‫افسانه روباه نه دُم
‫[فصل دوم: قسمت دوم]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «
‫- بعدش چی؟ ‫- بار اولته به چوسان میری؟
‫[واگن درجه دو]
‫- همسرت چطوره؟ ‫- گرسنمه.
‫از سر راهم برو اونور.
‫ای عوضی
‫بزن به چاک.
‫[واگن درجه یک]
‫چه تر و تمیزه.
‫اوه، اینجاس.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫هی، مگه به تو ادب یاد ندادن؟
‫بوی سیگار میاد؟
‫هی، چطور جرئت می‌کنی اینجا سیگار بکشی؟ ‫خاموشش کن!
‫نمی‌بینی اینجا سگ هست؟ ‫می‌خوای حالتو بگیرم؟
‫مگه به تو ادب یاد ندادن؟
‫زودباش ببینم! خاموشش کن!
‫ببخشید که داد زدم.
‫[اتاق وی‌آی‌پی]
‫خدای من! کَم مونده بود قطار رو ازدست بدم.
‫روز مهمیه، پس لطفا خوب تزئین کنین.
‫بله، خانم.
‫منم باید به خودم برسم.
‫خیلی مضطربم.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫[واگن حمل بار]
‫پس ارباب لی یون کجاست؟
‫نکنه منو توی این دوره تنها گذاشته ‫و خودش برگشته باشه؟
‫عذر می‌خوام. این قطار کجا میره؟
‫منچورى.
‫منچورى کجاست؟
‫واحد کامو. ‫حالا بگیر بشین.
‫واحد کامو؟ اسمشو یجایی شنیدم
‫ارتش کوانگ‌تونگ که مسئول پیشگیری از اپیدمی هستن.
‫اونا گروهان پشتیبان هستن که ‫برای ارتش آب تامین می‌کنن.
‫پس اونقدرام خطرناک نیستن، درسته؟
‫خدا رو شکر.
‫گروهان 731 مانشو؟
‫تو خیلی زیبایی.
‫احیانا ستاره‌ی فیلم هستی؟
‫بزودی تبدیل به ستاره میشم.
‫من در مسابقه‌ی بانوی چوسان که ‫توسط سنوو دیلی برگزار میشه، شرکت کردم.
‫اون چیه؟
‫توی این مسابقه زیباترین زن چوسان انتخاب میشه.
‫- بیا. ‫- خودت بخور.
‫می‌دونم تخم‌مرغ خیلی دوست داری.
‫[همین صبح]
‫پس داری میگی که من از آینده ‫تو رو اینجا فرستادم؟
‫تو ماموریتت رو به سرانجام رسوندی ‫ولی بعد از زمان مقرر شده.
‫برادرم داشت می‌مُرد.
‫پس این انتخابیه که خودت کردی؟
‫«باید برگردم یا بمونم و برادرم رو نجات بدم؟»
‫لطفا بذار برم.
‫- یکی توی خونه منتظرمه. ‫- پس سعی کن بازش کنی.
‫راه دیگه‌ای برای برگشتن به خونه نیست؟
‫خب
‫همیشه یه راهی هست، ولی
‫- ولی چی؟ ‫- برو یه کاری برام انجام بده.
‫بعدش بهت میگم.
‫فلوت افسانه‌ای امروز با قطار از بوسان رفت.
‫فلوت افسانه‌ای به دست ژآپنی‌ها افتاده؟
‫جادوگر پیر حتی مهر و مومش کرد.
‫و اونا تونستن مهر و موم رو بشکنن؟
‫پس آدمای عادی نیستن.
‫اگه به قدر کافی توش فوت کنی، ‫حتی میشه کل کوهستان رو نابود کرد.
‫تا گیونگ‌سونگ یه ساعت وقت داریم.
‫بیا قبل اینکه از قطار پیاده و پخش بشن، پیداش کنیم.
‫پس توی همین واگنه.
‫ولی نمی‌دونیم دست کیه؟
‫توی واگن درجه یک، هفت ژاپنی وجود داره.
‫باید یکی یکی شکنجه‌شون بدیم.
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫بزودی به تونل می‌رسیم.
‫پس هیچکس زنده برنگشت؟
‫از گروهان 731؟
‫لطفا کمکم کنین. ‫باید از اینجا بیرون برم.
‫می‌خواین زندگی‌تون رو سر یه داستان ‫به خطر بندازین؟
‫من می‌خوام برم.
‫مادر و پدرم بیمار هستن.
‫منم می‌خوام برم.
‫نمی‌خوام توی منچورى بمیرم.
‫اگه بمیرم، توی زادگاه خودم می‌میرم.
‫دیوونه شدین؟ همگی کشته میشین.
‫فقط کافیه یه در باز بشه.
‫فقط یه در.
‫خیلی‌خوب، بریم!
‫بریم!
‫تقریبا به تونل رسیدیم.
‫هی، هرچقدر تونستین، بردارین.
‫این چیه؟ چیکار می‌کنین؟
‫هی، تو
‫کمک!
‫هی، دستاتو ازم بکش.
‫غیب شد.
‫آتش! آتش!
‫چیکار می‌کنین، عوضیا؟
‫- آتش گرفته! آتش گرفته. ‫- برو کنار.
‫الان!
‫- هی، هی. چه خبر شده؟ ‫- چی؟
‫دزد! دزد!
‫- چی؟ ‫- دزدیدن.
‫هی، همه‌چیزم رو برداشت
‫- ما منم. ‫- اوه، بوک‌شیک! بوک‌شیک عزیزم.
‫کیفم گُم شده.
‫جواهراتم!
‫هی، یکی همه‌چیزم رو بُرد.
‫از جیب‌هام برداشتن.
‫هرکی که بود
‫انگشتر الماسم رو بُردن.
‫هی، کار افراد تو بود؟
‫گفتی فلوت افسانه‌ای رو می‌خوای.
‫اینم پاداش تو برای نجات زندگیمه.
‫یه روباه همیشه بدهیش رو صاف می‌کنه. درسته؟
‫آره.
‫- به چی نگاه می‌کنین؟ برین بیرون. ‫- برید بیرون.
‫قضیه‌ی تو چیه، زن؟
‫من؟
‫- خانم باوقاری که خوب دعوا بلده. ‫- که اینطور.
‫اوه، خودتو برای نجاتش به زحمت ننداز. ‫فقط دارم خودمو گرم می‌کنم.
‫چه خوش می‌گذره.
‫بعدش نوبت توئه.
‫به واگن درجه یک دستبرد زدن.
‫- چی؟ ‫اون پُشت شورش کردن.
‫خروجی‌ها رو ببندید.
‫از الان به بعد، هیچکس از قطار پیاده نمیشه. ‫شما برید به واگن جلویی.
‫چشم، قربان.
‫- شما هم دنبال من بیاین. ‫- بله، قربان.
‫زودباشین. بیاین بریم.
‫دستم رو بگیر.
‫الان دیگه به دزدی هم متهم میشم.
‫- یه چیزی بردار. ‫- حالا چرا سگ رو دزدیدین؟
‫می‌دونی، وقتی افرادم دست به ‫سرقت بزنن، هرچی دست‌شون بیاد، برمی‌دارن.
‫یجور میگی انگار بهش افتخارم می‌کنی.
‫متاسفم. خیلی متاسفم.
‫لعنتی.
‫خدایا.
‫هی، بیاین بریم.
‫بریم!
‫الان منو زدی؟
‫باید امروز یکی از زیباترین روزهام باشه.
‫این شی متعلق به امپراتور ژاپنه.
‫نخیر، اینطور نیست. ‫متعلق به هونگ‌جو هست.
‫بدک نبود. ‫انسان نیستی، درسته؟
‫می‌دونی، فقط توی چوسان شیاطین ‫در نقش انسان فرو نمیرن.
‫بیاین. چه غلطی می‌کنین؟
‫مال منه!
‫لعنتی!
‫لعنتی.
‫هی، فلوت افسانه‌ای اینجا نیست.
‫رئیس! رئیس!
‫فلوت...ازم دزدیدنش.
‫- کی؟ ‫- کی؟
‫من.
‫[اتاق وی‌آی‌پی]
‫خوش اومدید، قربان.
‫این کارا چیه؟
‫خیلی وقته ندیدمت، روباه.
‫[ریو هونگ‌جو ‫الهه سابق کوهستان غرب]
‫[معروف به پادشاه وحشی، شاه جغد]
‫محاله. غیرممکنه.
‫ریو هونگ‌جو، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫هنوز اون دختر انسان رو فراموش نکردی؟
‫- دستتو ازم بکش. ‫- باشه. می‌بینم هنوزم متواضعی.
‫دوسته یا دشمن؟
‫زن‌برادر آینده‌تم.
‫زن برادر؟
‫اینقدر به خودت سخت نگیر ‫و بیا از الان با خودم زندگی کن.
‫شنیدم دنبال این می‌گشتی.
‫آره. هونگ‌جو. ‫اینو با کمال میل قبول می‌کنم.
‫- ولی ما نمی‌تونیم باهم ازدواج کنیم. ‫- چرا؟
‫می‌دونی، ازدواج به رضایت ‫دو طرف نیازمنده، و من
‫چطور جرئت می‌کنی دست زد به سینه‌م بزنی؟
‫فقط واسه امروز کلی لباس خریدم.
‫تازه موهامم دادم درست کردن.
‫و گل‌ها...تمام این گل‌‎ها رو خریدم.
‫ولی تو منو تحقیر کردی.
‫رانگ، تا فرصت هست، فرار کن.
‫باشه. فقط خودتی و خودت.
‫- برو هدیه‌ی عروسیم رو بیار. ‫- بله، خانم.
‫و تو، دنبالم بیا.
‫ببینید! اون پسره هست.
‫اونه، اونه!
‫خودشه! تک تکشون رو بگیرین.
‫شما عوضی‌ها حتما آرزوی مرگ دارین. ‫فورا همه‌شون رو بگیرین.
‫- بجنب! بجنب! ‫- ارباب لی یون
‫مغزمتفکر پشت فرارتون کیه؟
‫- لطفا از جونم... ‫- بنال، عوضی.
‫نه.
‫مدتی میشه ندیدمت.
‫روباه دیوانه کوهستان جیریسان برگشت.
‫چرا بهم نمیدیش؟
‫چیو بهت بدم؟
‫نمیشه یه بار رضایت بدی؟
‫من عاشق یکی دیگه هستم.
‫و اون زن مُرده. ‫پس باید رضایت بدی.
‫هونگ‌جو!
‫می‌خوام منطقی حرف بزنم، باشه؟
‫هرچی باشه تو الهه سابق کوهستان بودی.
‫درسته که الان به انسان‌ها خسارت بزنی؟
‫نباید بزنم.
‫- درسته. ‫- پس منم منطقی حرفمو می‌زنم.
‫باشه. بگو، بگو.
‫تو مال من میشی.
‫خدای من!
‫فکر کردم دیگه از این قضیه گذشتیم!
‫توی یه روز، دو بار منو رد می‌کنی؟
‫خدایا، چرا آخه حرف حساب توی کله‌ت نمیره؟
‫این چیه؟
‫- برید بیرون. ‫- زودباشین.
‫- جنابعالی کی باشی؟ ‫- من یه سگ نژاد جیندو هستم.
‫شلیک کنین!
‫رئیس، تیرم تموم شد.
‫سگ نه!
‫خدایا، بسه دیگه.
‫هونگ‌جو، وایسا! صبر کن.
‫صبر کن و مرض.
‫لعنتی!
‫هی، هی
‫صبر کن. صبر کن.
‫وای نه! هی!هی!
‫هی، رانگ. رانگ.
‫کمک
‫ای...عوضی...نمک‌نشناس.
‫- بیارش. ‫- بله، خانم.
‫خداییش؟
‫ای وای.
‫خدای من.
‫خداحافظ.
‫قطار توقف کرد.
‫الان فرصت ماست. ‫بریم.
‫- باشه، بریم. ‫- بریم.
‫زودباش. بریم.
‫خدای من.
‫این دیگه چیه؟ مگه فیلم ترسناکه؟
‫خدای من.
‫هی، سواری لازم نداری؟
‫وای، اشتباهی گفتم نمک‌نشناسه.
‫هنوزم بامزه‌س.
‫عجله کنین!
‫- زودباش. ‫- عجله کنین!
‫اون کی بود؟ ‫قطار رو متوقف کرد؟
‫آره، وقتی حرف قدرت باشه، ‫اون قوی‌ترین الهه کوهستانه.
‫بیا اُمیدوار باشیم دیگه چشم تو چشم نشیم.
‫خدایا.
‫بزودی دوباره همدیگه رو می‌بینیم، لی یون.
‫نیازی نیست نگران حادثه‌ی دیروز پلیس باشین.
‫بسیارخوب.
‫مدتی میشه ندیدمت.
‫شمام اومدین، شوهر خواهر.
‫بله.
‫شنیدم دیروز به اداره‌ی پلیس بُرده بودنت.
‫گینکوی ما؟
‫گفتن من مظنون به بمب‌گذاری هستم.
‫باورم نمیشه. ‫چطور تونستن دختر ما رو مقصر بمب‌گذاری بدونن؟
‫گینکو نبود.
‫مظنون در شونه‌ی چپ خودش زخم گلوله داره.
‫شونه‌ت رو نشون بده.
‫عزیزم!
‫دیدی؟ زخم نداره.
‫زخم ناپدید شده.
‫چطور ممکنه؟
‫این کشور دیگه هرگز استقلال پیدا نمی‌کنه.
‫اگه درگیر اون جنبش‌ها بشی، ‫می‌دونی که چی میشه، درسته؟
‫حتی اگه فرزند خودمم باشی، می‌کشمت.
‫انگار سر صبحی جنجال به راه انداختم.
‫خب، تو فقط نگران گینکو بودی، درسته؟
‫بله، خانم.
‫صبر کن.
‫ارباب لی یون پس کجاست؟
‫گرسنمه.
‫عذر می‌خوام.
‫خب، اگه مشکلی نیست
‫خدایا، حتما گرسنه‌ای.
‫بیا، بیا اینجا. ‫بیا پیش خودمون.
‫هی، بگیر.
‫انگاری توی این دوران هنوز همدلی وجود داره.
‫اگه اشکالی نداره بپرسم، ‫شما چیکار می‌کنین؟
‫خب، بخوام ساده بگم، ‫ما یه گروه هستیم که آرزوی
‫دنیایی برابر و منصف داریم، ‫دنیایی بدون فاصله بین فقیر و ثروتمند.
‫پس گدا هستن.
‫پس برای اونم زندگی سخته، ولی بازم
‫بیا. بخور.
‫نه. نه.
‫اول باید کلشو بخوری.
‫اینو بعنوان یه بشردوستی درنظر بگیر، باشه؟
‫بیاین شروع کنیم.
‫بیا، کفش‌هاشو دربیار.
‫گوشت. گوشت رو بردار.
‫اوه، اون چیز روی انگشتش رو هم بردار.
‫عالی عالی شد.
‫ماشین خریدی؟
‫خب، چند سالی پس‌انداز کردم ‫و بالاخره خریدمش.
‫- هی، شنیدم تو یونی هستی که از آینده اومده. ‫- آره.
‫- خواستم بدونم... ‫- هچوقت طلاق نمی‌گیرین.
‫نمی‌تونی طلاق بگیری. هرگز.
‫منظورت از «هرگز» چیه؟
‫چطور به خونه برم؟
‫دروازه‌ی زمان فقط یکبار ‫در زمان ماه گرفتگی باز میشه.
‫- ماه گرفتگی کِی هست؟ ‫- بیست و نه روز دیگه.
‫یه ماه؟
‫واقعا باید برم خونه. ‫همسرم نگرانم میشه!
‫نگران نباش.
‫جریان زمان اینجا با آینده فرق داره.
‫حتی اگه یه ماه اینجا بمونی، ‫اونجا فقط یکی دو روز میشه.
‫- خب، خبر خوبیه. ‫- سنگ نگهبان چی؟
‫- بیا. ‫- گُمش نکنی.
‫بدون اون، هرگز به خونه نمی‌رسی.
‫ولی شخصی که ماسک قرمز-سفید داره کیه؟
‫اون یارو این سنگ نگهبان رو دزدید ‫و چیزی نمونده بود برادرم رو بکشه.
‫همین منو نگران می‌کنه.
‫یه اتفاقی در یه جایی
‫در جریانه که چشمای من نمی‌تونه ببینه.
‫پس یه چیزهایی هست که حتی ‫با چشمای تیزبین تو هم نمیشه دید؟
‫من برات دستگیرش می‌کنم.
‫یکم پول و یه ماشین بهم بده. ‫اینطوری سخته.
‫تابوت برای چیه؟
‫کسی مُرده؟
‫نه.
‫ولی قراره یکی رو بکشم.
‫مویونگ، تو واقعا کی هستی؟
‫چطور زخمم توی دو روز ازبین رفت؟
‫من الهه کوهستان بودم و ‫بر جنگل‌های شمالی حکمرانی می‌کردم.
‫که اینطور.
‫پسر بامزه‌ای هستی.
‫بیا.
‫الان بدهیم رو صاف می‌کنم.
‫درسته.
‫دیگه بدهی بین ما نیست.
‫می‌خوای توش دراز بکشی؟
‫- من؟ ‫می‌خوام طولش رو اندازه بگیرم.
‫باشه، چون نجاتم دادی.
‫حس عجیبی داره.
‫- چه حسی؟ ‫- خب
‫حس می‌کنم بهتره وصیت‌م رو بنویسم.
‫پس بنویس. ‫فکر کن الان آخرین لحظه‌ی عمرته.
‫یه خواهری داشتم که یک سال ازم بزرگتر بود.
‫با یه پدر خائن به وطن
‫و یه مادر فخرفروش
‫تنها کسی بود که کنارم بود.
‫ولی خودکشی کرد.
‫بعد اینکه بجای من با کمیسر ارشد ازدواج کرد.
‫دلم براش تنگ شده.
‫منم یه برادر بزرگتر داشتم.
‫همیشه منو روی کولش می‌برد ‫و باهام مثل یه بچه رفتار می‌‎کرد.
‫به‌طور مبهمی گرمای پُشتش رو یادمه.
‫- ولی صورتش رو یادم نمیاد. ‫- از فعل گذشته استفاده کردی.
‫به دست بهترین دوستش کشته شد.
‫انتقامش رو گرفتی؟
‫می‌گیرم.
‫تا زمانی که تمام چیزهای مهم رو ازش بگیرم.
‫پس هر دو یه هدف مشترک داریم.
‫وای، لباس‌هام.
‫خدایا! انگشتر نامزدیم.
‫کفش‌های گرونم.
‫لعنتی!
‫با هیچ کلمه‌ای نمیشه حس و حالم رو شرح داد.
‫[نودل‌ فروشی هانگ‌میونوک]
‫- چیه؟ ‫- من تخم‌مرغ دوست ندارم.
‫با این سن توی انتخاب غذا هم سختگیر شدی؟
‫اگه گذشته تغییر کنه چی؟ ‫آینده هم تغییر می‌کنه؟
‫مثلا رانگ زنده میشه؟
‫هرکاری هم بکنی، ‫دنیایی که تو بهش برمی‌گردی، عوض نمیشه.
‫تو فقط یه مسافری که از این دوره عبور می‌کنی.
‫تو اینجا حضور داری ولی متعلق به اینجا نیستی.
‫پس فقط یه ماه فرصت دارم ‫پیش رانگ بمونم.
‫این یه ماه رو پیشم بمون.
‫- نه، مرسی. ‫- حداقل قبل جواب دادن، یکم فکر کن.
‫فکر کردن باعث نمیشه نظرم عوض بشه.
‫خدا می‌دونه چی هستی؟
‫چی داری میگی؟
‫از هر زاویه که نگاه می‌کنم، ‫تو اون لی یون نیستی که می‌شناسم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من نجاتت دادم.
‫- شبیه کی هستم؟ ‫- دوباره می‌پرسم.
‫تو کی هستی؟
‫بعنوان راهزن، کلی وسایل خارجی دیدم،
‫ولی به عمرم چیزی شبیه این ندیدم.
‫چرا؟
‫اگه یه ماه پیشم بمونی، ‫این تلفن همراه رو بهت میدم.
‫تلفن همراه؟
‫اگه یه ماه پیشم بمونی
‫چی؟ چرا رفتی اونجا؟
‫حالا کلی چیز باحال دیگه داره. ‫نگاه کن.
‫می‌تونیم باهمدیگه عکس بگیریم
‫یا به موسیقی گوش بدیم.
‫توی این دوره، فقط همین یدونه رو پیدا می‌کنی.
‫می‌خوایش یا نه؟
‫بعلاوه، جواب سوالتم ‫می‌تونی داخل این پیدا کنی.
‫انتخاب با خودته.
‫فلوت افسانه‌ای رو گم کردی؟
‫به شیطان چوسانی دادیش؟
‫بیشتر از یکی بودن.
‫یادم نمیاد گفته باشم ‫بهونه قبول می‌کنم.
‫تو از یه شیطان چوسانی شکست خوردی؟
‫کسانی که شکست می‌خورن، ‫فقط مرگ در انتظارشونه.
‫پس لطفا منو بکشید.
‫جای جای کُره رو بگرد.
‫دنبال شی باش که قوی‌تر از فلوت افسانه‌ای باشه.
‫پس با یه شیطان واقعی سر و کار داریم، هان؟
‫و برای همین به چوسان اومدی.
‫[بوتیک اوبوک]
‫بسیارخوب.
‫اینو امتحان کن.
‫یه لباس با رنگ روشن‌تر نداری؟ ‫تن پوست این بچه روشنه.
‫چی چیش؟
‫یعنی میگم رنگ روشن‌تر نداری؟
‫- مثلا روشن باشه و... ‫- آهان، فهمیدم.
‫اول به سلمونی رفتیم و حالام اینجا. ‫قضیه چیه؟
‫می‌خوای کل آدمای دنیا بفهمن ‫که سردسته‌ی راهزن‌ها هستی؟
‫می‌بینی؟ شیک و تمیز شدی.
‫- این یکی چطوره؟ ‫- آره، خوبه.
‫آهان. این عالیه. ‫جنسشم خوبه. امتحانش کن.
‫زودباش. برو بپوش.
‫یکی هم واسه خودت ببر.
‫از قبل چند سدت انتخاب کردم. ‫اینا رو به حساب جادوگر پیر بزن.
‫بذارید براتون ببندم.
‫بهم دست نزن.
‫بهتون یاد می‌دم چطور ببندید. ‫بخش پهن رو از توی حلقه رد کن.
‫درسته.
‫حالا از زیر بخش باریک رد کنین.
‫نه، اون بالا نه. ‫از زیرش.
‫خودت ببند.
‫تموم شد.
‫بهتون میاد.
‫بنظرم اگه یه چیز دیگه هم اضافه کنین، ‫دیگه نور علی‌نور میشه.
‫یه لبخند؟
‫یکم لبخند بزن.
‫خیلی لبخند نمی‌زنم.
‫- هی! یه گدا! ‫- چی؟
‫- کو؟ کجاست؟ ‫- اوناهاش.
‫- اونجاست. ‫- گدا!
‫- گدا، گدا! ‫- گدا، گدا!
‫بچه‌ها، من گدا نیستم.
‫- چرا، هستی. ‫- تو یه گدایی.
‫من گدا نیستم
‫گفتم من گدا نیستم.
‫چی شده؟
‫فکر کردم صدای شین‌جو رو شنیدم.
‫راستی اون کجاس؟
‫[نائنگ میون - ده سنت]
‫ده سنت!
‫[استخدام]
‫[نودل‌ فروشی هانگ‌میونوک]
‫پیک استخدام می‌کنی؟
‫اصلا دوچرخه‌سواری بلدی؟
‫البته. بدون دست هم می‌تونم سوار بشم.
‫تحویل غذا نیاز به زور بازو داره.
‫وای.
‫بیا بیرون. ‫کسی اونجاست؟
‫[میویونگاک]
‫خوش اومدی، عزیزم.
‫با روی خوش میگم بیا تو.
‫رانگ! رانگ!
‫پس تو صاحب میویونگاک بودی.
‫خب، من دیگه رفع زحمت کنم.
‫دیدار اولمون یکم تلخ تموم شد.
‫فقط از دیدنت خوشحال بودم.
‫می‌دونی، عقلمو ازدست دادم.
‫نه، مشکلی نیست. ‫دوست‌ها اینطوری باهم بازی می‌کنن دیگه.
‫- امشب رو بمون. ‫- نه، مرسی.
‫اگه نمی‌خوای به سرم بزنه، بمون.
‫خیلی دوست دارم بمونم،
‫ولی هتل رو ترجیح میدم
‫- پس برو. ‫- واقعا؟ مطمئنی؟
‫من فقط اون هتل رو، روی سرت خراب می‌کنم.
‫- باشه. همینجا می‌مونم. ‫- واقعا؟
‫- امشب خیلی بهت خوش میگذره. ‫- نیاز نیست.
‫شرط من اینکه مثل بقیه‌ی ‫مهمونا ازم پذیرایی بشه.
‫باشه.
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫چیکار کردم که سزاوار اینم.
‫خیلی خواستنیه.
‫خدایا.
‫از الان چشم ازش برندار.
‫باهاش چیکار می‌کنین؟
‫جه‌یو.
‫تا حالا دیدی شکارم رو ازدست بدم؟
‫اونو برای خودم می‌کنم.
‫حتی اگه مجبور بشم بکشم و تاکسیدرمی کنم.
‫خدای من.
‫خدایا، من باید روت پتو بکشم؟
‫قول میدم که برمی‌گردم.
‫[نودل‌ فروشی هانگ‌میونوک]
‫ارباب لی یون
‫یوری
‫خانومت انگاری آدم مهمیه؟
‫روزنامه نمی‌خونین؟
‫بین بانوان گیونگ‌سونگ، لنگه‌ی ایشون رو نداریم.
‫برنج، معدن طلا، اوراق... ‫روی هرچی دست گذاشت، ترکوند.
‫اینم بدزدم؟
‫رازش چیه؟
‫تمام اطلاعات گیونگ‌سونگ از طرف میویونگاک میاد.
‫به طور دقیق‌تر، از بانوی ما.
‫پس هونگ‌جو یه خبرچینه
‫پس پدرت تو رو برای طول عمر بیشتر فروخت؟
‫منو نفروخت
‫- پدرم دلایل خودش رو داشت. ‫- بیرون انداختن یا فروختن
‫از زمانایی که فقیر و درعین‌حال مهربون هستن، بیزارم. ‫عصبانیم می‌کنن.
‫دنیا یه باغ جادویی نیست.
‫بهش یاد میدم کارهای روزمره رو انجام بده.
‫- کلی آدم برای این کارها داریم. ‫- دیگه اینطوری نمیگم.
‫دیگه وانمود به مهربونی نمی‌کنم.
‫فقط حس می‌کنم می‌میرم
‫اگه پدرم رو نبخشم.
‫به راحتی کسی رو نبخش.
‫اونوقت دنیا هر بلایی سرت میاره ‫و انتظار داره ببخشیش.
‫هی، داشتم همه جا رو دنبالت می‌گشتم.
‫این وقت صبح داری کی رو اذیت می‌کنی؟
‫اوه، توئی.
‫اسم جدیدت جوک‌هیانگـه.
‫اوه، جوک‌هیانگ.
‫برین.
‫باشه، برید.
‫- خوب خوابیدی؟ ‫- چرا خوشمزه بازی درمیاری؟
‫یکی رو برام پیدا کن.
‫سه روز پیش با یه ماسک قرمز-سفید سر و کله‌ش پیدا شد.
‫- چرا که نه؟ ‫- جون من؟
‫به یک شرط.
‫امروز یه مراسم مهم در گیونگ‌سونگ ‫برگزار میشه.
‫شرط خودتون رو ببندید.
‫روی کسی که فکر می‌کنید ‫بانوی چوسان میشه، شرط ببندید.
‫[مراسم بانوی چوسان - 1938]
‫[اسپانسرها: سنوو دیلی و هتل باندو]
‫خوش اومدید، خانم خبرنگار. ‫مدتی میشه ندیدم‌تون!
‫حال پدرتون خوبه؟
‫هی، کی یوری. توی این دوره چیکار می‌کنی؟ ‫با شین‌جو اومدی؟
‫انگار اشتباه گرفتین.
‫- لعنتی! بهشون بده! ‫- یوری.
‫- گیلاس‌های زمینی رو بهشون بده. ‫- نه!
‫تو اون نیستی؟
‫منو جلوی اداره گیونگ‌سونگ دیدی، درسته؟
‫قبلا شما رو ندیدم.
‫خدایا، دیگه افتادن رو مُد ‫کپی پیست قیافه‌ی مَردم؟
‫باهاش مو نمی‌زنی.
‫راستی، شما کی هستین؟
‫این صندلی رئیس میویونگاک، خانم ریو هست.
‫من از جانب ایشون اومدم. ‫رفت معدن طلا پیدا کنه.
‫یکی از دخترام که برای مراسم حاضر میشد
‫با مهمونی که توی اتاق خوابیده بود، ‫جنجال بپا کرده.
‫دستش رو گاز گرفت
‫- و گُم و گور شد. ‫- و مهمان چی؟
‫به زور از مرگ نجات پیدا کرد، ‫ولی دست چپش رو می‌خواد.
‫داستان آشناییه
‫اشتهای غیر عادی برای غذا و جسم انسان.
‫ممکنه سه کِرم باشه؟
‫[سه کِرم: موجوداتی که غریزه‌ها رو کنترل می‌کنند]
‫اگه یه نفر سه کِرم رو کنترل می‌کنه، ‫پس نمی‌تونه آدم عادی باشه.
‫شرکنت‌کننده‌ی هفتم.
‫از شهر پُر از زیبایی، پیونگ‌یانگ، ‫بانو سونگ یون‌سیل، بیست و دو ساله.
‫معمولا از گوش دادن به شوبرت لذت می‌بره.
‫اگه به شوبرت گوش بدید
‫استخوان‌های ترقه‌قوه‌اش بنظر در یه راستا نیست.
‫خدای من، گوش‌هاشم یجوریه.
‫چه چیزهای مسخره‌ای.
‫من سونگ یون‌سیل، رُز وحشی هستم.
‫شرکنت‌کننده‌ی دهم.
‫بانو یانگ یونگ‌ئه که با قطار ‫از بوسان تشریف آورده.
‫آرزوش تبدیل شدن به ستاره‌ی فیلمه.
‫- وای. ‫- من بسیار ناز هستم.
‫تازه اجرا هم بلدم.
‫- لبخند خوبی دارم و... ‫- قیافه‌ش آشناس.
‫من یانگ یونگ‌ئه هستم.
‫امتیاز نمیدی؟
‫روی من حساب نکن ‫من به این چیزا امتیاز نمیدم.
‫میگن بانوی بوسانی زیباترینه.
‫مطمئنی گفتن بوسان؟
‫- توی روی بوسان شرط بستی؟ ‫- وای، پسر احتمالا بوسان برنده میشه.
‫مطمئنی هامگیونگ نیست؟
‫در اولین مراسم بانوی اول چوسان، ‫با میزبانی سنوو دیلی
‫به استثنای یک رای ممتنع، ‫تمام داوران به اون رای دادن.
‫برنده‌ی بانوی چوسان کسی نیست جز
‫بانو یانگ یونگ‌ئه از بوسان.
‫اسپانسری فروشگاه هاوشین به ‫بانو یانگ یونگ‌ئه می‌رسه.
‫از همه‌تون خیلی ممنونم.
‫با اینکه اونا مخالف شرکت کردن من بودن،
‫ولی من می‌خوام این لحظه رو ‫با خانواده‌م سهیم بشم.
‫چرا اینقدر گرمه؟
‫متاسفم.
‫می‌خوام از مدیر آرایشگاه،
‫خانم چوئی سونگ‌جا تشکر کنم.
‫میشه برم اینا رو دربیارم؟
‫انگار بدنم داره می‌سوزه.
‫حالا عکس یادگاری می‌گیریم.
‫با شماره سه.
‫یک، دو
‫چی شده؟ ‫خانم یانگ
‫خوبی؟
‫لعنتی.
‫غیر از بانوی چوسان و خدمتکاری ‫از میویونگاک، بازم هست؟
‫یه شایعاتی شنیدم که زنان زیبای گیونگ‌سونگ ‫به یاچا تبدیل شدن.
‫[یاچا: شیطانی که به گوشت و خون انسان طمع دارد]
‫فقط زنان خوش چهره هدف قرار می‌گیرن.
‫پس در اینصورت، مظنون باید
‫باید
‫خیلی زشت باشه.
‫به این میگی استدلال؟ ‫شما کاراگاه هستین؟
‫خدای من.
‫از لباسم مشخص نیست؟ ‫معلومه که کاراگاه هستم.
‫درضمن، من کسی هستم که زندگیت رو نجات داد.
‫خب؟
‫چی می‌خوای بدونی؟
‫ارتباط مشترک بین یاچاها.
‫همه‌شون به یک سالن زیبایی رفتن: ‫آرایشگاه چوئی سونگ‌جا.
‫باشه.
‫[آرایشگاه چوئی سونگ‌جا]
‫نه، نمی‌‎خوام.
‫تو بهتر تغییر قیافه میدی.
‫ولی هیچوقت خودمو به شکل زن ننداختم. ‫من نیستم.
‫اگه اینو حل کنیم، می‌تونیم اونی که ‫بهت چاقو زد رو بگیریم.
‫- ماسک قرمز-سفید؟ ‫- آره.
‫فقط واسه تبادل اطلاعاته.
‫دنبال انتقامی؟
‫ما کی هستیم؟ روباها‌ها همیشه محبت رو جبران ‫و دشمنی رو جواب میدن.
‫باشه. ولی درعوض بجای مشتری میرم.
‫- اونا مشتری مَرد قبول نمی‌کنن. ‫- لعنتی، نمی‌خوام به دختر تبدیل بشم
‫می‌تونی اینجا کار کنی.
‫[استخدام]
‫خانم!
‫چی می‌خوای؟
‫- منتظر هستن. ‫- بس کن.
‫آخه یه مَرد توی آرایشگاه زنانه چی می‌خواد؟
‫- بگو برن پی کارشون. ‫- فقط یه نگاه بهش بنداز.
‫چرا یه ساعته مثل زالو چسبیدی و ول نمی‌کنی؟
‫- لطفا صبر کنین. ‫- لطفا یه لحظه.
‫خودت برو بهشون بگو
‫سالن زیبایی ما هرگز یک مَرد رو استخدام نمی‌کنه.
‫مزه‌ش خوبه.
‫مثل مجسمه‌های زیبای ‫موزه‌ی لور پاریس هستن.
‫حیف شد که مَرد استخدام نمی‌کنین.
‫بریم.
‫جناب!
‫شما استخدام هستین.
‫شامپو زدن محبوب‌ترین سرویس شماست؟ ‫منظورت شستن مو هست؟
‫با اینکه یکم گرونه، ولی اکثر مشتری‌ها ‫بخاطر شامپو اینجا میان.
‫نمی‌تونن توی خونه موهاشون رو بشورن؟
‫اول حدود بیست الی نیم ساعت شونه می‌زنیم.
‫- و بعدش... ‫- می‌دونم.
‫شامپو رو روی سرشون می‌ریزین و می‌شورین ‫طوری که انگار موهای خودتو می‌شوری.
‫خدای من، چه جوانمرد.
‫می‌خوای من قهوه درست کنم؟
‫این قهوه قوطیه.
‫اینم چای سانقوا.
‫اینم چای سبزه.
‫یه سوالی داشتم.
‫یه فنجون قهوه می‌خوام که آقای لی دَم کرده باشن.
‫با دو قاشق شکر و خامه؟
‫وای، مرسی.
‫- اوه، خاله جان. ‫- بله، خانم.
‫آینه‌ی بیرون شکسته. ‫چرا نمیری فورا اونو تمیز کنی؟
‫- متاسفم، رئیس. ‫- همیشه میگی متاسفی.
‫خدای من.
‫از زمان افتتاحیه، چندمین باره که ‫آینه‌ی شکسته می‌بینم.
‫مطمئنی کار خودت نیست؟
‫نکنه فکر کردی اینجا خونه‌ی خودته؟
‫چیزی از سه کِرم می‌دونی؟
‫هیچکدوم از دکترهای گیونگ‌سونگ ‫چیزی ازش نمی‌دونن.
‫- کی درباره‌ش بهت گفته؟ ‫- یا مَردی که به خودش کاراگاه میگه.
‫فکر کنم اسمش لی یون بود
‫سه کِرم وقتی وارد سر انسان بشه، ‫اونو به کنترل خودش درمیاره.
‫چیو کنترل می‌کنن؟
‫تمایلات فیزیلوژی شخص مثلا ‫خوردن و خوابیدن و علاقه‌های شخصی.
‫مسری که نیست، نه؟
‫نه، مسری نیست.
‫وقتی داخل بدن تخم‌گذاری می‌کنه، ‫فرد آلوده میزبان کِرم‌ها میشه.
‫چطور داخل بدن تخم می‌ذاره؟
‫با خوردن، نوشیدن یا زدن به پوست.
‫کسی داخله؟
‫مهمون دارم.
‫لطفا بازم بیاین.
‫- غذاتونو آوردم. ‫- خدای من.
‫- خدایا. ‫- این چه کاریه؟
‫چطور جرئت می‌کنی با ‫این تیپ و قیافه اینجا بیای؟
‫شما نائنگ‌میون سفارش دادین.
‫من؟ نه، سفارش ندادم.
‫بذارش دَم در.
‫اینجا یه آرایشگاه تر و تمیزه.
‫بو میدی
‫تمام آینه‌های اینجا شکستن.
‫لطفا از این طرف.
‫لطفا بشینید.
‫ایشون مشتری ویژه‌ای هستن. ‫خوب بهشون برس.
‫بله، خانم.
‫این چیه؟
‫سه کِرم. سه کِرم.
‫مادربزرگ، تو میزبان بودی؟
‫تغییر قیافه دادی؟
‫خدایا. این اواخر شپش موهام داره اذیتم می‌کنه.
‫شپش؟
‫خدایا. خانم، لطفا بهم دست نزنین.
‫ما بیست ساله ساکن این شهریم.
‫اگه اون روی سگ‌مون رو بالا بیاری، ‫نمی‌تونی اینجا کار کنی.
‫می‌خوای روی سگ منو ببینی؟
‫سه کِرم توی بدن اون زن‌هاست.
‫نه، اونا فقط خواستن سر به سرت بذارن.
‫خودت گفتی یا کار مدیره یا کارکنان.
‫کارکنانی که من زیرنظر دارم، خیلی بدبخت هستن.
‫مال من فقط حرف می‌زنه.
‫پس کار مدیره. ‫بریم سراغش.
‫شنیدم یه محصول خیلی ویژه اینجا دارین.
‫این همون کِرمی هست که درباره‌ش بهتون گفتم.
‫کِرم رو به صورتت می‌زنی، خب؟
‫بعدش پوستت به درخشانی عروسک میشه.
‫- یون کجاست؟ ‫- توی سالن زیبایی درحال انجام ماموریت مخفیه.
‫ارزشش رو داره ببینیم چیکار می‌کنه.
‫سرتاسر گیونگ‌سونگ رو بگرد و درباره‌ی ‫مَردی با ماسک قرمز-سفید اطلاعات پیدا کن.
‫قصد دارین به لی یون کمک کنین؟
‫مطمئن نیستم. ‫باید بهش کمک کنم یا نکنم؟
‫- اگه لازمه، یکم پول خرج کن. ‫- چقدر؟
‫مشخصه
‫تا زمانی که جوابم رو پیدا کنم.
‫اینم شکسته.
‫تمام آینه‌های اینجا شکسته.
‫[شامپو، سه سنت]
‫آینه‌های شکسته
‫- خانم؟ ‫- بله.
‫بهتره برای اینجا آینه‌ی جدید بگیرین.
‫اینجا سالن زیباییه ولی تمام آینه‌هاش شکسته‌س.
‫- اوه، درست میگی. ‫- چندتا تامین کننده پیدا می‌کنم.
‫چه خوب. پس لطفا ترتیبش رو بدین. ‫پس ما بریم.
‫- خب، بخاطر زحمات زیادت ممنونم. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ، خانم.
‫واکنش خاصی نشون نداد.
‫حتی بجای من نظافت‌کاری کردین.
‫حس خیلی بدی دارم. ‫لطفا اینو بنوشید.
‫- اون توی گروه راهزن‌هاس. ‫- چی؟
‫منظورش اینکه «نوشیدنی مسمومه؟»
‫نه، البته که نه.
‫اول یه قلپ خودت بخور.
‫باشه. مرسی. برو خونه.
‫برو برو.
‫هی، بیا اینجا. ‫اینجا یه ظرف کِرم هست که اندازه کف دسته
‫- یعنی میگی کِرم‌ها رو اونجا نگه می‌دارن؟ ‫- آره. برو بررسی کن.
‫کجا میری؟
‫یه چیزی روی مخمه. ‫میرم اونو بررسی کنم.
‫- کیه؟ ‫- لعنتی.
‫هی، مخفی شو. مخفی شو.
‫- لطفا کاسه رو برگردون. ‫- تخم‌مرغ تازه. تخم‌مرغ تازه.
‫- بخاطر کاسه اومدم. ‫- تخم‌مرغ تازه
‫خدایا، منو سکته داد.
‫تو اونو بررسی کن، باشه؟
‫انتظار داشتی وقتی کاسه رو ندادی و ‫تعطیل کردی، چیکار کنم؟
‫چرا آدم رو تحقیر می‌کنین و منت می‌ذارین
‫یه چیزی اینجا می‌لنگه.
‫- چی؟ ‫- الهه گان بومی رو نمی‌بینم.
‫ساختمان تازه‌ساخت هست. ‫شاید برای ساخت آشیونه جا ندارن.
‫هی. اینا رو بده من. ‫به افرادت بگو آینه جور کنن.
‫آینه؟
‫[چارلز ریک]
‫مدیر این کِرم‌ها رو به ‫مشتری‌های خاص می‌فروشه.
‫پدرم شرکت داروسازی داره. ‫ترکیباتش رو درمیارم.
‫هی، مراقب باش.
‫نگران منی؟
‫اگه بلایی سر این صورت بیاد، ‫یه پسری هست که دیوونه میشه.
‫مطمئنی که کِرم چیز مشکوکی نداره؟
‫آره، هیچی.
‫پس بازم باید این لعنتی رو انجام بدیم؟
‫بیا دوباره انجامش بدیم.
‫خدای من. چرا شماها دیر اومدین؟
‫بیاین تو. این دو نفرن.
‫خدایا، چرا آخه توی خونه ‫موهاتونو نمی‌شورین
‫الو؟ سالن زیبایی چوئی سونگ‌جا.
‫اوه. خانم. متاسفم ولی رزرومون کامله.
‫- خدای من. ‫- خدایا.
‫بخوابین زمین.
‫پایین‌تر!
‫این چیه؟
‫کی جرئت کرده به رئیس ما بگه ‫براش چایی سرو کنه؟
‫همه‌شون رو می‌کشم.
‫اون چیه؟ وای!
‫- خدای من. ‫- چتونه؟
‫خدایا، بس کنین.
‫آینه‌ها رو آوردین؟
‫ردیف کردیم. ‫ردش کن بیاد.
‫گفتم «آینه تمام قد».
‫حالا،
‫اگه سه قدم عقب بری، کل بدنت رو می‌بینی.
‫خدای من
‫ولی رئیس، چرا توی همچین جایی گیر افتادی؟
‫مگه چقدر قوی هستن؟
‫گیر نیفتادم. ‫فعلا برو رد کارت.
‫پس ما باید چیکار کنیم؟
‫رئیس، شما فقط دستور بده!
‫برو ریکشا بشو یا یه کاری بکن دیگه. ‫[کالسکه‌های چینی که یک نفر اونو می‌کِشه]
‫چشم، رئیس.
‫هی، نمی‌تونی اونو بکشی.
‫خدایا، عجب گرفتاری شدیم.
‫بیا!
‫پس یهویی به سرشون زد؟
‫بخاطر شامپو بود.
‫یه نفر شب‌ها داخل شامپو ‫کِرم می‌ریزه.
‫اگه کار مدیر یا کارکنان نیست، ‫پس کار کیه؟
‫خدایا. عجب ریخت و پاشی شد.
‫- کار تو بود؟ ‫- بهش نزدیک نشو.
‫اون یه الهه بومیه.
‫آینه!
‫چرا طرف اون فانی‌ها رو گرفتی؟
‫چرا؟
‫ولم کن.
‫نمی‌تونسته تنهایی این کار رو کرده باشه.
‫تو الهه آشپزخونه‌ای؟
‫منو می‌شناسی؟
‫تو توی کوره سوختی و کشته شدی! ‫تو اولین رهبر آشپزخونه‌ای.
‫[ آشپزخانه: اجاق‌گازهای چوبی]
‫نگام نکن.
‫جدا از همدردی که باهات دارم،
‫نباید یه آدمی که پُر از عقده‌س رو رهبر کرد.
‫چرا کِرم‌ها رو آزاد کردی؟
‫من زندگی ساکت و آرومی داشتم ‫تا اینکه اونا این سالن رو با کلی آینه ساختن.
‫مَردم برای خدمت بهم آینه‌ها رو مخفی می‌کردن.
‫برای همین کِرم‌ها رو به جون زن‌های خوش چهره می‌اندازی؟
‫اونا همه‌چی رو ازبین بُردن. ‫از اجاق‌گاز تا کوره
‫دیگه آب تصفیه شده برام نمی‌ذارن.
‫اینو بهت میگم چون می‌تونم ‫یکم از آینده رو ببینم.
‫تا کمتر از پنجاه سال دیگه، ‫گیونگ‌سونگ دیگه از اجاق‌گاز چوبی استفاده نمی‌کنه.
‫- زغال چطور؟ ‫- اونا از گاز
‫- حالا جزئیات خیلی مهم نیست. ‫- خلاصه باید برنج‌شون رو بپزن دیگه، نه؟
‫برنج فوری میاد. ‫اونام خیلی خوشمزه هستن.
‫برنج فوری؟ خدای من.
‫زمان عوض شده و ما هم باید باهاش عوض بشیم.
‫تو هم باید انتخاب خودتو بکنی.
‫یاد بگیر چطور با سازش زندگی کنی ‫و یا محو بشو.
‫نمی‌خوای بکشیش؟
‫اونا موجودات محتاطی هستن.
‫می‌دونی، برای اخت گرفتن به زمان نیاز دارن.
‫ازت بعیده.
‫کِرم‌ها رو از کجا آوردی؟
‫یکی بهم داد تا این منطقه رو برای خودم بکنم.
‫- کی؟ ‫- گفت اسمشو نگم.
‫پس بمیر.
‫یه مَرد ماسک
‫یه مَردی که ماسک زده بود.
‫یه ماسک
‫قرمز و سفید.
‫بهش دستور داده شده بود ‫اگه دهنشو باز کرد، بمیره.
‫ماسک قرمز و سفید،
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫فقط تو از سه کِرم نجات پیدا کردی.
‫تو رو به یاچای خوبی تبدیل می‌کنم.
‫هونگ‌جو؟
‫ماسک قرمز و سفیدپوش
‫تو بودی؟
‫یه ذره هم عوض نشدی.
‫چرا اون ماسک رو به صورت می‌زنی؟
‫- چرا با یون لی... ‫- هونگ‌جو.
‫من دیگه اون چئون مویونگی نیستم ‫که یه زمانی می‌شناختی.
‫همینطور لی یون.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫باورم نمیشه
‫تونستی زنده برگردی.
‫لعنتی! حالمو بهم زدی! ‫ریختی روی کفش‌هام.
‫خدایا. بذار ببینم.
‫رد کن بره! ‫بعدی!
‫- قشنگ و آروم انجام بده. ‫- چشم، رئیس.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫- بعدی. بعدی. زودباش. ‫- اینجا چه خبره؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫که سوزوندن برنجاسف باعث میشه ‫کِرم‌ها ازبین برن.
‫نمی‌دونستم. ولی این گیاه یه حشره‌کِش طبیعیه.
‫و سه کِرم خلاصه جزو حشراتن.
‫- ببینم می‌تونه تو رو هم دفع کنه؟ ‫- یکم به بزرگ‌ترت احترام بذار، عوضی.
‫کو شین‌جو!
‫ارباب لی یون.
‫خدای من.
‫این همه مدت کجا بودی؟ ‫چرا تنهام گذاشتی؟
‫- هی، خیلی متاسفم. ‫- هر روز کلی غذا تحویل دادم
‫- اصلا می‌دونی؟ ‫- کارت خوب بود
‫فراموشش کن.
‫- ارباب لی رانگ؟ ‫- کو شین‌جو
‫رانگ
‫- خیلی دلم برات تنگ شده بود، رانگ. ‫- برو ببینم
‫- طوری رفتار نکن که انگار رفیق هستیم. ‫- حالا خشن برخورد نکن.
‫خدایا.
‫برای دیدن ارباب لی رانگ و شما اومدم.
‫این همه بدبختی و مصیبت ارزشش رو داشت.
‫آفرین.
‫بیا بریم.
‫افسانه روباه نه دُم
‫اونا کسایی نیستن که قبلا می‌شناختم.
‫اگه لی یون نیست، پیس کیه؟
‫چشمای قشنگت رو به لی یون نشون بده.
‫حس می‌کنم یه چیزی دیدم که نباید می‌دیدم.
‫لب تر کن تا طرف تو باشم.
‫چیزی که پُشت اون ماسک بود رو دیدی، مگه نه؟
‫حس بدی دارم.
‫تا ابد توی گذشته گیر می‌کنی.
‫- کمک! ‫- تمام چیزهایی که برات اهمیت داشت،
‫جلوی چشمات می‌میره.
‫ماسک‌زن، عوضی.
‫عمرا بذارم زنده بمونی.
‫برو بین شیاطین گیونگ‌سونگ شایعه پخش کن
‫که لی یون کور شده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از سیروس فخری «