‫[لیک ویو، شیکاگو] ‫[سال ۱۸۴۸]
‫سلام؟
‫کسی خونه هست؟
‫سلام؟
‫کسی خونه هست؟
‫[تقدیم به شما]
‫آروم.
‫از کجا اومدی؟
‫اینو می بینی؟ ‫برو بیارش.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «
‫الان باید اینجا می بود.
‫صدای فایل ضبط شده رو که شنیدی. ‫پس مال کِی بوده؟
‫نمی دونم. دیگه نمی دونم چی شنیدم.
‫الان باید چیکار کنم؟
‫الان دیگه اینجا زندگی می کنی.
‫توی دانشگاه تحصیلات تکمیلیم اونجا بودم.
‫اینم محل کارِته.
‫من «تکنسینِ مکانیک» هستم؟
‫فردا که رفتی اونجا، خودت می فهمی.
‫نمی تونم این کار رو بکنم.
‫باید بکنی. اگه نری خونه یا نری سرِ کار،
‫هر کی که منتظرته زنگ می زنه پلیس.
‫و وقتی سعی می کنی بهش بگی ‫چه اتفاقی برات افتاده،
‫حرفتو باور نمی کنه.
‫می برتت بیمارستان.
‫برای تو اینجوری شد؟
‫الان دیگه این آدمی.
‫باید این آدم باشی.
‫تو می تونی! ‫من بارها و بارها تونستم.
‫- کجا میری؟ ‫- همه چی درست میشه.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫دن ویلاسکز اینجاست؟
‫ببخشید. همچین کسی رو نمی شناسم.
‫اون اینجا زندگی می کنه.
‫دیگه اینجا نیست. ببخشید.
‫چند وقته اینجا زندگی می کنی؟ ‫بعدش میرم. فقط بگو چند وقته.
‫چند سالی میشه.
‫- برات نامۀ پُستی میاد؟ ‫- آره.
‫چیزی از مالک قبلی نداری؟ ‫نامه، صورتحساب یا همچین چیزایی؟
‫نه، من صورتحساب های ‫یه آدم ناشناس رو نگه نمی دارم.
‫تموم شد؟
‫آره.
‫سلام؟
‫سلام. ریچل اونجاست؟
‫کی؟
‫صبح بخیر، کربی.
‫ببخشید. تا دیروقت داشتم کار می کردم، ‫دیگه همینجا خوابیدم.
‫خیلی خب.
‫نه، فکر نمی کنم. چی؟ ‫آره، من...
‫می دونم خیلی طول کشید ‫ولی گلچین خبرهات آماده ان.
‫قسم می خورم. «سرقت های بروین». بیا.
‫[خبرنگار سان تایمز: کربی مازراچی]
‫[موضوع: سرقت های بروین]
‫صحیح. ممنون.
‫اشکالی نداره اینو برگردونم؟
‫نه بابا.
‫صبح بخیر، کربی.
‫- آهای، دَن کجاست؟ ‫- کی؟
‫با پلیس شیکاگو در مورد ‫گزارش پلیسِ کلارا مایزر ارتباط برقرار کردی؟
‫مایزر؟ همچین چیزی یادم نمیاد.
‫مربوط به پروندۀ جولیا مادریگال میشه.
‫صبر کن... «مایزر»؟ ‫فامیلیِ اون مظنونه ـست؟
‫مگه یه چیز دیگه نبود؟
‫آره، پاول بنیک.
‫بازپرس بخش انتظار داره ‫که این هفته دادخواست رو نهایی کنه.
‫می خواد اعتراف به گناهکار بودن کنه؟
‫یه قرار خوب نصیبش شد. ‫پلیس می خواست حل و فصلش کنه.
‫بقیۀ زن ها چی؟
‫چیز دیگه ای شنیدی؟
‫- بنیک قربانی های دیگه ای داره؟ ‫- نه، کارِ اون نیست.
‫منظورت چیه؟
‫زن های قربانیِ دیگه ای هم هستن. ‫چرا پوششون نمی دیم؟
‫اَبی رفته داخل، بچه ها.
‫هر سرنخی که داری، ‫احتمالاً بهتر باشه مطرحش کنی.
‫کربی، نمیای؟
‫جف، مصاحبۀ بعد از بازیِ «ریگلی» رو پوشش بده.
‫باشه، احتمالاً به جفتش برسم. ‫البته بستگی به ترافیک داره.
‫خیلی خب. آره، اینجوری بهتره.
‫شما دوتا توی دنبالۀ خبریِ سیل ‫به کجا رسیدین؟
‫منتظریم تا شرکت های بیمه جواب بدن.
‫ظاهراً می خوان ادعاها رو انکار کنن.
‫خلاصۀ قتل های دیشب رو آماده کردم.
‫خیلی خب. اگه کسی می خواد یکی از این ‫خبرها رو بگیره، دستش رو بیاره بالا.
‫«گِرِگ هانوم»، خشونت خانگی، هالستدِ شمالی.
‫آرتور موریس، قربانیِ تیراندازی ‫در تقاطع «بوستر» و «فرفکس».
‫احتمالاً مربوط به گانگسترها باشه.
‫- اون یکی رو من برمی دارم. ‫- خیلی خب، بعدی کیه؟
‫دَن ویلاسکز؟
‫بیخیال بابا! دَن؟
‫- چی؟ ‫- چی شده؟
‫- اون کیه؟ ‫- دَن قبلاً اینجا کار می کرد.
‫از روزنامۀ «آبزرور» آوردمش.
‫اکثرتون احتمالاً نمی شناسیدش.
‫خب، اشتباه شده.
‫اَبی، این اتفاق کجا افتاده؟
‫توی یه کافه. کافۀ «سید».
‫نه، اشتباه شده.
‫دیدم اونجا نمایش اجرا می کنن. ‫نزدیکِ میدان بالای شهر ـه.
‫کربی، خوبی؟
‫می شناختیش؟
‫کربی.
‫کربی؟
‫خوبی؟
‫♪ وگرنه... اینطور نمی شد ♪
‫♪ خیلی از من دور شدی ♪
‫هارپر.
‫روز خوبی اومدم. منو یادت اومد.
‫چی میگی؟ ‫من همیشه تو رو یادم میاد.
‫گوش کن...
‫باید باهام حرف بزنی.
‫یعنی واضح! ‫اون حرفای احمقانه در مورد نورها رو نزن.
‫همیشه هستن.
‫اگه تو هم جای من بودی ‫در موردشون حرف می زدی.
‫به کسی چیزی در مورد کلارا گفتی؟
‫کی؟
‫خودت می دونی.
‫می دونی کیو میگم.
‫صحیح.
‫صحیح، همون رقاصی که توی نوار بود؟
‫نواره چی شد؟
‫من...
‫زیادی یادِ پاریس مینداختت.
‫اینجاست؟
‫دادیش به اونا؟
‫- دنبال چی می گردی؟ ‫- نوار!
‫همونی که ازم کِش رفتی. ‫اونی که کلارا توش بود.
‫کی؟
‫نه، نه. خودتو به اون راه نزن. ‫برای همین امروز اومدم.
‫امروز روز خوبیه.
‫می دونم که هست.
‫چی از جونِ من می خوای؟ ‫نوارت دست من نیست.
‫چرا. چرا، دستِ توئه. دستِ توئه. ‫می دونی که پیش توئه.
‫و می دیش به یکی.
‫و اینجوری پیدام می کنن.
‫پس... می دونم که دستته.
‫اگه باشه هم، نمی دونم کجاست.
‫از دستِ این خراب شده.
‫خیلی خب. خیلی خب، لئو.
‫ببین، منو نگاه کن.
‫ببین.
‫فقط باید یادت بیاد.
‫همین. فقط یادت بیاد!
‫پس منو برگردون توی اون خونه.
‫اونجا حالم بهتر میشه.
‫می دونی...
‫اینجا داری خوب میشی.
‫جدی میگم.
‫فقط باید یه دقیقه فکر کنی. ‫فقط یه دقیقه.
‫کجاست؟ اون نوار کجاست؟
‫هارپر؟ کِی اومدی اینجا؟
‫چی شده؟
‫دَن مُرده.
‫برای همین نوبت تو نبود.
‫دیشب همۀ وسایلم رو گشتم.
‫به اون آدرسی که روی کارت شناساییت بود رفتی؟
‫همون جاییه که توی دانشکدۀ تحصیلات تکمیلی ‫توش زندگی می کردم.
‫ولی الان انگار ۱۵ مِه ۱۹۸۶...
‫که روز ضرب و شتمِ توئه، ‫ترک تحصیل کردم.
‫از کجا می دونی؟
‫یه سری عکس ها و کتاب ها و لباس ها رو گشتم.
‫تا قبل از اون روز، هیچ فرقی نکردن.
‫یادته در مورد ذرات بهت چی گفتم؟
‫که بعضی وقتا ممکنه در هم آمیخته بشن،
‫جوری که انگار رشته ای بینشون وجود نداره ‫و به هم متصلشون نمی کنه.
‫الان فکر می کنم ما سه تا روی اون رشته ایم.
‫چطور از روش بیایم پایین؟
‫شاید اگه یکی از ذرات رو پاک کنی،
‫بقیه ـشون آزاد بشن.
‫بعدش چی میشه؟
‫شاید اونه که ما رو به هم متصل می کنه.
‫پس نمی دونم چی میشه.
‫دیگه نمی خوام همچین حسی داشته باشم.
‫پس برام مهم نیست بعدش چی میشه.
‫یادته داشتیم کجا می رفتیم؟
‫داشتم دنبال تو می اومدم.
‫- پس چرا ازم جلوتری؟ ‫- منظورت چیه؟
‫دیگه نزدیکیم؟
‫خیلی نزدیکیم.
‫یا خدا.
‫نورها رفتن!
‫ای خدا، هارپ.
‫نورها رو نمی بینم.
‫خوبه. ‫دیگه لازم نیست چیزی در موردشون بشنوم.
‫اینا چی ان؟ ‫خرت و پرت های بیشتری برداشتی؟ هان؟
‫- الان چند وقته که اینجایی؟ ‫- دقیق نمی دونم.
‫اون نواره کجاست؟ ‫باهاش چیکار کردی؟
‫تا حالا برگشتی؟
‫- رفتی بیسبالِ «وایت ساکس» رو ببینی؟ ‫- نوار رو کجا قایم کردی؟
‫دادیش به کسی؟
‫من که آرزوم همینه.
‫برگردم بازی کردنِ سیکات و جکسون رو ببینم.
‫- می دونی... ‫- لئو، خفه خون بگیر.
‫نوار کجاست؟
‫منو می شناسی.
‫می دونی که به کسی چیزی در مورد تو ‫یا در مورد خونه نمیگم.
‫من هیچی نمی خوام.
‫فقط همون چیزایی که داشتم رو می خوام. ‫منو برگردون.
‫شدنی نیست. خودتم می دونی.
‫هنوزم برای تو کار نمی کنه.
‫هیچوقت نمی کنه.
‫پس تو بکن. ‫در رو باز کن.
‫نمی تونم این کار رو بکنم.
‫بازش کن لعنتی!
‫- فقط می خوام برم خونه! ‫- دستتو بکِش.
‫فقط می خوام برم خونه. ‫می خوام برم خونه. بازش کن.
‫- بازش کن. ‫- وگرنه چیکار می کنی؟
‫از پسِ خودم برمیام. ‫من که کلارا نیستم.
‫- کثافت عوضی! ‫- لعنتی.
‫وقتی از شر جسدش خلاص شدیم،
‫بهم گفتی می خواسته بره به همه ‫قضیۀ این خونه رو بگه.
‫می دونستم داری دروغ میگی.
‫نوار لعنتی رو جا گذاشتی.
‫فکر کردی پیداش نمی کنم؟
‫فکر کردم خونه ازم گرفته اش. ‫اینجا وسایل غیبشون می زنه.
‫- آره، گذاشتیش توی جیبم، احمقِ کودن! ‫- لازمش دارم، لئو.
‫بس کن لطفاً. ‫می خوایش چون همه چیزت توی اون ضبط شده.
‫صدات، خونه ات، کلارا.
‫اگه کسی با اون نوار پیدات کرده، ‫هر کس دیگه ای هم می تونه.
‫ولی اون نوار کوفتی برام مهم نیست، خب؟ ‫می دمش به خودت.
‫با همدیگه برمی گردیم،
‫برمی گردیم به روزی که اینجا رو پیدا کردیم.
‫بعدش بهت میگم اون کجاست. ‫بهت میگم.
‫لزومی نداره این کار رو بکنم.
‫می تونم برگردم به امروز،
‫و می تونیم این صحبت ها رو از اول بکنیم، ‫هر چند بار که لازم باشه!
‫این حرکت رو روی کلارا هم امتحان کردی. ‫اون قصدت رو فهمید. منم می فهمم.
‫می دونم چرا نمی خوای برگردی.
‫چون اونجا هیچی نداری.
‫در گذشته چیزی نداشتی. ‫در آینده هم چیزی نداری.
‫برای همین هیچوقت از این خونه نمی ری بیرون.
‫چون هیچکس هیچ جای دیگه نمی خوادت.
‫[خروجی]
‫[راه پله]
‫جنبش «شیرهای سیاه» توی جنگ ویتنام جنگیدن ‫ولی ممکنه توی جنگ های قبلی هم بوده باشن.
‫مطمئنی خالکوبی ای که روش دیدی همون بود؟
‫می تونی به کلوپ های ارتشی زنگ بزنی؟
‫ببین یه دفتر محلی دارن یا نه. ‫بعدش می تونیم... عه!
‫چی شده؟
‫همه فرق کردن.
‫دوباره اتفاق افتاد.
‫- هر چند تا سوابق که تونستی در بیار. ‫- باشه.
‫سلام کربی. خوبی؟
‫میشه یه سؤال یهویی ازت بپرسم؟
‫هر وقت خواستی بپرس.
‫- توی ویتنام خدمت می کردی، درسته؟ ‫- آره، درسته.
‫جوخۀ ۲۸... می دونی اونا کی هستن؟
‫آره،‌ معلومه. ‫برای خودشون کسی ان.
‫قبل از اون هم توی جنگ بودن؟ ‫توی کُره یا شاید جنگ جهانی اول؟
‫شاید! ‫اونا یه جوخۀ اسم و رسم دار هستن.
‫اگه بریم ادارۀ امور مربوط به جنگ ویتنام، ‫اسم بومی هایی که اونجا جنگیدن رو دارن؟
‫از جنگ جهانی اول رو که نه. ‫اونا از دهۀ ۳۰ مشغول به کار شدن.
‫ولی می تونم بگم ‫هنگ نظامی یه چیزایی بهمون بده.
‫یه چند روز دیگه می رسن دستم. ‫حالا چطور؟
‫نمی تونم تا اون موقع صبر کنم.
‫زنت حالش چطوره؟
‫ویکی عالیه.
‫عالیه.
‫اون چیه؟
‫کِی این عکسا رو گرفتی؟
‫من نگرفتم. ‫تو اینا رو برام در آوردی.
‫مال نگاتیوهای معرفیِ دن ویلاسکز هستن.
‫در مورد مقالۀ مربوط به قتلش.
‫این خبر رو من پوشش میدم؟
‫نه. نه. فقط از انباری برشون داشته بودی.
‫چون توی بخش بایگانی کار می کنم.
‫آره.
‫کلرنس هم روی همین مشغوله.
‫احتمالاً به کمکت نیاز داره ‫تا مقاله های دَن رو پیدا کنه.
‫سلام، کاری داشتید؟
‫نه، ممنون.
‫عالیه. پشت میز من چیکار می کنی؟
‫کربی گفت اینجا منتظر بمونم.
‫کارمند بایگانی؟ ‫چرا باید بهت بگه اینجا بشینی؟
‫چون...
‫اشکالی نداره. داشتم می رفتم.
‫کی هستی؟
‫من تکنسینِ مکانیک هستم.
‫برای ساختمون؟
‫اونا مال مقالۀ دَن ویلاسکز هستن؟
‫آره، می خوام مطالب گلچین در بیارم.
‫اَبی گفت بهترین مقاله هاش ‫مال اوایل دهۀ ۸۰ میلادی ـه.
‫ولی هنوز به اون جاها نرسیدم.
‫تو داری خبرش رو پوشش میدی؟
‫آره ولی اطلاعاتمون خیلی کمه.
‫گزارش های پلیس چی؟ ‫سرنخی توشون نیست؟
‫سبک بود.
‫شاید یه سرقت،‌ درگیری سرِ معاملۀ مواد.
‫گزارش پزشکی قانونی هنوز منتشر نشده.
‫پلیس دیده کی ازش دزدی کرده؟
‫نه. خودش داشته دزدی می کرده.
‫آره، یه مدت حالش بد بود.
‫اونی که داشته ازش دزدی می کرده، ‫چاقو داشته و تمام!
‫پلیس اینا رو بهت گفته؟
‫وسایل یه نفر دیگه کنارِ دن بوده.
‫چرا کربی باید اینجا ولت کنه و بره؟
‫گفتم که، دیگه دارم میرم.
‫داری اونو از میز من می دزدی؟
‫نه، این مال کربی ـه.
‫- باید همین الان برید! ‫- چی شده؟
‫- بهم دست نزنید. ‫- مواظب باشید. همراهمون بیاید. خب؟
‫- کِی اومدید اینجا؟ ‫- کسی هست که بهش زنگ بزنیم؟
‫یکی که ببرتتون خونه.
‫- نمی دونم. ‫- یعنی چی که نمی دونی؟
‫- خیلی خب، باید بریم. ‫- خواهش می کنم، خواهش می کنم.
‫- خانوم، چیزی نیست. ‫- خواهش می کنم گوش کنید. من اینجا منتظرم.
‫- خیلی خب. ‫- الان برمی گرده...
‫- و من منتظرشم. خواهش می کنم! ‫- پیداش می کنیم.
‫خیلی خب، ممنون.
‫- چی شده؟ ‫- یه زنه سرش رو انداخته پایین اومده داخل.
‫پلیس به زور انداختش بیرون.
‫جینی؟
‫نمی دونم. می شناسیش؟
‫آره، من بهش گفتم می تونه بیاد اینجا.
‫خیلی خب، اونوقت تو کی هستی؟
‫آیریس؟
‫سلام. چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫کی فرستادتت؟
‫برای دَن اومدم.
‫توی سان تایمز باهاش کار می کردم.
‫اونجا خیلی درخشید.
‫ولی خیلی وقت بود که اونجا نبود.
‫راستش منم دیگه اونجا کار نمی کنم.
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫معمولاً کسی همینجوری بهم سر نمی زنه.
‫می خواستم ببینمش.
‫نه، بهتره نبینی!
‫نه توی این وضعیت.
‫کسِ دیگه ای پیدا نکردن ‫که بیاد شناساییش کنه.
‫خبر خوب این بود که ‫خودم تونستم این کار رو بکنم.
‫این اولین بارم بود.
‫جراحت داشت، آره؟
‫این شکلی؟
‫تو از کجا می دونی؟
‫چون می دونم کی کُشته اش.
‫پس حتماً باید به پلیس بگی.
‫گفتم.
‫گوش نمی کنن.
‫گفتن یه چیزی دزدیده...
‫و من باید بدونم چی بوده.
‫خب، اگه توی مطبوعات کار می کنی ‫مطمئنم به محض اینکه...
‫گزارشم منتشر بشه، ‫به دستت می رسه.
‫فکر می کنی آدمی بود که دزدی کنه، آیریس؟
‫پلیس اینو میگه.
‫که دَن دزد بوده.
‫ولی اون هیچوقت چیزی برای خودش نگه نمی داشت.
‫اون ماجراهای آدمای دیگه رو تعریف می کرد.
‫هر چیزی که به دست می آورد رو ‫می داد به بقیه.
‫و هر چی که دستش بوده...
‫از من گرفته.
‫انگار حرفات کاملاً از صمیم قلب هستن.
‫می خوام یه لیوان قهوه بگیرم. ‫تو هم می خوری؟
‫- نه. ‫- خب پس.
‫اونجا مراقب باش. ‫یه دقیقه دیگه می بینمت.
‫[شیکاگو؛ خیابان لیک ویو؛ پلاک ۲۹۲۵]
‫- سلام. هر چی لازم داشتی پیدا کردی؟ ‫- آره. ممنون، هاوارد.
‫می دونی چطور باید باهاش کار کنی؟
‫قلقش داره دستم میاد.
‫از کجا کِش رفتیش؟
‫پولشو دادم. ‫وقتی پول داری لازم نیست پول بدزدی.
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫نه، اینجوری نه.
‫مثل «تینی». فقط خودت باش.
‫فرانسوی نگو.
‫چرا؟ خیلی یاد پاریس میندازتت؟
‫آره، شاید.
‫قابلیتِ تو نبود.
‫کارِ این خونه ـست.
‫درسته. اینجا خونۀ کوفتیِ منه.
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫مرسی، شیکاگو. شب خوش.
‫نباید بیای اینجا، هارپر.
‫این به جای سلام کردنته؟ ‫دو سالی میشه همدیگه رو ندیدیم.
‫فکر می کردم خوشحال بشی که هنوز زنده ام.
‫برای چی انقدر عصبانی هستی؟
‫عصبانی نیستم.
‫اصلاً بهت فکر نمی کنم.
‫معلومه که می کنی. ‫اون نامه هایی که برات نوشتم چی؟
‫به دستت رسیدن؟
‫نه، نامه ای به دستم نرسید.
‫- می تونم بهت بگم چی توشون نوشته بودم... ‫- واقعاً برام مهم نیست.
‫یه چیزی برات آوردم.
‫چیه؟ دیگه از کادو گرفتن خوشت نمیاد؟
‫- اینو با خودم برات آوردم. ‫- اینو با خودم برات آوردم.
‫گرفته به چاقوی جیبی ات، آره؟
‫و دوختیش.
‫از کجا می دونی؟
‫- از پاریس آوردمش. ‫- از پاریس آوردمش.
‫فقط اینکه تا حالا واقعاً پاریس نرفتی، ‫مگه نه؟
‫چطور داری این کار رو می کنی؟
‫[شیکاگو؛ خیابان لیک ویو؛ پلاک ۲۹۲۵]
‫هنگ نظامی. ‫از هنگ نظامیِ بومی ـتون حمایت کنید.
‫- از هنگ نظامیِ بومی ـتون حمایت می کنید؟ ‫- نه، ممنون.
‫- همینجاست؟ ‫- آره به گمونم.
‫- حسابِ همه جاش رو کردی؟ ‫- اوهوم.
‫ممکنه یکی خونه باشه!
‫دو سانتی متر گرد و خاک ‫روی کرکره ها هست.
‫کسی اینجا نیست.
‫حالا اینجا خونۀ کیه؟
‫سه دست نقره اینجاست.
‫چند نفر توی این خونه زندگی می کنن؟
‫خدایا! هارپ؟
‫آروم! آروم باشید، خانوم.
‫برو بیرون.
‫- لئو! ‫- بلند نشو.
‫خواهش می کنم.
‫- فکر کردم کسی اینجا نیست. ‫- برات مهم نیست کی اینجاست.
‫نه، قسم می خورم که...
‫بهت آسیب نمی زدم. نمی زدم!
‫چون من تفنگ دارم و تو روی زمینی.
‫اگه بذاری برم، همین الان میرم.
‫الان میرم بیرونِ خونه. ‫همین الان میرم بیرون. خواهش می کنم!
‫اونوقت دیگه برنمی گردی؟
‫نه، هیچوقت.
‫دیگه هیچوقت صورتم رو نمی بینی. قول میدم.
‫نمی تونی ماهیتت رو عوض کنی.
‫پسر دومِ یه مادر آلمانی.
‫وقتی مادرت مُرد، هیچکس نمی خواستت.
‫حتی راهبه ها!
‫تازه اونا همه رو قبول می کنن.
‫توی ذهنت اینا رو به خودت میگی...
‫و باعث میشه فکر کنی ‫که دنیا بهت مدیون ـه.
‫فکر می کنی می تونی هر چی می خوای ‫از هر کی که خواستی بگیری.
‫ولی اینجا مال منه.
‫این خونۀ منه.
‫چطور داری این کار رو می کنی؟
‫- من نمی شناسمت. نمی... ‫- نه.
‫امروز نه.
‫ولی من همیشه باهاتم.
‫برو بیرون وگرنه می کُشمت.
‫قبلاً این کار رو کردم.
‫زخمی شدی؟ ببینم، چی شد؟ ‫چی شد؟
‫- نمی دونم. ‫- چی؟
‫تو کجا رفتی؟ هان؟
‫هِی، هِی، هِی!
‫نه، بهش دست نزن. دست نزن.
‫لئو، قضیه چیه؟ ‫چرا اینجوری لباس پوشیدم؟
‫چی؟ لباس پوشیدی دیگه.
‫نه. یونیفرمم! ‫من یونیفرمم رو پوشیده بودم.
‫کدوم یونیفرم؟
‫یعنی چی؟ یونیفرمِ خودم! یونیفرم ـمون رو!
‫همونی که تو پوشیدی.
‫- آخه تو یونیفرمت کجا بود؟ ‫- چی میگی؟
‫اون موقع که فرانسه بودیم گرفتم.
‫یونیفرمی که الان پوشیدی. ‫اون موقع که توی جنگ بودیم.
‫اولین بار توی کلیسای ‫«سنت آدلبرت» حرف زدیم.
‫نه.
‫هیچوقت نتونستی بیای جنگ.
‫انقدر سر به سرم نذار، خب؟
‫من اونجا بودم.
‫جفتمون بودیم.
‫با همدیگه جنگیدیم.
‫نه، اینطور نبود.
‫باشه.
‫حله.
‫خب، از اونجا چی برداشتی؟
‫چی؟
‫از داخل خونه چی برداشتی؟
‫نمی دونم. فقط یه اسبـه.
‫اسب نیست. پگاسوس ـه
‫اسب ها بال ندارن.
‫چوبیـه. ‫ارزشِ چندانی نداره.
‫سلام بابا. خوشحالم می بینمت.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫اگه داری سعی می کنی مجابم کنی ‫که یه لیوان نوشیدنی برات بخرم،
‫دیگه دارن می بندن و سفارش قبول نمی کنن.
‫خیلی خب.
‫پس نوشیدنی خودتو بده.
‫اگه حدس بزنم چی توی جیبته،
‫باید نوشیدنیت رو بدی.
‫پول نقد ندارم، ‫اینم که قلابی ـه.
‫اشکالی نداره. ‫فقط نوشیدنیت رو می خوام.
‫بگو.
‫توی جیب کُتت، جیب داخلیش...
‫یه دفترچه داری.
‫تقریباً به این اندازه ـست.
‫قبلاً باهات مصاحبه کردم؟
‫نخیر.
‫اینجا چی می نویسی؟
‫هر چی که مردم بهم بگن.
‫اونا نوشته های منن.
‫الان بهت پس میدمش.
‫خیلی آدم عجیبی هستی.
‫مطمئنی تا حالا باهات مصاحبه نکردم؟
‫خودت بگو.
‫می شناسمت.
‫از کجا؟
‫اگه یه موقع یادت اومد،
‫می دونی کجا پیدام کنی.
‫گرندل.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «