‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫- بالاخره یکی‌شون بیرون خزید. ‫- تو چی هستی؟
‫توی میدان نبرد، دشمنان با شنیدن اسم من ‫خودشون رو کثیف می‌کنن.
‫غافلگیر نشین.
‫از اعضای شینیگامی هستم. ‫اسمم اوشیچبوـه.
‫[اوشیچبو: شیطانی از افسانه‌های ژاپنی]
‫[این شیطان با زهر کُشنده حیوانات را شکار می‌کند]
‫چی هست؟
‫فقط یه احمق که افتاده به جون ‫شیاطین چوسانی.
‫- شخصا که چیز ترسناکی در تو نمی‌بینم. ‫- هرچی که هستی، برو بشین اونور.
‫فعلا بزرگ‌ترها دارن اختلاط می‌کنن.
‫چرا موهاش رو اونطوری اصلاح کرده؟
‫چطور به خودتون جرئت دادین منو مسخره کنین؟
‫همه‌تون در مه سمّی نفس کشیدین.
‫آرزوی مرگ داری؟
‫این شما هستین که بزودی می‌میرین.
‫فقط من می‌تونم سمّ‌زدایی کنم.
‫شنیده بودم یه سمّ‌سازی وجود داره، ‫پس گمونم خودتی، درسته؟
‫- تو چاه‌های گیونگ‌سونگ رو مسموم کردی. ‫- می‌بینم که آوازه‌م به گوشت رسیده.
‫گنج رو رد کن بیاد. ‫اونوقت از زندگی‌شون می‌گذرم.
‫دیگه پررو نشو.
‫چی...
‫نهایت یه ساعت فرصت داری.
‫بدن‌تون سفید سفید میشه و با ‫درد شدیدی می‌میرین.
‫- نه به دست کسی مثل تو! ‫- خب؟
‫- گنج رو میدی تا نجات‌شون بدی؟ یا... ‫- بگیر.
‫نه، یون! نمی‌تونی اونو بهش بدی.
‫مگه چاره‌ای داریم؟
‫واسه گرفتن خرگوش صحرایی، ‫باید دستتو توی لونه‌ش ببری.
‫- خرگوش صحرایی؟ ‫- بگیر.
‫به این راحتی؟
‫پادزهر.
‫ولش کن.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، ‫آسون‌ترین راه بدست آوردن پادزهر...
‫استفاده از خشونته.
‫بچگی بهش می‌گفتیم بازی «خرگوش و سگ شکاری».
‫خدای من. جدا شرمنده.
‫خب، می‌دونی، من مشکل اعتماد دارم.
‫- شروع کنیم؟ ‫- آره.
‫- خدایا، همه‌ش رو آوردی؟ ‫- قاچ بدم؟ تکه‌تکه کنم؟ یا پوستش رو بِکَنم؟
‫- همون ریز ریزش کنم. ‫- نه. اینطوری زود می‌میره.
‫از صورتش خوشم نمیاد، ‫بیا اول گونه و دماغش رو چکش‌کاری کنیم.
‫اینطوری یکم شبیه آدم میشه.
‫عوضی‌های دیوونه.
‫- همون خوبه. ‫- چرا که نه.
‫حالا یکی یکی استخون‌هاتو می‌شکنم ‫تا پادزهر رو بدی.
‫اوشیچبو کجا رفت؟
‫[فصل دوم: قسمت دهم]
‫یه صدایی می‌شنوم.
‫صدای اوشیچبو هست.
‫یکی کنارشه.
‫اون عوضی می‌خواد گنج رو برای خودش برداره.
‫عوضی خودخواه.
‫برم ببینم چیکار می‌کنه.
‫یوکی، صبر کن منم بیام.
‫نوبتی شکنجه‌ش بدیم؟
‫من که هنوز شروع نکردم.
‫هی.
‫- من قوی‌ترین خدای کوهستانم. ‫- درسته. درسته.
‫برام سخته از تمام قدرتم استفاده نکنم.
‫واسه خدای کوهستانی که منطقه‌ش رو ازدست داده...
‫خیلی با اعتمادبنفس هستی.
‫از الان، فقط سه تا ضربه می‌زنم.
‫یا تا ضربه‌ی سوم پادزهر رو آماده می‌کنی، ‫یا کله‌ت رو به باد میدی.
‫هر چقدر می‌خوای دست و پا بزن.
‫چون امروز در همینجا می‎‌میری.
‫داری می‌خندی؟
‫هونگ‌جو.
‫برو اونور.
‫نتونستم خودمو حرکت بدم.
‫انگار توی حوزه‌ی تخصصی منه.
‫تو دخالت نکن.
‫- ضربه‌ی اول. ‫- آخ.
‫ضربه دوم.
‫رئیس!
‫ضربه سوم.
‫مُرده. نباید می‌کشتیش.
‫همش اعصابم رو خراب می‌کرد.
‫حالا سه تاشون موند.
‫از همون اولم می‌دونستی وقتی گیر می‌افته، ‫سَمّ پرت می‌کنه، مگه نه؟
‫آره.
‫پس چرا بهمون نگفتی؟
‫شماها از همون اولم بجز گنج من، ‫دنبال چیز دیگه‌ای نبودین.
‫خدای من، عوضی ظالم.
‫باید فورا از اینجا بیرون بریم.
‫- مزدورها دنبال اون میان. ‫- همه‌شون رو می‌‎کُشیم.
‫نه با این وضعیت‌مون.
‫بیا بریم بیرون و یه راهی برای ‫سمّ‌زدایی پیدا کنیم. زودباش.
‫صبر کنین منم بیام!
‫بهرحال فقط من صدمه ندیدم.
‫لطفا نجاتم بدید! لطفا نجاتم بدید!
‫ارباب لی رانگ!
‫بیاین جلو ببینم! رئیس!
‫مراقب باش! ‫قمه روشون جواب نمیده!
‫هی، اول خانومت رو ببر توی یه اتاق امن.
‫فورا برید طبقه‌ی بالا! ‫اینجا رو به من بسپارین.
‫بیا اینجا! بمیر! بمیر!
‫- زودباش! ما هم باید بریم! ‫- بمیر! همه‌تون بمیرید!
‫خدای من، ول کن...
‫سریع‌تر!
‫خدای من، زهرترک شدم.
‫امشب هر اتفاقی که بیفته، تو دخالت نکن.
‫جلو نیا، عوضی.
‫- جه‌یو! ‫- هم‌اتاقی ما حرف نداره.
‫لطفا کمکم کنین!
‫- الان چیکار کنیم؟ ‫- منظورت چیه که چیکار کنیم؟
‫لطفا در رو باز کنین!
‫اون بیرون می‌میره!
‫هی! عقلتو ازدست دادی؟
‫کسی اونجا هست؟
‫- از اتاقم بیرون نیا! ‫- تو چی؟
‫من برم بقیه رو بیارم.
‫بذار باهات بیام.
‫زود برمی‌گردم.
‫نه!
‫یوهی!
‫باورنکردنیه!
‫اوشیچبو مُرده؟
‫یعنی خدایان کوهستان اینقدر قوی هستن؟
‫خدایا. هرچی بیشتر ازش می‌فهمم، ‫بیشتر جذاب میشه.
‫مسخره نشو! ‫بین ما، اوشیچبو ضعیف‌ترین بود.
‫یعنی اون روباه کجا رفته؟
‫به غرب رفتن؟
‫یوکی، نمی‌تونی تنهایی دست به کار بشی.
‫- میرم دور و اطراف رو نگاه کنم! ‫- یوکی!
‫لعنتی. پس اینجا کجان؟
‫هونگ‌جو. طاقت بیار. باشه؟
‫فقط من اینطور فکر می‌کنم ‫یا قبلا از اینجا رد شدیم؟
‫این جنگل چه مرگشه؟
‫جنگل برای عکس داخل اتاقه.
‫یکی‌شون افسون توهم بلده.
‫یکی رو با این استعداد قوی دارن؟
‫گمونم باید کار رئیس‌شون باشه.
‫- اون چشه؟ ‫- کار سمّه.
‫بینایی منم یکم تحلیل رفت.
‫هی، خوبی؟
‫دستاتو ازم بکش.
‫اوه، پس پامو ترجیح میدی؟ ‫هی، با این مشکلی نداری؟
‫هی، مویونگ! هی!
‫یون.
‫این سمّ کشنده‌تر از اونیه که فکرشو می‌کردم.
‫نه، نه. نباید اینجا ازحال بری، باشه؟
‫وایسا.
‫اصلا از این وضع خوشم نمیاد.
‫تو یه مزدوری، مگه نه؟
‫- اون کیته؟ ‫- یکی از دوستامه. چطور؟
‫پسر همسرت نیست؟ خیالم راحت شد.
‫من یوکی هستم.
‫یه لحظه.
‫اون چیه؟
‫- آدم‌برفی دوست داری؟ ‫- چی؟
‫چون من به کسانی که دوسشون ‫داشته باشم، آدم‌برفی هدیه میدم.
‫اوه، وای!
‫این نشان از عشق منه.
‫هی، هی!
‫زنیکه عوضی. بهش دست نزن.
‫دختره نمک‌نشناس! ‫اول و آخرش مال خودمه!
‫- می‌خوای بجنگیم؟ ‫- برنده صاحبش میشه.
‫هی، سر مالکیت من با هم جر و بحث نکنین.
‫- تو دخالت نکن. ‫- تو دخالت نکن.
‫- بس کن. کافیه. ‫- این ناعادلانه‌س.
‫توئی داری ناعادلانه بازی می‌کنی. ‫این تا خرخره سمّ خورده.
‫یوکی!
‫- یوکی! ‫- اوگاما صدام می‌زنه.
‫- باید برم. ‫- چرا؟
‫الان فرصت اینو داری که گنج رو برای خودت بکنی، نه؟
‫درست میگی. ولی رئیس دوست نداره ‫خودسر دست به کاری بزنم.
‫که اینطور.
‫حالا این رئیست کجاست؟
‫بزودی می‌بینیش.
‫یون! باید بگیریش!
‫سرما!
‫اوه، لعنتی!
‫لعنتی!
‫خدایا، دستم یخ زد!
‫- درباره‌ی استعدادم می‌دونستی؟ ‫- آره.
‫یه شایعاتی شنیدم. ‫شیطان مزدوری که مثل بستنی‌یخیه.
‫اسم واقعی من یوکی اوننا هست.
‫[یوکی اوننا: بانوی برفی، ‫روح برفی از افسانه‌های ژاپنی]
‫یوکی اوننا، می‌خوای یه معامله‌ای باهم بکنیم؟
‫معامله؟
‫تو...
‫- دنبال این گنجینه‌ها هستی، نه؟ ‫- اون...
‫- می‌خوای به من بدیش؟ ‫- صبور باش.
‫درعوض پادزهر، یکی از اینا رو بهت میدم.
‫- وایسا! اگه اتفاقی برات بیفته... ‫- مهم نیست.
‫کافیه.
‫دارم می‌میرم، نه؟
‫تو نمی‌میری.
‫اگه به یکی از اون هیولاها تبدیل بشم ‫و حتی تو رو نشناسم چی؟
‫نمی‌ذارم اینطوری بشه.
‫یه سوالی دارم.
‫چرا اون روز نجاتم دادی؟
‫می‌دونی، بار اولی که منو دیدی...
‫اون روز...
‫خیلی احساس بدی داشتم.
‫فکر می‌کردم هر لحظه بیفتم و بمیرم.
‫ولی بعدش تو رو بالای صحنه دیدم.
‫با اون قیافه‌ی شاد و خوشحال، ‫داشتی آهنگی می‌خوندی...
‫که کسی گوش نمی‌داد.
‫دلیلش رو نمی‌دونم، ‫ولی زمانی که آهنگت رو شنیدم...
‫فکر کردم که باید زنده بمونم.
‫ممنونم.
‫که در لحظات آخر کنارم موندی.
‫اگه تنها بودم...
‫خیلی می‌ترسیدم.
‫تا آخرین روز زندگیم، کنارت می‌مونم.
‫لی یون اینا رو بهم داد.
‫چندین بار رویای همچین لحظه‌ای رو دیدم.
‫ولی چرا امروز؟
‫من...
‫از بچگی گمراه بودم.
‫با کوچک‌ترین مشکلی ‫از راه بدر میشدم.
‫تمام زندگیم رو...
‫با فرار از گذشته‌م سپری کردم.
‫ولی دیگه قصد فرار ندارم.
‫چون تو رو دارم.
‫یوهی، چی شده؟
‫سردمه.
‫داری از تب می‌سوزی.
‫یه لبخندی بزن.
‫دستتو بکش.
‫تا عروسی چیزی نمونده.
‫ولی بعدش مودب حرف بزن.
‫- من اینجا پیاده میشم. ‫- خونه نمیرین، خانم؟
‫می‌خوام قدم بزنم.
‫وایسا پیاده بشه.
‫پس چرا یون‌هی دیر کرد؟
‫اُمیدوارم اتفاق بدی براش نیفتاده باشه.
‫محاله.
‫ارباب لی یون و لی رانگ توی هتل هستن.
‫یوه‌هو!
‫- یون‌هو! ‫- خانم، اینجا چیکار می‌کنین؟
‫اون مَرد کی بود؟
‫- ریوهی کاتو، کمیسر ارشد. ‫- شوهر خواهرت؟
‫آره، ولی بزودی شوهر خودم میشه.
‫یعنی چی؟
‫می‌خوان باهاش ازدواج کنم.
‫یون‌هو.
‫با دقت به حرفام گوش کن.
‫اون مَرد...
‫انسان نیست.
‫منظورت چیه که کمیسر ارشد ‫یه انسان نیست؟
‫دیدمش.
‫با دوتا چشمای خودم.
‫- ارباب لی یون. ‫- جلو نیا.
‫اگه انسان نیست، پس چیه؟
‫شکل واقعیش نمی‌دونم چیه.
‫ولی یون‌هو، اصلا نزدیکش نشو.
‫ممکنه همون چیزی باشه که خواهرم دید؟
‫خواهرم می‌دونست. ‫برای همین اون عوضی خواهرم رو کشت.
‫فراموشش کن، باشه؟ ‫فراموشش کن.
‫- اون چیزی نیست که تو بتونی از پسش بربیای. ‫- پس چیکار کنم؟
‫با دشمن خواهرم و کشورم ازدواج کنم،
‫و هر روز خودمو فریب بدم؟
‫پس برای چی جنگیدیم؟
‫- اینا... ‫- قضیه دینامیت‌ها چیه؟
‫من انجامش میدم.
‫- حتی اگه مجبور بشم خودمم بمیرم... ‫- خانم، چرا شما باید اینکارو بکنی؟
‫من...
‫زندگی طولانی‌تری از اونچه ‫تصور می‌کنی، داشتم.
‫توی این کشور، همه‌جور طوفانی دیدم.
‫ولی چیکار می‌تونم بکنم؟
‫چوسان هنوزم به چشم من زیباست.
‫و اینکه تو براش می‌جنگی...
‫برای من زیباست.
‫نمی‌تونی تنهایی اینکارو بکنی.
‫یه فکری دارم.
‫قبول می‌کنم.
‫چی؟
‫گفتم باهاش ازدواج می‌کنم.
‫- بیا. ‫- پادزهره؟
‫- دختره بهت داد؟ ‫- آره.
‫- چرا؟ ‫- درعوض خط‌کش رو بهش دادم.
‫- چی؟ خدای من. ‫- تسلیم اون شیطان ژاپنی شدی؟
‫خب، آره. اول باید شما رو نجات می‌دادم.
‫فکر می‌کنی واقعا پادزهره؟
‫مطمئن نیستم.
‫بنظرت چیه؟
‫احتمالا پادزهره.
‫نخورش.
‫تو حاضر نمیشی ما رو ‫نجات بدی. بهت اعتماد ندارم.
‫منم به تو اعتماد ندارم.
‫حداقل دیگه سر زندگی هونگ‌جو قمار نکن.
‫اگه قمار می‌کنیم...
‫- هی! ‫- پس شرطش اینه، خب؟
‫- یون! ‫- خدای من.
‫اگه من بیدار نشدم، یعنی زهر بود.
‫احمق دیوونه.
‫چیکار کنیم؟
‫یون.
‫وای، لعنتی.
‫بریم، بریم!
‫هی، هی، نجاتت دادم.
‫این بار من نجاتت دادم. باشه؟
‫خدایا، ای دیوونه.
‫یکم پیش اینطوری سمت ما اومدی...
‫خیلی باحال بود.
‫فقط شانسی شما رو دیدم. ‫همین و بس.
‫اشتباه برداشت نکنین.
‫خوب بلدی توی ذوق بزنی.
‫هر سه‌ی ما رئیس‌های متفاوتی داریم.
‫اگه اونا دشمن هم بشن، ‫چاره‌ای نداریم جز اینکه باهم بجنگیم.
‫وقتی این اتفاق افتاد، ‫اونوقت این حرفا رو بزن.
‫فعلا که دوست و هم‌اتاقی هستیم.
‫من، جه‌یو و...
‫هی، اسم تو چیه؟
‫- خب، هرچی دوست داشتین صدام بزنین. ‫با «هی» یا «زیردست» مشکلی ندارم.
‫- اسم نداری؟ ‫- اسمتو بگو.
‫- نمی‌خوام بگم. ‫- خدایش؟
‫چرا آخه؟ با همدیگه از لب مرگ برگشتیم.
‫- لی...می...یون. ‫- چی چی؟
‫- چی؟ ‫- لی...می...یون!
‫خب، واسه راهزن بودن اسم قشنگی داری.
‫هی! رئیس این اسم روم گذاشته.
‫«لی» نام‌خانوادگی رئیسه، «می» برای ‫خوردن زیاد برنجه و «یون» اسم داداششه.
‫خدای من. معنی کلیش یعنی ‫غذای خوب بخور و زندگی طولانی داشته باش.
‫- فهمیدم، می‌یون. ‫- می‌یون، پنجه‌ت رو بده.
‫می‌یون و لی‌یون و هونگ‌جو و کوفت و زهرمار.
‫- میگم ارباب لی رانگ... ‫- صبر کن.
‫- بنظرتون جای رئیس و همسرش امنه؟ ‫- راست میگیا.
‫اگه اتفاقی براش بیفته، ‫ارباب لی یون منو می‌کشه.
‫یون...
‫مویونگ، چیکار کنیم؟
‫یون...
‫هی! چرا سر همه‌چی شوخی می‌کنی.
‫شرمنده. انگاری پادزهره.
‫- مویونگ، بیا سریعتر بخوریمش. ‫- تند نرو.
‫مجانی نیست.
‫منظورت چیه؟
‫چطور هستن؟
‫بجز روباه، بقیه‌شون بخاطر تنفس ‫مه سمّی، ضعیف شدن.
‫- جدا؟ ‫- ولی من بهشون پادزهر دادم.
‫- چرا دختره احمق... ‫- یوکی همیشه دلیل خودشو داره.
‫چه دلیلی آخه؟
‫تادا!
‫پادزهر رو با این عوض کردم.
‫وای!
‫پس معامله خوبی کردی.
‫واقعیه!
‫- چه نقشه‌ای دارن؟ ‫- گمونم دنبال متحد هستن.
‫اون دوتای دیگه؟ اونا چطور بودن؟
‫با اون زنه جنگیدم.
‫علی‌رغم مسموم بودن، خیلی سرسخت بود.
‫ولی باز تصمیم گرفتی بهشون پادزهر بدی؟
‫خب، اونا که نمی‌دونن تو از پَس ‫چه کارهایی برمیای، نیودو.
‫بدن سالم‌تر برای تو بهتره.
‫خوب گفتی.
‫اینو نگه دار، یوکی.
‫پادزهر رو بده.
‫- به یک شرط. ‫- شرط؟
‫شما دوتا بخاطر اون گنج‌ها تا اینجا اومدین، درسته؟
‫ولی الان یه دشمن مشترک داریم.
‫مزدورها.
‫بهتون پادزهر رو میدم و شما ‫بهم کمک می‌کنین اونا رو بگیرم.
‫- شرط منه. ‫- خدای من. من هستم.
‫چئون مویونگ.
‫من به کمکت نیاز ندارم.
‫فکر کردی چون از قیافه‌ت خوشم میاد ‫دارم اینکارو می‌کنم؟
‫حتی اگه قرار باشه آخرش دخل همدیگه رو بیاریم، ‫بازم اول لازمه از اینجا خارج بشیم.
‫و یکی از اون گنج‌ها که دنبالشی، ‫دست اونا افتاده.
‫غرورت رو کنار بذاز و پادزهر رو بخور.
‫اگه من جای یون بودم، چه مزدورها بودن و ‫چه نبودن، ولت می‌کردم تا بمیری.
‫تو ماسک‌زن قرمز-سفیدی.
‫چرا باید بخوای منو نجات بدی؟
‫استعدادت رو لازم دارم.
‫دختری که یکم پیش دیدیم.
‫اون برف و یخ رو کنترل می‌کنه. ‫تو آتش رو کنترل می‌کنی.
‫و اگه خدایان کوهستان وارد بشن چی؟
‫چهار شیطان ژاپنی و دو خدای کوهستان، ‫میشه شش به یک.
‫هدف اصلی این عملیات همینه.
‫ولی اگه هونگ‌جو و مویونگ ‫طرف ما باشن، چی میشه؟
‫چی میشه اگه این عملیات به نبردی بین ‫مزدورها و خدایان کوهستان تبدیل بشه.
‫چندتا از آرزوهام مونده؟
‫آرزوهات؟
‫هنوز یکم فرصت دارم، مگه نه؟
‫این آخرین آرزومه.
‫از این اتاق برو بیرون.
‫و تا جایی که می‌تونی ازش دور بمون.
‫نه.
‫پس یه قولی بهم بده.
‫اگه تبدیل شدم...
‫با دستای خودت منو بکش.
‫نه.
‫منم باهات می‌میرم.
‫روباه‌ها تا زمان مر‌گشون ‫فقط عاشق یک زن میشن.
‫می‌دونی، من واقعا گیونگ‌سونگ رو دوست داشتم.
‫چراغ‌های کلوپ.
‫لباس‌های پر زرق و برق صحنه.
‫طرح زیبای بوتیک‌مون.
‫همه‌جا پر زرق و برق بود.
‫ولی چیزی که در گیونگ‌سونگ ‫بیشتر از همه می‌درخشید...
‫تو بودی، لی رانگ.
‫یوهی! یوهی!
‫هنوز نفس می‌کشه، ولی...نه، نمیر.
‫یوهی، بیدار شو. ‫بیدار شو.
‫ارباب لی رانگ.
‫- رئیس. ‫- ارباب لی رانگ.
‫عزیزم، برات غذا درست کردم.
‫خدای من. با معده‌ی خالی نباید چیزی بنوشی.
‫این مهربونی بی‌قید و شرط تو، ‫گاهی وقتا منو بدجور می‌ترسونه.
‫یعنی من ترسناکم؟
‫همش میگم چطور مَرد مهربونی مثل تو ‫زندگی با آدمی مثل منو تحمل می‌کنه.
‫خیلی به خودم افتخار می‌کنم.
‫بنظرم هنوزم شگفت‌انگیزی.
‫اگه تو نباشی، پس کیو تحمل کنم؟
‫حاکم رودخانه مردگان بودن ‫کاری بس سخت و دشواره.
‫فقط اسما حاکمش هستم.
‫بیشتر یه رئیس بدون اختیارات هستم.
‫نه اجازه‌ی دخالت در دنیای انسان‌ها رو دارم،
‫نه کاملا می‌تونم نادیده‌ش بگیرم.
‫نه می‌تونم براشون بجنگم ‫و نه ازشون محافظت کنم.
‫ولی درعوض اون بچه‌ها رو بزرگ کردی.
‫گرچه آخرش مویونگ یکم راه رو کج رفت.
‫ولی درکل خدایان کوهستان خوبی بودن.
‫و تو معلم خوبی براشون بودی.
‫گفتی معلم خوب؟
‫برای همینه که باور دارم در نهایت ‫اونا انتخاب درستی می‌کنن. اونا پیروز میشن.
‫نکنه خواب می‌بینم؟
‫به دلایل عجیبی امروز به چشمم خوشتیپ میای.
‫واقعا؟ پس امروز کامل در خدمتتم.
‫نوشیدنی رو تموم کردی. ‫برم بیارم.
‫- عزیزم. ‫- بله؟
‫می‌خوای فردا بریم سینما؟
‫- سینما؟ میای؟ ‫- آره.
‫یه بار یون اینو بهم گفت.
‫بجای اینکه اینجا تک و تنها بشینم، ‫باید برم بیرون و دنیا رو ببینم.
‫خب، من که از خدامه! ‫الان برمی‌گردم.
‫اُمیدوارم پادشاه پنج راه هم به سینما بیاد.
‫باید بفهمم پُشت قضیه ‫خط‌کش و سنگ نگهبان چیه.
‫این یارو بلده حالش رو خوب کنه؟
‫لطفا سریع بهش بگو، آقای جندو.
‫بگو! وگرنه تو هم باهامون می‌میری.
‫یه پری‌دریایی بی‌گناه نباید وسط ‫نبرد رئیس‌هامون بمیره، درسته؟
‫تو هم اینو نمی‌خوای، درسته؟
‫منم اتفاقی شنیدم.
‫یاچا؟
‫اگه یهو از روی بدشانسی ‫خودمون رو گاز بگیره، چی؟
‫تا جای ممکن از اتاق خارج نشو ‫ولی اگه احیانا کسی رو گاز گرفتن...
‫بهشون کمی گل زنبق بده.
‫گل زنبق؟ جواب میده؟
‫این هیولا دست‌پخت مویونگه، پس حتما جواب میده.
‫این وقت شب گل زنبق از کجا بیاریم؟ ‫حتی اگه بتونیم بیرون بریم...
‫باید قبل اینکه دیر بشه، نجاتش بدیم.
‫- خوابیدی؟ ‫- توی رستوران هتله!
‫درود بر خانم‌ها و آقایون.
‫رستوران فرانسویه. ‫توی کابینت زعفران دیدم.
‫- زعفران؟ ‫- یه نوع ادویه از خانواده‌ی گل‌های زنبقه.
‫من میارمش.
‫اون بیرون پُر از یاچاس.
‫- باید برم. ‫- پس منو با خودت ببر.
‫- منم میام. ‫- هی.
‫- من چرا باید بیام؟ ‫- چون ما یه خانواده‌ایم.
‫متاسفم، ولی زندگی من برای خودم نیست.
‫- زندگیم در خدمت مادام ریو هست. ‫- وقت زیادی نداریم، باید بریم.
‫مراقب خانم رئیس باش.
‫لطفا تا موقع برگشتم تحمل کن.
‫لامصب‌ها مهمونی راه انداختن.
‫چطور ازشون بگذریم؟
‫نسبت به قبل آروم‌تر حرکت می‌کنن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ارباب لی رانگ!
‫نمی‌تونن ببینن؟
‫بدون روشنایی نمی‌تونن ما رو ببینن. ‫فقط به صدا واکنش نشون میدن.
‫پس بی سر و صدا حرکت می‌کنیم؟
‫نه. از این مزیت به سود خودمون استفاده می‌کنیم.
‫شین‌جو، از رستوران زنبق رو بردار.
‫با سر و صدای زیاد، اونا رو به اون طرف می‌کشونیم.
‫با تمام زورم جیغ بکشم؟
‫- اگه اینکارو بکنی، شین‌جو توی خطر می‌افته. ‫- پس چی؟
‫گرامافون.
‫ببریمش اونجا و یاچاها رو اونجا بکشونیم.
‫با صدای موسیقی، به اونطرف هجوم میارن.
‫بریم.
‫خب، حالا نقشه چیه؟
‫ببینید. سم‌ساز مزدورها که مُرده.
‫پس دیگه از لیست حذف میشه.
‫حالا ما سه نفر در مقابل ‫سه نفر اونا هستیم.
‫قدرت‌هاشون چیه؟
‫اولیش یوکی اوننا، بانوی برفیه.
‫خودتون یکم پیش اونو دیدین.
‫اسم دومین نفرشون «گاما ری»... ‫یه چیزی شبیه «گاما» بود.
‫- اوگاما. دختره اینطور گفت. ‫- راست میگی. اسمش اوگاما هست.
‫قدرتش چیه؟
‫یه وزغ چندصد ساله‌س.
‫درباره‌ش مطالعه داشتم.
‫کله‌ش کار نمی‌کنه ولی قویه.
‫[اوگاما: وزغ غول‌پیکر از افسانه‌های ژاپنی]
‫- من ترتیبش رو میدم. ‫- باشه.
‫مشکل نفر سومه. ‫نه اسمشو می‌دونیم و نه قدرتش رو.
‫و بنظر میاد رئیس‌شون باشه.
‫خب. اینم با خودم.
‫چطور می‌خوای هرسه‌شون رو گیر بیاری؟
‫خب، من خط‌کش طلایی رو بهشون دادم، ‫پس بخاطر سنگ نگهبان برمی‌گردن.
‫خودمو طعمه می‌کنم.
‫این کار لازمه؟ ‫خودشون دارن دنبالت می‌گردن.
‫- پیدات می‌کنن. ‫- خدایا.
‫اونقدر وقت ندارم که بشینم ‫و منتظر اومدن اونا باشم، خب؟
‫چون یه عوضی توی هتل یاچا آورده.
‫- لعنتی. پس باهمدیگه میریم. ‫- نیاز نیست.
‫حتی با خوردن پادزهر، یکم طول می‌کشه اثر کنه.
‫من گول‌شون می‌زنم. ‫تا اون موقع شما هم بهتر میشین.
‫- یون؟ ‫- بله؟
‫- محض احتیاط ببر. ‫- خدای من.
‫خدایش؟
‫وقتی اونا انسان نیستن، ‫اسلحه به چه دردی می‌خوره آخه؟
‫اگه اوضاع خیت شد، خبرم کن.
‫من که بچه نیستم. ‫بیا، پس بگیر.
‫- یون! ‫- بله؟
‫فقط یه چیزی.
‫باشه، خیلی‌خوب.
‫عذر می‌خوام.
‫- لطفا منم با خودتون ببرید. ‫- گم‌شو.
‫یکم قبل‌تر کتکم زدی، یادته؟
‫از کارت شرمنده نیستی؟ ‫- ساکت باش.
‫اینطوری نکن دیگه. ‫بیا باهمدیگه بریم.
‫- بهت کمک می‌کنم. ‫- بهش دست نزن.
‫هیش!
‫می‌کشمت.
‫یجور میام که اصلا متوجه حضورم نشین.
‫رئیس؟
‫رئیس، منم.
‫عجله کن، عجله کن!
‫اینجا نیا!
‫رئیس، سریع‌تر! روشنش کن!
‫من از اونا نیستم که اینجا بمیرم.
‫هل نده!
‫خدایا.
‫پس کدوم گوری هستن؟ ‫لعنت بهشون.
‫بوی چیه؟
‫مطمئنا این بو برام آشناست.
‫باز چیه؟
‫تو کی هستی؟
‫لطفا کمکم کنین.
‫- این پیرمرد رو یجایی دیدم. ‫- توی میویونگاک دیدین.
‫اوه، درسته! یادم اومد.
‫خدای بومی هستی؟
‫آره. ولی اینجا دیگه کجاست؟
‫- چرا یهو وسط کوه و دشت بیدار شدم؟ ‫- تو بهم بگو؟
‫- چطور اینجا اومدی؟ ‫- خب...
‫تا یکم پیش توی هتل بودم.
‫ولی چندتا هیولا دنبالم افتادن ‫و منم وارد یه اتاقی شدم که درش باز بود...
‫خدای من، چه رقت‌انگیزی.
‫اینجا صدبرابر خطرناک‌تره.
‫پُره از شیاطین ژاپنی.
‫قربان! میشه منم با خودتون ببرید؟
‫موقع فرار از دست هیولاها ‫پام پیچ خورد.
‫خدایا، سرم خیلی شلوغه. ‫نباید الان مزاحمم بشی.
‫خدای من. بپر بالا.
‫- ممنونم، قربان. ‫- خدای من.
‫چطور؟
‫اون سم‌ساز هم بوی تو رو می‌داد.
‫بوی به شدت شیرین و عجیب.
‫این؟
‫کارامل؟ تو یکی از مزدورهایی؟
‫- خیلی تیزی. ‫- تو رئیس‌شون هستی؟
‫اسمم نیودو هست.
‫اونیودو.
رفیق باحالی هستی تو برعکس
‫چی؟
‫چرا بدنم اونجاست؟
‫می‌دونی، اونیودو یه معنی جالب داره.
‫یعنی من شیطان عوض بدل کردنم.
‫[اونیودو: شیطان عوض بدل کردن جسم ‫از افسانه‌های ژاپنی]
‫نظرت چیه؟ از بدن جدیدم خوشت میاد؟
‫خدای من.
‫بدنم رو پَس بده.
‫وای، پسر.
‫لازم بود با شمشیر منو زخمی کنی؟
‫فکر کردی از ما سرتری، نه؟
‫خدای کوهستان بودن هیچ معنی نداره.
‫راستی، گنج کجاست؟
‫هیچوقت بهت نمیدمش، عوضی.
‫چی؟ لعنتی.
‫کجا گذاشتیش؟
‫اونجا نیست؟
‫ممکن نیست.
‫هی، بس کن. ‫فقط باعث میشه کندتر بشم.
‫لعنتی.
‫- گنج پیشم نیست. ‫- که اینطور.
‫پس گمونم پیش بقیه‌س.
‫نه!
‫نمی‌تونی...
‫رئیس، سریع پخشش کن.
‫این عوضی کجا رفت؟
‫با دستای خودم می‌کشمت.
‫اُمیدوارم هونگ‌جو و مویونگ سالم باشن.
‫اگه خودشو جای من جا بزنه، چی؟
‫گنجم رو دزدیدن و خودمم توی این وضعیت افتادم.
‫تازه اصلا نمی‌دونم رانگ زنده‌س یا نه.
‫از کِی دنیامون اینطور خراب شد؟
‫هنوز زنده‌س؟
‫صدای نفس کشیدنش رو می‌شنوم.
‫اگه یهو تبدیل به هیولا بشه و ‫سعی کنه ما رو بخوره چی؟
‫- تا وقتی نفس می‌کشه، مشکلی پیش نمیاد. ‫- دارم عصبی میشم.
‫- جه‌یو چی شد؟ ‫- رفت مادام ریو رو پیدا کنه.
‫می‌خوام از اینجا برم. ‫نمی‌خوام توی همچین جایی بمیرم.
‫- ارکید! ‫- ولش کن!
‫گفت بیرون نریم.
‫برو اونور وروجک! ‫اینجا دارم زهرترک میشم.
‫تو که نمی‌دونی اون بیرون چه خبره!
‫- مادام ریو شاید برگرده. ‫- نمی‌ذارم بری.
‫عقلتو ازدست دادی؟
‫یادت رفته ارباب لی یون و لی رانگ نجاتت دادن؟
‫منم زندگیم رو مدیون اونام.
‫- دختره مزاحم. ‫- خیلی ناراحت نشو.
‫اگه نفسش بند بیاد، خودم کارشو تموم می‌کنم.
‫نمی‌تونیم اینجا برای هیچ و پوچ بمیریم.
‫در رو باز کن.
‫ببندش!
‫زعفران، زعفران!
‫زعفران.
‫خب، برداشتم.
‫نمی‌خوام بمیر. نمی‌خوام بمیرم.
‫هی، عوضی. ‫خودتو جمع کن.
‫هی، آروم باش. خودتو جمع کن.
‫متاسفم ولی من رفتم.
‫نه!
‫برو، برو!
‫بنظرت می‌تونیم از اینجا بریم؟
‫چرا اینو می‌پرسی؟
‫همینطوری.
‫دلم بدجور شور می‌زنه.
‫درست مثل امتحان صبح خدای کوهستان شدن.
‫- ولی تو امتحان رو قبول شدی. ‫- درعوض چیزی که عاشقش بودم رو ازدست دادم.
‫شماها رو.
‫تو منو ازدست ندادی.
‫من فقط عاشق تو بودم.
‫هونگ‌جو، تو فقط عاشق یون بودی.
‫ولی من همیشه عاشق تو بودم.
‫تو رو می‌خواستم.
‫با اینکه می‌دونستم مال من نمیشی.
‫چرا آدم هیچوقت به عشق اول نمی‌رسه؟
‫عشق اولته؟
‫اگه عشق اولت گنج رو برای خودش برداره، ‫چیکار می‌کنی؟
‫خب، سوال سختی پرسیدی.
‫بهتر از اینکه دست یون باشه.
‫- بچه‌ها! ‫- یون.
‫پس چرا تنهایی؟ ‫مزدورها چی شدن؟
‫خب، برام کمین کرده بودن.
‫نگو که پا به فرار گذاشتی.
‫- درعوض، جاشونو پیدا کردم. ‫- کجاس؟
‫میگم حال شما چطوره؟ ‫اثر سمّ کامل از بین رفت؟
‫خونریزی متوقف شد، ولی هنوز کامل خوب نشدیم.
‫خوبه. پس به مخفیگاه‌مون ببرمشون.
‫خب، عجله کنین. ‫الان فرصت خوبی داریم.
‫بریم.
‫نیودو!
‫مزدورهان!
‫نیودو!
‫اگه الان متوجه بشن، کارم تمومه.
‫با این بدن نمی‌تونم باهاشون بجنگم.
‫نیودو!
‫هی، نیودو اینجا نیست.
‫عجیبه.
‫- صدای راه رفتن شنیدم. ‫- شاید یکی از خدایان کوهستان بود.
‫اُمیدوارم روباه نه دم باشه.
‫- پس کو! ‫- خواهش می‌کنم.
‫لطفا یه جای دیگه برید.
‫فکر نکنم اینجا باشه.
‫بریم.
‫خدا رو شکر.
‫وایسا ببینم.
‫شاید اونقدرام فرصت بدی نباشه.
‫اونا که نمی‌دونن بدن‌هامون عوض شده.
‫ولی اگه بفهمن..
‫اینجام!
‫- نیودو! ‫- نیودو!
‫هی، کجا بودی؟
‫چته؟
‫به جلو هل بده.
‫رئیس!
‫بهم تکیه کن.
‫- ارباب لی رانگ. ‫- شین‌جو، زنبق برداشتی؟
‫- بریم. ‫- گازش گرفتن.
‫- بیاین باهم بریم. ‫- ای کثافت...
‫نمی‌خواستم شما رو توی خطر بندازم.
‫- چرا تو... ‫- باید زنده‌ها رو نجات بدیم.
‫آره، نجاتم بدید.
‫رئیس، چیکار کنیم؟
‫- بیا اینجا، عوضی. ‫- بهتره باهم بریم.
‫برو بمیر!
‫کمکم کنین! کمک!
‫- دارین چیکار می‌کنین؟ ‫- دیگه خیلی معطل کردیم.
‫- ارباب لی رانگ برنمی‌گرده. ‫- برمی‌‎گرده.
‫اگه برنگرده چی؟
‫مادام همیشه گفته انتخاب زنده موندن ‫یا مُردن با خودمونه.
‫- منم می‌خوام زنده بمونم. ‫- بیا یکم دیگه منتظر بمونیم.
‫- برو اونور. ‫- جلوشو بگیر.
‫- ارکید! ‫- دخالت نکن.
‫متاسفم.
‫میگم چته؟
‫ازت سوال پرسیدم.
‫منظورت چیه؟
‫چرا زخمی شدی؟
‫روباه نه دم بهم حمله کرد.
‫احمق. نیودو یه احمقه.
‫اونم بعد اون همه لاف که اومدی.
‫خفه بشو.
‫بهرحال، تو واقعا نیودو هستی؟
‫- چی؟ ‫- می‌تونی بدنتو با روباه عوض کنی.
‫نگو که...
‫بدنتو عوض کردی.
‫خدایا. بدون اوشیچبو نمیشه بفهمیم ‫شکل واقعیش چیه.
‫درست میگی.
‫اگه واقعا نیودو هستی، ‫پس بگو چرا بدنتو باهاش عوض نکردی؟
‫اون عوضی خیلی چیزا درباره‌مون می‌دونه.
‫- حتی درباره‌ی قدرت منم می‌دونست. ‫- چطوری فهمید؟
‫الان یادم اومد.
‫درباره‌ی منم می‌دونست.
‫بهتر نیست به رئیس بگیم؟
‫رئیس؟
‫رئیس کجاست؟ تو حتما جاشو می‌دونی.
‫اون عوضی که بدنم رو دزدید، رئیس‌شون نیست؟
‫مزودورهای شینیگامی چهار نفر نیستن، ‫بلکه پنج نفر هستن.
‫پس کجاس...
‫نگو که...
‫مزدورها چی؟
‫هنوز ازشون خبری نشده؟
‫رئیس‌شون در هتل باندو هست.
‫اسمش ساتوری بود؟
‫بله. الان که ساتوری وارد بازی شده،
‫اون هتل برای آدما و هیولاهای هتل...
‫کشتارگاه میشه.
‫عجله کنین.
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫یک، دو، سه.
‫از الان، نمی‌تونین یه قدمم از این اتاق بیرون بذارید.
‫تا بالاخره بمیرید.
‫هونگ‌جو!
‫چه نا امیدکننده.
‫دلیل اومدن مویونگ...
‫- چئون مویونگ. ‫- ...به این دوران چیه؟
‫خودت چیزی به ذهنت نمی‌رسه؟
‫سعی داره با خط‌کش طلایی ‫یه چیزی رو بیدار کنه.
‫امکان نداره. ‫نمی‌تونه اونو بیدار کنه.
‫ذره‌ای هم اُمیدوار نباش.
‫مویونگ، نمیر!
‫لطفا پُشتم باش تا بتونم بجنگم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «