‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫[فصل دوم: قسمت چهارم]
‫چرا رانگ بیدار نمیشه؟
‫واقعا بیماره؟ ‫آخه اتفاقی براش نیفتاد، درسته؟
‫تا جایی که من می‌دونم، اون بیداره.
‫فقط از خجالت بیدار نمیشه.
‫پس خودشو به موش مُردگی زده؟
‫من برم آب یخ بیارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- انگار این سنگینه.
‫- نه، خوبه. ‫- بسیارخب.
‫بابت کمکت ممنونم. ‫برو.
‫هی، بیدار شو. ‫زودباش.
‫پاشو.
‫خدایا، حتی بخاطرت یه متن تمرین کردم.
‫- چطوره دوباره تمرین کنیم؟ ‫- باشه.
‫چی؟ اون پری‌دریاییه؟
‫چطور جرئت می‌کنی غذای دریایی رو ‫وارد دودمان و تبار روباه نُه دُم کنی!
‫بازم شروع کردی! ‫همش درباره دودمان حرف می‌زنی.
‫همیشه درباره تبدیل شدن به خدای کوهستان ‫و میراث خانوادگی حرف می‌زنی.
‫چطور جرئت می‌کنی؟! ‫می‌دونی برای بزرگ کردن تو چیا کشیدم؟
‫ای عوضی.
‫- چطور جرئت می‌کنی علیه من بشی؟ ‫- برادر...
‫نمیشه بذاری منم عاشق بشم؟
‫عوضی. بعد اون همه خوبی که در حقت کردم.
‫خدایا! هر دوتون گُم بشین.
‫- گم بشید دیگه. ‫- باشه، باشه.
‫خداحافظ.
‫بیدار شدی.
‫همونطور که می‌بینی، حالم خوبه.
‫هنوز تب خفیف داری.
‫بهم دست نزن.
‫چرا توی چاه پریدی؟
‫چون داشتی می‌مُردی.
‫الکی مدیونت شدم.
‫الان باید ازم تشکر کنی.
‫یه روباه علی‌رغم میل باطنیش، ‫باید دین خودشو ادا کنه.
‫مخصوصا وقتی پای نجات زندگی در میون باشه.
‫چی می‌خوای؟
‫خب، من...
‫می‌خوام عاشق بشم.
‫خوب و طبیعی گفتم.
‫دورگه بودن
‫باعث شده همیشه هم از طرف انسان‌ها ‫و هم بقیه طرد بشم.
‫ولی الان دیگه تموم میشه.
‫بالاخره می‌تونم عشق حقیقی پیدا کنم.
‫- انگار عقلت سرجاش نیست، نه؟ ‫- جواب نداد؟
‫- من قیافم شبیه دلال ازدواجه؟ ‫- اصلا متوجه منظورم نشد.
‫فقط بگو دوست داری کی کشته بشه. ‫می‌تونم راحت یه روستا رو بفرستم هوا.
‫نیازی نیست.
‫پس می‌تونی یه آرزوم رو برآورده کنی؟
‫- آرزو؟ ‫- یه آرزوی کوچولو.
‫مثلا هفتا آرزوی کوچولو؟
‫داری گریه می‌کنی؟
‫توی سال 1938 افتادم و پدرم دراومد.
‫ولی برای اولین بار، ‫واقعا خوشحالم که اومدم.
‫تونستم یه وجهه دیگه ارباب لی رو ببینم.
‫درست میگی.
‫همیشه دوست داشتم مثل آدمای عادی ‫عاشق بشه،
‫یه خانواده تشکیل بده،
‫و یه زندگی عادی داشته باشه.
‫مشکل اینکه هیچوقت همچین اتفاقی نیفتاد.
‫یه آدم یه‌دنده‌ای هست که ‫حاضر نشد با کسی زندگی تشکیل بده.
‫- نقشه‌ای داری؟ ‫- خب، اول از همه،
‫اول باید با اسامی سازگاری‌شون بررسی بشه.
‫- خدایا، اینا همش خرافاته. ‫- علمیه بابا.
‫من و همسرم امتیاز 99 گرفتیم.
‫هی، ولی من و جی‌آه امتیازمون 25 شد.
‫ای بابا! امتیاز اینا که فقط 23 شد.
‫دیدی؟
‫خدایا.
‫دلم واسه جی‌آه تنگه.
‫نگرانی؟ حتما هیونیونگ مراقبشه.
‫قبل اینجا اومدنم، هواشناسی می‌گفت ‫باران‌های موسمی شروع میشه.
‫جی‌آه همیشه یادش میره چتر برداره.
‫اُمیدوارم زیر بارون خیس نشه.
‫کوکو.
‫- کوکو. ‫- یه پرنده کوکو اینجاس.
‫می‌شناسمش.
‫کوکو.
‫کوکو. کوکو.
‫- اون بالا چیکار می‌کنی، هان؟ ‫- خدای من...
‫سلام، برادر رئیس من.
‫لازمه اینطور از جلوی در آویزون بشی؟
‫راهزن‌ها از درب استفاده نمی‌کنن.
‫- این چیزیه که رئیس... ‫- بیا پایین بابا.
‫خب، دنبالش گشتی؟
‫موضوع اینه. ‫این نقاشی رو به تمام افرادم دادم.
‫خب؟
‫یه عمارت فرهنگی پُشت بانگ چوسان هست.
‫مالک خونه شخصی بنام پارک گا هست ‫که از معدن طلا به ثروت رسیده.
‫ماسک سفید-قرمز ازش دزدی کرده؟
‫چیزی درباره‌ی هفت معدن طلای امپراتوری ‫گیونگ‌سونگ شنیدی؟
‫اونا رو هدف قرار داده و تا به الان ‫به شش تاشون دستبرد زده.
‫چی دزدیده؟
‫همینش برام عجیبه.
‫پول نقد، طلا و اوراق، بهشون دست نزده.
‫بجز جعبه‌ی جواهرات.
‫جعبه جواهرات؟
‫اینجا نیست.
‫خواهر!
‫خدای من.
‫- طلاست. ‫- طلا.
‫طلا.
‫اینجا خونه‌‎ی سنوو چان هست ‫که با نام پادشاه طلا هم شناخته میشه.
‫- و مالک؟ ‫- واسه سفر کاری به گیونگی‌دو رفته.
‫فقط همسر و دخترش توی خونه هستن.
‫خوبه. ‫برو اونجا و جعبه جواهرات رو بدزد.
‫من؟ بیخیال. من توی زندگیم هیچی ندزدیدم.
‫پس خودم برم؟ ‫خدای سابق کوهستان بره دزدی؟
‫بیا فرض کنیم وارد خونه شدم ‫و جعبه جواهرات رو دزدیدم.
‫اصلا با عقل و منطق جور درمیاد؟
‫ولی من دوست ندارم دزدی کنم. ‫بیا فقط به گرفتن اون یارو بچسبیم.
‫اونو می‌گیریم و این وسایلم برای ‫خودمون نگه می‌داریم. حالا زودباش برو.
‫وقتی وضعیت مساعد نیست، ‫لازم نیست الکی موقعیت سابقت رو پیش بکشی.
‫کسی نگاه نمی‌کنه. مستقیم برو دیگه. ‫چرا اون عوضی...
‫این چه کاریه؟ ‫خدایا. انگار زیاد فیلم دیده.
‫دستاتو ببر بالا.
‫حالا بچرخ.
‫قضیه اونی نیست که فکر می‎‌کنی.
‫عزیزم! یوری!
‫اومدی اینجا دنبال من بگردی؟
‫- سعی نکن گولم بزنی. ‫- دردم گرفت.
‫- دلم واسه این ذات خشنت تنگ شده بود. ‫- این بنظرت شبیه چیه؟
‫مشخصه، شروع عشقمون.
‫وقتی بار اول همدیگه رو دیدیم، ‫اسلحه رو اینجا گرفتی...
‫منو با اسلحه تهدید کردی ‫ولی درعین‌حال صمیمی بودی.
‫یوری، باز همو دیدیم.
‫اولین کسی نیستی که برای دزدی اومدی.
‫نفر سی و ششم هستی.
‫تو یوری نیستی؟
‫اسم من سانوو یون‌هو هست.
‫حداقل باید اسم دختری که یه گلوله ‫نثارت کرده رو بدونی.
‫عذر می‌خوام، خانم.
‫عذر؟ برای چی؟
‫منم با میل خودم اینکارو نمی‌کنم.
‫اوه! واقعا که...
‫خدای من! صبر کن.
‫چطور می‌تونه بعد تیر خوردن ‫اینطوری راه بره؟
‫هونگ‌جو، این گل فقط در ‫دیگ جهنم آتشی رشد می‌کنه.
‫خدای من.
‫هیچی نشده گرمم کرد.
‫خیلی خوبی، پیرمرد.
‫خدایا. اگه اینقدر از گرما خوشت میاد،
‫پس چرا همش خودتو شکنجه و مجازات میدی؟
‫فقط اینطوری احساس زنده بودن می‌کنم.
‫هنوزم مشکل خواب داری؟
‫خواب برادرهات رو می‌بینی؟
‫برادرهام...
‫حتی توی خوابم، منتظرم هستن.
‫برنج خام توی دهن‌ خواهر و برادرهام ‫می‌ذارم و میگم:
‫«هرگز رهاتون نکردم.»
‫حتی اگه قرار باشه بزودی بمیرم، ‫می‌خوام اینو بهشون بگم.
‫ولی همیشه دیر می‌رسم.
‫حتی ماها که مثلا اسم‌مون خداست ‫در سوگ عزیزان رفته‌مون هستیم.
‫منم پسرم رو ازدست دادم.
‫منم با بزرگ کردن شما تونستم زنده بمونم.
‫یون، مویونگ و تو.
‫پیرمرد، اگه یون و مویونگ باهم بجنگن، ‫طرف کی رو می‌گیری؟
‫مطمئن نیستم.
‫سوال سختیه.
‫از اول یون رو دوست داشتم.
‫ولی نمی‌‎تونم دوباره مویونگ رو رها کنم.
‫زخم‌های جسمانی اون...
‫همش تقصیر منه.
‫اونا بچه‌های خوبی بودن.
‫ولی چرا؟
‫چرا هر دوشون اینطوری شدن.
‫اونا کسی نیستن که یه زمان می‌شناختم.
‫هی، عجله کن.
‫- توی خونه یه دختر دقیقا شبیه یوری بود. ‫- آها، گزارشگره. منم دیدمش.
‫- پس چرا بهم نگفتی؟ ‫- از کجا می‌دونستم توی اون خونه‌س؟
‫- و ماسک قرمز-سفید چی؟ ‫- داره تعقیب‌مون می‌کنه.
‫قوی هستی.
‫وای.
‫تعادل خوبی هم داری.
‫ولی توی مبارزه تن به تن ‫تجربه زیادی نداری.
‫لعنتی.
‫چیه؟ استعداد دیگه‌ای هم داری؟
‫خب، لعنت بهت.
‫بذار ببینم کیه که دنبالم می‌کنه.
‫اهریمنی که از سلاح قاتلان استفاده می‌کنه؟
‫رانگ!
‫دو بار سعی کردی منو بکشی.
‫من و برادرم می‌خوایم امروز قال قضیه رو بِکَنیم.
‫بگیریدش!
‫اونجا بن‌بسته.
‫رئیس.
‫شماها کی هستین؟
‫با طلایی که بهمون داد،
‫غذای کافی برای کل روستا خریدم.
‫- خوش به حالت. ‫- اونا سپر انسانی هستن.
‫این عوضی کیه؟ ‫واقعا این کارا لازمه؟
‫- بذار ماسک همه‌شون رو برداریم. ‫- فایده نداره. از قبل رفته.
‫اونا چی؟
‫یئوته. ‫[یه نوع شیرینی سنتی کره‌ای]
‫بزودی سراغش میام، لی یون.
‫و این.
‫چیزای اصیل و بدردبخوری هستن.
‫ولی بازم فقط یه جواهره.
‫- این عوضی آخه دنبال چیه؟ ‫- وایسا.
‫یه چیز دیگه‌م مونده.
‫- کجا قایمش کردی؟ ‫- خدای من.
‫- حالم بهم خورد.
‫این چیه؟
‫- چی؟ این واقعا خط‌کش طلاییه؟ ‫- واقعیه؟
‫[خط‌کش طلایی : گنجینه‌ای هیوک‌گوس شیلا]
‫- چیز بدردبخوریه؟ ‫- مگه افسانه‌ش رو نشنیدی؟
‫«کسی که خط‌کش را نگه ‫دارد می‌تواند مردگان را زنده کند
‫و اسم خود را بر سر زبان‌ها بیندازد.»
‫وقتی با این شی
‫طول و عرض جسد رو اندازه بگیری، ‫مُرده رو زنده می‌کنه.
‫چرا چنین چیزی باید اینجا وجود داشته باشه؟
‫احتمالا کسی نمی‌دونسته ‫استفاده‌ش چیه و چطوریه.
‫قبلا یه شایعاتی بود.
‫می‌گفتن خط‌کش پادشاه شیلا ‫در معدن طلای شمالی پیدا شده.
‫فکر می‌کردم فقط یه شایعه باشه.
‫جواهری که مُرده‌ها رو زنده می‌کنه؟
‫می‌خواد کی رو زنده کنه؟
‫پارسال دوست، امسال آشنا.
‫پیرزن.
‫زود اومدم؟
‫خیلی دوست داشتم بازم ‫این در اون در زدنت رو ببینم.
‫ولی از اونجا که خیلی وقته ندیدمت، ‫گفتم یه سر بزنم.
‫با یه فنجون چای چطوری؟
‫دقیقا کی هستی، پیرزن؟
‫بزرگ شدن و تقریبا کشته شدنم ‫بدست تو باعث شده یکم گیج بشم.
‫من فقط یه کارمند خشک و خالی.
‫من شما سه تا رو از سر اجبار بزرگ کردم ‫و تو رو از سر اجبار حذف کردم.
‫از این ساده بودن قضیه برات خوشم اومد.
‫باعث میشه راحت هرکاری دلم خواست، انجام بدم.
‫اومدم که برات سختش کنم.
‫فقط به یک دلیل اجازه میدم زنده بمونی.
‫دنبال جوابی.
‫چطور کسی که به سنگ تبدیلش کردی ‫دوباره برگشته؟
‫کی جرئت کرده مرز بین دنیای ‫زنده‌ها و مُرده‌ها رو دستخوش تغییر کنه؟
‫مویونگ ما عوض شده.
‫الان دیگه به خودت جرئت میدی ‫منو به چالش بکشی.
‫تو بودی که...
‫منو رها کردی.
‫تو بودی که تصمیم گرفتی ‫شرور بازی دربیاری،
‫پس نباید ناراحت باشی.
‫درسته؟
‫برای همین...
‫به ماسک نیاز داشتی، هان؟
‫چرا به این دوره اومدی؟
‫برای چی؟
‫تا برادرم،
‫و هرچی که بخاطر تو و لی یون ‫ازدست دادم رو برگردونم
‫اگه قصد انجام کارهای بد رو داری...
‫خوب بخور.
‫انگار هنوز بهبودیت رو کامل بدست نیاوردی.
‫از کارت پشیمون میشی.
‫پیشمون میشی که چرا امروز منو نکشتی.
‫خدای من.
‫همونطور که خواسته بودید، ‫اتاق لی یون رو گشتم.
‫شاهدان عجیبی توی گونسان هست.
‫که اینطور؟
‫فهمیدم.
‫- کارت خوب بود. ‫- اگه پیرزن تو رو ببینه، چی؟
‫از قبل همدیگه رو دیدیم.
‫تادا.
‫بیا. یکم تافو بخور.
‫خدایا.
‫هنوزم برام مثل خوابه که تو کنارم هستی.
‫میشه روراست باشم؟
‫دیگه نمی‌شناسمت.
‫از ظاهر شبیه مویونگ هستی.
‫ولی باطن رو مطمئن نیستم.
‫منو چجور آدمی می‌شناسی؟
‫می‌خوای بجای خدای کوهستان شدن، دکتر بشی.
‫تک تک زندگی‌ها برات ارزشمند بود.
‫اگه زخم می‌خوردی، دوباره پا میشدی.
‫ولی وقتی من یا یون صدمه می‌دیدیم، ‫چشمات پُر اشک می‌شد.
‫الان چی؟
‫الان چطوری شدم؟
‫با وجود اینکه نزدیکم نشستی، ‫بازم نمی‌تونم ببینمت.
‫دیگه نمی‌شناسمت.
‫من نباید...
‫خدای کوهستان میشدم.
‫باید در ظاهر چئون مویونگ ‫پیش تو می‌موندم.
‫ولی درنهایت رویای تو، رویای من شد.
‫- می‌خوای یون رو بکشی؟ ‫- اگه بکشم چی میشه؟
‫منو می‌کشی؟
‫شما منم وارد دعوای خودتون کردین.
‫خودت بهتر از هر کسی می‌دونی ‫از اونا نیستم که عقب بشینم و نظاره‌گر باشم.
‫یعنی چی؟ تو گفتی زنده میشه.
‫اسم اینو گذاشتی گنج؟
‫شاید راهنمای استفاده داشته باشه.
‫سنگ نگهبان اگه جای مخصوص خودش نباشه، ‫تبدیل به یک سنگ عادی میشه.
‫راست میگی.
‫همه چی با این شروع شد.
‫سنگی که حد و مرز بوجود میاره
‫و گنجی که مردگان رو زنده می‌کنه.
‫می‌خواست چه غلطی بکنه؟
‫خط‌کش طلایی از زمان استعمار ژاپن ‫دیده نشده بود.
‫بعد این دوران، به کل از دنیا محو میشه.
‫برای همین به این دوران اومد.
‫بیا صبر کنیم.
‫- چی؟ ‫- به دنبالش میاد.
‫اسب برای چیه؟
‫پری‌دریایی سواری خواسته.
‫خدای من.
‫واسه دیدن پری‌دریایی زیاد عجله نمی‎‌کنی؟
‫اونم از شدت خوشحالی برمی‌گرده و میگه: ‫«عزیزم، چه زود خودتو رسوندی.»
‫«نگران نباش. ‫ترافیک هم نمی‌تونه منو از تو دور نگه داره.»
‫«خدای من. چه باملاحظه هستی.»
‫اینقدر پچ پچ نکنین.
‫«الان بهت نشون میدم یه راهزن ‫چطور سواری می‌کنه»
‫- بکشمش؟ ‫- «بریم سواری».
‫چه اسب قشنگی. ‫اسمش چیه؟
‫اوه، اسمش لی یون هست.
‫اسم برادرت روش گذاشتی؟
‫چون از اون سرسخت‌هاس.
‫ولی چرا اسب خواستی؟
‫از اونجا که پاهای من دراصل دُمم هست، ‫نمی‌تونم زیاد راه برم یا بدوم.
‫همیشه آرزوم داشتن اسب بود.
‫همیشه دلم می‌خواست توی دشتزار ‫اسب سواری کنم.
‫اگه می‌خوای از سرعت لذت ببری، ‫چطوره بریم ماشین سواری؟
‫نه. می‌خوام سوار اسب بشم.
‫[خیالات یوهی]
‫موقع اسب‌سواری می‌تونیم بهم نزدیک بشیم.
‫گرمای این نزدیکی می‌تونه ‫قلب هر مَردی رو به لرزه دربیاره.
‫امروز بی‌شک عاشق همدیگه خواهیم شد.
‫وزنت رو بنداز عقب.
‫- بهت گفتم صاف وایسا. ‫- صاف؟
‫- سر، شونه، کمر، صاف کن. ‫- چطور...
‫با صداهای عجیب اسب رو نترسون.
‫اسب‌ها گوش‌های حساسی دارن.
‫ببخشیدا. پاهام خیلی درد گرفت. ‫نمی‌تونم درست بشینم.
‫حالا اینو تصور کن.
‫فرض کن از روبروت دشمن داره میاد.
‫الان وقت حرف زدنه؟
‫مگه قراره بریم جنگ؟
‫نترس. یکم بیشتر فشار بیار.
‫وزنتو بنداز عقب.
‫هی!
‫وای، خیلی بااستعدادی!
‫جدا؟
‫می‌خوای به گروه راهزن‌ها ملحق بشی؟ ‫جنگجوی خوبی ازت درمیاد.
‫گروه راهزنان...
‫چطور آخه گم‌شون کردم؟ ‫خدای من.
‫آخه با اسب کجا رفتن؟
‫نکنه می‌خوای هر بار که اونا بیرون میرن، ‫دنبال‌شون بیفتی؟
‫مطمئنم حالشون خوبه.
‫باید توی هتل عروسی‌شون رو برگزار کنیم، آره؟
‫- یه عروسی خودمونی چطوره؟ ‫- چرت نگو. من بهترینا رو می‌خوام.
‫یه مراسم بزرگ که توش همه‌چی باشه.
‫بهترین خواننده‌ها رو میاریم.
‫- بذارین من میزبان باشم. ‫- باشه، حتما.
‫این چیه؟
‫وای، کوچولو.
‫- بچه‌س. ‫- زنده‌س.
‫آخه کی همچین کوچولوی بامزه‌ای رو ول می‌کنه؟
‫این پتو از بهترین ابریشم ساخته شده.
‫پس یعنی از خانواده‌ی پولداری هست.
‫من می‌دونم. حتما بچه‌ی رئیسه.
‫شاید چون بچه دختره، ‫مثل من رهاش کردن.
‫شایدم به سبک غربی‌ها عمل کردن.
‫این روزها مُده.
‫بابت نظرات نه چندان مهم‌تون سپاسگذارم.
‫حالا چی میشه؟ ‫اونو بزرگ می‌کنین؟
‫اینجا که یتیم‌خونه نیست. ‫اگه مادام بفهمه، توی دردسر می‌افتیم.
‫شنیدی که. برش گردون همونجا که پیداش کردی.
‫- نه. بچه‌ سرراهیه. ‫- که چی؟
‫یعنی «بچه‌ی خوش‌شانس».
‫بچه‌های سرراهی خوش‌شانسی میارن، ‫برای همین اونا رو توی خونه میارن.
‫شنیدی چی گفت. تا وقتی والدینش رو ‫پیدا کنیم، خودم مراقبش هستم.
‫هی!
‫می‌خوری؟
‫چطوره؟
‫خب، بدک نیست.
‫چه غذایی دوست داری؟
‫آدم سختگیری نیستم، ولی اگه بخوام ‫انتخاب کنم، «نائنگ‌میون» رو انتخاب می‌کنم.
‫همسر ایده‌آلت چطوریه؟
‫ایده‌آلم؟
‫منظورم اینکه از چه‌جور آدمی خوشت میاد؟
‫یکی که از خودم قوی‌تر باشه.
‫باید هرطور شده، نقاط مشترک پیدا کنم.
‫سرگرمی‌هات چیه؟
‫این روزها به دستبرد زدن علاقه دارم.
‫چرا می‌خوای راهزن باشی؟
‫چون یون قبولش نمی‌کنه.
‫انگار برادرت پیچیده‌تر از چیزیه که ‫در ظاهر نشون میده، هان؟
‫من هیچوقت پدرم رو ندیدم.
‫و مادر انسانیم بهم هیولا می‌گفت.
‫لی یون تنها خانواده‌م بود.
‫گرچه اونم وقتی توی دام یه انسان افتاد، ‫منو مثل یه زباله به بیرون پرت کرد.
‫حداقل خانواده‌ی تو کنارته.
‫پدر و مادر تو چطور؟
‫چرا به دریا برنمی‌گردی؟ ‫می‌تونی بعنوان پری‌دریایی زندگی کنی.
‫من گیونگ‌سونگ و خوانندگی رو دوست دارم.
‫عاشق نورهای درخشان و پچ‌پچ‌های...
‫اشتباه نکن.
‫توی این دنیا، برای دورگه‌ها...
‫جایی وجود نداره.
‫من برم.
‫من همین الانشم کلی دردسر دارم.
‫من از بچه‌ی آدمیزاد متنفرم.
‫- ای دروغگو! عاشق سواوه بودی. ‫- سواوه دیگه کیه؟
‫فراموشش کن. ‫بچه رو بذار توی اتاقک نوزاد.
‫اینجا همچین چیزی نداریم.
‫- چطوره بدیم دخترا بفروشنش؟ ‫- دست بردار.
‫باورم نمیشه چیا میگین. ‫انگار اصلا انسانیت ندارین.
‫- مگه ما انسانیم؟ ‫- مگه ما انسانیم؟
‫نه، اون غذا نیست.
‫بهت گفتم اینقدر بالا پایین نندازش.
‫گرسنه شدی؟ شیر می‌خوای؟
‫بیا بگیرش. من برم شیرخشک و پوشک بخرم.
‫هی، بیا باهمدیگه بریم. ‫یه کار مهم توی شهر دارم.
‫می‌خوای بمیری؟
‫زود برمی‌گردم. ‫برای تو هم خوراکی می‌خرم.
‫خدایا.
‫هی. الان چیکارش کنیم؟
‫- بیا مثلا از روی بی‌احتیاطی گمش کنیم. ‫- نمی‌تونیم همچین کاری بکنیم.
‫چطوره تصادفی گمش کنیم؟
‫متاسفم که آخرش اینطور شد، ‫ولی همش بخاطر خیر و صلاح خودته، باشه؟
‫پدر و مادر خوب پیدا کن و ‫زندگی خوبی داشته باش.
‫خدایا، خیلی‌خب.
‫توت وحشی هستن.
‫هونگ‌جو عاشق ایناست.
‫- بریم. ‫- خدای من.
‫- پس چرا دوباره اینجا اومد؟ ‫نکنه دنبال ما اومده؟
‫این که اصلا نمی‌تونه راه بره. ‫کدوم عوضی داره سر به سرمون می‌ذاره؟
‫- زودباش، قبل اینکه شین‌جو برگرده. ‫- عجله کن، عجله کن.
‫محض‌رضای خدا.
‫زندگی خوبی داشته باش، خب؟
‫لعنتی.
‫هی...
‫هی، بگو ببینم. ‫چطور همش برمی‌گردی؟
‫این اصلا انسانه؟
‫شیطانی نیست که تغییرقیافه داده؟
‫خدایا، باورم نمیشه.
‫لی یون معتاد بود؟
‫بله، همش درحال مصرف مواد بود.
‫تمام شیاطین گونسان می‌دونن.
‫- تا حالا دیدی مواد مصرف کنه؟ ‫- اون حتی سیگار هم نمی‌کشه.
‫یعنی یهویی ترک کرد؟ ‫امکان نداره.
‫شین‌جو همین چند روز پیش ‫دنبال مواد می‌گشت.
‫شما هم قربانی یون شدید، نه؟
‫- من بودم نمی‌گفتم قربانی شدم... ‫- ما به تازگی...
‫باشگاه قربانیان یون رو تشکیل دادیم.
‫هفته‌ای سه بار همدیگه رو می‌بینیم.
‫[باشگاه قربانیان روباه]
‫ما جلسات روان‌درمانی و ‫آب کدوحلوایی برای کسانی که
‫کتک خوردن، پیشنهاد میدیم.
‫کتک زده؟
‫آره.
‫فقط چون از اسم همسرم خوشش نیومد، ‫ما رو کلی کتک زد.
‫اسمت چیه؟
‫- بئه آه‌اوم. ‫- آه‌اوم.
‫اسم همون دختری که لی یون دوست داشت؟
‫آه‌اوم، آه‌اوم، آه‌اوم!
‫آه‌اوم!
‫از این اسم خیلی متنفره.
‫خب؟ گفتین آخرین بار کجا دیدینش؟
‫یون سوار قطار منچوری شد؟
‫شاید توی گیونگ‌سونگ پیاده شده باشه. ‫با رفتنش از گونسان مصادفه.
‫جه‌یو.
‫برو یکم مواد بخر.
‫چی می‌تونه باشه؟
‫خال‌های روی پیشونیش...
‫- دُب‌اکبره. ‫- خب؟
‫ستاره‌ایه که مرگ رو کنترل می‌کنه.
‫ولی به معنی دارایی زیادم هست.
‫خدایا، یه چیزی درست نیست.
‫هر کاری می‌کنیم، باز سر و کله‌ش پیدا میشه.
‫چرا داره گریه می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫گریه نکن.
‫ای موش کثیف. ‫اگه چیزی می‌خوای، مثل آدم بگو.
‫خدایا. فکر کردی با این لحن بگی ‫بچه زبون باز می‌کنه؟
‫باشه، هی، هی، هی. ‫گریه نکن تا اینا رو بهت بدم.
‫گریه نکن.
‫- بیا بیهوشش کنیم. ‫- ول کن.
‫اگه بزنی سرش، می‌میره. ‫احیانا قرص خواب نداری؟
‫گریه‌ش قطع شد.
‫بغلش کن.
‫بیا اینجا.
‫هی، نَم داره.
‫- حالمو بهم زدی. ‫- خودشو کثیف کرده.
‫هی، من آلوده‌هراسی دارم.
‫- خودت برداشتی و آوردیش. ‫- من نبودم.
‫بیا بازی کنیم. ‫هر کی باخت، به تنهایی بزرگش می‌کنه.
‫فقط دوتا مهره داری، ‫من چهارتا دارم.
‫- نه. ‫- خداحافظ.
‫- هنوز تموم نشده. ‫- نه، نه!
‫وای نه!
‫بهت نیم ساعت فرصت میدم.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫توی این دنیا از انسان بیشترین تنفر رو دارم.
‫مخصوصا از اونا که خودشون نمی‌تونن ‫هیچ کاری انجام بدن.
‫واسه من بامزه‌بازی درنیار.
‫گریه نکن وگرنه پدرتو درمیارم.
‫چرا می‌خندی؟
‫داری به من می‌خندی؟
‫وای. چه منظره قشنگی.
‫پس چرا اینقدر ساکت شد؟
‫- چطور خوابوندیش؟ ‫- کاری نداشت.
‫- اون چیه؟ ‫- هیچی.
‫- چرا تو... ‫- هیچی نیست.
‫نباید هرچیزی به خورد بچه بدی.
‫مشکل فوری داریم.
‫- این سر و صدا برای چیه؟ ‫- مادام ریو برگشت.
‫- کی؟ هونگ‌جو؟ ‫- می‌خواد تو رو ببینه.
‫ارباب لی رانگ! بچه رو بردار و مخفی شو.
‫- چرا؟ ‫- اگه دست‌مون رو بشه، ما رو می‌اندازه بیرون.
‫خدایا، برو.
‫- ارباب لی رانگ. ‫- ای بابا.
‫بنظر من مادام ریو از ‫ماسک‌زن سفید-قرمز ترسناک‌تره،
‫پس اونو دشمن خودت نکن.
‫- چیکار کنم؟ ‫- نمیشه تظاهر کنی ازش خوشت میاد؟
‫- نه. ‫- چرا؟ فقط تظاهر می‌کنی.
‫چون می‌دونم احساسات اون چقدر واقعیه.
‫حتی اگه اونو دشمن خودم بکنم، ‫حاضر نیستم بهش دروغ بگم.
‫اون دوست منه.
‫خدایا، گاهی‌وقتا خیلی بامرام میشه.
‫سه تا سوال دارم.
‫اگه نتونم جواب بدم چی؟
‫- هر بار یه مجازات سنگین می‌ذاریم. ‫- خدای من.
‫سوال اول.
‫اولین ملاقاتمون رو یادته؟
‫داره منو آزمایش می‌کنه.
‫پس مواد برای همین بود.
‫یعنی چیزی فهمیده؟
‫چطور ممکنه یادم بره؟
‫همین که منو دیدی، از پشت بهم چاقو زدی.
‫نوبت منه.
‫ماسک زن سفید-قرمز رو دیدی، مگه نه؟
‫- آره. ‫- الان کجاست؟
‫هر بار یه سوال.
‫نوبت منه.
‫قسم خوردیم با جون‌مون ازهمدیگه مراقبت کنیم...
‫و اگه زیر قولمون زدیم؟
‫- بدست همدیگه بمیریم. ‫- یون...
‫قصد دارم سر قولم بمونم.
‫- چرا اونو بجای من انتخاب کردی؟ ‫- هنوز تصمیمم رو نگرفتم.
‫سوال آخر.
‫من برات چی هستم؟
‫نمی‌تونم جوابی که می‌خوای رو بهت بدم.
‫برای اینکه تو رو سمت خودم بیارم،
‫هیچوقت گولت نمی‌زنم.
‫مگه از روی نعشم رد بشی.
‫کافی بود یه کلمه بگی. ‫هنوزم مثل قدیم سختگیر هستی.
‫کی پُشت ماسکه؟ ‫منو می‌شناسه، مگه نه؟
‫شاید منم اونو می‌شناسم.
‫اینطوری خوشلگتر میشی.
‫آهان، اینم بگیر.
‫نمی‌دونم هنوزم از اینا دوست داری یا نه.
‫من رفتم.
‫هونگ‌جو، چی شده؟
‫از خونه برام نامه اومده.
‫برادر کوچک به شدت بیماره.
‫پس با تالوپا حرف بزن و برو خونه.
‫گفت اگه از اینجا برم، ‫دیگه هرگز خدای کوهستان نمیشم.
‫ای پیرزن عوضی.
‫وایسا.
‫بیا. توت وحشیه.
‫باعث میشه ناراحتیت از یادت بره.
‫اینو مارها می‌خورن.
‫پس باید قبل خوردن، یکی از مُژه‌هاتو بِکَنی.
‫سمّ‌ش رو ازبین می‌بره.
‫نظرت چیه؟ درست می‌گفتم؟
‫جه‌یو.
‫بله، خانم.
‫میریم منچوری. ‫چمدون‌ها رو ببند.
‫با شماره‌ی سه. ‫یک، دو، سه.
‫[معدن طلای جامی]
‫بابا، مادر خیلی عصبانیه. ‫تمام جواهراتش دزدیده شدن.
‫الان این چیزا مهم نیست. ‫یه معدن طلای دیگه داریم.
‫توی صفحه اول روزنامه بزن.
‫به من، سانوو چان، ‫سی و شش بار بهم دستبرد زده شده،
‫ولی مثل همیشه سرپا هستم.
‫بعنوان مالک روزنامه، می‌خواین ‫ازش استفاده‌ی شخصی بکنین؟
‫من سیاست‌های تولید طلای ‫فرماندار جدید رو تبلیغ می‌کنم.
‫همش بخاطر خیر و صلاح کشوره.
‫بیش از پنج هزار معدن دردست توسعه هستن.
‫تمام زن و بچه‌های کشور بخاطر طلا دیوونه شدن.
‫اینو ببین.
‫الان دوران پول درآوردن از طلاست.
‫سلام، اقای سانوو چان.
‫خانم.
‫من از طرف دفتر جونگنو اومدم.
‫- قضیه چیه؟ ‫- اخیرا شایعات جالبی به گوشم خورده.
‫معدن طلای اونسان در پیونگان، ‫معدن طلای جیکسان در چئونان،
‫و معدن طلای گاهاک در گوانگ‌میونگ...
‫شنیدم یه مَرد وارد تمام این معادن شده.
‫- کی؟ ‫- مَردم چوسان بهش خدای رزق و روزی میگن.
‫خدای رزق و روزی؟
‫یه خدای بومیه که برای مَردم ‫ثروت و شانس میاره.
‫بخاطر یه مُشت خرافات این همه راه رو اومدی؟
‫با کمال احترام،
‫یه مَرد با کلاه بامبو سرشه ‫و ریش زاهدان تائوستی داره، ندیدین؟
‫شنیدم مثل خرگوش، هویج می‌خوره.
‫بابا.
‫اون مَرد رو بگیرید.
‫- بگیریدش. ‫- بله، قربان.
‫ارباب لی رانگ!
‫شرط خودتونو بذارید!
‫کدوم یکی برنده میشه؟ ‫کدوم یکیه؟
‫- این نبود! ‫- لعنتی.
‫- خدایا! پولم رفت. ‫- خدایا مرسی.
‫رئیس!
‫بیا اینجا.
‫دوازده ماه سال، ‫در سیزده سال گذشته،
‫365 روز سال. ‫همیشه و هر ماه شانس در خونه‌ی آدمو نمی‌زنه.
‫سخت نگیرید. ‫یکیو انتخاب کنین.
‫- تموم شد؟ ‫- وسطی.
‫- باشه، منم شرط می‌ذارم.
‫- وسطی. ‫- دیگه کسی نبود؟
‫اینم از این. ‫زیر اولیه؟
‫- چیه؟ سومی رو انتخاب می‌کنی؟ ‫- اوه، اونجا نبود.
‫از الان می‌خوای قمار کنی؟
‫- وای! زیر اونم نبود. ‫- خدایا.
‫- زیر سومی بود. ‫- آره!
‫- خدایا. ‫- مرسی.
‫هی، زودباش. ‫راند بعدی رو شروع کن.
‫یک دوتا، دوتا.
‫دو دوتا، چهارتا.
‫چهار چهارتا، شانزده‌تا.
‫حالا خوب نگاه کنین.
‫حالا بگین کجاست؟
‫- زیر اینه. ‫- وسطی.
‫- فهمیدم. ‫- وسطیه.
‫وسطی.
‫دوباره آخری؟
‫- مطمئنم. ‫- بهت که گفتم.
‫وسطیه؟ وای، پسر.
‫زیر این بود. ‫تبریک میگم.
‫چه عجیبه.
‫کارت خیلی خوبه.
‫قراره زیر کدوم باشه؟
‫یکی رو انتخاب کنین.
‫یکی رو با دقت انتخاب کنین.
‫زودباش. کدوم یکی؟
‫- اولی؟ باشه. ‫- سومی.
‫خب. اول اینو برمی‌گردونیم.
‫- زیر این نیست. ‫- ای بابا.
‫زیر اینم نیست.
‫- زیر اولیه، آقا. ‫- وای، تو چی هستی؟
‫بفرمایید. مرسی.
‫کجا رفت؟ زیر کدومه؟
‫وسطی؟
‫- وسطی. ‫- وسطی.
‫- منم همونو که بچه میگه. ‫- منم.
‫- خیلی‌خب. ‫- بچه چی میگه؟
‫زیر اولی نیست.
‫دومی.
‫خودشه.
‫برو پی کارت بچه. ‫برو دیگه.
‫دستام کجا میره؟ ‫با دقت نگاه کنین.
‫اگه با دقت نگاه کنین، ‫شانس باهاتون یار میشه.
‫حالا زیر کدومه؟ ‫زیر کدومه؟
‫یه بار دیگه.
‫سومی؟
‫شماره سوم.
‫تمام دار و ندارم رو شرط می‌بندم.
‫خب، بذارید ببینم.
‫دومی.
‫- اونجا نیست. ‫- زیر سومیه.
‫وای.
‫واقعا خوش‌شانسی میاری.
‫بچه‌ی خوش‌شانس! ‫بچه‌ی خوش‌شانس!
‫خز، مروارید، موز گرون‌قیمت. ‫اینا چیه؟
‫امروز حالم خوب بود و گفتم ‫یه حالی بهش بدم.
‫- توی شهر چی شد؟ ‫- هیچی.
‫چیه؟
‫اوه.
‫- اینا چیه؟ ‫- برنده شدم.
‫- جلوی بچه شرط‌بندی کردی؟ ‫- خیلی باحاله. بیا نگهش داریم.
‫جدی میگی؟
‫- اینا رو می‌بینی؟ ‫- خودمون بزرگت می‌کنیم.
‫خدایا، سرم درد می‌کنه.
‫خدای من.
‫یعنی در منچوری چی انتظارمون رو می‌کشه.
‫گفتین اون مَرد توی میویونگاک ‫لی یون هست.
‫پس الان چیو می‌خواین مطمئن بشین؟
‫- این یکی معتاد نیست. ‫- منظورتون چیه؟
‫باید با چشمای خودم ببینم.
‫اون یکی روباه نه دمی ‫که به منچوری رفت.
‫عذر می‌خوام، خانم.
‫چرا از ارباب لی یون خوشتون میاد؟
‫بچگیا هیچوقت نتونستم خاله‌بازی کنم.
‫چون توی خونه‌مون همیشه جنگ و دعوا بود.
‫ولی بعد اینکه باهاش آشنا شدم، ‫دلم آروم گرفت.
‫عجیبه.
‫حتی بلد نیست حرفای قشنگ بزنه.
‫[چئون هویونگ]
‫برادر.
‫خوبی؟
‫بابا منو دعوا می‌کنه؟
‫- چرا فرار کردی؟ ‫- نمی‌خوام خدای کوهستان بشم.
‫بهتره بشی.
‫کودکی که واجد شرایط باشه، ‫توسط تالوپا انتخاب میشه.
‫از دعوا خوشم نمیاد و بنظرم ترسناکه.
‫مطمئنم که خدای کوهستان بزرگی میشی.
‫هرچی باشه، برادر کوچولوی خودمی.
‫برارد، بگو که در مسیر درست هستم.
‫بذار بخوابم.
‫چرا اسم نیاز داره؟
‫حتی حیوانات رها شده هم اسم دارن.
‫پس کیم دوهان چطوره؟ ‫قوی بار میاد.
‫دوهان؟ این که دختره.
‫یه اسم شیک چطوره؟ ‫می‌دونی، بچه خیابونیه دیگه.
‫- کوکو چطوره؟ ‫- چی؟ کوکو؟
‫لطفا یکم دقت کن. ‫سرنوشت انسان به اسمش بستگی داره.
‫گومیهو چطوره؟
‫لی میهو چطوره؟ ‫از اسم خانوادگی تو استفاده کنیم.
‫لی میهو؟
‫هی، لی میهو.
‫- بهم دست نزن. ‫- فکر کنم میهو دوست داره.
‫هی، میهو.
‫هی، کو شین‌جو. بیا اینجا.
‫میهو، میهو، میهو!
‫وقتی زمان‌ اینجا موندن‌مون تموم بشه، ‫می‌خوای چیکارش کنی؟
‫- تو می‌خوای مراقبش باشی؟ ‫- می‌تونم؟
‫می‌دونم که از یه گربه‌ی خیابونی هم نمی‌گذری.
‫ولی قبول مسئولیت یه انسان ‫کاملا فرق داره.
‫اینقدر از میهو متنفری؟
‫من ازش متنفر نیستم. ‫می‌دونی که رانگ رو من بزرگ کردم.
‫ملحق شدن به گروه راهزن‌ها ‫و کشته شدنش تقصیر منه.
‫چون نتونستم ازش مراقبت کنم.
‫ولی تمام تلاش خودتو کردی.
‫محض رضای خدا، یه خانواده خوب ‫براش پیدا کن.
‫تونستیم بازداشتش کنیم، ‫ولی شکنجه و اخاذی جواب نمیده.
‫کل روز فقط هویج می‌خوره.
‫این خدای رزق و روزیه؟
‫اون در تمام معادن کشور دیده شده.
‫چه خدای رزق و روزی باشه چه نباشه، ‫مطمئنم خوب می‌دونه چطور طلا پیدا کنه.
‫هرکاری لازمه انجام بده تا زبون باز کنه.
‫برای توسعه ارتش،
‫اولویت اصلی ما بدست آوردن ‫ارز بین‌المللیه، یعنی طلا.
‫بله، قربان.
‫می‌تونیم از مَردی مثل اون استفاده کنیم؟
‫قدرت نداشته‌ش رو به رخ آدمای ‫ضعیف‌تر از خودش می‌کشه.
‫کی بهتر از اون که بتونیم ازش استفاده کنیم.
‫خبری از گینکو نشده؟
‫گرچه کمی نگرانم،
‫ولی بجز باشگاه گلف، ‫جای دیگه‌ای نرفته.
‫مرتب به یک بوتیک هم میره.
‫که اینطور؟
‫با دقت به نقشه نگاه کن.
‫اگه می‌خوای زنده از اینجا بیرون بری، ‫جای طلا رو مشخص کن.
‫تخصص اصلی من بُریدن تاندون افرادی مثل توئه.
‫- باید کار سختی باشه. ‫- ای عوضی.
‫بسیارخب. باشه.
‫بگو. بگو ببینم. ‫چی می‌خوای؟
‫لطفا یه بچه رو برام پیدا کن.
‫- عذر می‌خوام. ‫- چی شده؟
‫- بس کن. ‫- این نیست.
‫سریعا پیداش کنین.
‫- بله، قربان. ‫- کل منطقه رو بگردید.
‫[جایزه: یک میلیون وون ‫اداره پلیس جونگنو]
‫- برید کنار. ‫- برو کنار.
‫اون چیه؟
‫یتیم‌خونه نیست؟
‫اونجا زیرنظر فرمانداری هست. ‫یه ساختمان واسه یتیم‌هاس.
‫- من که میگم اونجا نفرستیم. ‫- تو که فقط به فکر خودتی.
‫میهو، می‌تونم تو رو بفرستم اونجا؟
‫خبری شده؟
‫اوه، اداره پلیس جونگنو دنبال یه بچه‌س.
‫جایزه‌ش برای خرید یه خونه کافیه.
‫اگه پیداش کنم، توی یه چشم بهم زدن ‫زندگیم زیر و رو میشه.
‫صبر کن ببینم.
‫اینو ببین.
‫- خودشه. ‫- بچه رو پیدا کردم.
‫ارباب یون، فرار کنین.
‫همونجا بمون.
‫بگیریدش.
‫- لعنتی. ‫- بگیرش. بگیرش.
‫به راست. به سمت راست برید.
‫- سرجات بمون. ‫- تکون نخور، عوضی.
‫- بیا اینجا. ‫- گرفتمش.
‫ولم کن.
‫- وای نه. ‫- هی!
‫خدای بزرگ.
‫بس کن. ‫گمش نکنین.
‫بگیرش.
‫- بچه‌تون چند سالشه؟ ‫- والا نمی‌دونم.
‫- همینه؟ ‫- فکر کنم خودشه.
‫میشه بچه رو ببینم؟
‫- چرا؟ ‫- فکر کنم خودشه.
‫بگیرش.
‫لعنتی.
‫- بگیرش. ‫- وایسا لعنتی.
‫- جلوی تصویر وایسادی. ‫- برو اونور.
‫- برو، بگیرش. ‫- هی، وایسا.
‫هی، برو اونور.
‫بگیریدش.
‫برو بیرون.
‫- برو بیرون. ‫- چیه؟
‫مگه تا الان ندیدین بچه گریه کنه؟
‫اوه، متاسفم.
‫آهای!
‫برید...بگیریدش.
‫شلیک کنین.
‫خوبی؟
‫بیا. یه لحظه اینجا وایسا.
‫الان برمی‌گردم. ‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫بگیریدش.
‫واسه خاطر بچه دوست نداشتم ‫به خشونت متوصل بشم، ولی چاره‌ای نذاشتین.
‫ولم کن، عوضی.
‫متاسفم، ولم کن. ‫تورو خدا ولم کن.
‫متاسفم.
‫چطور جرئت می‌کنین به طرف یه بچه شلیک کنین؟
‫متاسفم. تو چی هستی؟
‫چطور جرئت می‌کنین ‫به طرف یه بچه شلیک کنین،هان؟
‫میهو!
‫میهو؟
‫پس سبد کجا رفت؟
‫لعنتی.
‫میهو! ‫هی، میهو!
‫رفتن؟
‫خوش اومدین.
‫می‌دونی کی هستم، درسته؟
‫اومدم یه دست لباس بخرم.
‫همون که می‌خوام.
‫به حساب ارباب لی یون بزن.
‫[میویونگاک]
‫اوه، متاسفم. خیلی متاسفم.
‫تقصیر منه. ‫خیلی متاسفم.
‫خدایا. تب شدیدی داره.
‫- بهتره یه دکتر بیاریم. ‫- نه، به کسی اعتماد ندارم.
‫مطمئنی این دخترا صداشون درنمیاد؟
‫آره.
‫میهو، آخه چرا مریض شدی؟
‫خدای من.
‫بیا تب رو پایین بیاریم.
‫منم مریض بودم اینطوری می‌کردی؟
‫تو که بچگیات همیشه بیمار بودی. ‫می‌دونی چقدر دردسر کشیدم؟
‫هرچی برات مفید بود، ‫به خوردت می‌دادم.
‫خب، من که یادم نیست.
‫واسه اینه میگن بزرگ کردن بچه هیچ افتخاری نداره.
‫چرا منو قبول کردی؟ ‫حتی نمی‌دونستی برادر داری.
‫پدر بهم گفت.
‫چی؟
‫وقتی بچه بودم، منو پیش پیرزن گذاشت.
‫اصلا نمی‌دونستم زنده‌م یا مُرده.
‫یه روز یهو پیداش شد و گفت
‫«یادم رفت بهت بگم ولی احتمالا ‫یه برادر داشته باشی.»
‫- اگه چشمم بهش بیفته، می‌کشمش. ‫- چه پسر خوبی.
‫منم کمکت می‌کنم.
‫چطوری بود؟ ‫این به اصطلاح پدرمون رو میگم.
‫حتی صورتش رو ندیدم.
‫ازم بعنوان هدف تیراندازی استفاده می‌کرد، ‫قارچ سمّی به خوردم می‌داد،
‫منو به سنگ می‌بست و توی رودخونه می‌انداخت.
‫پس اینطوری شدنت تصادفی نبوده.
‫پس چرا تبش پایین نمیره؟
‫هی، اومدی.
‫میهو.
‫تپش پایین اومده.
‫آره، خیلی خوشحالم.
‫از الان دیگه خودم مسئول ‫بزرگ کردم میهو هستم.
‫کارتون عالیه.
‫جایی لکه نبینم، باشه.
‫- چشم. ‫- خوبه، آفرین.
‫کار همگی عالیه.
‫هیچی روی زمین نمونه.
‫حتی یه ذره گرد و غبار روی زمین نمونه.
‫- واسه گلو ضرر داره. ‫- چشم.
‫چی؟ بوی چی میاد؟
‫کی دود راه انداخته؟
‫اینو بده من.
‫سیگارتو خاموش کن.
‫- هی. ‫- از امروز سیگار کشیدن ممنوعه.
‫- چرا تو... ‫- فقط حرفای خوب می‌زنیم.
‫- کِرم مخصوص بچه‌س؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫ترکیباتش رو ببین.
‫بیا.
‫- هی، ارگانیکه دیگه، آره؟ ‫- «ارگانیک» یعنی چی؟
‫هیچی.
‫میهو.
‫وقتی کارت تموم شد، غذا می‌خوریم.
‫بذارش زمین. ‫داری لوسش می‌کنی.
‫دلبستگی توی این شکل سن می‌گیره. ‫نحوه‌ی تربیت منو زیرسوال نبر.
‫تا کی باید اینو بخونم؟
‫تا وقتی میهو خوابش بگیره.
‫بزرگ که شد، ‫به دانشگاه بین‌المللی سئول می‌فرستمش.
‫خدایا، چقدر هیجان داره.
‫خوشت میاد، نه؟
‫اینجا رو ببین.
‫[بوتیک اوبوک]
‫خدایا، پس این تی‌شرت چی شد؟ ‫مطمئنم همینجا مخفیش کردم.
‫رمز روی اون نوشته شده.
‫اگه لو بره، کل سازمان به خطر می‌افته.
‫دقیقا.
‫- دنبال چی می‌گردین؟ ‫- یوهی.
‫یه پیراهن گلدار اینجا ندیدی؟
‫دیروز فروخته شد.
‫به کی؟
‫از کجا می‌تونم شیرخشک بخرم؟
‫آخه کجا...
‫خدایا. دارم دیوونه میشم.
‫عذر می‌خوام.
‫- با منی؟ ‫- من این پیراهن رو سفارش دادم.
‫مال منه.
‫قیمتت رو بگو. ‫هرچقدر بگی، میدم.
‫عذر می‌خوام، ولی فروشی نیست.
‫عذر می‌خوام، خانم.
‫خودشی.
‫[منچوری]
‫ببین اینجا چی داریم.
‫وای.
‫بذار ببینم. ‫هفت خال روی پیشونی.
‫- خودشه. ‫- تو کی هستی؟
‫من کاراگاه جونگ دائه‌سونگ ‫از اداره‌ی پلیس جونگنو هستم.
‫- حالا چیکار کنم؟ ‫- بچه رو می‌خوام.
‫چی؟
‫عجله کنین.
‫خدای من.
‫عوض نمیشین.
‫- ولشون کن. ‫- اول بچه رو رد کن بیاد.
‫- لطفا کمک‌مون کن. ‫- انگاری چاره‌ای ندارم.
‫میهو.
‫- بیا. ‫- عقلتو ازدست دادی؟
‫معمولا قهرمان داستان‌ها آخرسر مثل یه احمق ‫بچه‌ها رو ازدست میدن.
‫- ولی ما آدمای عادی نیستیم. ‫- شما چه خری هستین؟
‫یه چیزی مثل انجمن مادران سبز.
‫- بهرحال، امروز پدر همه‌تون درمیاد. ‫- این عوضی رو ببین.
‫جلوی بچه درست حرف بزن.
‫عوضی.
‫اوه؟ باشه.
‫باهاش شروع کنم؟
‫شروع کنیم.
‫بگیر!
‫بگیر...
‫افسانه روباه نه دُم ‫1938
‫این چیه؟
‫بوی خون میده.
‫دفتر فرمانداری یه پیشنهادی داده.
‫- اگه بچه رو پیش اونا نبرم... ‫- هونگ‌جو الان کجاست؟
‫نمی‌بخشمت.
‫معادن طلا...
‫طلا پیدا کردم.
‫- اگه ارکیده دزدیده شده رو بیارم... ‫- نترس.
‫بهم جای بچه رو میگه.
‫من و لی یون تا پای مرگ می‌جنگیم.
‫دوستان عزیز من در شرف شروع یه جنگ هستن.
‫تو کی هستی؟
‫منم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «