای درباره اش صحبت کنی؟
‫نه، من خوشحالم.
‫لازم نیست درباره چیزی صحبت کنم.
‫می دونی، ربکای قدیم ‫عاشق این آهنگ بود.
‫آره، خب، ‫کل دنیا عاشق اون آهنگ بود.
‫بعدش یه بند شنیدیمش، ‫و حالا دیگه دوستش نداریم.
‫خب، من اونجوری نیستم.
‫وقتی یه چیزی رو دوست داشته باشم، ‫همیشه دوستش دارم.
‫می دونی، نمی تونی این اتاق رو ‫به هر چی که دوست داری تبدیل کنی.
‫مجبور نیستی اینجوری برام نگهش داری.
‫نه، منو یاد وقتی میندازه که ‫با هم صمیمی بودیم.
‫می خوام اونجوری باشه.
‫حالا فهمیدم آهنگ بعدی چی باشه.
‫وای، نه!
‫صبح بخیر، بو گندو.
‫با خودت چی فکر کردی؟
‫می خواستم ببینم که ‫هنوزم می تونم این کار رو بکنم.
‫اون تمرین های تریسی اندرسون ‫تاثیر مثبتشون رو به جا گذاشتن.
‫نورا، عجله کن!
‫دارم آروم میام و مراقبم.
‫وقتی که همسن و سال تو بودم ‫توی چند ثانیه این کار رو می کردم.
‫راست میگه.
‫وقتی که توی حال خودم نبودم.
‫فلورنس، عزیزم، خیلی وقته ندیدمت.
‫- دبورا. ‫- ممنون که اومدی.
‫هر چی که خواستی به من و نورا بگو، ‫باشه؟
‫همینطور نیست، نورا؟
‫- نورا! ‫- وای، خدا.
‫من حالم خوبه.
‫مراسم خاکسپاری عجیبه، مگه نه؟
‫آره.
‫مثل یه مهمونیه،
‫ولی برای آدمای غمگین.
‫مثل جایی هستش که همه می دونن ‫که باید برن و ناراحت باشن.
‫شاید تو ناراحت نیستی.
‫ولی باید بری و ناراحت باشی.
‫به نظرم این عجیبه.
‫آره، مراسمای خیلی بدی هستن.
‫روی، اگر که تو بمیری، ‫می خوای خاک بشی یا بسوزوننت؟
‫مثلا، اگر امروز یه اتوبوس بهت بزنه، ‫من چی کار کنم؟
‫برو دنبال راننده اتوبوس ‫و کاری کن تاوان کاری که باهام کرده رو بده.
‫انتقامم رو بگیر، کیلی.
‫انتقامم رو بگیر!
‫این خاکسپاری واقعا رو اعصابت رفته، مگه نه؟
‫یه شرکتی رو پیدا کردم،
‫که اونا توی یه کیسه قابل تجزیه زیستی ‫خاکت می کنن.
‫پس وقتی که جسمت تجزیه میشه،
‫بذرهای یه درخت میوه رو کود میده.
‫این چیزیه که می خوام.
‫چون اون وقت تو و همه کسایی که دوستم دارن
‫می تونن از درختم میوه بخورن.
‫این کار دیگه آخر خل بازیه.
‫اینو کسی میگه که ازم می خواد ‫زندگی یه راننده اتوبوس رو خراب کنم
‫چون وقتی اومده از زدن به یه بچه منحرف بشه ‫زده تو رو کشته.
‫من که از قضیه بچه خبر نداشتم.
‫فقط از این ایده خوشم میاد که ‫مرگ من می تونه باعث تغذیه مردم بشه.
‫با میوه ای که از جنازه در حال پوسیدنت ‫داره درست میشه؟
‫من اون میوه رو نمی خورم.
‫ولی کبابی که توش مو پیدا می کنی رو می خوری؟
‫اگه بدونی موی کی هستش مشکلی نداره.
‫یه قسمتی از ماجراس. ‫اون آدم عزیزی هستش.
‫- واقعا که عصبانی نیستی، هستی؟ ‫- چرا واقعا عصبانی هستم.
‫حالا باید به یه مجلس خاکسپاری برم ‫و وانمود کنم که ناراحتم.
‫خب، حالا من ناراحتم.
‫لعنتی.
‫تسلیت می گیم.
‫وای خدای من. ‫باورم نمیشه که اومدین.
‫- البته که میومدیم. ‫- بابا همیشه جفتتون رو دوست داشت.
‫اونا کی هستن؟
‫نمی دونم.
‫دبورای عزیزم.
‫روپرت.
‫از صمیم قلب تسلیت میگم.
‫فکر نمی کردم که بیای.
‫ربکا، پل عضوی از خانواده بود.
‫نه، منظورم اینه که چون دعوت نبودی.
‫خوشحالم که می بینمت روپی.
‫داین رو بهت معرفی کنم.
‫عجب بچه خپلی.
‫تبریک میگم، مادر. به روی بچه آوردی ‫که چاقه و حالا گریه اش گرفت.
‫بیا اینجا.
‫بفرمایید، لمس جادویی.
‫جادو نیست.
‫جفت جنین رو خام خوردم و اون می دونه.
‫آره، ‫تمام تلویزیونای خونه رو جمع کردم.
‫کل روز رو به تماشای اونا میشینم.
‫چقدر قشنگ.
‫ببخشید.
‫تسلیت میگم.
‫- چندتاشون اومدن؟ ‫- همشون.
‫هیچکدومشون کفش ورزشی نپوشیدن.
‫انقدر براشون ارزش داری.
‫- پاهام دارن منو می کشن، پسر. ‫- یه دقیقه دیگه می شینیم، رفیق.
‫نفس عمیق بکش، رفیق.
‫- ربکا. ‫- سم.
‫و کالین، و آیزاک، و نیتن.
‫همه هستن. ‫از همتون خیلی ممنونم که اومدین.
‫تسلیت میگم.
‫آره، تسلیت میگم.
‫آره...
‫پدرها چرخ های کمکی دوچرخه ها هستن...
‫ببخشید... نمی خواستم اونی که ‫اونا گفتن رو بگم، پس...
‫تسلیت میگم.
‫سَسی.
‫اوه، عوضی سالخورده رو ببین.
‫بیخیال سَس. ‫بیا گذشته ها رو فراموش کنیم، باشه؟
‫الان یه دختر دارم. عوض شدم.
‫که اینطور.
‫داشتن یه دختر...
‫...تمام نامردی هایی که توی عمرت ‫در حق زن ها کردی رو پاک می کنه؟
‫چه با حال.
‫روپرت، ‫هر روز خدا به مرگت فکر می کنم.
‫واسه مردن صبر و قرار ندارم.
‫توی مراسم خاکسپاریت قرمز می پوشم.
‫چراغ شادی سه نفر دیگه توی اونجا میشم.
‫دیدنت همیشه باعث افتخاره، سسی.
‫گمشو و بمیر، روپرت.
‫صبح بخیر، تد.
‫باشه.
‫تد. تو... تو حالت خوبه.
‫فقط نفس بکش.
‫روی تنفس ۴-۷-۸ خودت تمرکز کن.
‫تو می تونی. یالا. فقط نفس بکش.
‫توی راهم.
‫اون بچه مالی نیست.
‫مجبور نیستی واسه شادی دل من ‫این حرف رو بزنی.
‫الکی نمیگم. جدی میگم.
‫اون بچه داغونه، ازش متنفرم.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫- هر چی که بخوای، من اینجا کنارتم. ‫- می دونم.
‫همیشه طرف تو هستم.
‫- جونز! ‫- سَسی! وای خدای من!
‫سلام!
‫من عادت دارم.
‫- خیلی خوش تیپ شدی! ‫- خوبه که می بینمت. ممنون.
‫راحت باشید. راهتون رو برید.
‫خدایا.
‫به گمونم انتظار میره که ناراحت باشیم.
‫آره، آره.
‫مراسم خاکسپاری خیلی عجیبه.
‫همین چند ساعت پیش داشتم اینو می گفتم.
‫- تو هم می خوای وقتی بمیری درخت میوه بشی؟ ‫- چه جورم.
‫یا یه سگ واقعا احمق بشم.
‫هر کدومش که بشم زندگی عالی ای دارم.
‫آره.
‫خب تد کجاست؟
‫- سسی و تد، روی درخت نشستن. ‫- وای خدای من.
‫- با هم تاب می خورن. ‫- ساکت شو، مسخره.
‫ببخشید. ‫با زن های خوشگل با بدجنسی صحبت می کنم.
‫ممنون، سس.
‫در ضمن، یه چیزی برات تعریف کنم.
‫ولی فکر کنم ربکا داره مخفیانه ‫با یکی قرار می ذاره.
‫- چی؟ ‫- چند هفته ای هست.
‫به نظرت امروز روز مناسبی نیست تا...
‫...تحقیق یا اذیتش کنیم ‫تا بهمون بگه اون کیه؟
‫تا وقتی امتحان نکنیم متوجه نمی شیم.
‫= کیلی. ‫- جیمی.
‫عجب کت و شلوار قشنگی.
‫همتون. ببینید چه خوشتیپ شدید.
‫ببین. بیا اینو درست کنم.
‫این همون... ‫همون کت و شلواریه که تد برات گرفت؟
‫- چی، اینو میگی؟ ‫- آره.
‫یادم نمیاد...
‫آره. آره. آره.
‫آره، خودشه.
‫- خوبه، واقعا خوبه. ‫- ممنون.
‫اینکه یه مرد دیگه برات لباس بخره ‫باعث میشه بچه بمونی، درسته؟
‫محض رضای خدا.
‫خب، نه. ‫اون تمام لباسام رو نمی خره.
‫اکثرشون هدیه از طرف مادرم هستن. ‫متوجهی.
‫بریم.
‫اون سیبه؟
‫آره.
‫از یه درخت توی بیرون کندمش.
‫مزه آدمای مُرده رو میده.
‫بامزه نیست، روی.
‫نه، ولی به طرز تعجب آوری خوشمزه اس.
‫اخماتو وا کن کیلی. مراسم عزاس.
‫خیلی از کفش مجلسی متنفرم، جیمی.
‫می دونم پسر جوون.
‫چون یادت باشه. ‫اونا رو واسه آدمایی مثل ما نساختن.
‫اونا رو برای گوسفندا ساختن.
‫برای ماگل ها ساختن. ‫(غیر جادوگرها در دنیای هری پاتر)
‫برای نادون ها ساخته شدن.
‫وقتی که به خونه برسم. میندازمشون توی آتیش، ‫و خاطره شون توی جهنم می سوزه.
‫یا حضرت مسیح، دنی.
‫مسیح توی بحث این کفش های لعنتی ‫جایی نداره.
‫حالت چطوره، تد؟
‫بهترم، متوجهی؟
‫عالی نیستم، ولی بهترم.
‫خوبه.
‫چون وقتی که یکی عالی نیست،
‫این امکان رو بهم میده تا وارد بشم ‫و کارم رو بکنم.
‫آره.
‫میشه بشینم؟
‫ای کاش دکتر بشینه، آره.
‫نوشیدنی می خوای؟ ‫یه فنجون چایی چیزی می خوری؟
‫نه، ممنون. از چایی متنفرم.
‫مزه کیسه کاهی خیس رو میده.
‫هر چی باشه رو بهت میگم.
‫فکر نکنم قبلا توی ‫یه عبادتگاه درست حسابی انگلیکانی بوده باشم.
‫و باعث میشه که دلم برات تنگ بشه، ‫و آرزو کنم کاش اینجا بودی.
‫منم همینطور. من عاشق مراسم خاکسپاریم.
‫تابوت بازه؟
‫خدایا، امیدوارم که باز باشه. ‫دوست دارم ببینم.
‫منم همینطور.
‫آره. آره. می دونی چیه؟
‫- شوخی می کنی! ‫- کاملا جدی ام!
‫وقتی که بچه بودم، تنها چیز کلیسا ‫که دوست داشتم اعتراف کردن بود.
‫آدمو رها می کرد.
‫می رفتم اونجا می نشستم و ‫به تمام فکرای بد توی مغزم اعتراف می کردم.
‫وای خدای من، یه بار باعث شدم تا کشیش اونجا ‫همزمان لپش گل بندازه و بالا بیاره.
‫آره.
‫بهم گفتن بیام تو تا ازتون بخوام که ‫صداتون رو پایین بیارید.
‫ولی اینو هم آوردم.
‫- کار خوبی کردی. ‫- اوه، خوبه.
‫از یه پسر کوچولو دزدیمش که ‫لباس بلند سفید پوشیده بود.
‫نه بابا، سس.
‫خب، بو گندو.
‫- مخفیانه با کی می پری؟ ‫- چی؟
‫اون تیکه شو رد کنیم که وانمود می کنی ‫با کسی نیستی، باشه؟
‫اصلا دارین از چی میگین؟
‫چطوره با پیام مزخرف بعد از قرار شروع کنیم،
‫در واقع دو هفته اس که ‫خارج از محل کار ندیدمت،
‫و حتی با اینکه امروز روز خاکسپاری پدرت هست،
‫یه جوری رنگ و روت بازه که ‫انگار نه انگار عزاداری.
‫خدایا.
‫لعنتی.
‫- می دونستم! می دونستم! ‫- وای، خدای من! حق با توئه!
‫ازم خواستن که بیام داخل ‫و بگم صداتون رو پایین بیارید.
‫انگار که جانشین اسقف می خواست فحش بده
‫همه چی مرتبه؟
‫آره، البته که مرتبه.
‫می خوایم بفهمیم که ربکا با کی می پره.
‫اوه، من می دونم.
‫و خوب آدمیه.
‫مادر.
‫بیخیال. وایستا، وایستا.
‫خیلی خب. بیاین ۲۰ سوالی بازی کنیم.
‫- خودشه! آره. ‫- وای خدای من، هیجانی شد.
‫قدش بلنده؟
‫آره.
‫- اون سمه؟ ‫- از کجا می دونستی؟
‫- وای خدای من! من گفتم! ‫- نه!
‫یه لحظه منو ببخشید لطفا.
‫چی شد؟
‫- من فهمیدم! ‫- وای، خدای من!
‫کافیه!
‫وای، خدای...
‫به جز خانواده درجه یک همه بیرون.
‫تو خیلی بدی.
‫عجب آدمی هستی.
‫ببخشید.
‫رئیس خفن که میگن تویی.
‫منو ببخشید، پدر.
‫ببخشید، رفتار خیلی بدی داشتیم.
‫تد، جای تعجب نداره که ‫تو حمله پانیک داشتی.
‫احتمالش هست که رفتن به این مراسم خاکسپاری
‫خاطراتی از رفتن به ‫مراسم خاکسپاری پدر خودت رو یادت بیاره.
‫نخیر، نخیر، نخیر.
‫من به مراسم خاکسپاری پدرم نرفتم.
‫خب، واسه چی نرفتی؟
‫چون اون جا زد.
‫می دونی، از اینکه پشت خانواده اش باشه ‫دست کشید.
‫از خودش بودن دست کشید.
‫و برای همین ازش متنفر شدم.
‫فکر کنم هنوزم به خاطرش ازش متنفرم.
‫به نظرم همین کارو کردی تد.
‫و عیب نداره.
‫اتفاقی که برای پدرت افتاده
‫درکش برای هر کسی کار سختیه،
‫مخصوصا برای پسر نوجوونش.
‫موافقی؟
‫آره، خب.
‫خیلی خب، خوبه.
‫چرا بهم نمیگی که چه اتفاقی افتاد؟
‫می دونی قراره در مدحش چی بگی؟
‫نمی خوام ازش تعریف کنم.
‫ربکا.
‫اگه توی مراسم خاکسپاری پدرت چیزی نگی ‫خیلی بد میشه.
‫برام مهم نیست.
‫حرف خوبی برای گفتن ندارم.
‫تو چت شده؟
‫اون پدر خوبی بود، یه شوهر عالی.
‫اینجوری بود؟
‫واسه چی انقدر عصبانی هستی؟
‫نمی خوام در موردش صحبت کنم. ‫امروز نمی خوام.
‫بچه بازی درنیار.
‫باشه، واقعا می خوای که بدونی؟
‫چون حسابی از راز نگه داشتن بیزارم.
‫بابا بهت خیانت کرد، و من دیدمش.
‫وقتی که نبودی،
‫و قرار بود شب رو با سسی بمونم.
‫روزش رو یادمه، ‫جمعه ای که توی تقویم ۱۳ـمه، سال ۱۹۹ـ
‫۱۹۹۱ توی ماه سپتامبر.
‫تاریخش رو یادمه چون ‫من و یه سری از رفقای دبیرستان
‫می خواستیم اون شب ‫کل فیلمای ترسناک جیسون رو ببینیم.
‫پس، می دونی، ‫مثل همیشه از مدرسه اومدم
‫و رفتم توی اتاقم...
‫...یه بطری نوشیدنی رو ‫از کابینت نوشیدنی ها باز کردیم،
‫و وقتی که در رو باز کردیم،
‫شنیدم که...
‫بنگ!
‫رفتیم ببینیم چی شده.
‫در رو باز کردم، و...
‫بابام اونجا بود.
‫بابا کنار خانم رینولدز نشسته بود.
‫و سسی برای اولین بار توی عمرش هیچی نگفت
‫و من...
‫داد زدم و احساس خفگی کردم. گریه کردم.
‫بابا با لباس توی خونه دنبالم دوید،
‫التماسم می کرد تا کاری نکنم، ولی من...
‫رفتم بالا و به پلیس زنگ زدم.
‫رفتم سر یخچال. ‫یکی از نوشیدنی هاش رو برداشتم.
‫اونو خوردم.
‫بعدش به مادرم که سر کار بود زنگ زدم ‫و گفتم که باید بیاد خونه.
‫و روز بعدش، وقتی که برگشتم،
‫هیچی در مورد اون مسئله حرف نزد.
‫و برای همینه که انقدر عصبانیم. ‫خب؟
‫برای همینه که همیشه ازش متنفر بودم.
‫و هنوزم ازش متنفرم.
‫می دونم.
‫نه، نمی دونی چه حسی دارم.
‫منظورم اینه که، ‫از خیانت کردنش خبر دارم.
‫از تمامش.
‫خبر داشتی و هیچ کاری نکردی؟
‫البته که خبر داشتم. ‫همه چی رو می دونستم.
‫پس از تو هم متنفرم.
‫ازت متنفرم که بهش اجازه دادی ‫اونجوری باهات رفتار کنه.
‫متاسفم که اون اتفاق برات افتاد، تد.
‫آره، منم متاسفم.
‫و متوجهم که چرا از دستش عصبانی هستی.
‫اون خیلی چیزا رو از شما گرفت.
‫و همینطور مادرم.
‫و مادرت، درسته.
‫کنجکاوم یه چیزی رو بدونم.
‫اون چه جور آدمی بود؟
‫اون آدم خوبی بود.
‫واقعا پر حرف بود، باورت بشه یا نه همین بود.
‫احتمالا بعضی وقتا می تونست یه کم ‫بهتر اهل گوش کردن باشه.
‫کدوم اخلاقش رو دوست داشتی؟
‫چرا می پرسی؟
‫بهم گفتی از کدوم اخلاقش متنفری.
‫دوست دارم چیزی رو بشنوم که یادته ‫و باعث میشه حس خوبی داشته باشی.
‫وقتی که کلاس پنجم یا شیشم بودم، ‫یه کتابی به اسم جانی تِرِمِین بود،
‫و مشقمون برای حدود یک ماه، ‫خوندن این کتاب بود.
‫آخر ماه یه ذره اش رو هم نخونده بودم.
‫و امتحان داشتیم.
‫فکر کن فرداش یه امتحان مهم داشتیم.
‫و شب قبلش در حد مرگ اضطراب داشتم،
‫و نمی تونستم که بخوابم.
‫و بابام سر اون قضیه بهم گیر داد.
‫و من زدم زیر گریه.
‫گفتش، «وای، رفیق. ‫چی شده؟ چی شده؟»
‫و بهش گفتم که چی شده.
‫و گفتش، ‫«آهای، نگرانش نباش، خب.
‫برو توی اتاقت، ‫سرت رو بذار روی بالشتت
‫و به چیزی فکر کن که ‫مشتاق دیدنش هستی.»
‫پس همین کار رو کردم.
‫صبح روز بعد بیدار شدم، ‫و اون گفتش «سلام،
‫امروز با دوچرخه مدرسه نمی ری. ‫با ماشین می رسونمت.»
‫منم میگم، «خیلی خب،»
‫و توی راه مدرسه، ‫اون کل کتاب رو برام توضیح میده،
‫مثل یه داستان موقع خوابی چیزی.
‫چون اون کل شب رو بیدار موند، ‫کل شب رو بیدار موند.
‫کل اون کتاب رو خوند.
‫چون نمی خواست که پسر کوچولوش ‫سر یه امتحان مسخره احمقانه استرس بگیره.
‫و من آخرش ۱۹ شدم.
‫ترکوندم.
‫اون بابای خوبی بود.
‫و فکر نکنم که خودش این رو می دونست.
‫فکر کنم اگر که خبر داشت ‫چقدر استعداد خوبی...
‫...توی چیزایی داشت که واقعا براش مهم نبود ‫که خوب باشه، اون...
‫...فکر نکنم اون کاری رو می کردش که کرد.
‫و ای کاش بهش می گفتم.
‫ای کاش بیشتر بهش می گفتم.
‫خیلی از دستش شاکی بودم.
‫چون همیشه سر کار می رفت
‫و فقط با دوستاش بیرون می رفت
‫و بعدش مُرد.
‫و همون موقع و همونجا فهمیدم که ‫هیچوقت اجازه نمیدم کسی از کنارم رد بشه...
‫...بدون اینکه من بفهمم ‫که دارن از درون زجر می کشن، متوجهی.
‫چون زندگی، سخته.
‫واقعا سخته.
‫ممنون، تد.
‫متاسفم، ربکا، ولی...
‫من به اندازه تو قوی نیستم.
‫خیلی می ترسیدم که برای همیشه ترکش کنم.
‫فکر کردی من نمی ترسیدم که روپرت رو ترک کنم؟
‫وحشت زده بودم.
‫و به حق هم وحشت کرده بودم، چون در جریان باش
‫تنها بودن حسابی وحشتناکه.
‫ولی لازم بود.
‫چون در واقع حس نسبتا خوبی داد.
‫خب، خوشحالم که اینو می شنوم.
‫در ثانی، روپرت یه عوضی حق به جانب بود.
‫پس چرا همیشه انقدر باهاش خوبی؟
‫چونکه عزیز دلم، ‫بهترین راه سر و کله زدن با اینجور آدما...
‫...اینه که مطمئن بشن ‫دستشون بهت نمی رسه.
‫به هر حال، وقتی که همه حرفا زده میشه،
‫چی مهمتره؟ ‫اینکه دوست داشته بشی یا حق باهات باشه؟
‫وقتی که ترکش کردی خیلی بهت افتخار کردم.
‫می دونستی که لایق آدم بهتری هستی.
‫می دونم که خودم گذشته تلخی دارم،
‫ولی وقتی که یه چیزی رو دوست دارم، ‫برای همیشه دوستش دارم.
‫و من پدرت رو دوست داشتم.
‫با اینکه اونجوری باهات رفتار کرد؟
‫آره.
‫اون آدم بی عیب و نقصی نبود. ‫نیاز نداشتم که همچین آدمی باشه.
‫همیشه برگشت.
‫می دونی، راستش خوشحالم که می شنوم ‫که ازم متنفری.
‫تمام این سال ها، ‫فکر می کردم حسی بهم نداری.
‫هر وقت که بگی ‫خشمت رو به بی تفاوتیت ترجیح میدم.
‫وقتشه.
‫و ممنون که صداتون رو پایین نگه داشتین.
‫یالا، بریم.
‫پدر ما...
‫...که در آسمانی، نام تو مقدس باد.
‫«پروردگار شبان من است.
‫متشکرم.
‫خب، معمولا باید دروغ بگم که...
‫...چقدر خوب مرحوم رو می شناختم.
‫ولی توی این مورد، ‫من پُل رو خیلی خوب می شناختم.
‫هر آخر هفته به کلیسا میومد،
‫درست اونجا می نشست،
‫به تک تک کلماتی توجه می کرد...
‫...که موقع بازی ریچموند ‫داشت با گوشیش گوش می کرد.
‫- ولی من هیچوقت احساس نیاز نکردم... ‫- یا مادر عیسی مسیح...
‫...تا سر این مسئله به پُل غر بزنم.
‫- این نشونه ای از علاقه اون بود... ‫- وای، خدای من.
‫...که نسبت به ورزش محبوبش
‫و تعهدی که به تیمش داشت بود.
‫اونا همون علاقه و تعهدی هستن...
‫...که هم به عنوان یک شوهر ‫و یک پدر...
‫...نسبت به خانواده خودش هم نشون داد.
‫و حالا مدحی از دختر پُل، ربکا رو می شنویم.
‫خداحافظ.
‫واقعا نمی دونم که چی بگم.
‫پدر من...
‫آدم...
‫ما با عشق غریبه نیستیم.
‫تو قواعد رو بلدی...
‫منم بلدم
‫تعهد کامل چیزیه که بهش فکر می کنم
‫اینو از یه آدم دیگه نمی شنوی
‫من...
‫فقط می خوام بهت بگم که ‫چه حسی دارم
‫سعی دارم کاری کنم متوجه بشی
‫هیچوقت ازت دست نمی کشم
‫هیچوقت ناامیدت نمی کنم
‫هیچوقت نمی ذارم برم
‫و پشتت رو خالی کنم
‫هیچوقت کاری نمی کنم گریه کنی
‫هیچوقت خداحافظی...
‫هیچوقت خداحافظی نمی کنم
‫هیچوقت دروغ نمی گم و اذیتت نمی کنم
‫هیچوقت ازت دست نمی کشم
‫هیچوقت ناامیدت نمی کنم
‫هیچوقت نمی ذارم برم ‫و پشتت رو خالی کنم
‫هیچوقت خداحافظی نمی کنم
‫هیچوقت دروغ نمی گم و اذیتت نمی کنم
‫هیچوقت ازت، هیچوقت ازت...
‫...ازت دست نمی کشم
‫هیچوقت ازت، هیچوقت ازت...
‫...ازت دست نمی کشم
‫متشکرم
‫روپرت، خیلی ممنون که اومدی.
‫بابا خیلی خوشحال میشد که ببینه اینجایی.
‫می خوای یه سر تا خونه بیای، روپی؟
‫خونه مهمون داریم.
‫و می دونم که اگه دعوتت نکنم ‫ربکا ازم متنفر میشه.
‫ممنون، از جفتتون.
‫خب، متاسفانه باید بریم.
‫وقت چرت زدنه.
‫برای تو یا بچه؟ داشتی!
‫آره، در واقع برای مادر و بچه.
‫آره، اون توی گهواره نمی خوابه ‫مگه اینکه من اونجا کنارش باشم.
‫- نمی خوابه؟ ‫- چقدر ناز.
‫مراقب خودتون باشید.
‫ربکا، می خواستم که بگم.
‫بکس رو راضی کردم تا ‫بیخیال سهامش توی ریچموند بشه.
‫منظورم اینه که، ‫این روزا وقتی برای فوتبال نیست.
‫پس خوشحال میشم که داشته باشی شون.
‫مثل هدیه خاکسپاری؟
‫به نظرم خیلی کار بافکری کردی، روپی.
‫آره، آره. خیلی ممنون، روپرت.
‫فکر کنم باید از سم جدا بشم.
‫- چی؟ ‫- چرا؟
‫- مسئله تفاوت سنی که نیست، هست؟ ‫- نه، من...
‫حتی مطمئن نیستم که...
‫- وایستا، نگران مطبوعاتی؟ ‫- شاید.
‫می دونم.
‫داستانش خیلی پیچیده میشه.
‫بعدش برات دردسر میشه.
‫آره، خودشه.
‫مطمئن شو که داخلش هوا باشه.
‫بحثش که شد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من و بیلی داشتیم میومدیم اینجا...
‫- باشه. ‫- ...تا درباره ۱۹۶۶ صحبت کنیم.
‫حالت چطوره؟
‫اوناهاش.
‫خیلی خب، برام آرزوی موفقیت کن.
‫از پسش برمیای.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫ولی با آرامش جلو برو، خب؟
‫وای، خدا. داره لبخند می زنه. ‫متنفرم اینجوری ببینمش.
‫ربکا، تشکر فراوان. ‫دوباره می تونم انگشتای پام رو حس کنم.
‫خیلی خوشحالم که سایز پامون یکیه.
‫خوبه. منم خوشحالم.
‫اونا باشه واسه تو.
‫سخاوت تو حد و مرز نداره.
‫سلام، جیمی. نوشیدنی می خوای؟
‫راستش نمی دونم از کجا شروع کنم.
‫یه کم گیج شدم.
‫می خوای با یه نوشیدنی شروع کنی؟
‫نه، ممنون. گوش کن، کیلی.
‫می دونم که با روی هستی ‫و خوشبختی.
‫ولی امروز باعث شد که متوجه بشم ‫اگر که نگم از خودم بیزار میشم...
‫من فقط به ریچموند برنگشتم تا ‫از بابام دور بشم.
‫به خاطر تو هم برگشتم.
‫بالاخره فکر می کنم که دارم ‫بهترین نسخه خودم میشم.
‫اون نوع آدمی که همیشه می دونستی ‫من می تونم اون آدم باشم.
‫و می دونم که این کار ‫یه کار دیوونگی و داغونیه، ولی...
‫دوستت دارم، کیلی.
‫ببخشید.
‫آهای.
‫گوش کن، امروز یه عوضی بود، ‫شوخی های مسخره می کردم.
‫مسئله اینه که مرگ باعث میشه معذب بشم
‫چون وقتی که بابابزرگم مُرد
‫واسه یه سال کامل ‫هر شب دعا می کردم...
‫...که بتونم یه بار باهاش صحبت کنم، ‫یا فقط یه بار دیگه ببینمش...
‫..انگار که اوبی-وان کِنوبی یا از این چیزاس. ‫(اشاره به کاراکتر جنگ ستارگان)
‫و هیچی گیرم نیومد.
‫ولی باعث شد که متوجه بشم،
‫ما فقط این یه زندگی رو داریم،
‫و نمی خوام یه لحظه اون رو حروم کنم.
‫دوستت دارم، کیلی.
‫ببخشید.
‫تو خیلی مهربون و با محبتی...
‫و... عاقل هم هستی.
‫- ولی... ‫- وای، نه.
‫از ولی های مهم متنفرم، و نمی تونم دروغ بگم.
‫این مسئله هستش که...
‫یه چیزی که نمی تونم ازش بگذرم.
‫اون چیه؟
‫تو معرکه ای.
‫چرا این چیز بدیه؟
‫چون واقعا می تونی بهم آسیب بزنی.
‫ولی تو هم می تونی به من آسیب بزنی.
‫خب، این تو رو نمی ترسونه؟
‫نه.
‫- تو رو می ترسونه؟ ‫- آره.
‫و فکر کنم باید دلیلش رو بفهمم
‫خودم به تنهایی.
‫متوجهم.
‫تا هر وقت می خوای وقت داری.
‫مشکلی نیست.
‫ممنون.
‫ولی، ربکا، ‫یه چیزی هست که باید بهت هشدار بدم.
‫چیه؟
‫من فقط معرکه تر میشم.
‫می دونم.
‫تسلیت می گم، خانما.
‫نگو، تد.
‫تو که اونو نکشتی، کشتی؟
‫مامان.
‫خب، ببخشید که امروز دیر کردم. ‫واسه دیر کردنم چطوره؟
‫آره، همه چی مرتبه؟
‫همه چی؟ نه بابا. نه.
‫ولی من؟ آره، من خوبم.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫و هی، می دونم که فقط یه بار ‫آقای ولتون رو دیدم،
‫ولی خب، ‫این واقعیت که یکی توی سن اون...
‫...می تونه همه حرکات رقص سکانس معروف ‫و قدیمی اُ کانر توی آواز در باران رو بره،
‫کلی واسه پیر شدن بهم امید داد، ‫متوجهی.
‫پل عاشق دو چیز بود.
‫توجه و اینکه کاری کنه اون بخنده.
‫می دونی، اونو فراموش کرده بود. ‫ممنون، تد.
‫خب، شب بخیر.
‫بریم؟
‫فلورنس مثل پرنده های زخمیه، ‫مگه نه؟
‫بیا از این طرف بریم.
‫آره، همینطوره.
‫اونا عالین، داداش.
‫تو و سم موقتی از هم جدا میشین؟
‫از کجا خبر داری؟
‫من مادرتم، همه چی رو می دونم.
‫در ضمن، ‫دیدم که با ناراحتی از کمد بیرون اومد.
‫درسته.
‫نوشیدنی، لطفا.
‫یالا بریم.
‫نگاه کن. مثل یه پسر کوچولو افتادی.
‫خب، تو موهام رو کوتاه کردی.
‫آره، همیشه دلم یه پسر می خواست.
‫- دیگه اینجا چی داریم؟ ‫- ببین موهام چقدر بلند بوده.
‫استخون گونه خودت رو ببین. خدای من.
‫چرا توی لگن نشستم؟
‫نه، تو اون رو استخر خودت کردی.
‫تمام بچه های محله استخر داشتن،
‫فقط به هوای لگن تو میومدن ‫تا توی اون شنا کنن.
‫- لگن خوبیه. ‫- آره.
‫- هنوزم دختر کوچولوی منی. ‫- وای، مادر.
‫تو دختر کوچولوی منی.
‫فکر کنم شیفته ریک استلی شده بودی مادر.
‫خب، شاید شده بودم. ‫ولی اون خودش نیست، هستش؟
‫آره، البته که خودشه.
‫نه، فکر می کردم که سیاهپوست باشه.
‫اون ریک استلیه؟
‫آره.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»