‫«آنچه گذشت...»
‫همه‌چی واقعیه. ‫این اتفاقات دارن رخ می‌دن.
‫اومدن! دارن بین ما راه می‌رن!
‫این فعالیت‌های شهابی یعنی ‫یه مهمون خوب دیگه تو راهه.
‫همه یه قلپ از این می‌خورن،
‫- بعد از خط رد می‌شن؟ ‫- آره.
‫[شیشه رو سمتم هل بدید.]
‫نمی‌دیم!
‫نمی‌دیم.
‫- وایستا، وایستا! ‫- نه!
‫مهمون خوب و بد داریم.
‫وقتی یه مهمون خوب می‌رسه، ‫یه بدجنسش هم دنبالش میاد.
‫یا خدا!
‫آهنگ‌های فلیت‌وود مک، ‫نوشیدنی خنک و مهمونی.
‫از اون مهمونی‌هایی ‫که دیگه براش پیر شدیم.
‫تقریبا چند سال اول ‫زندگی مشترکمون اینطوری گذشت.
‫فکر نمی‌کردم تا ابد بتونم ‫کسی رو بیشتر از ویلیام دوست داشته باشم.
‫تا اینکه جیمز پیداش شد.
‫یه نگاه بهش انداختم و گفتم...
‫حاضرم واسه این مرد، ‫از صخره‌ها بالا برم...
‫از دل اقیانوس شنا کنم ‫و با هیولاها بجنگم.
‫بعد از اینکه ویلیام فوت شد، ‫فکر کردم نیمی از دلم مرده.
‫نصف دیگه دلم برای جیمز مونده بود،
‫ولی بعدش همین.
‫کاشف به عمل اومد عشق هم مثل ‫خیلی از چیزهای دیگه، از اختیار آدم خارجه.
‫بعدش تو پیدات شد، ‫مرل کوچولو اومد،
‫آرلو هم که زود به دنیا اومد.
‫توی هفته سی و یکم اومد.
‫پاش بیفتم جونم هم براشون می‌دم.
‫آره، می‌دونم.
‫انگار خونریزیت قطع شد.
‫ولی الان کجان؟ حالشون خوبه؟
‫فقط می‌خوام با چشم‌های خودم ‫ببینم که حالشون خوبه.
‫می‌خوام بغلشون کنم ‫و بگم چقدر دوستشون دارم.
‫می‌خوام مواظبشون باشم. ‫دارم هذیون می‌گم.
‫اشکالی نداره.
‫من کشتمش.
‫این هم اشکالی نداره.
‫آره، تو شوک رفتی.
‫دست‌هات دیگه نمی‌لرزن.
‫- عه. ‫- احتمالا تاثیر آدرنالین باشه.
‫چه حیف که قراره اثرش بپره.
‫فعلا که جایی نمی‌ری.
‫ولی بچه‌ها چی؟
‫من و دونالد دنبالشون می‌گردیم.
‫- ما هم بعد شما میایم. ‫- باشه.
‫عه، برگشتن.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫نمی‌خواستم بزنمش. ‫مک‌ناب سمتمون تفنگ گرفته بود،
‫وگرنه عمدا به هیچ‌کس آسیب نمی‌زدم...
‫نه آدم، نه حیوان...
‫- من که می‌شناسمت عزیزم. ‫- حتی دلم نمیاد مورچه بکشم.
‫داشتی از خودت دفاع می‌کردی.
‫با مرل و آرلو.
‫کار خوبی کردی عزیزم، خب؟
‫از دوست‌هات محافظت کردی.
‫فقط می‌خواستم کمک کنم ‫که مایع رو بگیرن.
‫ولی مک‌ناب یه ماسک ترسناک گذاشته بود. ‫بهمون حمله کرد.
‫مایع از دستم افتاد.
‫منظورت از مایع چیه؟
‫قاصد بهمون راهی نشون داده بود ‫که بتونیم خارج بشیم.
‫یه مایع رنگین‌کمونی نشون داد. ‫می‌گفت که سمیه.
‫ولی اگه کمی ازش بخوریم، ‫می‌تونیم از خط رد بشیم.
‫- خودش گفت عین... آب خوردن. ‫- یعنی بلایی سر آدم نمیاد؟
‫نه. هیچ بلایی سرش نمیاد.
‫یه خرده ازش تو شیشه داشتیم. ‫ولی همون موقع صدای ماشین شنیدیم.
‫صدای مک‌ناب بود. ‫اون‌طرف خط پارک کرد.
‫اما وقتی مایع رو دید، ‫با عجله سمتمون اومد،
‫از خط رد شد و شیشه رو شکوند.
‫ولی فکر کنم هنوز ‫کمی ازش مونده باشه.
‫نشونم بده ماشین مک‌ناب کجا بود.
‫مرل، سرنگ سه میلی‌متری ‫و روپی‌واکائین رو بردار.
‫سوزن‌گیر و پنس هم بی‌زحمت بیار.
‫می‌خوام نزدیکم باشه، ولی نه اینقدر.
‫- می‌شه...؟ ‫- آره، آره. حله.
‫بیا اینجا رفیق. بریم.
‫وای! خیلی‌خب.
‫مواظب باش.
‫می‌ذارمت اینجا، خب؟
‫ببین...
‫مطمئنی حالت خوبه آرلو؟
‫خوبم بابا.
‫بیا بغلم.
‫قاصد می‌خواد مامان بدونه...
‫- کی؟ ‫- قاصد.
‫قاصد چی می‌خواد؟
‫قاصد می‌گه مک‌ناب خوبه.
‫اون یکی، یعنی آدمکش، موجود بدیه.
‫قاصد و آدمکش، فهمیدم.
‫آفرین پسر.
‫خودت چی؟ خوبی؟
‫خوبم.
‫حتما یه سر به مامانت بزن.
‫چرا؟ چی شد؟
‫عه... ‫دونالد، می‌شه...؟
‫آره، در جریان می‌ذارمت. ‫بیا بریم دوک.
‫- بیا. ‫- خیلی‌خب...
‫- بیا دوک. بریم. ‫- مطمئنی چیزی نمی‌خوای؟
‫مرل؟
‫نه، راحتم.
‫خیلی‌خب.
‫یعنی می‌گین حالا که اولسن مرده...
‫به این معنی نیست که خطر رفع شده؟
‫البته چرا، اون پسره تراویس که اینطوری گفت.
‫اون یکی مهمونه، همون آدمکش، ‫می‌تونه وارد جلد یکی دیگه شده باشه.
‫باورم نمی‌شه!
‫آره...
‫- خب... ‫- چیه؟
‫من و تو وارد اینجا شدیم،
‫بعدش والریا...
‫وایستا، وایستا ببینم. ‫یعنی هیچ‌کدوم شما شاهدش نبودین؟
‫همین رو می‌گم دیگه.
‫مامانت گفت خودش رو آزاد کرد،
‫- دنبالش افتاد... ‫- خب؟
‫اولش گفتم شاید از شدت جنون ‫چنین تصوری بهش دست داده،
‫مثل کلی مورد دیگه،
‫ولی خودت بگو به نظر میاد ‫توی لحظه‌ی شلیک،
‫از جاش بلند شده باشه؟
‫هنوز دستش بسته بود.
‫- دقیقا. ‫- گندش بزنن.
‫یعنی اینکه...
‫یعنی تو برو به مگی بگو، ‫من هم می‌رم مامانم رو ببینم.
‫بیا.
‫بهتره ندونی.
‫من هم نمی‌خوام بهت بگم.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی یه چیزی این بیرونه.
‫یه چیزی که...
‫یعنی وقتی رسیدیم مرده بودن.
‫وای خدا...
‫یعنی هیچ‌کس قرار نیست بیاد.
‫ولی خودت خوبی؟
‫نه، نیستم.
‫جیمز چطور؟ اون که...
‫- منظورت چیه؟ ‫- آخه تو...
‫خودت...
‫گفتی مرده بودن.
‫ولی صورتش...
‫آره، تا حدی کار من بود.
‫تموم شد. بی‌خیالش شدم.
‫خیلی‌خب...
‫شاید از حرفم... ‫برداشت اشتباهی کنی.
‫ولی مسئله تو نبودی.
‫مسئله جیمز هم نبود.
‫ایراد خودم بود. ‫این خلاء رو حس می‌کردم.
‫از خودم بود.
‫پشیمونم که راستش رو نگفتم،
‫پشیمونم که اذیتت کردم،
‫اگه دیگه نتونی حرفم رو باور کنی،
‫واقعا از این بابت هم حسرت می‌خورم...
‫اصلا چنین قصدی نداشتم.
‫پس قصدت چی بود؟
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- نه، آخه چرا...
‫مامان؟ بابا؟
‫نیکولاس.
‫بگیر.
‫- روبن؟ ‫- بابا؟
‫- بگیر، باید... ‫- گفتم لازم نیست.
‫چیزی نیست. ‫می... می‌تونم کمکت کنم.
‫نگاه کنین.
‫برو پشتم. آروم.
‫آروم.
‫خیلی آروم.
‫- نیکولاس؟ باید تیراندازی کنی. ‫- بله؟
‫- چی؟ ‫- تفنگ رو آماده کن. زود باش.
‫- فقط مایع رو می‌خواد. ‫- عزیزم، ما هم اون مایع رو می‌خوایم.
‫باید بزنیش نیکولاس. ‫زود باش، بزنش!
‫یا خدا.
‫پس راست بود.
‫تموم شده.
‫خدا لعنتش کنه.
‫چیزی نمونده بود.
‫[شهاب‌سنگ‌ها: پیام‌رسان‌هایی از فضا]
‫حالت خوبه؟
‫آها.
‫قاصد بهم اعتماد داره. ‫من هم بهش اعتماد دارم.
‫مرل می‌گه قاصد ماموریتی داره.
‫درسته؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫ماموریتش چیه؟
‫می‌خواد ماشین رو پیدا کنه.
‫سمتش بره.
‫من هم باید خیلی ساکت باشم.
‫چرا؟
‫تا بیدارشون نکنم.
‫کی رو بیدار نکنی؟
‫همه‌شون خوابیدن. قایم شدن.
‫بقیه آدمکش‌ها رو می‌گم.
‫یعنی توی... آدم‌ها قایم شدن؟
‫آم...
‫صحیح.
‫خیلی‌خب، آم...
‫این ماشین که می‌گی. ‫وقتی بهش برسی چی می‌شه؟
‫من کلید فعال‌سازیشم.
‫وقتی روشنش کنی چی می‌شه؟
‫آماده می‌شیم.
‫واسه چی آماده می‌شیم؟
‫تهاجم.
‫وایستا.
‫مامان؟
‫تو خونه نیست.
‫چیکار می‌کنی؟
‫مشکل داریم.
‫مسئله یه آدمکش نیست. ‫چند تا ازش وجود داره.
‫شاید چند صد تا.
‫همه‌شون خوابیدن، ‫منتظرن بیدار بشن.
‫مهمونی که توی جلد پسرته، ‫شاید تنها امیدمون برای...
‫نجاتت از این تهاجم باشه.
‫واسه همین باید باهام بیاد.
‫لطفا تفنگ رو بیار پایین. ‫خواهش کردم.
‫به جز خودم و این پسره، ‫نمی‌دونم به کی باید اعتماد کنم.
‫یعنی به کسی که الان ‫نجاتت هم اعتماد نداری؟
‫مک‌ناب! آهای!
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- برو عقب!
‫بیا صحبت کنیم.
‫وقت نداریم.
‫جریان مهمون‌ها رو می‌دونم.
‫تراویس همه‌چی رو بهم گفته.
‫تراویس؟
‫تراویس مرده.
‫اولسن هم همینطور.
‫کارش همینه!
‫همه‌چی رو نابود می‌کنه و می‌کشه!
‫ول‌کن نیست. بی‌خیال نمی‌شه.
‫نمی‌ذارم آرلو رو ببری. ‫آخه نمی‌تونم بذارم.
‫اینجا قاتل داریم! ممکنه هر کدومتون باشین! ‫این قاتل دنبال پسرته.
‫باشه، باشه! ولی شاید واسه بردن قاصد، ‫لازم نباشه حتما آرلو رو ببری.
‫قاصد تو جلد من می‌ره. ‫می‌تونی من رو ببری.
‫نه، هیچ‌کس باهاش نمی‌ره.
‫- خفه شو! بسه! ‫- باشه، تو رو خدا...
‫بس کن، بس کن!
‫آخ!
‫زود باش! برین، برین، برین.
‫وای خدا.
‫گندش بزنن.
‫چیزیت نشد. چیزی نیست.
‫رفت.
‫پیشت می‌مونم.
‫نه، کسی اینجا نیست.
‫می‌ریم تو اتاق آرلو.
‫- بابا. ‫- بله؟
‫تو هم بیا.
‫- نمی‌تونم عزیزم... ‫- ولی مک‌ناب که...
‫آره، هنوز داره آزاد می‌گرده. ‫می‌دونم، ولی...
‫باید مامان بزرگ رو پیدا کنیم.
‫چون فکر می‌کنی خودش نیست؟
‫همونطور که آرلو قاصده، ‫به نظرت اون هم آدمکشه.
‫درسته.
‫واقعا به نظرت بهمون صدمه می‌زنه؟
‫آره.
‫مرل، بیا.
‫ببین مر، من رو نگاه کن.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫مطمئنی می‌خوای بیای؟
‫خودم که دلم نیست.
‫صدای چی بود؟
‫وایستا...
‫- ای گنـ... ‫- عه، تویی.
‫- شما کجا بودین؟ ‫- دنبال راه خروج بودیم.
‫- مک‌ناب فرار کرد. ‫- چی؟ مگه صدمه ندیده بود؟
‫چه صدمه دیده باشه، چه ندیده باشه، ‫الان آزاد شده.
‫آره، مامان من هم اون بیرونه.
‫یعنی چی؟ چی شد؟
‫اصلا نمی‌دونم از کجاش شروع کنم.
‫قاصد...
‫اگه واقعا می‌تونی از بدن آرلو ‫خارج بشی و تو جلد یکی دیگه بری،
‫بیا من رو ببر.
‫نه.
‫چرا نه؟
‫چون اگه قاصد تو جلد من باشه، ‫می‌تونی ازمون محافظت کنی.
‫تو و بابا و مرل.
‫ولی اگه قاصد توی جلد تو باشه، ‫من نمی‌تونم مواظبت باشم.
‫باشه، ولی حتما یه راه دیگه هست.
‫بچه‌ها، منم.
‫نیکولاسم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بیا تو.
‫مامان و بابام گفتن بیام اینجا.
‫الن واقعا...
‫آره.
‫آخرین کسی بود که فکر می‌کردم...
‫آره، می‌دونم.
‫- کاش می‌شد یه جوری کمک کرد. ‫- واقعا...
‫شاید بشه.
‫روبن، آروم باش.
‫خواهش کردم.
‫ببین...
‫نمی‌خوام اینجا تنها باشم.
‫تکون نخور.
‫انگار جواب‌های زیادی توشه.
‫اکثرا گیج‌کننده است،
‫ولی بعضی چیزهاش ‫با عقل جور در میاد.
‫هیس...
‫- در رو پشت سرم قفل کنین. ‫- مامان؟
‫مرل.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب...
‫سلام.
‫سلام دوک.
‫فکر نکنم مشکل از من باشه.
‫یعنی دیگه نیست.
‫نمی‌دونم کجا رفت،
‫ولی تو سرم نیست.
‫صداش رو نمی‌شنوم.
‫یا شاید هنوز تو سرمه... ‫ولی قایم شده.
‫یا... ای خدا.
‫شاید بدون اینکه خودم بفهمم، ‫الان دارم دروغ می‌گم،
‫ولی واقعا هیچی نمی‌دونم.
‫می‌خوایم همینطوری بذاریم ‫دست مامان بزرگ بسته بمونه؟
‫- شاید هنوز تو جلد الن باشه. ‫- یا هر کدوم از خودمون. می‌ری تو آشپزخونه؟
‫وقتی تو و روبن جدا بودین، ‫احیانا شما...
‫نباید وقتی دنبال الن بودیم، ‫از هم جدا می‌شدیم.
‫ببینید، به نظرم لب کلام همینه.
‫فعلا هیچی معلوم نیست.
‫جز اینکه آدمکش اینجاست ‫و احتمالا تو جلد یکی از ما باشه.
‫خونه ناوارو چی؟
‫تو خونه ناوارو چیزی نبود.
‫چرت نگو جیمز.
‫اصلا واسه همین اینجا گیر افتادیم.
‫نمی‌شه نابودش کرد، خب؟ ‫بهتون گفته بودم.
‫- ما که حتی سعی نکردیم. ‫- روبن، داشت تو رو می‌کشت.
‫- داری... ‫- چیکار داری می‌کنی؟
‫فعلا هیچی مشخص نیست، ‫اگه اینطوری باشه باید دست همه رو بست...
‫- عه، عه، عه، عه! ‫- آخ...
‫واقعا نمی‌تونیم به هم اعتماد کنیم، مگه نه؟
‫عالی شد. نه تنها بالاخونه رو ‫کاملا اجاره داده بودیم،
‫حالا بالاخونه رو بیشتر از قبل ‫اجاره دادیم رفت.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- یه راه خروج پیدا کنیم.
‫- راه خروج نداریم. ‫- هیچ‌جوره هم نمی‌شه فهمید...
‫توی جلد کدوممونه، نه؟
‫نه. تراویس گفت نمی‌شه.
‫طفلکی بیچاره.
‫- اولسن چی؟ ‫- کار اون نبود. کار آدمکش بود.
‫مک‌ناب چی؟ ‫اون که هنوز اون بیرونه.
‫آره، واسه همین باید نگهبانی بدیم،
‫هیچ‌کس تا وقتی لازم نباشه، ‫از اینجا خارج نمی‌شه.
‫تا حد امکان گروهی پیش هم می‌مونیم.
‫آرلو اوسه امنیتش باید یه جای دیگه بمونه.
‫- آره. ‫- هیچ‌کس اجازه نداره وارد اتاقش بشه.
‫به جز مرل و نیکولاس.
‫موقع اون اتفاقات اینجا نبودن.
‫باورم نمی‌شه می‌خوایم ‫با اون موجودی که توی...
‫جلد یکیمون رفته، ‫همین‌جا دست روی دست بذاریم.
‫یه جوری وانمود می‌کنیم انگار ‫آدمکش همین الان توی این اتاق نیست،
‫و متوجه نقشه‌مون نشده.
‫من دست روی دست نمی‌ذارم ‫تا اون بی‌همه‌چیز...
‫یهو به سیم آخر بزنه...
‫و ما هم امیدوار باشیم ‫که یکی از ما دیوانه بشه.
‫بچه‌ها، گوش کنین.
‫وایستین، جلوتر نیاین.
‫ببینید، راه خروج که پیدا نکردیم،
‫ولی اینجا نوشته ‫اگه بتونیم بفهمیم توی جلد کیه،
‫یه راه وجود داره که بشه ‫آدمکش رو از جلدش بیرون کرد.
‫چطوری؟
‫باید غرقش کنیم.