‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫مزودورهای شینیگامی چهار نفر نیستن، ‫بلکه پنج نفر هستن.
‫پس کجاس...
‫نگو که...
‫چیکار می‌کنی؟ ‫زودباش، بریم پیش رئیس.
‫ما روی چهار مزدور حساب کرده بودیم ‫ولی الان رئیس‌شونم قدرت ایجاد توهم داره.
‫اگه قبل پیوستن رئیس‌شون به اینا ‫نتونم به جسم خودم برگردم...
‫بیاین روباه نه دم و دوستاش رو ‫خودمون بگیریم.
‫چی؟ چرا؟
‫اونا اوشیچبو رو کشتن و منو زخمی کردن.
‫و ما فقط یکی از گنج‌ها رو داریم.
‫رئیس بفهمه چی میگه؟
‫وقتی رئیس عصبانی میشه، من می‌ترسم.
‫جمع بشید.
‫از الان به بعد، شما...
‫صبر کن. سنگ نگهبان کجاست؟
‫[فصل دوم: قسمت یازدهم]
‫گفتی بهت حمله کردن. ‫اونم بهشون دادی؟
‫منم که باید اینو بپرسم. ‫با سنگ نگهبان من چیکار کردین، هان؟
‫چیه؟ مگه خنگ اونی نیست که ‫ازش دزدی شده؟
‫کار تو بود، مگه نه؟
‫- بدش من. ‫- چیه؟
‫گنج منو بده.
‫خودت گفتی اول باید مزدورها رو بگیریم!
‫- کجا قایمش کردی؟ ردش کن بیاد! ‫- خدای من، مال خودمه!
‫- نه، مال منه. ‫- ردش کن بیاد.
‫کی بهت اجازه داد منو بگردی؟
‫پس چرا دارن باهمدیگه دعوا می‌کنن؟
‫چه اهمیتی داره؟ ‫نیودو ترتیب روباه رو میده.
‫تو ترتیب دختره رو بده ‫و منم کار اون مَرد رو تموم می‌کنم.
‫گفتم که، مال خودمه.
‫اومدن.
‫این چی بود؟
‫- رقیب تو منم. ‫- پس بیا جلو.
‫یه رقیب خوب دیگه داریم ولی ‫من قرار نیست شکست‌ بخورم.
‫یوکی اوننا، از قبل می‌دونستم ‫چه مهارت‌هایی داری.
‫منم اون بدن رو می‌خوام.
‫لعنتی!
‫توی...
‫چیه؟ چیه؟
‫- ای احمق! منم، نیودو! ‫- نیودو پیش ماست.
‫- اون یارو روباه نه دمه! ‫-ای دروغگو! منو احمق فرض کردی؟!
‫خدایا، واقعا که احمقی.
‫یون، بهش حمله کن.
‫نه!
‫یخ ببند!
‫یون!
‫چرا تو...
‫من لی یون نیستم. ‫من نیودو از اعضای مزدوران شینیگامی هستم.
‫مرسی. می‌تونین برین.
‫بیا.
‫پس چرا بیدار نمیشه؟
‫ارباب لی رانگ، خودتونم بخورین.
‫شمام بدجور زخمی شدین.
‫- من نیازی ندارم. ‫- لطفا بخورش. خواهش می‌کنم.
‫باید بخاطر خانم رئیس هم که شده زنده بمونی.
‫من و کو شین‌جو برای نجات شما ‫خودمون رو به خطر انداختیم.
‫پس لعنتی! فقط بخور بره.
‫خدای من.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بیدار شو.
‫پس تو طرف ما هستی؟
‫- لعنتی، لازمه حرفمو تکرار کنم؟ ‫- چی؟ پس نیودو درواقع توی جلد روباه بود؟
‫آره، من نیودو هستم.
‫هونگ‌جو، مویونگ. ‫لطفا یکم دیگه تحمل کنین.
‫سه به یک شدیم. ‫ردش کن بیاد.
‫خیلی قویه.
‫بیاین جلو.
‫یخ بشو.
‫گرفتمت.
‫ازت بیزارم.
‫داخل ریه‌های تو یکی رو هم منجمد می‌کنم.
‫پیداش کردم.
‫چطور جرئت کردی به یوکی صدمه بزنی.
‫اون عوضی...یخ منو ذوب کرد.
‫- مهارتت رو ازدست دادی؟ ‫- امکان نداره.
‫نه، آب شو.
‫یکم طول می‌کشه. ‫بدنم بخاطر سمّ آسیب دیده.
‫لعنتی.
‫پس این یارو آتش رو کنترل می‌کنه؟ ‫خدایا، این مهارت رو هم می‌خوام.
‫برای همین یخ من روش جواب نداد. ‫نیودو! بدنت رو باهاش عوض کن.
‫لعنتی.
‫قبل تعویض، بهتره این بدن رو نابود کنیم.
‫لعنتی، حیف شد.
‫لعنت بهت.
‫عجله کن. سریع‌تر آبش کن.
‫نه، نه.
‫الان وقتشه!
‫لعنتی. چطور شد!
‫به بدن خودم برگشتم.
‫اوگاما، دوباره امتحان می‌کنیم. ‫محکم نگه‌دار.
‫لطفا تکون بخورین.
‫یون!
‫اوه، نه. نیودو...نیودو...
‫ولم کن.
‫- مویونگ! ‫- من خوبم.
‫- بیدار شدی؟ ‫- من نمردم، نه؟
‫چیزی نمونده بود، ولی زنده موندی.
‫بخاطر من زخمی شدی؟
‫- وضعت داغونه. ‫- طوریم نیست.
‫همینکه بیدار شدی، دیگه چیزی مهم نیست.
‫خدای من.
‫خدایا، هر سه‌تامون خرد و خمیر شدیم.
‫ولی بازم برنده شدیم.
‫به هتل برگشتیم.
‫واقعا عجب شبی بود.
‫خدایا. بهتره به میویونگاک بریم ‫و به زخم‌هامون برسیم.
‫صبر کن. اول باید به رانگ سر بزنم.
‫اوه، خدای من.
‫تمام یاچاها رفتن.
‫خدایا، ای عوضی. ‫می‌دونستم ترتیب‌شون رو میده.
‫امروز برای ناهار چی داریم؟
‫- مادام، می‌خوان اینجا رو رزرو کنن. ‫- فعلا این هفته مهمون نمی‌پذیریم.
‫- بگو رئیست رو با چاقو زدن. ‫- خانم، رزرو گروهیه.
‫رزرو گروهی؟ چند نفر هستن؟
‫گروه هستن؟ پس بهتره اونا رو قبول کنیم.
‫اون چئون مویونگ عوضی اینجاست؟
‫خدای من. اونم دلایل خودشو داشت.
‫دلایلش بخوره توی سرش. ‫نزدیک بود بخاطرش بمیریم.
‫من حلش می‌کنم.
‫نذار زنده بمونه.
‫- من که ازش نمی‌گذرم. ‫- باشه.
‫- خدایا، اون کدوم خریه؟ ‫- کی؟
‫همونی که تمام یاچاها رو کشت.
‫یه مزدور دیگه اونجا بود. ‫احتمالا کار خودشه.
‫رئیس مزدوران شینیگامی.
‫- هی، داره ازت خون میاد. ‫- خدای من، اُمیدوارم عفونت نکرده باشه.
‫- رانگ. ‫- بله؟
‫تو چرا سایه نداری؟
‫منظورت چیه؟
‫نور خورشید افتاده روت...
‫بچه‌ها!
‫منو ترسوندی. چیه؟
‫شماها یادتونه چطور به میویونگاک برگشتیم؟
‫- یهویی چت شد؟ ‫- بگو.
‫بعد اینکه کل شب رو باهاشون جنگیدیم، ‫به اتاق 404 برگشتیم و...
‫- هان؟ چطور اینجا برگشتیم؟ ‫- پس چرا هیچی یادمون نیست؟
‫صبر کن. ساکت باشین.
‫- صدا رو می‌شنوین؟ ‫- صدای موسیقیه.
‫چی...اون توی اتاق من چیکار می‌کنه؟
‫- اینجا میویونگاک نیست. ‫- چی؟
‫ما...
‫هنوزم توی اتاق 404 هستیم.
‫اوه، لعنتی.
‫- خدایا. ‫- تو کی هستی؟
‫انجمن هیپنوتیزم.
‫لطفا بیاین بجاش حرف بزنیم! ‫من تک پسر خاندان هستم.
‫من رئیس مزدوردان شینیگامی هستم.
‫اسمم ساتوری هست.
‫از الان، نمی‌تونین یه قدمم از این اتاق بیرون بذارید.
‫تا بالاخره بمیرید.
‫- می‌تونی سعی خودتو بکنی. ‫- قبل اینکار...
‫اون گنج‌ها رو بده من.
‫عوضی ابله، همش منو می‌خندونی.
‫یک، دو، سه.
‫- یون! ‫- عقلتو ازدست دادی؟
‫غافلگیر نشین.
‫چون این یکی از خیلی قبل‌تر افسون شده بود.
‫یک، دو، سه.
‫خدایا، این همه عجله برای چیه؟
‫- یون! ‫- چی...
‫- من چیکار کردم؟ ‫- بیدارت کردم تا یه چیز ویژه نشونت بدم.
‫می‌دونی، دوست دارم همدیگه رو خفه کنین.
‫یک، دو، سه.
‫مویونگ، نکن.
‫هونگ‌جو.
‫نه، نکن! ولش کن!
‫فایده نداره چون اونا رو هم افسون کردم.
‫یک، دو، سه.
‫بچه‌ها، خواهش می‌کنم.
‫الان چه حسی داری؟
‫چه مایوس‌کننده!
‫تو با این مهارت‌هات دو نفر از ما رو کشتی.
‫کافیه.
‫الان که گنج‌ها رو بهت دادم، ‫پس دیگه تمومش کن.
‫چه عالی. ‫خدای کوهستان داره خواهش می‌کنه.
‫ولی حیف شد.
‫تا حالا هیچ موجودی از میدان نبرد من ‫جون سالم بدر نبرده.
‫لطفا بس کن. ‫- داری تسلیم میشی؟
‫نه.
‫هورا.
‫چی داری میگی؟
‫گفتم «هورا».
‫هورا.
‫ای احمق...چی میگی؟ ‫این چه کاریه؟
‫یخ ببند.
‫چه غلطی می‌کنین...
‫شاید ندونی، ولی روباه نه دم هم ‫مهارت‌های مشابهی داره.
‫از الان به بعد، شما...
‫وقتی سه بار «هورا» بگم، ‫نفر جلویی من، دشمن شماست.
‫چیزی نپرسین، بحث نکنین، ‫فقط کارشو تموم کنین.
‫- مویونگ. ‫- هونگ‌جو.
‫دیگه نبینم با خدای کوهستان در بیفتی، کوچولو.
‫از پُشت‌بام بندازینش پایین.
‫خدای من.
‫خوبی؟
‫- هی، خودتونم باهاش بپرین. ‫- چشم، رئیس.
‫چی؟ چئون مویونگ.
‫هی!
‫لعنتی.
‫[چهار روز تا زمان برگشت]
‫آدمای هتل باندو مُردن؟
‫کدوم عوضی جرئت کرد ‫توی هتل من اینکارو بکنه؟
‫عروسی گینکو چی میشه؟
‫عزیزم، وقتی کلی آدم اونجا مُرده، ‫چطور می‌تونیم عروسی بگیریم؟
‫خدای من.
‫من مشکلی باهاش ندارم.
‫اینم یه دلیل بیشتر که نشون بدیم ‫هتل باندو رونق خودشو حفظ کرده.
‫نشون بدیم که ما، خانواده تامارا، توقف ناپذیریم.
‫آفرین بر تو، دختر.
‫فقط باید جلوی خبرنگار‌ها رو بگیریم ‫و از شر اجساد خلاص بشیم.
‫الان بیشتر شبیه دخترم شدی.
‫عروسی من با حضور افراد کلیدی فرمانداری
‫و بدنام‌ترین گروه‌های چوسانی حامی ژاپن برگزار میشه.
‫نگو که می‌خوای عروسی خودت رو هدف قرار بدی؟
‫همه‌شون رو یجا جمع می‌کنم و بووم!
‫می‌فرستیمشون رو هوا.
‫شنیدم شما بهترین کت و شلوارهای ‫گیونگ‌سونگ رو می‌دوزین.
‫الان تعطیل هستیم.
‫نمی‌دونی من کی هستم؟
‫عروس من، گینکو تاوارا، زیاد اینجا میاد.
‫خیلی درباره‌ی شما شنیدم، قربان.
‫یک‌شنبه عروسی ماست، ‫برای همین اومدم کت و شلوارم رو اندازه بگیری.
‫باعث افتخارمه، قربان.
‫گینکو خانم باوقاری نیست؟
‫از چیش بیشتر خوشتون میاد؟
‫درست مثل سایر دخترهای چوسانی، ‫نمی‌ذاره کسی لگدمالش کنه.
‫می‌دونی، دختری که اینقدر زورگو باشه، جذابه.
‫برای همین از چوسان خوشم میاد.
‫یکم بخند.
‫گفتم بخند.
‫شما شعبه چهارم مبارزان داوطلب ‫آزادی گیونگ‌سونگ هستین، نه؟
‫بیشتر پول صندوق جنگ که به منچوری میره ‫از طریق شماست.
‫چرا اینقدر غافلگیر شدی؟
‫از امروز، سه شعبه‌ی دیگه وجود خارجی ندارن.
‫تمام اعضاش تیرباران شدن.
‫ولی...
‫بنظرت چرا این مکان پابرجاست؟
‫- اگه می‌خوای منو بکشی، بکش. ‫- خب...
‫اینطوری که خوش نمی‌گذره، نه؟
‫بخاطر عروسمه.
‫یه ذره هم امید نداشته باش.
‫و بدون که من همه‌چیز رو می‌دونم.
‫واسه کت و شلوارم روت حساب میکنم، ‫عروس حلزون آبی.
‫- خدایا! عجب فیلم مزخرفی بود. ‫- آره.
‫بازم یه 300 سالی از آخرین بیرون رفتن‌مون می‌گذره، نه؟
‫- عزیزم. ‫- بله؟
‫میشه برام یکم «بینگسو» بخری؟
‫- بینگسو؟ ‫- آره.
‫باشه، الان برمی‌گردم.
‫باید برم پیش برادرم.
‫مویونگ! هی، مویونگ!
‫بیدار شو، مویونگ!
‫اینطور فرض می‌گیرم که تو ‫حامی چئون مویونگ بودی.
‫خب، من بودم حامی نمی‌گفتم.
‫لطفا قضیه رو سیاسی نکن. ‫تمام کارهام از روی داد و ستد بود.
‫- فقط کار و کاسبی بود. ‫- خفه شو، قربان.
‫خفه...شرم بر تو. ‫دهنت رو ببند!
‫حتی در دنیای پس از مرگم ‫یه ارشد و زیردستی وجود داره.
‫خب. پس به گمونم برم و به پادشاه مردگان بگم.
‫گزارشمو نده!
‫نیت من خیر بود، باشه؟
‫- خیر بود؟ ‫- دنیا این روزها کشتارگاه شده.
‫پُر شده از جنازه‌ آدمای بی‌گناه، درست میگم؟
‫دنیا کشتارگاهه. ‫کار بدی کردم که خواستم زیر و روش کنم؟
‫دنیا رو زیر و رو کنی؟
‫دلیل اومدن مویونگ به این دوران چیه؟
‫خودت چیزی به ذهنت نمی‌رسه؟
‫اون مُرده. ‫با چشمای خودم دیدم.
‫اون کیه؟
‫مثل پسرمه. لطفا خوب ازش مراقبت کن.
‫سرتا پاش زخمی شده.
‫مطمئن نیستم که بتونه زنده بمونه.
‫با اینحال، اون از نوادگان ببرهای سیبری هست.
‫مطمئنم که بیدار میشه.
‫کمیسر ارشد چی گفت؟
‫اومد بهت هشدار بده.
‫- گفت که همه چی رو می‌دونه. ‫- بمب‌ها چی؟
‫لو ندادم ولی خیلی دلشوره دارم. ‫بهتر نیست نقشه‌مون رو عوض کنیم؟
‫نه، این تنها شانس ماست. ‫باید کارمونو انجام بدیم.
‫سازمان ازهم پاشیده. ‫به تنهایی نمی‌تونی کاری بکنی.
‫مگه هنوز یکی نمونده؟
‫بهترین نفر برای کمک به این کاره.
‫مطئنا زندگی پر جنب و جوشی داری.
‫کمتر از یه ماهه اینجایی ‫و چند بار از لب مرگ برگشتی؟
‫عذر می‌خوام.
‫داری ازدواج می‌کنی؟ ‫اصلا می‌دونی اون چیه؟
‫می‌دونم که انسان نیست.
‫اگه اینو می‌دونی، ‫پس چرا باهاش ازدواج می‌کنی؟
‫توی عروسیم یه بمب منفجر می‌کنم.
‫- پس خودت چی؟ ‫- از زمان ورودم که گروه، براش آماده بودم.
‫چرا زن‌ها یا همه‌چی می‌خوان ‫یا بیخیال همه‌چی میشن؟
‫فرضا بگیم خودتم فدا کردی.
‫- با انفجار تمام شیاطین اونجا می‌میرن؟ ‫- اینجاست که بهت نیاز دارم، کو شین‌جو.
‫- عروسی کِی هست؟ ‫- همین یکشنبه، ساعت شش بعد از ظهر.
‫آخه کی شب عروسی می‌گیره؟
‫فرماندار پس از گشت در گیونگی‌دو به جشن میاد.
‫صبر کن، اگه یک‌شنبه باشه...
‫دو روز دیگه‌س. ‫اون روز ماه‌ گرفتگی داریم.
‫ماه گرفتگی؟
‫متاسفم، یون‌هو، ولی اون روز نمی‌تونم بیام.
‫من میام.
‫- ارباب لی یون. ‫- من چیز دیگه‌ای نمی‌دونم،
‫ولی ما ملتی هستیم که هرگز ‫مراسمات رو ازدست نمیدیم، مگه نه؟
‫شنیدم دوست نداشتی شین‌جو ‫فعال آزادی باشه. پس چرا؟
‫چون باید با شوهر آینده‌ت ‫یه سری چیزا رو حل و فصل کنم.
‫اون عروسی رو...
‫به خاکسپاری قرن تبدیل می‌کنم.
‫مزدوران شینیگامی به روباه نه دم باختن؟
‫- گنج چی؟ ‫- اونا هم ازدست رفت.
‫پنج تا از با استعدادترین آدما رو فرستادم،
‫ولی نه سر روباه نه دم رو آوردن ‫و نه خبری از گنجینه‌ها شد.
‫- یعنی چرا اینطور شد. ‫- مزدورها بازی رو سرسری گرفتن.
‫بخاطر همین ذهنیت کوفتی بود که از اون ‫روباه بازی خوردیم.
‫- پسره استاد نقشه ریختنه. ‫- نه، این شکست ربطی به استادی اون نداره.
‫همون لحظه که مادام ریو رو به اینجا فرستاد ‫تا مزدورها رو به هتل بکشونه،
‫داشت نقشه‌ش رو عملی می‌کرد.
‫نقشه‌ای که باهاش ورق رو به نفعش برگردونه.
‫قربان، دارین دشمن رو دست‌بالا می‌گیرین.
‫وقتی وارد جنگ میشی، اونی برنده میشه ‫که به رقیب‌ش احترام می‌ذاره.
‫اگه من جای روباه نه دم بودم
‫چطور ضدحمله می‌زدم؟
‫حالا ما هم باید از طرف خودمون بهشون فشار بیاریم.
‫هی! پام خوابیده!
‫یکم صبور باش.
‫فکر کردم داریم برای عروسی کمین می‌کنیم.
‫پس چرا داریم دلمه درست می‌کنیم؟ ‫می‌خوای با اینا بجنگی؟
‫دو روز دیگه من اینجا نیستم.
‫منم واسه همین میگم. ‫چرا وقتت رو سر اینا هدر میدی؟
‫بدنت هنوزم کامل خوب نشده.
‫هی، انگاری تا لحظه‌ی آخر رفتن باید بجنگم.
‫نمیشه امروز رو با برادر عزیزم دلمه درست کنم؟
‫خدایا، آخه کی با دلمه درست کردن ‫از یکی خداحافظی می‌کنه؟
‫اگه خداحافظی تجملاتی داشته باشیم، ‫فقط باعث ناراحتی بیشتر هردومون میشه.
‫حتی اگه من اینجا نباشم،
‫اینطوری بهش فکر کن که بعد ‫درست کردن دلمه‌ها به یک سفر رفتم.
‫من بدون تو طوریم نمیشه.
‫الان که یه ماهه با تو هستم، ‫دیگه حالم ازت بهم می‌خوره.
‫همش دردسر درست می‌کنی، ‫صدمه می‌بینی و منو گول می‌زنی.
‫خدای من. منم ازت آنچنان خوشم نمیاد. ‫هم مشکل‌پسندی و هم جواب پَس میدی.
‫تا حالا یه بارم ندیدم قبل خاموشی به خونه بیای.
‫تو هم بدخوابی.
‫- مشکل‌پسند! ‫- معتاد!
‫آره، باید همینطوری باشی.
‫اگه احیانا دلت برام تنگ شد،
‫این چیزایی که بدت میاد رو به یاد بیار.
‫منم همینکارو می‌کنم.
‫بیا بهم قول بدیم که هرگز گریه نکنیم.
‫موقع رفتن بهم لبخند بزن.
‫قول میدم.
‫- زودباش. ‫- نه، نمی‌خوام.
‫- برای اینکه زودتر خوب بشه، باید بشوریش. ‫- ولی من...
‫- هی، بشین دیگه. ‫- ولی آب بخوره می‌سوزه.
‫- همش حرف بزن. ‫- وای، سرده!
‫- هی! هی! ‫- اینکارو نکن!
‫بالای هزار سالشه، ولی بازم ‫با تمام وجود داره بازی می‌کنه.
‫این اولین باره که می‌بینم ‫رئیس اینطوری می‌خنده.
‫از پس فردا دیگه همدیگه رو نمی‌بینن؟
‫آره.
‫هرگز.
‫- نمی‌خواد. ‫- هی! هی!
‫هنوز روی دستت مونده.
‫این؟ راست میگی.
‫بخاطر سرشت پاکی که داری، ‫راهت رو گُم می‌کنی.
‫اُمیدواره با این راه‌تون رو پیدا کنین.
‫از اونجا که خدای شانس اینو بهم داده، ‫باید چیز خوبی باشه.
‫اون تلفن همراه که گفتی رو بهم بده. ‫گفتی بعد یه ماه بهم میدی.
‫لعنتی، هنوز یادت نرفته.
‫بیا. مال تو. ‫ولی بهرحال نمی‌تونی ازش استفاده کنی.
‫- نه باطری داره، نه برجک. ‫- باز سرم کلاه گذاشتی؟
‫برای همین یه چیز دیگه برات تهیه کردم.
‫تادا!
‫- تبر طلایی؟ ‫- نظرت چیه؟ خیلی باحال هستن، نه؟
‫اگه موقع دعوا اینا رو بیرون بکشی، ‫خودتو پولدار و شیک نشون میدی.
‫- ای احمق، می‌دونی طلا چقدر ضعیفه؟ ‫- روکش طلا زدم.
‫خدای من.
‫تا همین یه ماه پیش، با خودم می‌گفتم ‫اگه ببینمت، می‌کشمت.
‫خب، دنیا اینطوری از پشت به آدم خنجر می‌زنه.
‫بعد اینکه کلی کد تخفیف برای رستوران جمع کردی، ‫یهو برندش رو تغییر میده.
‫سیگنال‌های بورس دوستان که همیشه برعکس درمیاد.
‫چه فازی برداشتی؟
‫شاید دنیا از پشت بهت خنجر بزنه،
‫ولی اگه آدم درست رو کنارت داشته باشی، ‫حالا چه همسرت باشه یا خانواده‌ت،
‫هرگز از پا نمی‌افتی.
‫دارم میگم زندگی خوبی داشته باش.
‫حتی اگه من اینجا نباشم، ‫با اون خانم پری‌دریایی به خوبی و خوشی زندگی کن.
‫ول کن. من خوابیدم.
‫طوریت نیست.
‫خوب میشی، خانم.
‫- کِی بیدار شدین؟ ‫- الان.
‫چطور می‌تونین لبخند بزنین؟ ‫تا لبه مرگ رفتین و برگشتین، خانم.
‫ولی همش بیهوده بود.
‫- گنج رو ازدست دادم. ‫- الان اون گنج اهمیتی داره؟
‫چرا خودتون رو در معرض خطر قرار دادین؟
‫من به این راحتیا نمی‌میرم. ‫چطور وقتی تو مراقبمی، می‌تونم بمیرم؟
‫بهم قول بدید که دیگه هیچوقت صدمه نمی‌بینین.
‫بذارین من بجاتون صدمه ببینم. ‫من که با مُردن مشکلی ندارم.
‫چرا تو بمیری، عوضی؟
‫تو یار وفادار خودمی.
‫آپریکات.
‫اونا می‌خوان یه چیزی بهت بگن.
‫اول تو بگو.
‫نه، اول تو بگو.
‫بخاطر اینکه سعی کردیم اون دختر رو بکشیم ‫و تو رو هل دادیم و این کارها...
‫- خیلی متاسفیم. ‫- و ممنونم که به ارباب لی نگفتی.
‫میگن بخاطر ترس زیادشون ‫دست به این کار زدن.
‫زندگی اونقدرام آسون نیست، نه؟
‫واسه مادامی کار می‌کنیم که انسان نیست ‫و کلی چیز به چشم دیدیم.
‫ولی اینکه دستاتون به خون یکی آلوده بشه، ‫آخرین چیزیه که می‌خوام.
‫فقط بار اولش سخته، بعدش دیگه آسون میشه.
‫برادرم اینطور میگه.
‫آپریکات.
‫آپریکات، این داروی مادام هست؟ ‫بذار کمکت کنیم.
‫بابت همه چیز ممنونم، خانم.
‫انگار کلی داستان داری ولی من فضولی نمی‌کنم.
‫درعوض میشه یه چیزی بهم بگی؟
‫این بوتیک...
‫بزودی تعطیل میشه.
‫بنظر که وضعش خوب میاد. ‫چرا تعطیل میشه؟
‫دوران سختیه، نه؟
‫احیانا، تحویل دم در هم دارین؟
‫چه کفش‌های قشنگی.
‫- از طرف کیه؟ ‫- بهم گفت اسمش رو نگم...
‫ولی براتون یه پیغام گذاشت.
‫«این کفش‌ها گرون و زیبا هستن،
‫ولی بنظر میاد پاهاتو اذیت می‌کنه.»
‫تمام مسیرهایی که در زندگیم پیش گرفتم، ‫به تو منتهی شدن
‫سعی خودمو کردم...
‫فرار کنم تا مبادا بدبختی من ‫به تو هم سرایت نکنه.
‫ولی نتونستم خیلی دور بشم.
‫خب، هونگ‌جو.
‫این کفش‌ها رو بپوش ‫و زمانی که پاهات پینه بست...
‫یکمم به من فکر کن.
‫درست اندازه‌تونه.
‫نگفت کجا میره؟
‫نه، خانم.
‫اشکال نداره.
‫بهرحال نمی‌تونه خیلی ازم دور بشه.
‫مثل همیشه خوشمزه‌س.
‫تادا.
‫خوشگله، نه؟ ‫مویونگ برام خریده.
‫شبیه هنداونه‌های کوه مودونگه.
‫می‌خوای دعوا راه بندازی؟
‫من فردا میرم.
‫اگه ماه گرفتگی رو ازدست بدی چی؟ ‫هیچوقت نمی‌تونی برگردی، درسته؟
‫برم ماه رو دو نصف کنم؟
‫اگه آسمون به زمینم بیاد، من باید برم.
‫بیشتر از تصورم آرومی. ‫اونم بعد اینکه خط‌کش دست مویونگ افتاد.
‫درسته. تا وقتی سنگ نگهبان پیشت باشه، ‫می‌تونی به خونه بری.
‫قبل رفتن، سر فرماندار رو می‌زنم.
‫کمیسر ارشد؟
‫بیا باهم انجامش بدیم.
‫من تنها کسی هستم که متعلق به این دورانه.
‫تو معتاد بودی و مویونگ تبدیل به سنگ شده بود.
‫فکر کردی من نجنگیدم؟
‫مطمئنم که به تنهایی و با تمام توانت جنگیدی.
‫مهم نیست چقدر تلاش کردم،
‫اونا هر چیزی رو شکار می‌کردن، ‫حیوان و انسان فرقی نداشت.
‫با خون اونا رودخانه‌های چوسان رو خروشان کردم.
‫ولی هیچی عوض نشد.
‫هونگ‌جو، من از آینده و اتفاقاتی ‫که براش افتاده، خبر دارم.
‫خیلی دلم می‌خواد بدونم، ‫ولی بهتره بهم نگی.
‫دوست ندارم تقلب کنم.
‫خب، اینطوریام نیست که کارهای من ‫تغییر بزرگی در آینده بده.
‫با اینحال، الان هرکاری که در جایگاه خودم ‫از دستم بربیاد، انجام میدم.
‫بعنوان آخرین خدای کوهستان چوسان.
‫دوست دارم بهت ملحق بشم.
‫ولی تو قراره بری و من اونیم که قراره بمونه.
‫اسم منو خط بزن.
‫[یک روز تا زمان برگشت]
‫- خوبی؟ بذار ببینم. ‫- خدایا. دارن چیکار می‌کنن؟
‫وای. این پسر خوشتیپ کیه؟
‫یادت باشه، یه مَرد با موهاش، ‫لباس و حرف زدنش تعریف میشه.
‫چون از آینده اومدی اینقدر از مد سردرمیاری؟
‫ولی وقتی تو بری، کی می‌خواد ‫منو به روز نگه داره؟
‫قول میدم توی آینده مراقبت باشم، می یون.
‫هرچی نباشه، ما با هم رفیقیم.
‫خدای من.
‫- خدایا، الان بال درمیارم. ‫- هی، جناب جیندو.
‫- کجا میری؟ ‫- تا یکم غذا برای خانم ببرم.
‫اول یکم از این بخور.
‫مرسی.
‫از مادام ریو خوشت میاد، نه؟
‫اشتباه می‌کنم؟
‫تعجب نکردم. همش اطراف اون می‌پلکه.
‫خب، بخاطر اینکه من محافظش هستم.
‫مطمئنم موقع همین محافظت کردنا ‫بهش علاقه‌مند شدی.
‫خدایا، اصلا از این خبرا نیست.
‫هویونگ.
‫خط‌کش رو آوردی؟
‫اولین سوالت اینه؟ ازت مایوس شدم.
‫بدجور صدمه دیدی؟
‫مهم نیست.
‫ولی فقط تونستم خط‌کش رو بیارم.
‫وقتی بدنم کامل بهبود پیدا کنه، ‫سنگ نگهبان رو از لی یون می‌گیرم.
‫- لی یون کِی میره؟ ‫- فردا.
‫پس وقت نداریم. ‫همین الان بریم سراغش.
‫همین الان؟
‫با همین یه خط‌کش؟ اگه شکست خوردیم، چی؟
‫تقصیر تو نیست، تقدیر منه.
‫هویونگ، این سوالم رو جواب بده.
‫وقتی دوباره برگردی، اولین کارت چیه؟
‫تو چی؟ این همه راه رو برای چی اومدی؟
‫رویای من...
‫اینکه...
‫زندگی عادی با تو داشته باشم.
‫توی یه خونه‌ی معمولی با یه ماشین معمولی.
‫همش به این فکر کنم که برای ‫ناهار فردا قراره چی بخوریم.
‫آخر هفته‌ها بریم استخر.
‫جدی میگم.
‫مثل آدمای عادی...
‫مثل تمام خانواده‌های دیگه.
‫خب، هویونگ،
‫پس لطفا پیشم برگرد.
‫پس خط‌کش طلایی رو گم کردی؟
‫راستشو بهم بگو. ‫قضیه چیه؟
‫بنظرم هیچکدوم اینا تصادفی نبود.
‫اومدن من به این دوران برای پس گرفتن این سنگ،
‫و افتادن خط‌کش به دستام.
‫این چیه؟ چرا صورت نداره؟
‫اولش، فقط یه خدای کوهستان وجود داشت، نه چهارتا.
‫خدای کوهستان اصلی؟
‫ولی من شنیدم عقلشو ازدست داد ‫و اینطوری شد که شیاطین در این سرزمین بدنیا اومدن.
‫پادشاه مردگان اونو کشت.
‫آخرشم پادشاه قدرت خدای کوهستان اصلی رو ‫در درون چهار سنگ قرار داد.
‫هر کدوم رو در دوران متفاوتی مهر و موم کرد. ‫سنگ و خط‌کش یکی از اونا بود.
‫برای همین سنگ نگهبان ‫در آینده‌ای بود که ازش اومدم
‫و خط‌کش طلایی اینجا بود.
‫این دو نباید در یک دوران باشن.
‫چون مثل آهنربا همدیگه رو جذب می‌کنن.
‫تا مثل سابق یکی بشن.
‫سنگ رو با خودم به آینده می‌برم. ‫پس جای نگرانی وجود نداره.
‫خط‌کش رو مویونگ برداشت.
‫سعی داره با خط‌‎کش طلایی یه چیزی رو بیدار کنه.
‫می‌دونم، برادر بزرگشه.
‫اون...
‫برادرش نیست؟
‫اگه برادرش نیست، پس...
‫امکان نداره!
‫[جان تازه بگیر]
‫نه، مویونگ!
‫نمی‌تونه اونو بیدار کنه!
‫پس باید جلوش رو بگیریم.
‫پس چرا فقط نظاره‌گری؟
‫چون الان فقط یه ظرف خالیه.
‫تنها راه گرفتنش اینه که بیدارش کنیم.
‫چرا اینقدر قضیه رو خطرناک می‌کنی، هان؟
‫چون وظیفه‌ی منه که از این دوران محافظت کنم.
‫پس مویونگ چی؟ ‫کی از اون محافظت می‌کنه؟
‫انگار گاهی اینو یادت میره.
‫پیرزن، ما سربازهای پیاده‌ت نیستیم. ‫ما هم احساس داریم و صدمه می‌بینیم.
‫وقتی تو که مثل مادرمون هستی، ‫ما رو رها می‌کنی، درد می‌کشیم.
‫اون بچه‌ای که به سنگ تبدیل کردی...
‫می‌خواد زنده بمونه. ‫حتی اگه لازم باشه، به پای زمین و زمانم می‌افته.
‫یه هدیه‌س!
‫درنای کاغذی؟
‫تمام این صدتا رو با فکر تو درست کردم.
‫میگن اینطوری عشقت حقیقی میشه.
‫تا همیشه.
‫انگار همیشه دارم از طرف تو...
‫و لی یون...
‫عشق می‌گیرم.
‫- یه کاسه سوپ، لطفا. ‫- برای منم بده.
‫نفری یه کاسه بده. ‫به حساب اونه.
‫- مدتی میشه ندیدمتون، جناب. ‫- آره.
‫منو تا اینجا تعقیب کردین؟ ‫چرا من باید حساب کنم؟
‫من هیچ پولی ندارم. ‫از شغل پاره‌وقتم در اینجا هم اخراج شدم.
‫منم پول ندارم. رییس راهزنی رو ممنوع کرده. ‫حتی نمی‌ذاره جیب‌بُری کنیم.
‫خدای من.
‫جه‌یو، بشین یه کاسه بخور.
‫نه، باید اینو برای مادام ریو ببرم. ‫باید غذای گرم بخوره.
‫خدایا، جیندوی لعنتی. ‫فقط به فکر صاحبشه.
‫واقعا که مَرد شریفی هستی.
‫نه، نه، نه.
‫قول دادی که برمی‌گردی.
‫بهم قول دادی. ‫آخه چرا؟
‫چرا منو تنها گذاشتی؟
‫دیگه کسی رو ندارم.
‫فقط تو رو دارم، هویونگ.
‫نه، نه، نه، نه.
‫نه!
‫نه، نه، نه.
‫مویونگ!
‫هویونگ!
‫موفق شدی، برادر.
‫هویونگ، موفق شدی.
‫موفق شدیم، هویونگ.
‫هویونگ.
‫تو موفق شدی.
‫ممنون که برگشتی.
‫ممنونم که زنده برگشتی، هویونگ.
‫نمیر، مویونگ!
‫نه، الان نمی‌تونی بمیری!
‫هویونگ! نمی‌تونم نفس بکشم.
‫- من برادرت نیستم. ‫- هان؟
‫برای تمام زحماتت ممنونم، ‫خدای کوهستان شمالی.
‫نقش تو اینجا به پایان می‌رسه.
‫خدای من.
‫نمی‌تونی قدرت خودتو جمع کنی، نه؟ ‫بخاطر اینکه قلبت از تپش افتاده.
‫من چه جونوری رو بیدار کردم؟
‫بعضیا بهم «خدای کوهستان اصلی» میگن.
‫بخاطر من بود که برادرت خل و چل شد.
‫من بودم که بهت گفتم چطور برادرت رو نجات بدی.
‫باید قدرت‌های پخش شده‌م رو پیدا می‌کردم.
‫همه‌چی داره تاریک میشه، نه؟ ‫نور مرگه.
‫مُرده‌ت بیشتر جذابه.
‫اینجا آخر راه منه؟
‫قراره توی این مکان متروکه...
‫وقتی که کسی نیست که بخاطرم ناراحت بشه...
‫در تنهایی بمیرم؟!
‫آخر مسیرم اینه؟
‫گند زدم.
‫کجای راه رو اینقدر اشتباه رفتم؟
‫منو چجور آدمی می‌شناسی؟
‫می‌خواستی بجای خدای کوهستان شدن، دکتر بشی.
‫تک تک زندگی‌ها برات ارزشمند بود.
‫اگه زخم می‌خوردی، دوباره پا میشدی.
‫ولی وقتی من یا یون صدمه می‌دیدیم، ‫چشمات پُر اشک می‌شد.
‫اون موقع بچه بودیم.
‫و من عوض شدم.
‫تادا.
‫هونگ‌جو، ولی بازم،
‫یه چیزایی توی این دنیا هست ‫که عوض نمیشه.
‫دلم برات تنگ شده.
‫این دلتنگی یعنی می‌خوام زنده بمونم...
‫و باز ببینمت.
‫مویونگ! چئون مویونگ!
‫هی، صدامو می‌شنوی؟
‫بیدار شو! زودباش، مویونگ!
‫بیدار شو، چئون مویونگ.
‫باید بخاطر منم که شده بجنگی.
‫هنوز انتقامت رو نگرفتی.
‫چرا قیافه‌ی یون یجوریه که انگار می‌خواد گریه کنه؟
‫مویونگ.
‫تو قرار نیست بمیری. ‫نه به این زودی.
‫پس اینقدر ادا درنیار و بلند شو، عوضی.
‫اینو برای چی بهم میدی، هان؟
‫من...
‫خیلی عذابت دادم.
‫عذرخواهی نکن. ‫قبول نمی‌کنم.
‫فکر کردی چون توی این حال هستی، می‌بخشمت؟
‫مسخره نشو.
‫لطفا مراقب هونگ‌جو باش.
‫بیدار شو.
‫هی، بیدار شو.
‫نمیر.
‫لطفا نمیر، مویونگ.
‫نمیر!
‫- شاید... ‫- مویونگ.
‫همیشه پیشم بودن.
‫خانواده‌م.
‫برادر واقعیم.
‫حراجی! حراجی!
‫حراجی!
‫- اینو یه لحظه نگه دار. ‫- تو کجا میری؟
‫الان برمی‌گردم.
‫این یکی و...
‫خب، یکی داره سفر دوری میره. ‫کدوم محکم‌تره؟
‫رانگ.
‫تو کی هستی؟
‫سلام، پری‌دریایی خوشمزه و مغذی.
‫مویونگ!
‫نه.
‫جه‌یو!
‫جه‌یو؟
‫مقدار خون میگه زخم مرگباری نبوده.
‫- زنده گرفتنش. ‫- کار کی بود؟
‫مزدورها هنوز زنده هستن.
‫- رانگ! ‫- تقصیر منه.
‫نباید تنهاش می‌ذاشتم. ‫اونجا ولش کردم.
‫- ولش کن. خودتو زخمی می‌کنی. ‫- من رقت‌انگیز نیستم؟
‫حتی نمی‌تونم مراقب یه نفر باشم.
‫من نه انسانم و نه روباه، ‫فقط یه دورگه هستم.
‫چرا اینطوری بدنیا اومدم؟
‫- رانگ، زودباش. ‫- برو.
‫- فقط چند ساعت برات مونده. ‫- چطور می‌تونم اینطوری ولت کنم؟
‫نگران نباش و برو...
‫به خونه‌ای که همسرت در انتظارته.
‫از اولشم من جزو اولویت‌هات نبودم.
‫می‌دونی چندتا بریدگی توی بدنم دارم؟
‫اونقدر بدنم زخم خورده که دیگه ‫حتی درد نمی‌کشم.
‫ولی...
‫حتی یه خرده چوب توی انگشتت بره، ‫دلم هزار تکه میشه.
‫وقتی به فکر رها کردنت می‌افتم، ‫حس می‌کنم دارم دیوونه میشم.
‫یوهی اینجا نیست.
‫ولی اگه تو هم بری...
‫قول میدم تنهات نمی‌ذارم.
‫بهت قول میدم.
‫نرو.
‫لطفا پُشتم باش تا بتونم بجنگم.
‫[روز برگشت - ساعت 11 صبح]
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫اگه گنج رو امروز پیدا نکنی، گروگان‌ها می‌میرن.
‫داره با عقلش وارد جنگ میشه.
‫زمان نقطه‌ضعف ماست!
‫باید توی این زمان کمی که داریم ‫اونا رو نجات بدیم و کار اینا رو بسازیم.
‫ضعیف‌شون توئی، هان؟
‫جه‌یو!
‫به تنهایی می‌تونی چوسان رو تغییر بدی؟
‫می‌خوام درس عبرت بسازم. ‫نشون بدم که تا آخرش می‌جنگم.
‫طوری که من بهت باور دارم، ‫به خودت باور داشته باش.
‫تو مالک این سرزمین نیستی.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «