‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫باهاش شروع کنم؟
‫بریم شروع کنیم.
‫[فصل دوم: قسمت پنجم]
‫آهای، تو...
‫اصلا دستاتو تمیز شستی یا نه؟
‫اصلا می‌دونی چقدر میکروب روی دستاته؟
‫باکتری اشرشیاکُلی، نورو ویروس و کلی دیگه.
‫به کالسکه دست نزن.
‫- نکشش. ‫- چرا؟
‫بعنوان اعضای انجمن مادران سبز، ‫باید برای یه بچه الگو باشیم.
‫خدایا، داری بچه رو لوس می‌کنی.
‫همگی توجه کنین.
‫اجازه بدید شما رو از شر تجربه دردناک ‫امروز خلاص کنم.
‫خدای من.
‫امروز، نه ما شما رو کتک زدیم ‫و نه شما به میویونگاک اومدید.
‫ببین اینجا چی داریم.
‫یه یون دیگه، هان؟
‫آه‌اوم.
‫درحالی که من جلوت وایستادم...
‫تو هنوزم بخاطر اون دختر در عزا و ماتمی.
‫فقط بمیر.
‫صبر کن.
‫مویونگ برگشته.
‫اونو یادته؟
‫وقتی ما سه نفر مسابقه می‌دادیم، ‫تو همیشه اول میشدی.
‫همیشه موقع دویدن تو رو تماشا می‌کردم.
‫فقط تو.
‫درست مثل اون موقع...
انگاری فقط ‫می‌تونم ازدست رفتنت رو تماشا کنم.
‫شب‌بخیر، یون از سال 1938.
‫خودشی، مگه نه؟
‫- صبر کن. منظورت چیه؟ ‫- نمی‌تونی منو گول بزنی.
‫جواهراتمون رو از خونه دزدیدی.
‫مدرک داری؟ ‫دوربین مداربسته که ندارین، نه؟
‫دوربین مداربسته؟
‫پس نمی‌خوای راه بیای؟
‫فردا روی صفحه اول روزنامه میری.
‫«دزدی که از هفت خانه صاحبان ‫معادن طلای امپراتوری دزدیدی کرد.»
‫- نه، اون یکیا کار من نبود. ‫- پس اعتراف کردی؟
‫لعنتی.
‫دوربین رو بده من. ‫تو حق نداری ازم عکس بگیری.
‫- پیراهن رو پَس بده. ‫- دوربین رو بده.
‫بده من...
‫- خدایا، چیکار می‌کنی؟ ‫- بده، بده من دیگه!
‫لعنتی.
‫تو چی هستی؟
‫چطور بعد تیر خوردن طوریت نشده؟
‫خب، راستش....
‫یجورایی تخصص خودمه. ‫بنظر میاد اسلحه نمی‌تونه منو بکشه.
‫این جای زخم...
‫حرفتو باور نمی‌کنم، ‫ولی اگه راستشو میگی...
‫نظرت درباره‌ی امپراتوری ژاپن چیه؟
‫چی؟
‫چرا فرماندار باید دنبال میهو باشه؟
‫اگه جایزه‌ش برای خرید یه خونه کافی باشه، ‫یعنی قضیه جدیه.
‫می‌خوای یه چیزی ببینی؟
‫حالا حدس بزن توی کدوم دستمه.
‫- چی.... ‫- خب، یه بار دیگه.
‫یعنی چی؟ هر بار درست گفت.
‫میگن بچه‌ی سرراهی خوش‌شانسی میاره، ‫ولی این ذاتا این کاره‌س.
‫قراره برام یه کوه ثروت بیاری، مگه نه؟
‫صبر کن ببینم...
‫ثروت و شانس...
‫ممکنه الهه بخت باشه؟
‫[الهه رزق و روزی : الهه بومی که ثروت میاره]
‫می‌گن الهه رزق و روزی ‫خودش آشیونه‌ش رو انتخاب می‌کنه.
‫ما هر جا که می‌ذاشتیم، ‫باز سر راه ما سبز میشد.
‫مگه آشیونه‌ی اونا زیر زمین نیست؟ ‫مثل مار یا وزغ.
‫کی هستی؟ هان؟ بهم بگو.
‫دیر یا زود افراد حکومت باز پیدامون می‌کنن.
‫ماسک قرمز-سفید هم داره میاد.
‫اینجا موندن بهترین انتخاب برای ‫سلامتی اونه؟
‫جونگ دائه‌سونگ از اداره پلیس جونگنو؟
‫اون عوضی از ما بعنوان سپر انسانی استفاده کنه.
‫با غیاب مادام ریو، ‫یهو وسط این شلوغی کجا رفتی؟
‫چیه؟ ‫تو گزارشمون رو دادی؟
‫نه. من درباره‌ی بچه به کسی چیزی نگفتم.
‫احمق. فکر کردی اون مثل خودته؟
‫چرا به من فحش میدی؟
‫- منو نیشگون گرفتی؟ ‫- اوخ.
‫چرا قیافه‌ی همه‌تون درب و داغونه؟
‫موقع جستجوی بچه، ‫به یک ببر بزرگ خوردیم.
‫بهم گفت یه کیک‌برنجی بده و منم دادم، ‫ولی انگاری خوشش نیومد.
‫انگار کیک‌برنجی عسلی دوست داشت...
‫- سرت به جایی خورده؟ ‫- حقیقت رو گفتم، قربان.
‫درسته، بچه‌ها؟
‫- بله، درست میگه. ‫- همین اتفاق افتاد.
‫کار یه ببر بود، قربان.
‫انگار توسط یه چیزی تسخیر شدین.
‫چیزی که انسان نیست.
