‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫چئون مویونگ؟
‫- واقعا خودتی؟ ‫- آره، منم.
‫- تو چطور... ‫- زنده‌م؟
‫مزخرف نگو. مویونگ مُرده. ‫با چشمای خودم دیدم.
‫بگو دقیقا کی هستی؟
‫منم.
‫دوستت، مویونگ.
‫اینم مدرک اینکه ما سه نفر، یکی هستیم.
‫هرکی به گروه پُشت کنه، ‫به دست من می‌میره.
‫اگه گُمش کنیم چی؟
‫اونوقت باید پی‌پی گوزن بشوری
‫- باز کن، باز کن. ‫- هی.
‫چطور دست تو رسیده؟
‫دوست نداشم پی‌پی گوزن بشورم
‫- محاله. ‫- دلم برات تنگ شده بود.
‫تو ماسک‌زن قرمز-سفید هستی؟
‫منظورت چیه؟
‫اصلا عوض نشدی ‫ازدست تو و این اعصاب خط‌خطیت.
‫کی هستی؟
‫ژنرال منو هدف قرار داده.
‫دیگه مدت زیادی نمی‌تونم هویت خودمو مخفی کنم.
‫لطفا منو مجازات کنید! ‫برادرم بخاطر من اینکارو کرد
‫من شما رو توی خطر انداختم، مادام.
‫گریه نکن.
‫آدم باید توی همچین مواقعی ‫نباید ضعف از خودش نشون بده.
‫نذار راحت لهت کنن.
‫قول میدم.
‫جه‌یو، چشم از ژنرال برندار.
‫و
‫مراقب باش طوریت نشه.
‫بله، خانم. ‫امر، امر شماست.
‫الان چی به سر میویونگاک میاد؟
‫کارمونو ادامه میدیم گویی که هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫من از میویونگاک محافظت می‌کنم.
‫مادام، بهتره بیاین بیرون.
‫شما دوتا چه غلطی می‌کنین؟
‫لطفا بس کنین.
‫شما دوتا منو چه جور احمقی فرض کردین؟
‫ریو هونگ‌جو.
‫دیوونه شدی؟
‫بهتره اینکارو نکنی.
‫- به نقطه حیاتیت خورده. ‫- اونم با شمشیر خدای کوهستان.
‫می‎‌خوای چیکار کنی؟
‫از تو دوتا وجود داره.
‫و اون معتادی که توی منچوری هست، یون اصلیه.
‫لعنتی، مچمو گرفتی.
‫ولی
‫- منم یون واقعی هستم. ‫- فقط تو به این دوران تعلق نداری.
‫خون زیادی ازدست داده.
‫همش برام سوال بود چطور برگشتی؟
‫تالوپا زن قانونمند و پایبند به اصوله، ‫و هرگز کسی رو که کُشته، زنده نمی‌کنه.
‫منم دنبال جواب هستم. ‫ببینم کی منو بیدار کرد.
‫اگه زنده یا مُرده نیستم، ‫پس چی هستم.
‫روزی که چهار خدای کوهستان انتخاب شد، ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫بگو! چه غلطی کردی که دوستی‌مون رو ازبین بردی؟
‫من
‫برادر بزرگ مویونگ رو کشتم.
‫احمق.
‫ولی
‫از کارم پشیمون نیستم.
‫دهنت رو ببند.
‫نمی‌تونم اینجا بمیرم.
‫باید برگردم.
‫- از نفس افتاد. ‫- حالا چی میشه؟
‫فقط تو می‌تونی
‫نجاتش بدی.
‫[فصل دوم: قسمت ششم]
‫[نودل‌ فروشی هانگ‌میونوک]
‫فکر کنم تعطیل هستن. ‫بریم یه جای دیگه؟
‫نه. من جایی می‌خورم که دوست دارم.
‫دو کاسه نائنگ‌میون بیار.
‫تعطیل هستیم. دیگه سفارش نمی‌گیریم.
‫نائنگ‌میون می‌خوام.
‫سیر شدی که اونطوری می‌خوری؟
‫سیرم.
‫مَردها از زنان مرموز خوششون میاد.
‫زنانی که مثل تازه‌عروس می‌خورن
‫و حتی زیاد حرف نمی‌زنن.
‫چیه؟ چیزی روی صورتم مونده؟
‫خیلی عجیبی.
‫واقعا؟
‫دختر فروشنده‌ای که مشخص شد ‫یه پری‌دریایی هست.
‫یه دورگه با پاهای ضعیف که ‫استاد خرابکاریه.
‫- استاد خرابکاری؟ ‫- با خوندنت همه‌ چی رو خراب می‌کنی.
‫صدات رو از مادرت به ارث بُردی؟
‫از صدام متنفرم.
‫من فقط بخاطر خوشحال کردن بقیه می‌خونم.
‫ولی گاهی‌وقتا اون کارم می‌کنم.
‫اینقدر گله نکن. ‫واسه خودش نعمتیه.
‫قدرت اینو داری با دنیا بجنگی و ‫از خودت مراقبت کنی.
‫واقعا؟
‫پس از تو مراقبت می‌کنم.
‫چرا باید از من مراقبت کنی؟
‫چون هنوز باید پنج تا آرزوی منو برآورده کنی.
‫از اون دخترای یه‌دنده هست.
‫صورت‌حساب، لطفا.
‫- برو خونه. ‫- نمی‌خوای منو تا خونه برسونی؟
‫- اینم یکی دیگه از آرزوهاته؟ ‫- نه. آرزوهامو آروم آروم استفاده می‌کنم.
‫- شب‌خوش. ‫- باشه.
‫[بوتیک اوبوک]
‫اونی که این بلا رو سرت آورد
‫روباه نه دُمه؟
‫بله، قربان.
‫می‌تونه تغییرقیافه بده. ‫صاحب میویونگاک یکی از اوناست.
‫باید فورا از شرشون خلاص بشیم.
‫لی یون.
‫چه جالب.
‫انگار چوسان پُر از شیاطین بدردبخوره.
‫به کار معادن طلا سرعت ببخشین.
‫دستورات رو برسون.
‫نمی‌خواین کاری در رابطه با میویونگاک انجام بدید؟
‫الان وسط جنگ هستیم. ‫ارتش در اولویته.
‫فعلا به آزمایشگاه میریم.
‫شیاطین جدید چوسان رو شکار می‌کنیم.
‫نه!
‫اونا شکار نیستن.
‫اونا سلاح جدید امپراتور ژاپن هستن.
‫اطاعت!
‫چیزی فهمیدی؟
‫- فعلا کاری به میویونگاک ندارن. ‫- کمیسر ارشد چی؟
‫شنیدم با دست‌راست خودش ‫داره به یه آزمایشگاه میره.
‫- آزمایشگاه؟ اون چیه؟ ‫- خب
‫فوق‌محرمانه‌س، برای همین اطلاعات زیادی ندارم.
‫ولی یه شایعاتی وجود داره ‫که گروگان‌هاش انسان نیستن
‫اومدی.
‫اجازه بدید شما رو به جدیدترین عضو معرفی کنم.
‫وای! اعضای دیگه اینا هستن؟
‫بذار اول اجناس رسیده از منچوری رو ببینیم.
‫من اینو از جلوی اداره گیونگ‌سونگ برداشتم؟
‫- بمب واقعی هستن؟ ‫- مطمئنم که می‌دونین.
‫وارد کردن و حمل بمب جرم جدی هست.
‫پس باید از الان، مراقب همدیگه باشیم.
‫حتی اگه لو رفتیم، ‫من ادعا می‌کنم که تنها کار می‌کردم.
‫- منم همینطور. ‫- همچنین.
‫ما از دسته‌ی داوطلب آزادی هستیم.
‫تاریخش کِی هست؟
‫بزودی از منچوری دستور میرسه.
‫یه لحظه ببخشید.
‫- قربان، شما چرا اینجایین؟ ‫- من حاکم رودخانه مردگان هستم.
‫من شاهد مرگ‌های زیادی بودم، ‫ولی این استعمار دیگه بیش از حده.
‫جنگ، شکنجه و حتی کار زوری. ‫این زندگی‌ها سزاور همچین سرنوشتی نیستن.
‫تالوپا هم از قضیه خبر داره؟
‫اگه بدونه، دیوونه میشه. ‫توی مسائل انسانی دخالت نمی‌کنه.
‫یه رازه.
‫خب، ارباب یون هم خبر نداره من اینجام.
‫خوبه که تو رو داریم.
‫هرچی باشه، ما شیاطین چوسان هستیم.
‫نمیشه که اجازه بدیم جلوی چشم ما، ‫کشورمون رو بگیرن، میشه؟
‫خیلی ستودنی هستین، هم‌رزم‌ها.
‫هنوزم استعدادت رو داری، هان؟
‫تا نصف روز بیدار میشه.
‫چرا داری نجاتش میدی؟
‫گفتی بخاطر اون مُردی، مگه نه؟
‫من یون رو به گذشته آوردم ‫تا همه‌چی رو
‫- سرجای درستش قرار بدم. ‫- سرجای درست؟
‫هم خانواده‌م و هم جنگلی که بهش حکومت می‌کردم.
‫قصد داشتم همه‌ش رو برگردونم.
‫و برای اینکار، بهش نیاز دارم.
‫چون این یکی چیزی داره ‫که یون این دوره نداره.
‫و اون چیه؟
‫بزودی می‌‎فهمی.
‫اون می‌دونه ماسک قرمز-سفید تو هستی؟
‫هیس.
‫- یون، من می‌ترسم. ‫- شیاطین گرسنه توی جنگل زندگی می‌کنن.
‫موجوداتی که از حیوان و ‫انسان‌ها تغذیه می‌کنن.
‫- هی، اینقدر اذیتش نکن. ‫- باشه.
‫- تالوپا تا الان دیگه غیبت‌مون رو فهمیده. ‫- بیاین همین الان برگردیم.
‫اگه تصمیم به فرار گرفتیم، ‫باید تا آخرش بریم.
‫هرچی دارین، بهم نشون بدید.
‫نکنه اینجا اومدی تا مسافرخونه بزنی؟
‫نمی‌تونم گرسنگی رو تحمل کنم.
‫اون چیه؟
‫- می‌دونی، هنوز باید درس بخونم. ‫- خدای من، چئون مویونگ
‫پیراهن اضافه آوردی؟
‫من باید در همه‌حال لباس تمیز بپوشم.
‫و اینم آوردم.
‫تادا!
‫- این شونه‌ی محبوب تالوپا نیست؟ ‫- انتقام شکنجه‌مونه.
‫اینم مدرک اینکه ما سه نفر، یکی هستیم.
‫هرکی به گروه پُشت کنه، ‫به دست من می‌میره.
‫اگه گُمش کنیم چی؟
‫اونوقت باید پی‌پی گوزن بشوری
‫- باز کن، باز کن. ‫- هی.
‫متاسفم، یون.
‫راستشو بخوای،
‫برام مهم نیست از گذشته اومدی یا آینده.
‫به روش خودم
‫از تو و مویونگ
‫محافظت می‌کنم.
‫حتی اگه آخرش تکه‌تکه بشم.
‫داریم یه نفر جدید استخدام می‌کنیم؟
‫توی همچین زمانی؟
‫میویونگاک باز می‌مونه مگر مادام ریو برعکسشو بگه.
‫خدایا.
‫- چند نفر هستن؟ ‫- شش تا نامزد داریم.
‫مادام بعد دیدن‌شون تصمیم می‌گیره.
‫چند سالشونه؟ خوشگل هستن؟
‫بجز مادام ریو، از بقیه دخترای خوشگل متنفره.
‫خفه شو. مطمئنا تو جزوشون نیستی.
‫- تو! برو نگهبانی بده و برام گزارش بیارو ‫- باشه.
‫- این چیه؟ ‫- یجور دعوتنامه.
‫یه جای دور از دید بذار، ‫خودش سراغت میاد.
‫- اگه می‌خوای بدنت خوب بشه، بگیرش. ‫- بگیرمش؟
‫اون چیز...خدای من، چه دل‌رحم شدم.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫- چطور همچین چیزی میشه؟ ‫- پس فراموشش کن.
‫- نمی‌خواد قربان. ‫- اصلا با این وضعیت می‌تونی اینکارو بکنی؟
‫لازم نیست که حتما خودم بگیرمش، درسته؟
‫مهمون داره میاد.
‫یون، این بازی مملو از خطره.
‫لطفا سرباز پیاده‌ی من بشو.
‫وای، چقدر زیبان.
‫چه عجیب.
‫قرار بود شش نفر باشن، ‫پس چرا هفت نفرن.
‫عزیزم؟
‫- یخ مثل برف توی دهنم ذوب میشه. ‫- درسته.
‫اسم این «بینگسو» هست. ‫این روزها توی گیونگ‌سونگ خیلی معروفه.
‫هرشب برای خوردن این بیرون میری؟
‫مَردم براش صف‌های طولانی می‌بندن
‫از کِی تا حالا توی بوتیک بستنی می‌فروشن؟
‫توی هر چیزی که نقش داری، بهتره زیاده‌روی نکنی.
‫داستان زندگی انسان‌ها توسط خودشون ‫نوشته میشه، نه ما.
‫ولی ما قدرتهای چوسان هستیم
‫میشه یه مرگ بدون داستان باشه؟
‫چوسان از تمام اون هجوم خارجیان زنده بیرون اومد.
‫سر اینم زنده می‌مونن.
‫لعنیت! اون عوضیا برگشتن.
‫خدایا، این لعنتیا برگشتن.
‫اینجا هزاران ساله که خونه‌ی ما بوده.
‫الان بهشون نشون میدم.
‫دخل همه‌تون اومده!
‫[تالوپا باید سرعقل بیاد]
‫شرم بر تالوپا که چشماشو ‫به روی قدرتهای بومی پبست.
‫شرم بر تالوپا! ‫شرم بر تالوپا!
‫ای بابا.
‫[تالوپا باید سرعقل بیاد]
‫این عوضیا
‫قربان، لطفا اجازه بدید تالوپا رو ببینیم.
‫مگه نمی‌دونی اعصاب نداره؟
‫- بخاطر این کارتون مجازات میشین. ‫- لعنتی.
‫- اگه قراره مجازات بشم، باکی نیست. ‫- ازدست خارجیا خسته شدیم.
‫درخت‌هامون رو قطع می‌کنن ‫و توتم‌هامون رو نابود می‌کنن.
‫کلی از دوستامون اون بیرون گم و گور شده. ‫حتی نمی‌دونیم زنده‌ن یا مُرده.
‫طفلکیا.
‫هان؟
‫- بیدار شدی، عزیزم؟ ‫- هان؟
‫با شمشیر منو نصف جون می‌کنی ‫و بعد میگی «عزیزم»؟
‫- تو از من سوءاستفاده کردی؟ ‫- سوءاستفاده؟
‫خیلی به خودت زحمت دادی ‫هویتت رو ازم مخفی کنی.
‫ولی هنوزم ظاهر و باطن همونی.
‫اوه، لعنتی.
‫- چطور خوبم کردی؟ ‫- یه نفر یه کاری کرد
‫ولی من نبودم.
‫محاله.
‫اون واقعا مویونگه، هان؟
‫واقعا به این دنیا برگشته؟
‫شایعات رو یادمه.
‫بدون درگیر شدن با هیچ شیطانی، ‫آزمون خدای کوهستان شدن رو قبول شدی.
‫درمان‎‌شون کردی؟ چرا؟
‫خب، برای اینکه از راه آسون وارد بشم؟
‫خدای من. «راه آسون»؟
‫خون اون خیلی نادره. ‫هر هزار سال، یکی مثلش میاد.
‫قبل رفتن یکم خون برام بگیر. ‫می‌تونی بهم بفروشی.
‫- چقدر میدی؟ ‫- الکی می‌گفتی دوست یون هستی؟
‫وای.
‫مطمئنا کُپ خودشی.
‫عذر می‌خواما. ما هیچی‌مون شبیه هم نیست.
‫ارباب لی یون.
‫الان بهتری؟
‫بیا یکم حرف بزنیم.
‫هنوز باورت نمیشه؟
‫نه، باور می‌کنم تو مویونگ هستی.
‫ولی باید یه چیزی رو بدونم.
‫چرا توی این دوره به دیدنم اومدی؟
‫و چطور پیدام کردی؟
‫نظر خودت چیه؟
‫خب.
‫برای اینه؟
‫اون چیه؟
‫گفتم شاید تو بهتر از من بدونی.
‫الان دیگه یکاری کردی ‫که دوست دارم مال من بشه.
‫شوخی کردم. نیازی به اینا ندارم.
‫چطور پیدام کردی؟
‫نصف بدنم
‫هنوزم با یه تکه سنگ فرقی نداره.
‫نمی‌دونم کی منو احیا کرد، ‫ولی نفرین تالوپا هنوزم با منه.
‫توی سمساری شیاطین به ‫دنبال درمان رفتم.
‫بعدش اونا رو دیدم.
‫[باشگاه قربانیان روباه]
‫بازم زوج راکون؟ ‫اون دو عوضی آزاد شدن؟
‫حرف تو رو از اونا شنیدم و ‫مستقیم پیشت اومدم.
‫خوش اومدی، رفیق.
‫چرا به دیدن پیرزن نمیری؟ ‫ازش بخواه تو رو به بدن عادیت برگردونه.
‫هیچوقت منو نمی‌بخشه.
‫من خدای کوهستانی بودم که جنگل ‫خودشو نابود کرد.
‫- چرا اینکارو کردی؟ ‫- برای نجات برادرم.
‫حتی اگه به قیمت تمام دار و ندارم تموم میشد.
‫انگار باهم رفیق شدین.
‫برید یه لباس خوب بپوشین.
‫- برای چی؟ ‫- بیاین سه نفری خوش بگذرونیم.
‫مثل اون روزهای بی‌دغدغه‌ی قدیم.
‫عذر می‌خواما. ‫مگه دیروز از پشت بهمون شمشیر نزدی؟
‫فقط به حرفم گوش بدید.
‫یه ساعت دیگه راه می‌افتیم.
‫♪ میشه بیای... ♪
‫♪ و ستاره بشی و شب‌هامو پُر کنی ♪
‫چطور اینکارو کردی؟ ‫تو که پیانو بلد نیستی، نه؟
‫نمی‌دونم. فقط دکمه‌ها رو فشار دادم.
‫رانگ، فکر کنم یه نابغه باشی.
‫خب، از بچگی می‌گفتن من یادگیری سریعی دارم.
‫- چه قشنگ. ‫- من رئیس گروه راهزنان هستم.
‫چه آرزوت باشه چه نباشه، ‫اگه بخوام می‌تونم الان برم.
‫بیا ادامه بدیم.
‫آهنگ رو بلدی.
‫کسی اونجاست؟
‫کیه؟
‫خدایا، منو ترسوندی.
‫- آشپز گفت رب‌هامون مزه عجیبی میده. ‫- کدوما؟
‫سویا، فلفل قرمز و جوانه گندم. ‫پس میشه همه‌شون.
‫- حالم بهم خورد. ‫- چه بد مزه شده.
‫راست میگه. ‫انگار فاسد شدن.
‫میگن اگه قرار باشه اتفاق بدی توی خونه بیفته، ‫طعم رب عوض میشه.
‫همچین حرفی نزن.
‫- نکنه موقع درست کردنش نفرین شده؟ ‫- ولی یه روز شانس رو انتخاب کردیم.
‫[رُب در روز شانس با مراسم دفع نفرین تهیه شد]
‫- مراسم خوبی هم گرفتیم. ‫- پس چه اتفاقی افتاد؟
‫کسی اونجاست؟
‫انگشتر منو ندیدی؟
‫آزولی؟ انگشترت رو گم کردی؟
‫ولی چطور اون زیر رفتی؟
‫می‌تونی کمکم کنی پیداش کنم؟ ‫خیلی برام مهمه.
‫- اینه؟ ‫- بذار ببینم.
‫یکم بیا نزدیک‌تر.
‫- آپریکات! آزولی... ‫- من چی؟
‫مگه تو الان زیر تخته نبودی؟
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫خدای من. توی روز روشن توهم زدی؟
‫مرسی.
‫بریم.
‫بازم شروع شد.
‫باشه. میام. میام.
‫چرا واسه دیدن یه فیلم مسخره ‫اینطور لباس پوشیدیم.
‫چه خبرته؟
‫چیه؟
‫میشه ساکت بشین؟
‫کافی بود یکم بهم بدی.
‫- داری گریه می‌کنی؟ ‫- باز شروع نکن.
‫لازم نکرده بدونی.
‫چی؟ چی شد؟ ‫بارون گرفت.
‫- چرا یهو بارون اومد؟ لعنتی. ‫- هی!
‫چقدرم جدی فرار می‌کنه.
‫خب، دوست نداره خزش خیس بشه.
‫چطور بود؟ اینکه بدون ماسک یون رو دیدی؟
‫هنوزم روراست و عاقله و البته با اعتمادبه‌نفس.
‫تمام اون خصوصیاتی که دوست داشتم.
‫- بارون داره شدیدتر میشه. ‫- هی!
‫بهتره هر دو بریم زیرش. ‫نمی‌خوام تو خیس بشی.
‫اونوقت اون یکی دستت خیس میشه.
‫اصلا عوض نشدی.
‫لعنتی! هی، بدش من.
‫- هی، لی یون! ‫- هی، بیاین نزدیک‌تر. بیاین.
‫حتی اگه یکم خیس بشیم، ‫باز باید هر سه بریم زیرش.
‫اونم عوض نشده.
‫«خونه چئول‌سو و یونگ‌هوی ‫از نانوایی ده کیلومتر فاصله داره.»
‫«چئول‌سو هر ساعت پنج کیلومتر راه میره
‫و یونگ‌هوی ساعتی سه کیلومتر.»
‫«اگه قرار باشه ساعت دو بعد از ظهر جلوی نانوایی ‫باشن، ساعت چند باید از خونه بیرون بیان؟»
‫بذارین یه مروری بر درس قبلی داشته باشیم.
‫سر راه چی می‌خورن؟ ‫اگه گوم‌بوپپانگ باشه، من نیستم.
‫- کاستلا. ‫- خدایا، از کاستلا نمیشه گذشت.
‫چئول‌سو خوشتیپه؟
‫اون جوانه، خوشتیپه و ‫صاحب یه ماشین و خونه‌س.
‫پس ساعت دو نمی‌تونم برم. ‫اول باید یه سر به آرایشگاه بزنم.
‫کسی تونست مسئله رو حل کنه؟
‫چئول‌سو باید ساعت دوازده و ‫یونگ‌هوی ساعت 10:40 از خونه بیرون بیان.
‫- درسته. ‫- چی؟
‫تو تابحال مدرسه نرفتی، نه؟
‫بیا یه مسئله دیگه رو حل کنیم.
‫توی نانوایی چهل زن و مَرد کار می‌کنن.
‫امسال چند مَرد توی نانوایی کار کردن؟
‫هجده.
‫درسته. چند ساعت طول کشید ‫تا یونگ‌هوی به نانوایی برسه؟
‫- سه ساعت و بیست دقیقه. ‫- درسته.
‫وای!
‫- استعداد ریاضی داری. ‫- خیلی باهوشه.
‫خانم سانوو، فکر کنم برق داره قطع میشه.
‫پس بیاین درس امروز رو تموم کنیم ‫و یکم استراحت کنیم.
‫- آره. ‫- آره.
‫- جوک هیانگ، وقت خوابه. ‫- باشه.
‫هان؟
‫- برق قطع شد. ‫- بازم؟
‫هر روز کارمون همینه.
‫- دیگه همش برق میره. ‫- آره، همینو بگو.
‫حیف شد.
‫ممنونم، زردآلو.
‫در زمان تاریکی، گوشه‌بازی می‌چسبه.
‫گوشه‌بازی چیه؟
‫بازی احضاره. ‫ارواح گوشه و کنار رو احضار می‌کنیم.
‫فکر می‌کنه ارواح بهش راجع به ‫شوهر آینده‌ش میگن.
‫- جالبه. ‫- یه امتحانی بکنیم؟
‫اول برای اینکه مشخص کنین شما ‫بازی می‌کنین، اسم‌تون رو با صدای بلند بگین.
‫بعدش برعکس بگین.
‫برای شروع، تو بگو یون‌هو ‫و بعد برعکس بگو هو‌یون.
‫وقتی کسی که پُشت سرتونه ‫به شونه‌تون زد، به گوشه اتاق میرین.
‫پس فقط قراره دور هم بچرخیم؟ ‫بنظرم حوصله‌سربره.
‫اینکارو ادامه میدیم تا یکی تکون نخوره، ‫چون اون موقع روح اومده.
‫مهم‌ترین قانون بازی اینه.
‫موقع بازی، اصلا حرف نزنین.
‫بیاین شروع کنیم. ‫آزولی.
‫یوه‌هو.
‫- آپریکات. ‫- ارکید.
‫این چیه؟
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫پنج؟
‫پنج نفر توی اتاقه.
‫میشه دیگه بازی نکنیم؟
‫می‌ترسم.
‫من نبودم. ‫یکی دیگه توی اتاقه.
‫شمع‌ها رو روشن کنین.
‫- هان؟ ‫- خانم سانوو؟
‫- خانم سانوو! ‫- ناپدید شد.
‫غیب شد!
‫هونگ‌جو، یادته یون چطور توی دستشویی افتاد؟
‫خدایا، این چیه یهو میگی.
‫البته که یادمه. ‫با چشمای بسته قایم موشک بازی می‌کردیم.
‫مویونگ، خودت بیرون کشیدیش.
‫هیچی نمی‌تونست اشکتو دربیاره، ‫ولی اون شب تا صبح گریه کردی.
‫خدایا، ازدست شماها. ‫آدم به سرگذشت تلخ یکی نمی‌خنده.
‫از اون روز آلوده‌هراسی گرفتم دیگه.
‫لعنتی.
‫سر خرس سیاه چی اومد؟
‫اونقدر ساکت و وقت‌نشناس بود که ‫هرگز فکر نمی‌کردم خدای کوهستان بشه.
‫در آینده اون توی یه دهکده به صورت پاره‌وقت
‫- کار می‌کنه. ‫- کدوم دهکده؟
‫«پاره» چی؟
‫بهرحال حس عجیبی داره.
‫کی فکرشو می‌کرد ما سه نفر ‫دوباره باهم باشیم؟
‫اونم در سال 1938.
‫سال‌ها پیش، من یه آرزویی کردم.
‫آرزو کردم زمان متوقف بشه.
‫آرزو کردم هیچی از ما سه تا کَم نشه.
‫ولی آرزوهام هیچوقت برآورده نشدن.
‫لعنتی.
‫لعنتی، اینم ضدحال زد.
‫الان آرزوت رو برآورده می‌کنم. ‫زود برمی‌گردم.
‫هی!
‫در آینده چجور زندگی داشتی؟
‫یون رو تماشا می‌کردم.
‫توی اون دوران، خیلیا رو کنارش داره.
‫با خانواده و دوستاش برای تالوپا کار می‌کرد.
‫و حتی زنی که عاشقشه.
‫خدای من.
‫- درباره خودت بگو، نه یون. ‫- خودم؟
‫...حرارت بالایی داره و ببینید چقدر محکمه.
‫- هر سه نوع... ‫- ...مثل روز اولشه.
‫برادر!
‫- تو درحال طراحی صحنه مبارزه هستی. ‫- درسته.
‫اینجا محل خوبی برای مبارزه هست
‫درسته، حالا تیغه شمشیر
‫من
‫زندگی
‫من زندگی خیلی خیلی خیلی خوبی داشتم.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫آپریکات؟ ارکید؟ کجا رفتین؟
‫بقیه کجان؟
‫آپریکات!
‫عذر می‌خوام.
‫اونا مُردن.
‫آهای؟ آهای؟ هیشکی نیست؟
‫آهای؟
‫من اینجام! آهای؟
‫کسی اون بیرونه؟ آهای؟
‫- می‌دونین چیکار کردین؟ ‫- متاسفیم.
‫فقط واسه سرگرمی بود.
‫چی؟ سرگرمی؟
‫اون بازی بدترین شیاطین رو احضار می‌کنه.
‫ما واقعا خبر نداشتیم.
‫چی به سر خانم سانوو اومد؟
‫خودم ترتیبش رو میدم. ‫برید توی اتاق‌تون و بیرون نیاین.
‫وای پسر.
‫متوجه نمیشم چرا آدما همش دنبال ‫این بازی‌های کثیف هستن.
‫گوشه‌بازی یا اویجا، ‫از پس هیچکدوم برنمیان.
‫کنجکاو بودن زندگی پس از مرگ چطوریه.
‫خدایا، خیلی کفری هستم.
‫چطور چندتا روح جرئت کردن ‫توی ملک من ظاهر بشن!
‫ممکنه فقط یه روح عادی باشه که ‫این گوشه کنارها زندگی می‌کنه؟
‫درسته اون رو دزدیده ‫ولی شک دارم خیلی قدرتمند باشه.
‫تا حالا ندیدم انسانی رو بگیرن.
‫پس بیا بگیریمش و ازش بپرسیم ‫«چرا اون دختر رو گرفت؟»
‫- خدایا، شبمون خراب شد. ‫- خدای من.
‫آروم باش. ‫اینقدر عجول نباش.
‫اینجاست.
‫ولی
‫چرا یه انسان رو گرفته؟
‫آهای؟ کسی نیست؟
‫- می‌خوای گوشه‌بازی انجام بدی؟ ‫- می‌خوای سانوو رو نجات بدی دیگه، نه؟
‫- برای هر گوشه، یه نفر لازم داریم. ‫- خدایا، من بدجور از ارواح می‌ترسم.
‫جلوی سه تا خدای کوهستان گستاخی نکن.
‫نکنه فکر کردی خدای کوهستان شدیم ‫که بریم گلف بازی کنیم؟
‫تو دخالت نکن، هونگ‌جو. ‫نمی‌دونیم با چی طرف هستیم.
‫بابت نگرانیت ممنونم، ولی اینجا خونه‌ی منه.
‫و می‌تونم از خودم محافظت کنم.
‫پس نگران من نیستی؟
‫بیاین شروع کنیم.
‫خودتو نشون بده تا پوست سرتو بکم، روح لعنتی.
‫همه سر جاشون باشن. ‫تا روح پیداش نشده، حرف نزنین.
‫- آره. آره. ‫- مخصوصا پشت سر من.
‫بچه‌ها، بیاین زودتر شروع کنیم.
‫- تا زودتر بریم بخوابیم. ‫- باشه، باشه.
‫با گفتن اسم‌هامون شروع می‌کنیم.
‫کو شین‌جو.
‫- چئون مویونگ. ‫- لی یون.
‫ریو هونگ‌جو.
‫بنظرت یون‌هو کجا غیبش زد؟
‫بار اولمون نبود که بازی می‌کردیم. ‫پس چرا اینطوری شد؟
‫خدایا، دلم شور می‌زنه. ‫بیاین دور خونه نمک بریزیم.
‫آپریکات.
‫من میرم نمک بیارم.
‫بچه‌ها، در رو باز کنین.
‫- بیا تو دیگه. ‫- دستام پُره.
‫خدای من. برداشته کل گونی رو آورده؟
‫- چیه؟ ‫- فکر نکنم خودش باشه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- زودباشین، دخترا.
‫سریع باز کنین.
‫- اون آپریکات نیست. ‫- چی؟
‫چی؟ محاله.
‫خون! خون!
‫یه لحظه صبر کن. ‫اسم‌هامونو برعکس گفتیم؟
‫- یادم رفت. ‫- چیکار کنیم؟
‫گوشه‌بازی هنوز تموم نشده.
‫اینجاس.
‫با چراغ خاموش چیکار می‌کنین؟
‫- رانگ، توئی؟ ‫- چرا هنوز بیدارین؟
‫- هی، شمع رو روشن کن. ‫- اون برادرت نیست!
‫- روحه؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫بهش حمله کن. ‫زودباش، یون.
‫نه!
‫خدای من.
‫- رانگ! ‫- عوضی دیوونه.
‫متاسفم.
‫متاسفم، فکر کردم روحی.
‫- هی، چئون مویونگ. تو که گفتی... ‫- چی گفتی؟
‫تو گفتی روحه.
‫من از شروع بازی یه کلمه هم حرف نزدم.
‫چی؟
‫- مطمئنی تو نبودی؟ ‫- چرا فکر می‌کنی من بودم؟
‫متاسفم که مزاحم شدم.
‫ولی مادام ریو کجا غیبش زد؟
‫آپریکات! چیزی بیرون ندیدی؟ ‫همین یه لحظه پیش
‫چیزی ندیدم.
‫بازش کن.
‫خدایا، دارم سکته می‌کنم.
‫نه. نمی‌خواستم اینطوری بشه.
‫هونگ‌جو
‫هی، چئون مویونگ! مویونگ!
‫اینو ببین. رنگ نمک سیاه شده.
‫اشتباه کردیم. ‫شیطان معمولی نیست.
‫اگه تونسته هونگ‌جو رو ببره، پس یه شیطانه. ‫یکی که عمر بیشتری از ما داره.
‫تا کله‌ی سحر از اتاق بیرون نرید.
‫- وای نه. ‫- خیلی می‌ترسم.
‫خدای من.
‫- برگشتی. ‫- یه شاهد آوردم.
‫- گربه رو میگی؟ ‫- آره، شین‌جو زبون اونا رو بلده.
‫چی میگه؟
‫خودشو بین دختران جدید جا زده و اومده.
‫دمپایی صندل کهنه پوشیده.
‫دیگه چی میگه؟
‫چیه؟
‫چی میگه؟
‫- چیه؟ بگو دیگه. ‫- جانگ سان‌بوم.
‫جانگ سان‌بوم. تعجبی نداره ‫صداها رو تقلید می‌کرد.
‫- از اون کله‌ گنده ‌هاس، مگه نه؟ ‫- وقت زیادی براشون نمونده.
‫و ما هیچی ازش نمی‌دونیم.
‫بیا اول یه راهی برای ‫دستگیر کردنش پیدا کنیم.
‫همینکارو می‌کنیم.
‫جانگ سان‌بوم؟
‫هی، رانگ.
‫- بذار افرادتو ازت قرض بگیرم. ‫- شدنی نیست.
‫برات ده کاسه نائنگ‌میون می‌خرم.
‫امشب خودم خوردم.
‫هی، فقط
‫پس چی می‌خوای؟ خودت بگو.
‫- از رفیقت برام خون بگیر. ‫- مگه تو پشه‌ای که خون می‌خوای؟
‫- پس فراموشش کن. ‫- نه، نه، نه، باشه.
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫رئیس!
‫بهت گفتم وقتی میای پیشم، ‫از این کارها نکن.
‫چشم، رئیس.
‫ولی برای چی منو احضار کردی؟
‫تو
‫- می‌خوای معامله رو فسق کنی؟ ‫- جانگ سان‌بوم
‫- خدای کوهستان غربی رو گرفت. ‫- چی؟
‫که چی؟ مگه خودت اینو نخواستی؟
‫نمی‌تونم بذارم اونو ببره.
‫- هونگ‌جو رو نمیشه. ‫- دلم برات می‌سوزه،
‫ولی معامله با یک خدا قابل فسق نیست.
‫فقط یه راه جلو روم بذار.
‫- کجا باید برم؟ خواهش می‌کنم... ‫- مسیر جهنمی.
‫جاییه که حتی تالوپا نمی‌تونه ببینه.
‫نرو!
‫کاری نکن!
‫چرا؟ هان؟
‫توی چشمات تاریکی بی‌انتهایی می‌بینم.
‫آدمایی مثل تو شکار خوبی ‫در دنیایی مثل اونجا هستن.
‫به هرقیمتی شده، به همراه هونگ‌جو
‫زنده برمی‌گردم.
‫عجب احمقی.
‫ایشون تنها شخصیه که تونسته ‫زنده از چنگال جانگ سان‌بوم برگرده.
‫مادربزرگ، جانگ سان‌بوم شما رو گرفته بود؟
‫خواهرهام، چهار نفر بودیم.
‫زمستون شدیدی بود.
‫شب‌ها طولانی بود، برای همین ‫شروع به بازی کردیم
‫آره. برو سر اصل مطلب.
‫خب، اشتباهی
‫با صدای بلند حرف زدم.
‫حالا تو رو کجا برد؟
‫- از بس تاریک بود، هیچی نمی‌تونستم ببینم. ‫- شوخیت گرفته؟
‫بغیر من، دوشیزه‌های زیادی رو برده بود.
‫- دوشیزه؟ ‫- آره.
‫شنیدم همه‌شون همسران اون شدن.
‫پس برای همین فقط دخترها رو می‌بره، هان؟
‫اگه دنبال دوشیزه بود، ‫پس چرا شما رو برد؟
‫در روزگار قدیم، من زیبای این روستا بودم.
‫وقتی برای کار به مزرعه می‌رفتم،
‫تمام پسرای مجرد شهر اونجا سرازیر می‌شدن.
‫هی، بسه، بسه.
‫- چشه؟ ‫- شنیدم یه وقتا مخش تاب برمی‌داره.
‫حالا چطور تونستی زنده برگردی؟
‫- توتو رو دنبال کردم. ‫- «توتو»؟ توتو دیگه چیه؟
‫خب، منظورم اینه که...اون
‫- یادم نمیاد. ‫- ای لعنت بهت.
‫- جانگ سان‌بوم رو از نزدیک دیدی؟ ‫- آره.
‫- دیدمش. ‫- قیافه‌ش چه شکلی بود؟
‫- کاغذ و قلم می‌خوام. ‫- کاغذ و قلم بیار.
‫چی؟ همین؟
‫این دندونه؟
‫این...این چیه؟
‫- توتو. ‫- توتو اینه؟
‫یه گربه‌ی خیابونی جلوی خونه‌م ‫توتو رو بدنیا آورد.
‫همه جا دنبالم می‌اومد.
‫یه گربه‌؟
‫- هی. ‫- وای. جای پنجه‌هاش درد می‌کنه.
‫خودشو محکم به شومینه چسبونده بود.
‫چرا گربه؟
‫گربه‌ها موجوداتی هستن ‫که می‌تونن ارواح رو ببینن.
‫این راه‌مون رو به اون دنیا هموار می‌کنه.
‫اینا سلاحه.
‫از چوبی ساخته شده که ‫روی گوشت و خون انسان رشد کرده.
‫وای، برای گرفتن یه شیطان پیر ‫مثل جانگ سان‌بوم، چیزی بهتر از این پیدا نمیشه.
‫درخت دودوری؟ چطور پیداش کردی؟
‫[دودوری: درختی که روی خون و گوشت انسان رشد کرده]
‫هزینه زیادی براش دادم.
‫عالیه. پس آماده میریم.
‫الان فقط کافیه صبر کنیم تا غروب بشه.
‫روت حساب میکنم
‫اگه بری اونجا، ممکنه دیگه برنگردی. ‫دوستت رو بفرست.
‫- باید خودم برم. ‫- آخه چرا؟
‫چون هونگ‌جو همینکارو برام انجام می‌داد.
‫پس منو با خودت ببر، نه چئون مویونگ.
‫با هرکسی می‌تونم برم بجز تو. ‫چطور می‌تونم تو رو به سمت مرگ بفرستم.
‫بهش اعتماد داری؟
‫دوست قدیمی باشید یا نه، ‫برای خیلی وقت پیشه.
‫ازقضا به محض دیدن مویونگ،
‫سر و کله‌ی جانگ سان‌بوم پیدا شد.
‫حتی موقع بازی از هونگ‌جو خواست ‫اتاق رو ترک کنه.
‫یعنی میگی
‫اون جانگ سان‌بوم رو آورده؟
‫مطمئن نیستم. ‫هنوزم می‌خوام بهش اعتماد کنم.
‫خیلی بدبختی.
‫اگه یه تله باشه، چی؟
‫حداقل می‌فهمیم چرا مویونگ به دیدنم اومد.
‫- برو راجع به این قضیه به تالوپا بگو. ‫- بگم برای گرفتن جانگ سان‌بوم رفتی؟
‫نمی‌تونه اون مکان رو ببینه. ‫سنش زیاده، ممکنه نگران بشه.
‫لطفا مراقب باش. ‫و لطفا یون‌هو رو نجات بده.
‫باشه. مراقب رانگ و بقیه باش.
‫- راس ساعت هشت شروع می‌‎کنیم. ‫- باشه.
‫هی. ببندش.
‫این راه برگشتمه؟
‫محض احتیاطه.
‫- مرسی که نگران منی. ‫- نبینم اونجا بمیری.
‫می‌دونی که اگه اونجا بمیری، ‫روحتم نمی‌تونی نجات بدی، درسته؟
‫شروع کنیم.
‫وقتی برگشتم، برات نائنگ‌میون می‌‎خرم.
‫هی.
‫هی!
‫گوانهامون؟
‫چی؟ در دوران سلسله چوسان هستیم؟
‫هر دورانی که هست، باید ‫اول هونگ‌جو رو پیدا کنیم.
‫خدایا.
‫خدایا، از کجا پیداش کنیم؟
‫- هی، وایسا. بنظرت یکم عجیب نیست؟ ‫- چی شده؟
‫پرنده هم پر نمی‌زنه. ‫هیچ صدایی نیست.
‫هونگ‌جو.
‫ریو هونگ‌جو!
‫اینطوری نمیشه. ‫بیا از هم جدا بشیم و بگردیم.
‫هی، مویونگ! چئون مویونگ!
‫- همه‌شون انسان هستن؟ ‫- آره.
‫بنظرت چند وقته مُردن؟
‫- حداقل سه روز. ‫- خدای من.
‫اون کیه؟
‫تو کی هستی؟ ‫جوابم رو بده.
‫کار کی بود؟
‫جانگ سان‌بوم.
‫می‌دونی الان کجاست؟
‫کجاست؟
‫بهمون بگو تا بگیریمش.
‫می‌خوای از اینجا بری؟
‫می‌تونی ما رو پیش جانگ سان‌بوم ببری؟
‫- چی؟ ‫- کجا رفت؟
‫مویونگ! نه! تنفس نکن!
‫این چیه؟ هی.
‫- هی، مویونگ. ‫- نمی‌تونم طناب‌ها رو باز کنم.
‫خدای من.
‫نه، نه، نه! برید پی کارتون! نه!
‫خانوما، نکنین. ‫بیاین حرف بزنیم، باشه؟
‫با حرف حل می‌کنیم.
‫چی؟
‫هی، مویونگ!
‫نمُردیم. این چیه؟
‫خون مصنوعیه.
‫خدای من.
‫کات! خوبه.
‫- ده دقیقه‌ی دیگه برمی‌گردیم. ‫- هان؟
‫بریم برای صحنه بعدی لباس عوض کنیم. ‫عجله کنین.
‫[حامی برنامه تلویزیونی عروس جانگ سان‌بوم]
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫چطور ممکنه؟
‫روزی روزگاری، یه ببر در جانگسان زندگی می‌کرد،
‫که در تقلید از بقیه تبحر داشت.
‫این دنیاییه که تو ساختی.
‫پس اینا رو با دزدیدن خاطراتم ساختین؟
‫- چرا دارن دورم می‌چرخن؟ ‫- من کیم دوهان هستم.
‫خدایا، دارم دیوونه میشم.
‫یه ساعت مونده. ‫باید هونگ‌جو رو پیدا کنیم.
‫اگه تونستین، سعی کنین ‫این زن رو نجات بدید.
‫می‌کشمت.
‫- من... ‫- نخ‌ها رو ببر.
‫چرا نمی‌تونم بیخیالش بشم؟
‫قصدش این بود که باهمدیگه مبارزه کنیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «