مووی شو - مرجع دانلود فیلم و سریال « MovieSho.com »
ترجمه از رضا حضرتی DeathStroke
‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫جایی برای رفتن نداری.
‫بهتره انقدر زر نزنی و خودتو نشون بدی!
‫مثل موش قایم نشو.
‫باید سوار اون هواپیما می‌شدی.
‫از این تصمیمت پشیمون میشی.
‫هر چقدر می‌خوای قایم شو.
‫ولی قسم می‌خورم پیدات می‌کنم.
‫خب، کجا بریم؟
‫باید برم سئول.
‫باشه.
‫ببخشید، بچه جون.
‫پنج دقیقه بهم وقت بده. باشه؟
‫جون‌هو.
‫عزیزم، به هوشی؟
‫دکتر! زود باشید!
‫لطفا زود بیاید! ‫پسرم چشاشو باز کرد!
‫این‌هو.
« بازی مرکب 2 »
« قسمت اول » ‫«نان و بخت‌آزمایی»
‫«۲ سال بعد»
‫چه کوفتی؟
‫بدون کلاه ایمنی رانندگی می‌کنی.
‫باید گواهینامتو ببینم.
‫این یه تله‌ست، می‌دونی که؟
‫این نمیشه تله گذاشتن؟
‫واقعا می‌خوای ‫یه بچه‌ی بیچاره مثل منو بچاپونی؟
‫آقا، گواهینامتون.
‫بذار من درستش می‌کنم.
‫آقا افسر، میشه بذاری بریم؟
‫من که کلاه دارم.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫واو! می‌دونی، خیلی نازی.
‫الان داری جلوی اجرای عدالت رو می‌گیری، خانوم.
‫اوه، چه زبون درازی هم می‌کنه.
‫ها؟
‫اینجا رو نگاه کن. ها؟
‫اوه. چه باحاله.
‫جریمه‌ات میشه ۲۰ هزار وون ‫به خاطر نداشتن کلاه ایمنی.
‫- حواست باشه به موقع پرداخت کنی. ‫- خوشگله. میشه اینو پست کنم؟
‫اینستاگرامت چیه؟ ‫بیا همدیگه رو فالو کنیم. لطفا خب؟
‫عزیزم، کجا داری میری؟
‫هی! کجا داری میری؟ من چی؟
‫چیه؟ برو از دوست پسر عوضیت بپرس. ‫شاید اون رسوندت.
‫هی! هی!
‫هی! برگرد اینجا، عوضی!
‫لعنتی!
‫هی، جون‌هو!
‫خب که چی؟ اومدی اینجا ‫که اینجوری باهات رفتار کنن؟
‫رئیس...
‫سرکه می‌ریزی ‫روی پیاز و تربچه‌ات؟
‫خیلی وقت پیش بود. ‫یادم نمیاد چجوری دوست داشتی.
‫جون‌هو، وقتتو تلف نکن.
‫برگرد به بخش جنایی.
‫نه روی پیاز. ‫فقط روی تربچه. درسته؟
‫باز می‌خوایم این بحثو بکنیم؟
‫هنوز از دستم عصبانی هستی، نه؟
‫ببین، من هر کاری از دستم برمیومد کردم.
‫سعی کردم بالایی‌ها به حرفت گوش بدن.
‫همونطور که ازم خواسته بودی، ‫گارد ساحلی رو فرستادم اون منطقه رو بگردن.
‫می‌دونم. جاجانگمیونت داره خمیر میشه.
‫یالا بخور.
‫هی، می‌دونی...
‫می‌خوام حرفتو باور کنم. جدی میگم.
‫ولی هیچ کدوم از عکس‌هایی که گفتی فرستادی ‫به دستمون نرسید،
‫بعدشم گوشیت افتاد توی اقیانوس.
‫و هنوزم نمی‌تونی ‫این جزیره‌ای که میگی رو پیدا کنی.
‫گفتی توی اون بازی‌های مخفی ‫آدم کشتن.
‫برای اینکه بالایی‌ها این داستان رو باور کنن،
‫باید یه مدرک نشون بدی، جون‌هو.
‫اون گلوله که ‫توی شونه‌ات گیر کرده بود،
‫نتونستیم ردش رو بزنیم.
‫فقط همین رو داشتی.
‫اونم بعد از اینکه بدون اجازه ‫اسلحه برداشتی
‫و تصمیم گرفتی خودسرانه عمل کنی.
‫چند روز بعد، در حالی که نیمه‌جون بودی پیدات کردن.
‫نمی‌خواستم اینو بهت بگم،
‫ولی بعد از اینکه بهمون گفتن ‫به هوش اومدی،
‫کلی سر و صدا راه انداختن که اخراجت کنن ‫و من نگهت داشتم.
‫رئیس، دست شما درد نکنه. مدیونتونم.
‫شما همیشه قهرمان من خواهید بود. ‫ممنون.
‫عه، چه زبون باز شدی یهو!
‫ببین، من و تو پلیس هستیم.
‫آتش‌نشان‌ها با آب، آتش رو خاموش می‌کنن.
‫- پلیس... ‫- پلیس با مدرک، جرم رو شکست میده.
‫می‌دونم، برای همین الان توی راهنمایی و رانندگی کار می‌کنم.
‫مدارک توی اداره‌ی ما ‫همیشه خیلی واضحه، خب؟
‫نداشتن کلاه ایمنی، ‫تجاوز از سرعت مجاز، رد کردن چراغ قرمز.
‫همه‌اش توی عکس‌ها هست.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه باهامون بحث کنه.
‫هی، جون‌هو، ‫یادت میاد چهره‌اش چجوری بود؟
‫اون یارو که بهت شلیک کرد؟
‫نه.
‫این‌هو.
‫بریم.
‫این‌هو، چرا؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫ببین، اینجا یه مسافرخونه‌ست.
‫اینجا؟
‫چه...
‫آهای؟
‫کسی اونجاست؟
‫اصلا باز هستین؟
‫- سلام، کسی داخل هست؟ ‫- عزیزم.
‫مشکوک به نظر می‌رسه.
‫مجبوریم اینجا بمونیم؟
‫چراغا خاموشه. تعطیل کردن؟
‫تابلو روشنه. ‫یعنی اتاق‌هاشون پره.
‫بریم یه جای دیگه رو امتحان کنیم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫- کی بهت گفته؟ ‫- مجبوری بپرسی؟
‫می‌دونم دیگه، خب؟
‫واقعا؟ ‫پس تو یه متخصص مسافرخونه‌ای؟
‫- نه؟ ‫- بیخیال. جدی؟
‫- چه بیشعوری! ‫- چی؟
‫خودت گفتی خوشت میاد ‫که من همه چیز رو می‌دونم.
‫فقط بگو از کجا می‌دونستی.
‫- دوست پسر سابقت بهت گفته؟ ‫- گمشو!
‫- چرا جوابمو نمی‌دی؟ ‫- وای، خدایا.
‫کیه؟
‫بازیکن ۴۵۶.
‫دنبال اینا می‌گردی؟
‫حدس بزن کیه؟
‫برات سوپ و دارو آوردم.
‫حالت چطوره؟
‫بهترم.
‫آره، خب، قیافه‌ات یه چی دیگه میگه.
‫بهت گفتم انقدر به خودت فشار نیار.
‫اگه خودتو از پا بندازی، ‫اون یارو رو پیدا نمی‌کنی، سئونگ.
‫امروز چطور بود؟
‫راستش، همه‌ی ایستگاه‌های مترو
‫از خط یک تا چهار رو گشتیم.
‫هنوز هیچی.
‫کی گشتین؟
‫از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب.
‫به جز یه ساعت برای ناهار ‫و یه ساعت برای شام.
‫ولی اونارو همیشه عوض می‌کنیم.
‫می‌گم...
‫فکر می‌کنی ممکنه بو برده باشه ‫و رفته باشه یه جایی که ما دنبالش نمی‌گردیم؟
‫دو ساله داریم می‌گردیم ‫و هنوز هیچ نشونه‌ای ازش نیست.
‫از فردا، باید بیشتر بگردیم.
‫باید جستجو رو گسترش بدیم
‫از اولین قطار روز تا آخرین قطار.
‫همه‌ی خطوط رو همزمان چک کنید.
‫همه‌شون رو، کل روز؟
‫راستش...
‫می‌دونی که این خیلی زیاده.
‫فقط برای استخدام نیرو ‫کلی باید پول خرج کنیم.
‫سه سال پیش که اون کارت ویزیت رو گرفتم،
‫تقریبا همین موقع از سال بود.
‫پس اگه هنوز دارن ‫بازی رو برگزار می‌کنن، پس...
‫داره شروع می‌کنه به جذب بازیکن‌های جدید.
‫اگه این فرصت رو از دست بدم،
‫باید یه سال دیگه صبر کنم.
‫آها. باشه، فهمیدم.
‫و من... ‫گوش کن، قسم می‌خورم امسال پیداش می‌کنیم.
‫قسم می‌خورم.
‫- وو سئوک. ‫- بله، رئیس؟
‫از فردا،
‫به همه‌ی نیروها نیاز داریم.
‫ها؟
‫من... چند نفر؟
‫چی گفتم؟ همه‌ی نیروها رو بیار.
‫- من... ‫- و همچنین،
‫ساعت شش صبح شروع می‌کنیم،
‫پس برو خونه و استراحت کن.
‫تا دیروقت بیرون نَمون و مشروب نخور.
‫شش صبح؟ کی می‌خواد ‫این وقت صبح دَکجی بازی کنه؟
‫هی، هی. یه لحظه صبر کن.
‫داشتم فکر می‌کردم، ‫داستانش اصلا منطقی نیست.
‫نه، نیست.
‫ولی می‌دونم یه جریانایی هست.
‫خودت متوجه شدی.
‫هر کسی که بدهکاره، ‫هر کسی که بهم پول بدهکاره
‫توی این چند سال اخیر داره ناپدید شده.
‫- هیچ وقت پولی بهم برنگشته... ‫- واقعا فکر می‌کنی
‫اون عوضی‌هایی که ازت پول قرض کردن رو ‫بردنشون یه جزیره
‫که توش بازی‌های بچه‌گانه انجام بدن ‫و همه‌شون کشته شدن؟
‫- این خیلی مسخره‌ست. ‫- فکر می‌کنی من یه کلمه از حرفاشو باور می‌کنم؟
‫اون داره کلی ‫پول بهمون میده!
‫فقط به خاطر سئونگ گی‌هونه که ‫اون موقع اومد پیش من،
‫بدهیشو پرداخت کرد ‫و برگشت و منو استخدام کرد
‫که بتونم به شماها پول بدم ‫یا کار رو ادامه بدم. خب؟
‫- آره. آره، می‌دونم... ‫- پس غر نزن.
‫از جات بلند شو و چشاتو باز کن.
‫اگه اون آشغال ‫دَکجی‌باز رو پیدا کنیم
‫سئونگ گفت یه میلیارد وون جایزه می‌گیریم.
‫چی؟ یه میلیارد؟
‫درسته، یه میلیارد. چی؟ ها؟
‫حالا می‌خوای داستانشو باور کنی؟
‫- ولی... ‫- گوش کن!
‫اگه اون یارو رو پیدا کنین، ‫نصف جایزه رو می‌گیرین. باشه؟
‫- ۵۰۰ میلیون وون؟ ‫- درسته.
‫۵۰۰ میلیونه!
‫منتظر چی هستی؟
‫هی، کاپیتان.
‫اوه، تویی.
‫اوضاع چطوره؟
‫همون همیشگی.
‫وقتی هوا خوبه، ‫میرم بیرون ماهیگیری.
‫وقتی هوا بده، ‫توی خونه می‌مونم و مست می‌کنم.
‫خب، کاپیتان پارک، باید بگم،
‫برای کسی که هر روز مشروب می‌خوره، ‫هنوز سر حالی.
‫چرت و پرت نگو ‫و جلیقه نجاتتو بپوش.
‫وقتشه دوباره بریم دنبال ‫اون جزیره‌ی مرموزت.
‫خب، کاپیتان هوانگ، ‫این دفعه کجا داریم می‌ریم؟
‫یکی دو سال گذشته، ‫همه جا رو برای این جزیره گشتیم.
‫هنوز می‌خوای ادامه بدی، ‫و من دیگه نمی‌دونم کجا رو باید بگردم.
‫کجایی جزیره‌ی مرموز لامصب؟
‫داشتم دوباره نقشه رو بررسی می‌کردم.
‫چند جا هست که به خاطر ‫شرایط آب و هوایی یا جزر و مد، بررسی نکردیم.
‫من محدودشون کردم.
‫امروز اینا رو امتحان کنیم.
‫هر چی شما بگید، کاپیتان.
‫باید همون موقع که روی آب ‫داشتی دست و پا می‌زدی،
‫ولت می‌کردم.
‫حالا گیر افتادم و باید همه‌جا ببرمت.
‫چه فرشته‌ی مهربونی!
‫«سان‌شاین کپیتال»
‫گوش کنید.
‫کسی که برای پیدا کردنش ‫استخدام شدین...
‫همین یاروئه.
‫بله.
‫یه مرد قدبلنده، ‫احتمالا حدود ۱ متر و ۸۰.
‫موهای خوبی داره، خوش‌قیافه‌ست، ‫کت و شلوار شیک می‌پوشه،
‫و همیشه یه کیف دستی داره.
‫کیف دستی که توش...
‫یه عالمه پول نقد و دَکجی هست. خب؟
‫توی مترو غریبه‌ها رو پیدا می‌کنه،
‫و بعد باهاشون... ‫دَکجی بازی می‌کنه.
‫بعد بهشون یه کارت ویزیت میده.
‫- چی روش نوشته؟ ‫- مثل اینکه یه دایره، مثلث و مربعه.
‫اگه کسی رو دیدین که شبیه این یارو بود،
‫باید فورا به شماره‌ای که بهتون دادیم ‫زنگ بزنید.
‫عکس بگیرید.
‫هی، هی. سرتو تکون بده.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫تموم شد؟ خوبه. حالا گوش کنید.
‫اینجا جاییه که امروز باید پوشش بدین.
‫گروه یک، خطوط یک و دو. ‫گروه دو، خطوط سه و چهار.
‫گروه سه، خطوط پنج و شش.
‫گروه چهار، خطوط هفت و هشت. ‫و گروه پنج،
‫خط گیونگویی و جونگانگ ‫و همچنین خط آهن فرودگاه.
‫از اولین قطار تا آخرین قطار،
‫برید از این ایستگاه به اون ایستگاه ‫تا آخر خط.
‫دقیق بررسی کنید.
‫فهمیدین؟
‫همه‌ی ایستگاه‌ها رو بررسی می‌کنید. ‫هیچ کدوم رو جا نمی‌ندازید.
‫بله، قربان!
‫حالا، وقتی که ‫جستجوی هر ایستگاه تموم شد،
‫با گوشیتون عکس می‌گیرید ‫و می‌فرستید توی گروه.
‫اگه این کارو نکنید، ‫حقوقتون رو نمی‌گیرید.
‫روشن شد؟
‫- بله، قربان! ‫- یه چیز دیگه.
‫گروهی که این مرد رو پیدا کنه
‫۵۰۰ میلیون وون به عنوان جایزه می‌گیره!
‫۵۰۰ میلیون؟ واقعا؟
‫بفرمایید.
‫۵۰۰ میلیون، بریم بگیریمش!
‫داریم می‌ریم ایستگاه‌های مترو.
‫باشه، خوبه. ‫من توی همون جای همیشگی منتظر می‌مونم.
‫خبرم کنید.
‫باشه.
‫ببخشید، دوستان. برید کنار.
‫«در حال جستجوی ایستگاه یانگدو»
‫«در حال جستجوی ایستگاه اوکسو»
‫ممکنه یه همچین مردی رو ‫این اطراف دیده باشید؟
‫- قدبلنده. ‫- کت و شلواریه.
‫یه کیف دستی داره.
‫بعد اون که روی زمینه ‫اینجوری برمی‌گرده،
‫و این یعنی من می‌بازم. ‫بعد برنده می‌زنه تو گوشم.
‫چیزی یادتون میاد؟
‫کت و شلوار می‌پوشه، دوست داره ‫بزنه تو گوش مردم.
‫- یه لحظه. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫ببخشید آقا. میشه...
‫- وای! ‫- هی، هی، هی.
‫- یه چیزی رو می‌خوام بررسی کنم. ‫- مشکلی نیست.
‫ببخشید آقا.
‫شما کی هستید؟
‫بازرسی معمولیه.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫آماده‌ای؟
‫لبخند بزن.
‫سه...
‫جدی باش.
‫«ایستگاه هانگانگجین چیزی نبود»
‫- صبر کن. باید عکس بگیریم. ‫- آره.
‫بیا.
‫«جستجوی امروز به پایان رسید»
‫سلام کاپیتان.
‫داریم برمی‌گردیم.
‫باشه.
‫تف توش.
‫با شکم خالی که ‫نمیشه کار کرد. بفرما.
‫بهت گفتم که نمی‌دونم.
‫- مطمئنی؟ ‫- معلومه.
‫کاپیتان، صبر کن!
‫وای، خدایا.
‫وقت یه سلفی دیگه‌ست.
‫باید مدرکمون رو بهش بدیم.
‫خب، برو بریم.
‫«جستجوی امروز به پایان رسید»
‫بهت گفتم نباید ‫توی این هوا بریم بیرون.
‫همه‌جا پر از گردابه.
‫هیچ‌کس اونجا نمی‌ره. ‫حتی قایق‌های بزرگ.
‫معجزه شده که هنوز روی آبیم.
‫به خاطر اون جزیره کوفتی ‫داشتیم غذای ماهی‌ها می‌شدیم.
‫متاسفم.
‫چرا اون روز ‫خودتو از توی آب کشیدم بیرون؟
‫حالا منو آوردی اینجا
‫که همه‌ی این کارارو ‫برای هیچ و پوچ بکنم.
‫همیشه از کاری که کردی ممنونم.
‫می‌دونی چند تا جزیره
‫توی شعاع ده کیلومتری جایی که ‫پیدات کردم، وجود داره؟
‫ممکنه صدها تا از این ‫جور جاها باشه و جریان آب هم قویه.
‫این به کنار، هیچ راهی نیست که بفهمیم
‫با اون بویه چقدر ‫ممکنه جابه‌جا شده باشی.
‫اصلا جزیره‌ای که ‫بازی‌ها توش بود رو بیخیال.
‫حتی هیچی از جزیره‌ای که ‫توش بهت شلیک کردن یادت نمیاد.
‫چجوری می‌خوایم چیزی پیدا کنیم؟
‫- آره، حق با توئه. وقتشه تمومش کنیم. ‫- ها؟
‫ما هر کاری از دستمون برمیومد کردیم.
‫آره جون عمه‌ات. ‫ولی هفته‌ی دیگه اینجا می‌بینمت.
‫برای نجات دادنم ‫واقعا ممنونم.
‫خواسته زیادی ازت داشتم، می‌دونم.
‫قول می‌دم یه راهی پیدا کنم ‫که جبران کنم.
‫نیازی نیست.
‫حالا ناراحت شدم که ‫گشت و گذارهامون داره تموم میشه.
‫من بازم میام بهت سر می‌زنم.
‫میتونیم بریم بیرون ‫و ماهی مرکب بگیریم، ها؟
‫این روزها دیگه ‫خدمه‌ی خوب پیدا نمیشه.
‫و بیشتر از پولی که توی پلیس می‌گیری، بهت میدم.
‫واقعا؟ چقدر؟
‫وقتی برگشتیم خشکی، ‫میتونیم پای یه نوشیدنی
‫در موردش حرف بزنیم.
‫خب، می‌تونم بندر رو اونجا ببینم.
‫درهای قطار داره باز میشه.
‫دوباره شروع شد.
‫واقعا دیگه این خیلی ضایعه، رئیس.
‫توی اون کارهای ساختمانی ‫سر خیابون، غذای بهتری به آدم میدن.
‫پسر!
‫هی، بچه جون، ‫این که خیلی هم بد نیست.
‫وسط تابستون، ‫زیر باد کولر،
‫پول مفت درمیاری و ‫روی صندلیت لم دادی.
‫دوست نداری؟
‫پس برو، کار ساختمانی بکن.
‫باشه.
‫می‌خوام بدونم چقدر از این داستان رو ‫واقعا باور داری.
‫کل تابستون افرادمون رو فرستادیم ‫که کل شبکه مترو رو بگردن.
‫و حدس بزن چی شد؟ هیچ‌کس ‫این یارو رو ندیده.
‫آها. می‌خوای بدونی
‫- این اواخر به چی فکر می‌کردم؟ ‫- آره.
‫حتی اگه سئونگ گی‌هون ‫کاملا خل شده باشه...
‫میلیاردها وون رو هدر نمیده
‫که دنبال کسی بگرده ‫که وجود خارجی نداره.
‫پس یه چیزی هست.
‫بیخیال.
‫دو ساله که همه‌ی این ایستگاه‌ها رو ‫داریم می‌گردیم.
‫نه یه روز یا دو روز. ‫الان دو سال تمامه.
‫می‌دونی زنم چی میگه؟
‫باید اون مادر به خطا رو پیدا کنم، ‫خودم برم توی بازی
‫و ۴۵ میلیارد وون رو بیارم خونه.
‫این دَکجی‌باز اینجا نیست. ‫اگه بود، پس...
‫ها؟
‫ایول!
‫بله؟
‫آقای سئونگ، طرف شما رو ‫پیداش کردیم.
‫مطمئنی؟
‫دَکجی، سیلی، پول. ‫همونطور که گفتید.
‫آره، همین الان کارت رو درآورد.
‫- موقعیتت رو بگو. ‫- ایستگاه جونگاک.
‫داره میره.
‫دارم میام.
‫حتما تعقیبش کن و خبرم کن.
‫تا وقتی که من برسم، ‫نذار از جلوی چشمت دور بشه.
‫فهمیدم. باهات در تماس می‌مونم.
‫«جون‌هی»
‫«زنان و زایمان»
‫شخصی که می‌خواهید با او تماس بگیرید، ‫در دسترس نیست.
‫لطفا بعد از...
‫کیم جون‌هی؟
‫خانم کیم جون‌هی اینجا هستن؟
‫خانم پارک می‌یئونگ؟
‫- ما هستیم. ‫- بفرمایید.
‫لطفا بیاید داخل.
‫همه‌ی اینا رو می‌خوای؟
‫چی؟ صد تا کارت؟
‫دیشب خواب خوش شانسی دیدی، ها؟
‫باشه.
‫بفرمایید.
‫هی، همین الان رفت توی پارک تَپگل.
‫دارم میرم اونجا.
‫ولی تنها بهش نزدیک نشو. ‫من زود میرسم.
‫باشه. بهتره عجله کنی.
‫ببخشید.
‫سلام آقا.
‫به نظر می‌رسه که داری با ‫یه زندگی بدون امید به آینده سختی می‌کشی.
‫پس برای کمک بهت، ‫تصمیم گرفتم امروز یه هدیه برات بیارم.
‫هدیه؟
‫چه هدیه‌ای؟
‫فقط می‌تونی یکی رو انتخاب کنی: ‫نان یا بلیت بخت‌آزمایی.
‫حالا انتخاب با خودته ‫که کدوم رو می‌خوای.
‫«متاسفم!»
‫اوه.
‫بدشانسی.
‫سکه‌ی من، آقا.
‫- وو سئوک. ‫- بله، رئیس؟
‫اونجا چه غلطی می‌کنه؟
‫خب، مطمئن نیستم.
‫فکر کنم شاید ‫خیلی هم آدم بدی نباشه. نمی‌دونم.
‫«متاسفم!»
‫تف توش.
‫«متاسفم!»
‫لعنتی.
‫«متاسفم!»
‫لعنتی! گندش بزنن!
‫صبر کن. چرا نمیاد سمت ما؟
‫نمیدونم.
‫لعنتی. دیشب خواب خوش شانسی دیدم.
‫- داره نون رو میندازه دور! ‫- حالا چیکار میکنه؟
‫هی، چرا داری ‫غذای خوب رو حروم میکنی؟
‫آقا، من که بهتون حق انتخاب دادم.
‫و شما اون یکی گزینه رو انتخاب کردید.
‫من که اینو حروم نکردم!
‫شماها بودید.
‫نه!
‫چیکار میکنی؟ ‫چت شده؟
‫نه، نه، نه.
‫چیکار میکنی؟ چت شده؟
‫چه اسراف وحشتناکی!
‫پلاک ۲۰۷۱، بزن کنار.
‫پلاک ۲۰۷۱، همین الان بزن کنار.
‫این یکی با تو.
‫من قربان؟
‫یا سعی میکنن بپیچوننت
‫یا میگن که ماها داریم ‫شهروندان بی‌گناه رو تو تله میندازیم.
‫مطمئن شو که ‫خیلی خشن برخورد نمیکنی،
‫ولی نذار هر کاری دلش میخواد بکنه.
‫تو فقط داری وظیفه‌ات روانجام میدی.
‫فهمیدی؟
‫بله، قربان. آماده‌ام.
‫آقا، از سرعت مجاز تجاوز کردید.
‫میشه لطفا گواهینامه‌تون رو دربیارید؟
‫تاکسی! تاکسی! تاکسی!
‫لعنتی! ‫یالا! یالا! یالا!
‫اون تاکسی نارنجی رو تعقیب کن.
‫- چی؟ ‫- تف.
‫ببین، دو برابر کرایه میدم.
‫باشه.
‫آقای سئونگ، کجایید؟ ‫نزدیکید؟
‫یه دقیقه دیگه میرسم.
‫این یارو خیلی دیوونه‌ست.
‫همین الان سوار تاکسی شد.
‫موقعیتش رو بهت میگم. ‫ولی عجله کن!
‫باشه، فهمیدم.
‫جریمه‌ی سرعت غیرمجاز ‫۶۰ هزار وونه. شما باید...
‫خب، این که خیلی سریع بود.
‫- همه‌چی رو نوشتی؟ ‫- آره.
‫بلیط رو گرفت و بدون اینکه ‫یه کلمه حرف بزنه، گازشو گرفت و رفت.
‫ممکنه یه چیزی رو قایم کنه. ‫شناسنامه‌اش رو چک کردی؟
‫آره، ولی هیچی پیدا نکردم.
‫موندم کارش چیه؟
‫کلی گوشی و تبلت ‫توی ماشینش داشت.
‫نفهمیدم برای چی.
‫«سئونگ گی‌هون» ‫«سابقه‌ی کیفری پیدا نشد»
‫- اینجا بپیچ راست. برو راست. ‫- اینجا؟ فهمیدم.
‫- ببین، داره پیاده میشه. ‫- همین الان پیاده شد.
‫آدرس رو برات می‌فرستم. ‫وقتی رسیدی اینجا بهم زنگ بزن.
‫- می‌تونید همینجا پیاده‌مون کنید. ‫- باشه.
‫- بریم. ‫- ممنون.
‫سئونگ کجاست؟
‫ده دقیقه دیگه اینجا میرسه.
‫تف، اگه زیاد صبر کنیم، ‫این یارو رو گمش می‌کنیم.
‫میگم من و تو بگیریمش.
‫چی، تنها؟
‫آره. چیه، ترسیدی؟ ‫دوتا در مقابل یکی هستیم.
‫حالا که ازدواج کردی، ‫خیلی ترسو شدی.
‫نه. مسيله اینه یارو... ‫خیلی عجیب به نظر می‌رسه.
‫و سئونگ بهمون گفت ‫که صبر کنیم تا اون بیاد.
‫اگه گمش کنیم ‫و جایزه رو نگیریم چی؟ اونوقت چی؟
‫وو سئوک، یه میلیارد وونه!
‫صبر کن. ولی بازم تقسیمش می‌کنیم، نه؟
‫فکر کردی می‌خوام سرت کلاه بذارم؟
‫محض رضای خدا، ‫من توی عروسیت خطبه‌ی عقد خوندم.
‫بیا.
‫- هی، وایسا! ‫- هی!
‫گرفتمت، حرومزاده!
‫رئیس! رئیس!
‫خیلی خب. بیا. ‫یالا، عوضی!
‫وو سئوک.
‫«سئونگ گی‌هون»
‫«نتایج جستجو»
‫«سئونگ گی‌هون»
‫سئونگ گی‌هون.
‫فکر کنم شما می‌تونید کمکم کنید.
‫دنبال برادرم می‌گردم.
‫باید برش گردونم.
‫چرا فکر می‌کنی...
‫که من می‌تونم ‫به درد شما یا کس دیگه‌ای بخورم؟
‫«جستجوی پلاک خودرو» ‫«۲۹اچ ۲۰۷۱»
‫«اجاره‌ی خودرو ایزاک» ‫«دانگدائمون‌گو، سئول»
مووی شو - مرجع دانلود فیلم و سریال « MovieSho.com »
‫شخصی که با او تماس گرفتید ‫در دسترس نیست.
‫لطفا بعد از بوق ‫پیام بگذارید.
‫ممکن است ‫هزینه‌های اضافی اعمال شود.
‫«آقای کیم»
‫گفتید پلاک ۲۰۷۱؟ بذار ببینم.
‫به نظر می‌رسه ‫الان یه شرکت اجاره‌اش کرده.
‫یه شرکت؟ کدوم شرکت؟
‫سان‌شاین کپیتاله.
‫آدرس شرکت چیه؟
‫شما دوتا بازی دوست دارید، درسته؟
‫می‌خوایم یه بازی کوچیک بکنیم.
‫سنگ، کاغذ، قیچی، یه دست عقب ‫بازی می‌کنیم.
‫بلدید؟
‫سنگ، کاغذ، قیچی با دو دست.
‫یه دست رو می‌کشید عقب.
‫اگه اونی که نگه می‌دارید ‫دست اونها رو ببره، شما برنده می‌شید.
‫ولی اگه ببازید، بهتون میگم چی میشه.
‫حتما توی فیلم‌ها دیدید.
‫رولت روسی.
‫یه گلوله برمی‌دارم، ‫می‌ذارمش توی این هفت‌تیر.
‫می‌چرخونمش.
‫بعد نشونه می‌گیرم ‫روی سر بازنده و ماشه رو می‌کشم.
‫شانس مردنتون یک به ششه.
‫شانس زنده موندنتون ‫پنج به ششه.
‫شانستون خیلی خوبه، نه؟
‫عالیه. اگه شما آماده باشید، منم هستم.
‫بیاید بازی کنیم. ‫با شمارش من دستاتون رو بیارید جلو.
‫سنگ...
‫کاغذ، قیچی!
‫آقای چوی، شما که ‫هیچی بازی نکردید.
‫از همون اول ‫قوانین رو زیر پا گذاشتید.
‫رد صلاحیت شدید.
‫حالا، بیاید دوباره بازی کنیم، آقایون.
‫سنگ، کاغذ، قیچی!
‫یه دست عقب.
‫نیازی نیست ‫انقدر مضطرب باشید.
‫همونطور که گفتم، شانس زنده موندنتون ‫پنج به ششه.
‫بیاید دوباره بازی کنیم، آقایون.
‫سنگ، کاغذ، قیچی! یه دست عقب.
‫داره یه کم ‫کسل‌کننده میشه، نه؟
‫بیاید شانس رو ‫معکوس کنیم. خوبه؟
‫شانس زنده موندنتون ‫الان یک به ششه.
‫نه، لطفا. این کارو نکنید.
‫شانس مردنتون
‫الان پنج به ششه.
‫نه، نه، نه، نه!
‫خب، بیاید ‫آماده‌ی بازی بشیم.
‫می‌خواید سرعتش رو بیشتر کنیم؟
‫سنگ، کاغذ، قیچی. یه دست عقب.
‫سنگ، کاغذ، قیچی! یه دست عقب!
‫سنگ، کاغذ، قیچی!
‫یه دست عقب، یالا.
‫آقای کیم، شما که یکی از دستاتون رو عقب نکشیدید.
‫رد صلاحیت شدید.
‫تبریک می‌گم. شما برنده شدید.
‫حالا که تنها شدیم،
‫می‌تونیم یه کم گپ بزنیم؟
‫«سان‌شاین کپیتال»
‫همین رو گفتم. ‫رئیس هنوز برنگشته.
‫از آقای سئونگ شنیدم.
‫گفت رئیس و وو سئوک ‫داشتن اون دَکجی‌باز رو تعقیب می‌کردن
‫که یهو ارتباطشون باهاشون قطع شد.
‫مادر جنده، من از کجا بدونم؟
‫بگذریم، حالا گوش کن چی میگم.
‫همه‌ی نیروها رو جمع کن ‫و برو ایستگاه دائه‌بنگ.
‫من یه سری اسلحه برمی‌دارم ‫و اونجا می‌بینمت.
‫بله؟
‫نه، ایستگاه دائه‌بنگ. ‫نه شیندائه‌بنگ، دائه‌بنگه!
‫خدا لعنتت کنه! ‫چقدر باید تکرار کنم؟
‫همین رو که گفتم!
‫هر چی! زودی به همه‌شون زنگ بزن.
‫خنگ خدا زده.
‫«سند بدهی»
‫«سئون گی‌هون»
‫«قرارداد اجاره خودرو»
‫«گواهی ثبت نام کسب و کار» ‫«مسافرخانه پینک»
‫یه چاقو و لکه‌ی خون ‫توی کوچه پیدا کردم.
‫هر جا که باشن، ‫زیاد دور نشدن.
‫دوربین‌های مداربسته
‫و هر فیلمی از دوربین‌های اون منطقه ‫که می‌تونی پیدا کنی رو چک کن.
‫به پرس و جو ادامه بده.
‫من زود میرسم اونجا.
‫خیلی وقته ندیدمت، ‫سئونگ گی‌هون.
‫واقعا باید اون روز ‫سوار هواپیما می‌شدی.
‫همون لحظه که دیدمت، ‫نظرم عوض شد.
‫به همه‌ی اینا نگاه کن.
‫خیلی تلاش کردی ‫که پیدام کنی.
‫آره، خب، می‌خواستم ‫ازت تشکر کنم.
‫واقعا؟ برای چی؟
‫برای دعوت کردنم به بازی.
‫آخرش که برنده شدم.
‫به خاطر شماست که الان این همه پول دارم.
‫فکر می‌کنم وظیفمه که ‫برای این فرصت ازت قدردانی کنم.
‫من فقط دعوتنامه رو ‫بهت دادم. فقط یه پیکم.
‫و چه کسی تو رو استخدام کرده ‫که اون همه دعوتنامه رو پخش کنی؟
‫من اونا رو می‌خوام ببینم.
‫یه چیزی هست ‫که باید بهشون بگم.
‫اگه بهم بگی که چیه، ‫من با کمال میل بهشون میگم.
‫این چیزی نیست ‫که بشه به یه نوچه‌ی بی‌ارزش گفت.
‫تو توی ایستگاه‌های مترو ‫دنبال مردم میری،
‫هر کسی رو که ‫به ته خط رسیده، گول می‌زنی.
‫فکر نمی‌کنم کسی مثل تو ‫بتونه بفهمه من چی می‌خوام بگم.
‫آقای سئونگ...
‫فکر می‌کنی ‫من چجوری به اینجا رسیدم؟
‫من واقعا برام مهم نیست ‫که چجوری تو رو تبدیل به سگ دست‌آموز خودشون کردن.
‫من ارباب تو رو می‌خوام.
‫من قبلا توی این بازی‌ها کار می‌کردم.
‫کارم پاک‌سازی و سوزوندن جسدهای آدم‌های بی‌شماری ‫مثل خودت بود، آقای سئونگ.
‫اینا انسان نیستن.
‫فقط آشغالن، بی‌فایده‌ان. ‫هیچ هدفی توی این دنیا ندارن.
‫سال‌ها بود که اینو به خودم می‌گفتم، ‫و سخت کار می‌کردم.
‫یه روز بهم یه اسلحه دادن.
‫از حسش خوشم اومد.
‫انگار بالاخره کسی به وجود من توجه کرده بود.
‫و نمی‌دونم چه سالی بود.
‫یه مرد بود که باخته بود، ‫و من رفتم که بهش شلیک کنم، ولی...
‫چهره‌اش رو شناختم.
‫حدس بزن کی بود.
‫پدرم.
‫روی پدر خودم ‫اسلحه نشونه گرفته بودم.
‫و اون با چشمانی پر از اشک التماس کرد ‫که جونش رو نگیرم.
‫و می‌دونی چیکار کردم؟
‫بهش شلیک کردم، بنگ، ‫صاف وسط پیشونیش.
‫اون موقع بود که فهمیدم.
‫«فکر کنم من واقعا برای این کار ساخته شدم.»
‫چه آدم‌های بی‌گناه رو ‫اون تو بکشی،
‫چه ازشون اینجا سوءاستفاده کنی،
‫می‌دونی که هیچ فرقی نداره؟
‫تو چیزی بیشتر از
‫از یه سگ دست‌آموز مطیع
‫نبودی و نیستی.
‫آقای سئونگ...
‫فکر می‌کنی چون توی بازی برنده شدی، ‫یهو خاص شدی؟
‫این چیزیه که باور داری؟
‫کسی مثل تو...
‫نمی‌فهمه، نمی‌تونه بفهمه...
‫یا حس کنه چه حسی داشت.
‫چه حسی داشت ‫که اونجا باشی،
‫که برای اینکه از اونجا بیام بیرون، چیکار کردم.
‫تو اصلا نمی‌دونی...
‫بازی واقعا چجوریه.
‫چرا یه بازی کوچیک نکنیم؟
‫حتما توی فیلم‌ها دیدی.
‫بهش میگن رولت روسی.
‫معمولا یه گلوله ‫می‌ذاری توی هفت‌تیر، می‌چرخونیدش.
‫و ماشه رو می‌کشی.
‫بعد از هر دور، ‫خشاب رو دوباره تنظیم می‌کنی.
‫که شانس رو دوباره یک به شش می‌کنه، درسته؟
‫حالا فکر می‌کنم باید یه کاری کنیم ‫که هیجانش یه کم بیشتر بشه.
‫چون شما یه آدم خاص هستی.
‫برو سر اصل مطلب.
‫مثل همیشه نوبتی بازی می‌کنیم، ‫فقط اینکه هر دور نمی‌چرخونیمش.
‫اینجوری، می‌دونیم که گلوله نهایتا ‫تا دور ششم شلیک میشه.
‫خوبه؟
‫می‌دونی، آقای سئونگ،
‫همیشه برام سوال بوده با توجه به اینکه ‫چقدر توی دَکجی افتضاح بودی
‫چجوری از اونجا ‫زنده بیرون اومدی.
‫چیه؟
‫حس می‌کنی ‫که ذهنت داره به تکاپو می‌افته؟
‫شانس اینکه اسلحه بکشتت ‫الان یک به دوئه.
‫این احتمال ‫خیلی بالاست، نه؟
‫الان ترسیدی، داری فکر می‌کنی ‫که دیگه چیکار می‌تونی بکنی.
‫شرط می‌بندم که می‌دونم ‫چی توی سرته.
‫«من که اسلحه رو دارم.
‫به جهنم که قوانین چیه؟ ‫این عوضی رونشونه می‌گیرم،
‫چند بار ماشه رو می‌کشم ‫و صورت زشتش رو داغون می‌کنم.»
‫خب، اشتباه می‌کنم؟
‫اگه می‌خوای اون کسی رو که ‫قبلا در موردش حرف می‌زدی، ببینی،
‫کلیدش اینجاست، ‫توی جیب من.
‫فقط کافیه با اون اسلحه به من شلیک کنی، ‫و بعدش مال توئه.
‫ولی اگه این کارو کنی، ‫باید یه چیزی رو به من اعتراف کنی.
‫تو آشغالی و به اندازه‌ی ‫همه‌ی آدم‌های دیگه بی‌ارزشی.
‫و شانسی از اون آشغال دونی ‫اومدی بیرون.
‫چیه؟
‫حس می‌کنی ‫که ذهنت داره به تکاپو می‌افته؟
‫درسته.
‫به جهنم که قوانین چیه؟
‫تنها کاری که الان باید بکنی ‫اینه که یه بار ماشه رو بکشی...
‫و می‌تونی همینجا منو بکشی.
‫ولی...
‫باید یه چیزی رو به من اعتراف کنی.
‫تنها کاری که می‌کنی ‫اینه که اون ماسک کوچیکتو می‌زنی...
‫و هر کاری که ارباب بهت میگه، انجام میدی.
‫غلت می‌زنی، ‫یه ور می‌خوابی...
‫و دمتو تکون میدی...
‫چون سگ اونایی.
مووی شو - مرجع دانلود فیلم و سریال « MovieSho.com »