‫کی هستی؟
‫محل بچه رو پیدا کردم. ‫توی میویونگاک هست.
‫- فورا عازم میشم. ‫- تنهایی نرو.
‫گویا یه شیطانz قوی چوسانی اونجاست.
‫خودم میرم.
‫شما نباید در اونجور جاها دیده بشین.
‫ممکنه هویت‌تون به خطر بیفته...
‫صاحب میویونگاک، همون زنیه ‫که توی قطار دیدی؟
‫- بله. ‫- ازش استفاده کن.
‫من ضعف اون زن‌ رو می‌دونم.
‫خواهرم اونجا کار می‌کنه.
‫گفته‌هاش رو تایید کن.
‫اوه، درضمن شنیدم یه نفر چندین تُن طلا ‫به افراد فقیر داده.
‫کجا؟
‫کجا میرین، خانم؟
‫- پیش ارباب یون یا ارباب مویونگ؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫اونا تنها دوستای من در کل زندگیم بودن...
‫- دوستان عزیز من در شرف شروع یه جنگ هستن. ‫- لطفا دخالت نکنین.
‫درهر صورت، شما این وسط صدمه می‌‎بینین، خانم.
‫نه. من باید اون وسط باشم.
‫شاید...
‫مجبور بشم یکی‌شون رو ‫با دستای خودم بکشم.
‫بیا بخور.
‫کار کردن برای من سخت نیست؟
‫خانم، از اولین دیدارمون هفده سال می‌گذره.
‫اگه بخاطر شما نبود، من زیر دست ‫سربازان ژاپنی مُرده بودم.
‫همچنان بسیاری از سگ‌های بومی ‫بخاطر قانون کشتار سگ‌های ولگرد کشته میشن.
‫[قانون کشتار سگ‌های ولگرد]
‫[در طول جنگ، 1.5 میلیون سگ ‫برای خز و پوست‌شون کشته شدند]
‫وقتی من محافظ کوهستان بودم،
‫آدما برام غلات می‌آوردن تا ‫خواسته‌هاشون رو برآورده کنم.
‫اولش تمام خواسته‌هاشون رو برآورده می‌کردم ‫تا خودمو خوب نشون بدم.
‫ولی راحت و آسوده بدست آوردن خواسته‌هاشون ‫باعث شد ضعیف و شرور بشن.
‫همیشه گفتین،
‫«ما قهرمانان دنیای انسان‌ها نیستیم»
‫ما باید در میدان نبرد خودمون بجنگیم.
‫هم ما، هم انسان‌ها.
‫میدان نبرد من همینجاست.
‫من تا روز مرگم، برای یک ارباب خدمت می‌کنم.
‫- همه جا رو بگردین. ‫- بله، قربان.
‫همه‌جا رو بگردید.
‫هی، اونجا رو نگشتی؟ ‫اونجا چطور؟
‫عجله کنین!
‫- اینجا رو هنوز نگشتی؟ ‫- کامل بگردین.
‫لطفا رحم کنین.
‫رحم کنین.
‫بوی معطر خون.
‫ارباب لی یون.
‫بدون پیراهن رفتی بیرون؟
‫- ببین کیو آوردم. ‫- شما باهم کار می‌کنین؟
‫چرا قربانی دزدی‌مون رو اینجا آوردی؟
‫مُچمو گرفت، ولی از هم دلجویی کردیم.
‫فکر می‌کردم کاراگاه هستی. ‫تازگیا کاراگاه‌ها هم دزدی می‌کنن؟
‫خب، این یه کار اجتناب‌ناپذیر بود. ‫اُمیدوارم درک کرده باشی.
‫پس تواضع و فروتنیت کجا رفته؟
‫من زندگیت رو نجات دادم.
‫- جواهرات دزدیده شده رو بیار. ‫- اوه، الان میارم.
‫- هی، خط‌کش طلایی رو بهش نده. ‫- می‌دونم.
‫پس الان داره دنبال میهو می‌گرده.
‫می‌تونیم بهش اعتماد کنیم. ‫برای استقلال کشور می‌جنگه.
‫شما دزدها بچه هم بزرگ می‌کنین؟ ‫اینم دزدیدین؟
‫- استاد هنرهای رزمی هستی؟ ‫- چطور مگه؟
‫زیاد با من کلکل نکن.
‫- وگرنه له و لورده‌ت می‌کنم. ‫- چی گفتی، عوضی؟
‫خط‌کشی که از جنس طلا بود، غیب شده. ‫نمی‌دونم کجا افتاده.
‫برات جبرانش می‌کنم.
‫خدایا، هیچ‌جا مثل گیونگ‌سونگ نمیشه.
‫قیافه‌شون رو ببین. ‫از طرف یه سازمان اومدن.
‫شما بانوی میویونگاک هستین؟ ‫فرماندار شما رو احضار کردن.
‫زود برمی‌گردم.
‫درباره‌ی پیشنهادم فکر کردی؟
‫بذار فقط یه سوالی ازت بپرسم، ‫چرا جنبش استقلال‌طلبی؟
‫با این همه ثروت، می‌تونی برای خودت ‫یه خلیج بخری و تا آخر عمر بخوری و بخوابی، درسته؟
‫اولش پیگیر مرگ خواهرم شدم.
‫بعدش تصمیم گرفتم با وطن‌پرستی،
‫خیانت پدرم به کشور رو جبران کنم.
‫درنهایت هم‌رزم شدم،
‫و تقریبا هر روز می‌شنوم که ‫هم‌رزمانم کشته میشن.
‫با این همه ثروت، من هنوزم زیر دین هستم.
‫چون زنده موندم.
‫چرا منو انتخاب کردی؟
‫من به دلیل شرایط خانوادگیم ‫در کانون توجهات هستم، و تو...
‫[جایزه: یک میلیون وون]
‫باید یه رازی رو حفظ کنی.
‫هستی یا نه؟
‫توی این دوران آشفتی چوسان،
‫تمام فکر و ذکر من مراقبت از یه معتاد بود.
‫این همیشه منو آزار می‌داد.
‫کی می‌دونست که باز به سال 1938 میام
‫و با فعال استقلال‌طلبی ملاقات می‌کنم ‫که ازقضا شبیه همسرمه.
‫حتما کار سرنوشته.
‫امشب، اداره گیونگ‌سونگ.
‫مَردی با یه گل داوودی سفید در دست وارد میشه.
‫از اونجا که قبلا بهم دستبرد زده شده، ‫اینا رو برای بودجه جنگ‌مون برداریم.
‫چیکار کنم...دارم عصبی میشم.
‫می‌تونی پیانو بزنی؟
‫راستش نه، من...
‫فقط می‌تونم دو-ری‌-می-‌ری-دو بزنم.
‫خوب مراقبش باش، هم‌رزم.
‫هم‌رزم؟
‫هم‌رزم...
‫خوشوقتم. کمیسر ارشد، ریوهی کاتو هستم.
‫- دلیل این کارم... ‫- سر راه شنیدم.
‫شنیدم بخاطر یه بچه‌ی فراریه ‫و توی میویونگاک هست.
‫انگاری خوب حرف همدیگه رو می‌فهمیم.
‫انگار بچه دست یه آدم مزاحمه.
‫ولی آیا مادام ریو بچه رو به دست ما می‌رسونه؟
‫چقدر درباره‌ی من می‌دونین؟
‫زنی که تمام اطلاعات و افراد گیونگ‌سونگ رو ‫مثل موم توی دستش داره.
‫ولی به‌طرز عجیبی...
‫اصلا پیر نمیشه.
‫پُشت سرتون از این شایعات پُره.
‫خب، می‌دونی...به پوستم خیلی اهمیت میدم.
‫خب، من یه چیز دیگه شنیدم.
‫توی قطار همدیگه رو دیدیم، درسته؟
‫لعنتی.
‫چی ازم می‌خواستی؟
‫همونطور که می‌بینین، اون یه شیطانه.
‫- از قبل می‌دونستم چی هستی. ‫- پس دراینصورت...
‫باید بدونی که نمی‌تونی منو اینطوری تهدید کنی.
‫برای همین...
‫یه هدیه‌ی کوچک آماده کردیم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- «گایاگوم» دوست داری، نه؟
‫چهره‌ش آشناست.
‫گمان میره زخم ناشی از سیم یک ساز باشه.
‫احتمالا سیم گایاگوم؟
‫شنیدم که اون روز با یکی از کارکنان شما ‫جر و بحثش شده.
‫اسم دختره...
‫ارکید بود، درسته؟
‫حتی قبل اینکه ناخن‌هاشو بکشیم، اعتراف کرد...
‫- که اونو کشته. ‫- چی؟
‫اون یه سرباز رو کشته، ‫برای همین باید تیرباران بشه.
‫و درهای میویونگاک هم بسته میشه.
‫ارکید کجاست؟
‫بچه رو بیار و محافظ رزق و روزی رو وادار کن حرف بزنه.
‫اگه تا فردا ظهر روی نقشه ‫معدن طلایی نبینم،
‫اون دختر می‌میره.
‫- روشن کن بریم. ‫- این تنها راهه؟
‫هرچیزی که توی دنیای انسان‌ها ساختم، اینجاست.
‫من ارکید رو نجات میدم ‫و از میویونگاک محافظت می‌کنم.
‫بچه دست زنه‌س.
‫به میویونگاک برو و ببین چه واکنشی نشون دادن.
‫تا وقتی گروگان داشته باشیم، ‫بی‌محابا عمل نمی‌کنن.
‫اون زن رو نباید دست‌کَم گرفت.
‫- میهو! ‫- میهو!
‫میهو!
‫- اینجا نیست. پس میهو کجا رفت؟ ‫- شاید ارباب لی رانگ اونو بیرون برده؟
‫نه. اون رفت افرادش رو جمع کنه.
‫- ارکید رو هم ندیدم. ‫- چی؟
‫رفت که یه چیزی بخره، ولی دیگه برنگشت.
‫چه خبره...
‫دوباره بگو.
‫اگه ارکید ربوده شده رو پیدا کنی، ‫جای بچه رو بهت میگه.
‫الان هونگ‌جو کجاست؟
‫- بگو. ‫- لطفا ارکید رو پیدا کن.
‫فقط همینو می‌تونم بگم.
‫ارباب لی یون.
‫برو اونور. به حرفش میارم.
‫ارکید رو جابجا کنین. ‫اگه تا ظهر ازم خبری نشد...
‫دارین میگین بهش شلیک کنم، درسته؟
‫معادن طلا...
‫چه بد دهن!
‫تا سه می‌شمارم.
‫بگو معادن طلا کجاست.
‫یک. دو...
‫- سه... ‫- برو اونور.
‫نمی‌دونم چطوری گمش کردی،
‫ولی به خوبی ازش مراقبت شد.
‫اون سه مَردی که توی خونه‌م هستن ‫شاید سربه هوا باشن،
‫ولی صمیمانه مراقبش بودن.
‫زندگی یه نفر به تو بستگی داره.
‫لطفا کمک کن.
‫ممنونم.
‫اینجا.
‫اون معدن نیست؟
‫توی رودخونه هم میشه طلا پیدا کرد.
‫- بررسی کن ببین طلا داره. ‫- اطاعت.
‫باهامون بیا.
‫- چرا باید بیام؟ ‫- چه انسان باشی، چه اهریمن
‫من به آشغال‌های چوسانی اعتماد ندارم.
‫- ارکید الان کجاست؟ ‫- هی! می‌خوای منو اخراج کنن؟
‫فکر کردی بخاطر کی دارم اینکارو می‌کنم؟
‫- کُشتیش! ‫- نه بابا!
‫خدای من.
‫باشه. پس مرگ خواهرت رو ببین ‫و زندگی خوبی داشته باش.
‫- اونو بده من. ‫- ارکید کجاست؟
‫خدایا. عجب گرفتاری شدیم.
‫چرا از بین این همه ‫جا، توی اداره پلیس هست؟
‫با زور وارد میشیم؟
‫حدودا چند نفر توی اداره پلیس هست؟
‫- نمی‌دونم. حداقل 250 نفر. ‫- 250؟
‫تا ظهر فقط 45 دقیقه مونده.
‫- واسه این کارا وقت نداریم. ‫- ارباب لی رانگ چطور؟
‫- اون قراره به هونگ‌جو کمک کنه. ‫- پس چیکار کنیم؟
‫اینو چی میگی؟
‫نه، حتی اگه زندگیم بهش بسته باشه.
‫پس من اینکارو بکنم؟ ‫هان؟ منی که محافظ کوهستان بودم؟
‫- باید وقارم رو حفظ کنم. ‫- بازم اینو پیش کشیدی.
‫- ای احمق. ‫- سرجات بمون.
‫- خودتو با اعتمادبنفس نشون بده. ‫- آره. داریم وارد اداره پلیس میشیم.
‫هی، ژاپنی بلدی؟
‫- توی دانشگاه شش ماه ژاپنی خوندم. ‫- اوه.
‫- یعنی چی؟ ‫- «میشه پولم رو پَس بگیرم؟»
‫- خدایا. ‫- نگران نباش. نصف اینا کره‌ای هستن.
‫چهره‌ی شما دوتا آشنا نمیاد.
‫ما تازه‌کاریم، قربان.
‫- شما دوتا کره‌ای هستین؟ ‫- بله.
‫- منم کره‌ای هستم. ‫- بله، قربان.
‫ولی قبلا همدیگه رو ندیدیم؟
‫خب...
‫زیاد می‌شنوم که میگن چهره عامیانه‌ای دارم.
‫- قیافه‌ی تو عامیانه‌س؟ ‫- بله.
‫بهرحال به کار خوبتون ادامه بدید.
‫صبر کن.
‫تازه‌کاری، پس احتمالا نمی‌دونی.
‫باید موهامو بتراشم؟ ‫چرا؟ مو همه‌چیز یک مَرده.
‫جنگ قراره طولانی بشه.
‫[در سال 1938 دستور تراشیدن موی پلیس‌ها صادر شد]
‫این جانفشانی ما رو حتی در نبرد خونگی نشون میده.
‫یعنی مصممی از امپراتوری دفاع کنی.
‫اوه، پس مصمم میشم...
‫اجازه بدید من اینکارو بکنم، قربان.
‫من توی سالن آرایشگری بعنوان کارآموز کار کردم.
‫این بار نمیشه، قربان.
‫بگیر بشین.
‫باشه.
‫اوه، ببینید. قیچی کردم.
‫[بیست دقیقه تا ظهر]
‫پاشو بریم. بریم.
‫با دقت بگردید.
‫اطاعت.
‫- اگه چیز براقی دیدین، بهم بگین. ‫- اطاعت.
‫- چیزی دیدی؟ ‫- نه، اینجا هیچی نیست.
‫محض رضای خدا.
‫باورم نمیشه منو برای نگه‌داری از بچه آوردن.
‫مطمئنی که برادر «زردآلو» هستی؟
‫چطور؟ خجالت می‌کشه که برادرش آدم‎‌فروشه؟
‫می‌دونم پلیس‌ها حقوق خوبی ندارن، ‫ولی اینکه هر ماه براش پول بفرستی؟ نه.
‫- اونقدر کار محبت‌آمیزیه که تحملش رو ندارم. ‫- هی، کافیه.
‫اگه بخاطر اون نبود، صد بار ‫به اونجا یورش برده بودم.
‫اگه تو برادرش نبودی، ‫اینجا رو به قبرت تبدیل می‌کردم.
‫دریغ از کوچک‌ترین درک و فهمی از ‫وضعیت دنیا، داری می‌خندی.
‫نخند، بچه.
‫اگه امروز طلایی پیدا نکنن، ‫تو و پدرت رو می‌کشن، عوضی.
‫خدای من.
‫ای بچه‌ی عوضی.
‫اینو ببین. با انگشت توی چشمم زد.
‫واقعا نمی‌دونی کِی نباید حرف بزنی.
‫اینجا طلایی وجود نداره، قربان.
‫پاشو.
‫منو فریب دادی؟
‫- چی؟ ‫- هان؟
‫چیکار می‌کنین؟ ‫برین اونجا.
‫هی، سریعا برید...
‫وای!
‫اون چیه؟
‫بیا اینجا.
‫طلاست...
‫طلا پیدا کردم!
‫هی، مَرد هویجی.
‫واقعا طلاست؟
‫هی، پاشو!
‫بیدار شو! بیدار شو!
‫دفتر فرمانداری یه پیشنهادی داد.
‫اگه بچه رو نبرم، ارکید می‌میره.
‫حالا کدوم رو انتخاب می‌کنی؟
‫از قبل انتخابم رو کردی؟
‫هی، بگیر بخواب.
‫پس نظرت در اینباره چیه؟
‫چرا خودت تغییر قیافه نمیدی؟
‫لطفا تا نجات ارکید اونجا دووم بیار. ‫بهرحال این کارها رو خودت انجام می‌دادی.
‫فقط ما سه نفر درباره‌ی این ‫ماموریت اطلاع داریم، باشه؟
‫هی، موهات طوریش نشد.
‫- ما کدوم خراب شده‌ای هستیم؟ ‫- ما پلیس هستیم، برو ازش بپرس.
‫- برو بپرس. ‫- فقط یه سوال بکنم، درسته؟
‫دختری که از میویونگاک آوردن، کجاست؟ ‫بهم دستور دادن ببرمش.
‫- به کجا؟ ‫- دفتر فرمانداری.
‫آهان. به اتاق بازجویی سر بزن.
‫میریم طبقه پایین؟ ‫هی، ده دقیقه مونده.
‫راه بیفت!
‫بیا اینجا ببینم.
‫لی یون؟ تو لی یون نیستی؟
‫- اونا کی هستن؟ ‫- زوج راکون.
‫چرا خودتو پلیس جا زدی؟
‫همش تقصیر توئه.
‫- بخاطر این بازداشت شدیم. ‫- ساکت باش.
‫اونا رو می‌شناسی؟
‫آره، من اینا رو گرفته بودم ‫برای همین ازم کینه به دل دارن.
‫- چرا توی روباه نه دم... ‫- هی!
‫- روباه؟ ‫- توهم زده. اینا معتاد هستن.
‫چشماشو ببین.
‫- تو معتاد... ‫- کافیه. ببرشون.
‫واقعا پلیس‌های تازه‌کار پر شور و شوقی هستن.
‫ارکید، حالت خوبه؟
‫- بیدار شو. ‫- از دست این کثافت‌ها.
‫چطور تونستن این بلا رو سرش بیارن؟
‫ارباب لی یون؟
‫- شین‌جو هم اومده؟ ‫- آره.
‫- می‌تونی سرپا وایسی؟ باید بریم. ‫- نه.
‫اگه فرار کنم، مادام ریو توی خطر می‌افته.
‫می‌دونی برای نجات تو چیکار کرده؟
‫پاشو. وقت زیادی نداریم.
‫از این طرف.
‫صاف راه برو.
‫- دختری بنام ارکید کجاست؟ ‫- فرماندار دستور داده ببریمش.
‫ولی یکم پیش دو نفر دیگه دنبالش اومدن.
‫همم....
‫- هی. هی. ‫- هی.
‫هی، همونجا بمون!
‫جلوشونو بگیرید.
‫فقط شن پیدا میشه.
‫- چشماتونو باز کنین. ‫- اطاعت!
‫اگه چیز درخشانی دیدین، بهم اطلاع بدید.
‫زودباشید بگردید.
‫عذر می‌خوام، قربان. ‫بنظرم افراد بیشتری لازم داریم.
‫- پس ما.. ‫- هر طور شده، امروز کار رو یکسره می‌کنی.
‫- فهمیدم، قربان. ‫- خوبه.
‫عجله کنین.
‫بچه کجا رفت؟ ‫حتی مراقب بچه نیستی.
‫کجا میری، هان؟
‫خدای من. بیا ببینم. ‫فکر کردی داری کجا میری؟
‫منو بذار زمین، پلیس عوضی.
‫می‌تونی...حرف ...بزنی؟
‫یه رازه. بیا جلوتر.
‫خاک توی سرت.
‫اوخ، دردم گرفت.
‫خدای من.
‫بیا اینجا ببینم.
‫- یکم به اعصابت مسلط باش. ‫- همش تقصیر توئه.
‫بازم طلا هست؟
‫- بچه گازم گرفت. ‫- آره، بچه‌ها از گاز گرفتن خوششون میاد.
‫- نه، بهم گفت پلیس عوضی. ‫- مسخر‌بازی درنیار.
‫ولی خیلی خوب حرف می‌زنه.
‫هی.
‫تمام معادن طلا رو علامت‌گذاری کن.
‫اوه...صبر کن. آروم‌تر.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله قربان.
‫شامل معادن طلایی میشه ‫که مخفیانه در دست توسعه هستن.
‫این یارو کارش درسته.
‫واقعا؟
‫نه، هنوز نه.
‫اول باید ارکید رو نجات بدیم.
‫یون، عجله کن.
‫- سرجاتون بمونین. ‫- بگیریدشون.
‫- وایسا. ‫- نذارید فرار کنن.
‫بگیریدشون.
‫- وایسا. ‫- بگیریدشون.
‫جلوشونو بگیرید.
‫- شما برید. من حواسشون رو پرت می‌کنم. ‫- باشه.
‫هی، بازداشتم کنین.
‫عوضی، فکر کردی با کی طرفی؟
‫تو دیگه چی هستی؟
‫بمیر!
‫بمیر! بمیر!
‫خدایا. بمیر ببینم!
‫خدایا، پوستم خراب شد.
‫لعنتی.
‫برای همین از تغییر قیافه دادن بیزارم.
‫- ارباب لی یون. ‫- اون عوضی خواست...فراموشش کن.
‫الان چطور بهشون خبر بدیم جای ارکید اَمنه؟ ‫اینجا موبایل هم نداریم.
‫وایسا.
‫یعنی چی؟ هوا چرا اینطور شد؟
‫یون علامت داد. ‫جای ارکید اَمنه.
‫- اینو فورا به کمیسر ارشد تحویل بده. ‫- اطاعت میشه.
‫با این همه طلا، جنگ صد ساله هم ‫کار سختی نیست.
‫- اگه کارمون تموم شد، من دیگه میرم. ‫- نمی‌خوای بدونی سر بچه چی میاد؟
‫می‌دونی، خیلی طرفدار آدما نیستم.
‫زن دیوونه بهم پُشت کرد؟
‫متاسفم، ولی نمی‌تونم اجازه بدم ‫نقشه دست اونا بیفته.
‫پدرت مُرده. پس الان به یک شیطان کینه‌توز ‫تبدیل میشی، نه؟
‫خدایا، فکر می‌کردم دارم خفه میشم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من؟
‫روباه نه دُم چوسانی.
‫همه بی‌حرکت.
‫یه قدم دیگه بردارید، ‫اینجا به گورستان‌تون تبدیل میشه.
‫هی، روباه برادر شوهر. ‫من هواتو دارم. برو سراغش.
‫- ارباب لی رانگ که طوریش نمیشه؟ ‫- هونگ‌جو پیششه.
‫من ارکید رو به میویونگاک می‌برم. ‫میهو چی میشه؟
‫پیش عروس حلزون آبی گذاشتمش. ‫برم ازش بگیرم.
‫این چیه؟
‫بوی خون میده.
‫شیطانی با این قدرت در چوسان بود؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- لی یون.
‫من ریوهی کاتو هستم. ‫یادت بمونه. دوباره همدیگه رو خواهیم دید.
‫بهتره دست از خوردن آدما برداری.
‫وگرنه ممکنه سرتو ازدست بدی.
‫- ارباب لی یون. ‫- نزدیک‌تر نیا.
‫لی یون.
‫کارت خوب بود.
‫مادام، هرگز یادم نمیره چه لطفی ‫در حق من کردین.
‫کاری نکردم.
‫بخاطر من نزدیک بود تمام دار و ندارتون رو ازدست بدید.
‫ای احمق.
‫چرا گفتی تو کشتیش؟ ‫باید می‌گفتی کار من بود.
‫می‌خوام ازتون محافظت کنم، خانم.
‫همونطور که شما همیشه مراقب‌مون بودید.
‫برگشتین، خانم.
‫نکنه میهوی ما...
‫- محافظ رزق و روزیه. ‫- هان؟
‫- این دخترت نیست؟ ‫- من فقط بهشون کلک زدم.
‫وظیفه‌ی من محافظت از ایشونه.
‫ولی چرا به شکل نوزاد دراومده؟
‫بعنوان محافظی که کنترل آرزوها رو در اختیار داره، ‫در معصوم‌ترین شکل بدنیا میاد.
‫و هیچوقت بزرگ نمیشه.
‫برای یه بچه سخته.
‫بعنوان یک محافظ بومی، سرنوشتش اینه.
‫- الان کجا میری؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اونه که تصمیم می‌گیره کجا بمونیم ‫و به کی چیزی اعطا کنیم.
‫- وسایل بچه رو توی کیف گذاشتم. ‫- مرسی.
‫- خدایا. بیا. ‫- میشه من...
‫میشه برای بار آخر باهاش حرف بزنم؟
‫میهو.
‫فکر می‌کردم از شستن پوشک‌هات ‫کمرم می‌شکنه.
‫ولی به این زودی وقت خداحافظی رسید، هان؟
‫هرکجا که میری و با هر اسمی که زندگی می‌کنی،
‫لطفا ما رو به یاد داشته باش. ‫ولی فکر نکنم یادت بمونه.
‫خدایا، دست از مسخره‌بازی بردار.
‫بدرود، باشه.
‫خوبه که برای آدما شانس و ثروت بیاری، ‫ولی خودتم باید ازش استفاده کنی.
‫ارباب لی رانگ، شمام یه چیزی بگین.
‫لازم نکرده.
‫بیا ببینم.
‫آره؟ که اینطور.
‫چی میگه؟
‫میگه راهزن رو به دکتر ترجیح میده.
‫خدایا، می‌دونستم.
‫خب، خودتم بدک نبودی.
‫چی؟
‫میگه با کسی که براش عزاداری، ‫ملاقات خواهی کرد.
‫ولی بخاطر سرشت پاکی که داری، ‫راهت رو گُم می‌کنی.
‫منظورت چیه؟
‫میشه آستین‌تون رو بالا بزنین؟
‫اُمیدواره با این راه‌تون رو پیدا کنین.
‫من دیگه میرم.
‫خداحافظ.
‫اون قدیم که همه فقیر بودیم،
‫اهالی چوسان بچه‌های سرراهی رو قبول می‌‎کردن ‫و مثل بچه‌ی خودشون بزرگ می‌کردن.
‫- بچه‌ای که خوش‌شانسی می‌آورد. ‫- دیگه گریه نکن.
‫این کار خیلی از بچه‌ها رو از خطر ‫گشنگی و مرگ نجات داد.
‫ولی ما اون بچه رو واقعا دیدیم.
‫عذر می‌خوام...
‫میشه یه سوالی ازتون بپرسم؟
‫شنیدم این طرفا یه سمساری برای ‫شیاطین وجود داره. می‌دونین کجاست؟
‫سمساری؟ البته.
‫اینو از اونجا خریدم. ‫با این بادبزن دماغم رو بهتر می‌کنم.
‫واسه یه غریبه بلبل‌زبونی نکن. ‫دنیای خطرناکیه.
‫[باشگاه قربانیان روباه]
‫شما یون رو می‌شناسین؟ ‫اومدم اونو بگیرم.
‫خدای من! طرف ماست.
‫- بلدی خوب مبارزه کنی؟ ‫- چی؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫سیر تا پیاز براش تعریف کن.
‫احیانا ما جای...
‫سمساری شیاطین فقط آخرین روز ماه باز می‌کنه.
‫آخرین روز؟
‫اینقدر وقت ندارم. ‫صاحب اونجا رو می‌شناسین؟
‫خب، یه شایعاتی هست که مالکش ‫یه آدم کله‌گنده‌س.
‫- ولی مطمئن نیستیم. ‫- می‌خوای برات پرس و جو کنیم؟
‫یه آدم اجتماعی توی جلساتمون داریم.
‫لطفا. ‫من اینکارتون رو جبران می‌کنم...
‫- نیازی نیست. ‫- نیازی نیست.
‫عذر...
‫هنوز نه...هنوز کلی کار دارم.
‫پدر، چی شده؟
‫مادر، بیدار شدی.
‫پادشاه پنج راه، درسته؟
‫[پادشاه پنج راه]
‫[دهمین پادشاه جهنم ‫کسی که بر جهنم تاریک حکمرانی می‌کند]
‫بیزارم از آدمایی که موقع تماشای فیلم ‫باهام حرف می‌زنن.
‫یه چیزی باید بهت بگم.
‫می‌تونی بعد تموم شدن فیلم بگی.
‫موضوع فوریه.
‫ولی من عجله ندارم.
‫قبلا این فیلم رو نگاه کردم. ‫آخرش همه‌شون می‌میرن.
‫ای زن دیوونه...
‫- هی، ساکت باش. ‫- خدای من.
‫متاسفم.
‫عذر می‌خوام...
‫عجب زن آزاردهنده‌ای هستی.
‫می‌خوای بندازمت توی جهنم تاریک؟
‫به چه جرمی؟
‫به جرم...
‫خراب کردن فیلمم.
‫همچین جرمی وجود نداره.
‫بچه‌ای که نباید زنده باشه، ‫زنده برگشته.
‫از آینده اومده.
‫بنظرت کار کی بود؟
‫غیرممکنه.
‫داری پادشاه جهنم رو زیر سوال می‌بری؟
‫بخوام دقیق بگم، دارم شما ‫رو زیر سوال می‌برم، قربان.
‫چی...؟
‫همیشه جیم می‌زنی. ‫همش درحال رفت و آمد به دنیای زندگان هستی.
‫جیم می‌زنم؟ جیم می‎‌ز...؟
‫- چشه؟ ‫- ساکت باش.
‫من اینطور نیستم.
‫باید فیلمم رو تماشا کنم، به کارم برسم. ‫سرم خیلی شلوغه.
‫اگه کار پادشاه نیست، پس کار کیه؟
‫- تنها کسی که همچین قدرتی داره... ‫- توئی.
‫یکی دیگه هم بود، درسته؟
‫امکان نداره کار اون بوده باشه.
‫کی اونجاست؟
‫دنبال سمساری بودی؟
‫من...
‫صاحبش هستم.
‫تو محافظ سابق کوهستان شمالی هستی، درسته؟
‫با توجه به ظاهرت، ‫میگم که برای این دوران نیستی.
‫و تو هم بازرگان عادی نیستی.
‫میشه اسمت رو بپرسم؟
‫من...خدایا. لازمه خودم بگم؟
‫بیا.
‫پنج.
‫پنج چی؟
‫خدایا، آدمو خسته می‌کنی.
‫پادشاه پنج راه.
‫یکی از ده پادشاه جهنم؟
‫منو ببخشید. ‫شما رو بجا نیاوردم.
‫موندم چطور مَرد خوبی مثل تو ‫تالوپا رو به چالش کشیده؟
‫از اونجا که همه‌چیز رو می‌دونین، ‫دیگه نمی‌تونم وارد مغازه‌ی شما بشم، قربان.
‫اشتباه می‌کنی.
‫چی؟
‫این برای من صرفا یه سرگرمیه. ‫بهتره سیاست رو بهش وارد نکنیم.
‫- یعنی... ‫- یعنی خیلی ازت خوشم اومد.
‫خب، دنبال چی هستی؟
‫می‌خوام بدنم رو احیا کنم.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫کار تالوپاس، نه؟
‫- ممکنه یکم اذیت بشی. ‫- اگه درستش کنی، هرکاری می‌کنم.
‫پس بذار یه نگاهی بندازم.
‫کجا بود؟
‫اوه، ایناهاش.
‫♪ اجی مجی لاترجی، بیا نزدیک تا ببریم ♪
‫اصلا نمی‌خندیا. ‫چه پسر عصبی هستی.
‫بگیر.
‫درعوض چی بهم میدی؟
‫هرچیزی، قربان.
‫حتی روحم.
‫واقعا نمی‌دونی ماسک قرمز-سفید کیه؟
‫چند بار باید بهت بگم؟ ‫منم نمی‌تونم ببینمش!
‫- پس اون چشما به چه درد می‌خوره؟ ‫- خدایا، داری خونمو به جوش میاری.
‫هی.
‫پس من توی آینده گیر تو افتادم؟
‫وقتی رفتی خونه، لطفا به من آینده ‫یه تسلی قلبی بده.
‫یه ساعته میگم شاید نتونم به خونه برم.
‫اون بچه بهم گفت راهم رو گُم می‌کنم.
‫چرا؟ بخاطر ماسک‌زن قرمز-سفید.
‫سنگ نگهبان راهت رو فرش می‌کنه ‫و دروازه باز میشه.
‫فقط مراقب سنگ باش، عوضی.
‫چرا اینقدر بهم بی‌اعتنایی می‌کنی؟
‫نکنه تو هم سایبورگ 1938 هستی؟
‫سای چی چی؟
‫خدایا، بیخیال.
‫اگه نتونم به خونه برم، دنیاهای ‫مُردگان و زندگان رو روی سرت خراب می‌کنم.
‫خدایا. باورم نمیشه برای این چیزا ‫به اینجا اومدم.
‫چرا به یون دروغ میگی؟
‫چون مویوینگ پُشت اون ماسک کوفتیه.
‫بچه‌ای که متولد برج جوزا هست...
‫میگن یا برای دنیا نعمت میاره یا فاجعه.
‫ولی من مطمئن بودم.
‫مطمئن بودم که محافظ کوهستان سخاوتمندی میشه.
‫با اینحال اونو به سنگ تبدیل کردی
‫و برای مدت طولانی بخاطر کارت ‫دلت شکسته بود.
‫زار زار گریه کردی. می‌دونم.
‫خیلی سعی کردم خودمو ‫بهشون وابسته نکنم.
‫می‌خوای مویونگ رو نجات بدی، مگه نه؟
‫مطمئن نیستم.
‫فقط روش حساب میکنم
‫اینکه خودم از آینده یون رو اینجا فرستادم
‫تا مویونگ رو بگیره...
‫باید دلیل خوبی داشته باشه.
‫برمی‌گردم برادر.
‫[بوتیک اوبوک]
‫امروز قراره کسی رو ببینی؟
‫گفت به باشگاه میاد.
‫- می‌خوام امروز دلشو برنده بشم. ‫- اوه. که اینطور.
‫توی مجله نوشته مَردان از زنانی خوششون میاد ‫که شنونده‌های خوبی باشن.
‫چطور؟ چیزی گفته؟
‫یه چیزی مثل این گفت : ‫«چه خواننده بشی چه مضحکه بقیه،»
‫«فقط سعی کن یکیش باشی.»
‫چه عجب.
‫برای لی رانگ...
‫خدایا، خیلی زجرآوره. ‫نمیشه تحمل کرد.
‫- گردنم خیلی درد می‌کنه. ‫- من میرم.
‫کجا میری؟
‫- چرا این وقت شب داری میری؟ ‫- می‌دونم کجا میره.
‫داره میره پیش دختره.
‫دختره؟
‫منم می‌خوام برم.
‫- ارباب لی رانگ حتما خیلی دوسش داره.
‫هی، بنظر دختر مهربونی میاد.
‫می‌خواد خواننده بشه، ‫ولی یه کار پاره‌وقتم داره.
‫عالیه! ‫پس زوج کاری میشن.
‫- دختره چند سالشه؟ ‫- از ارباب لی رانگ چهل سال بزرگتره.
‫بین شیاطین اینا چیزی نیست. ‫بهم میان
‫مطمئنی که می‌تونی از پیشش بری؟
‫راستش مطمئن نیستم.
‫باز فکر می‌کنه ولش کردم.
‫هیچوقت احساسم رو نمی‌فهمه.
‫از طرف اون خانم که اونجاست.
‫پس مفته دیگه، درسته؟
‫گذران زندگیت از چه راهیه؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫آخه دلمو دزدیدی.
‫پلیسی؟ دنبال گروه راهزن منی؟
‫خدای من. بامزه هم که هستی.
‫کار اون بود؟
‫وای. اگه دعواشون بشه، ‫ارباب رانگ بدجور کتک می‌خوره.
‫وای.
‫پس اینطوری راهمون جدا میشه؟
‫چرا دروغ گفتی؟
‫متاسفم، حتما ازم بدجور مایوس شدی.
‫- باورم نمیشه که اونکارو کردم. ‫- عاشقش شدم.
‫قدرت نبردت خیلی بیشتر از ‫اونیه که فکر می‌کردم.
‫قدرت نبرد؟
‫- خیلی خوبه ‫- واقعا؟
‫تو اولین کسی هستی که اینو بهم میگه.
‫- مراقب باش. ‫- چیزی نشنید.
‫می‌تونی بدوی؟
‫دوتا آدم ضدحال دنبال‌مون هستن.
‫می‌تونم بدوم.
‫خدایا، کجا فرار کردن؟
‫- کلا محو شدن. ‫- نمی‌تونم پیداشون کنم.
‫رفتن یا...
‫رفتن.
‫بریم یه چیزی بخوریم؟
‫مطمئن نیستم.
‫اگه نائنگ‌میون باشه، میام.
‫- بخاطر تو لو رفتیم. ‫- باورم نمیشه درست همون لحظه عطسه‌م گرفت.
‫- با هم خوب جفت شدن، نه؟ ‫- آره. کار ما اینجا تمومه.
‫باید به دیدن یکی برم.
‫- کی؟ ‫- منم زندگی شخصی دارما.
‫- منتظر نباش. برو. ‫- هی، کجا میری؟
‫خدایا، ازدست این عوضیا.
‫خدایا. دلم بدجور هوای جی‌آه رو کرده.
‫اون قطعا...
‫دنبال این گنج میاد.
‫یون. لی یون. بیا باهام بازی کن.
‫این چیه؟
‫چئون مویونگ؟
‫- واقعا خودتی؟ ‫- آره، منم.
‫- تو چطور... ‫- زنده‌ای؟
‫تو ماسک‌زن قرمز-سفید هستی؟
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫شیطان معمولی نیست.
‫حتی اگه آخرش تکه‌تکه بشیم، ‫باز ازت محافظت می‌کنم.
‫بیاین مثل اون روزهای قدیم خوش بگذرونیم.
‫یه نفر دیگه توی اتاقه.
‫- مادام ریو کجا رفت؟ ‫- باید هونگ‌جو رو پیدا کنم.
‫اگه یه تله باشه، چی؟
‫حداقل می‌فهمیم چرا مویونگ به دیدنم اومد.
‫مسیر جهنمی.
‫جاییه که حتی تالوپا نمی‌تونه ببینه.
‫یون، لطفا سرباز پیاده‌ی من بشو.
‫نمی‌تونم اینجا بمیرم...
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «