‫[به سمت ایستگاه هاوارد]
‫[ایستگاه لیندن]
‫مامان، میشه صدای آهنگ رو کم کنی؟
‫چرا توی خونۀ منی؟
‫قبل از اجرا باید یه دوش می گرفتم.
‫در ضمن، نرم کنندۀ موهات داره تموم میشه.
‫احیاناً توکیو رو که نبردی بگردونی؟ بُردی؟
‫نه. ولی بهش غذا دادم.
‫مامان، نمیشه که به سگ پیتزا داد.
‫چرا؟ خوشش میاد.
‫خیلی خب. پیتزا نمیدم. پیتزا نمیدم. ‫قاط نزن. دیگه دارم میرم.
‫استیو داره کیفیت صدا رو چک می کنه. ‫تا گند نزده به ورودی های صدا باید برم اونجا
‫بذار درستش کنم.
‫همیشه اشتباه انجامش میدی. خیلی خب.
‫به نظر شاد میای.
‫آره، حالا حدس بزن چی شده.
‫امروز برای اولین بار ‫توی مقاله ام، اسمم تنهایی چاپ شد.
‫یعنی چی؟ یعنی ترفیع گرفتی؟
‫هنوز نه. شاید به زودی.
‫اخبار یه دادگاه رو پوشش میدم.
‫در مورد یه قاضیه که یه سری رشوه گرفته.
‫- می خوام کامل پوشش بدمش. ‫- خیلی عالیه.
‫- همینو می خواستی، نه؟ ‫- آره.
‫آره.
‫- تبریک می گم. ‫- ممنون، مامان.
‫- بعداً یه سر بیا پیشم، خب؟ ‫- باشه.
‫- با هم جشن می گیریم. ‫- باشه.
‫- خیلی خب، برام آرزوی موفقیت کن. ‫- موفق باشی.
‫می خوای بازی کنیم؟ ‫می خوای بندازم بری بگیریش؟
‫برو بگیرش.
‫صاف وایستا، کثافتِ عوضی.
‫آخرش سر از اونجا در آوردم؛ روی زمین!
‫شن ها و ته سیگارها رو می دیدم.
‫نمی خواستم اینا آخرین صحنه هایی باشن ‫که دیدم،
‫برای همین همه اش می رفتم جلوتر.
‫می خواستم اونقدر برم جلو ‫که همزمان با نگاه کردن به آشغال ها نَمیرم.
‫بعدش یه نفر پیدام کرد.
‫کس دیگه ای ندیدش؟
‫نه. نمی دونم هم چطوری.
‫وقتی رسیدم اونجا، کلی آدم بود.
‫بعدش همه گذاشتن رفتن.
‫- یعنی تعقیبت کرده؟ ‫- نه.
‫پشت سرم نبوده. زودتر از من اومده بوده.
‫دیروز هم همینجور بود.
‫لبۀ پشت بوم یه گوشه گیرت انداخت، ‫بعدش چی شد؟
‫اسلحه داره؟ ‫روت دست بلند کرد؟
‫نه، حتی لمسم هم نکرد.
‫برای من نیومده بود اونجا.
‫می خواست بهت بگم ‫که وقتی چیزی حس کنه، خودت می فهمی.
‫چه ساعتی بود؟
‫حول و حوشِ ۸:۳۰
‫وقتی اومده با اون صحبت کنه، ‫ماشینت عوض شد.
‫گفت دوباره برمی گرده.
‫دسته کلیدت.
‫دسته کلیدِ قدیمیت رو برداشته ‫و گذاشتتش توی بدنِ یه زنِ دیگه.
‫یعنی چی؟
‫می خواد منو بکُشه؟
‫قبلاً کُشته، ولی هنوز وقتش نرسیده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «
‫«تینی»؟ ممکنه مخفف کریستینا باشه.
‫شایدم هیکلش کوچیک باشه. ‫(تینی = هیکل کوچیک)
‫یا شایدم خیلی هیکلش بزرگه ‫و این اسم محض خنده ـست.
‫شاید تینی یه شخص نباشه. ‫شاید اسم یه مکان باشه.
‫یه جایی که توش کار می کنه. ‫یه کافه...
‫نه، اگه بود بابام می دونست.
‫(صحبت به زبان اسپانیایی)
‫خیلی خب، باید بریم. ‫بیا سعی کنیم یه آدرس برای «تینی» پیدا کنیم.
‫لازمه زنگ بزنی مارکوس؟
‫که یه خبری بهش بدی. ‫یه چند ساعتی طول می کشه.
‫داره از بازی شیکاگو کابز عکس می گیره. ‫بعدش میاد دفتر.
‫انگار از این موضوع خوشحالی.
‫- دلیلی داره که نباید خوشحال باشم؟ ‫- نمی دونم.
‫گفتی اصلاً باهاش ازدواج نکردی ‫و وقتی اومدی خونه همونجا بوده.
‫پس برات غریبه ـست.
‫اونو خیلی نمی شناسم.
‫ولی مثل حرفی که تو زدی، ‫شاید آیندۀ من باشه.
‫شاید انتخابی باشه که بعداً می کنم.
‫پس بهتره همینو بهش بگی.
‫ببین نظرش چیه.
‫باشه.
‫[آسمان نمای ادلر]
‫دیروز چی شده؟
‫حراست ازم پرسید ‫دیدم کسی این دور و بر پرسه بزنه یا نه.
‫- دیدی؟ ‫- کسی رو ندیدم که بشناسیمش.
‫در مورد تو هم پرسیدن.
‫چی گفتی؟
‫گفتم دو روز تا ارائه ی...
‫تحقیقاتِ چند ساله ات مونده، ‫پس خیلی سرت شلوغه.
‫ولی می دونی، این چیز جدیدی نیست.
‫دیروز که رفتم بالا، ‫یه یارو روی پشت بوم بود.
‫جدی؟ چی شد؟
‫باهات کاری کرد؟ یا...
‫باید کارم رو تموم کنم. ‫کل شب طول می کشه تا فشرده سازیش کنم.
‫می خوای بریم با هم غذا بخوریم؟
‫عکس هات که منتقل شدن.
‫پس دیگه خیلی طول نمی کشه.
‫آره. فقط یه دقیقه بهم وقت بده.
‫جهان ما گسترۀ عظیمی ‫از گاز و گرد و غباره...
‫که دائماً در حال برخورد، تکامل و توسعه اند.
‫این جهان، گهواره ای ‫برای میلیاردها ستاره ـست.
‫ولی برای تغییر مسیر کهکشان، ‫تنها یک ستاره کافیـه،
‫یک میلیارد سال به آینده!
‫لطفاً به خاطر داشته باشید ‫که همۀ وسایل شخصی خود را بردارید
‫و دوباره به زودی به ستاره ها سر بزنید.
‫برج تایتان. تاور هابیز.
‫تینی پیدا نمیشه.
‫یا ممکنه دیگه کار نکنن.
‫آره، منم اینجا نمی بینمش.
‫باید بایگانی شهری رو بررسی کنیم.
‫شماره ـشون روی میزمه. ‫میشه یه زنگ بهشون بزنی؟
‫آره.
‫سلام.
‫- بازی چطور پیش رفت؟ ‫- خوب بود.
‫فکر کردم امروز نمیای.
‫یه زن پیدا کردیم که می شناسش.
‫داریم سعی می کنیم ردش رو بزنیم.
‫- اسمش ثبت نشده؟ ‫- اسمش رو نمی دونیم.
‫اونو از یه جایی به اسم تینی می شناخته.
‫کارخونۀ بسته بندیِ گوشتی ‫که توی «آرچر هایتس» ـه؟
‫شاید. از کجا اینو می دونی؟
‫اتحادیۀ کارگران چند سال پیش سعی کرد ‫تا کارگرهای اونجا رو به اعتصاب بکشونه.
‫توی رأی گیری قبول نکردند.
‫من از خبرش عکس گرفتم. ‫دَن مقاله اش رو نوشت.
‫فکر نکنم. اون نمی دونه.
‫نه، یادش نمیاد.
‫باید از آدمای بیشتری کمک بگیری. ‫می تونم تا اونجا برسونمت.
‫خودمون از پسش برمیایم.
‫بیا.
‫تا همین هفتۀ پیش...
‫خیلی تو رو نمی شناختم.
‫و این عکس هایی که بهم نشون دادی، ‫هیچ کدومشون رو یادم نمیاد.
‫نمی فهمم. حافظه ات مشکل پیدا کرده؟
‫نه. من هیچوقت اونجاها نبودم.
‫اون آدمِ توی عکس ها...
‫من نبودم.
‫پس فکر می کنی کی بوده؟
‫بازم منم.
‫ولی مال بخشی از زندگیمه ‫که هنوز بهش نرسیدم.
‫واقعاً؟ اینطور فکر می کنی؟
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫- چند وقته اینجوری شدی؟ ‫- از روز تولدت.
‫کربی، دیگه نباید بری دنبالِ این ماجرا.
‫حالت خراب میشه.
‫تو رو نمی شناسم،
‫ولی الان با همیم ‫چون یه روز... می شناسمت.
‫دَن چه مزخرفاتی به خوردت میده؟
‫[تینی]
‫میرم دنبال مدیریت اینجا.
‫دفترها از این سمت ـه.
‫ببین.
‫دقت بریدگی رو نگاه کن. ‫اون اینجا کار می کرده.
‫اونجا چیکار می کنید؟
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫نه، با اون کفش ها نمیشه بیاید اینجا.
‫هر چی توی این طبقه هست ‫ممکنه بهتون آسیب بزنه.
‫من کربی مازراچی و ایشون دن ویلاسکز هستن. ‫ما از «سان تایمز» اومدیم.
‫باید با دفتر اصلی هماهنگ می کردین. ‫برید به پم بگید.
‫شما مدیر این طبقه اید؟
‫نه، اینجا مال برادرمه.
‫دنبال یکی از کارمندهاش می گردیم. ‫اسمش کلاراست.
‫موطلایی. بین ۲۰ تا ۳۰ سال سن. ‫خیلی هم قد بلند نیست.
‫رقاص ـه.
‫آره، رقاص! می شناسمش.
‫دختر بیچاره ای که اینجا کُشته شد.
‫بیاید. دنبالم بیاید.
‫اینجا زیر پاتون رو بپایید. ‫زیر پاتون رو بپایید.
‫یه کم لیزه.
‫بابت چراغ ها شرمنده.
‫یه مُشت عوضی اومدن اینجا و شکوندنشون.
‫از این موارد زیاد داریم.
‫ملت می دونن کلارا رو اینجا پیدا کردن، ‫اونوقت می خوان خودشون ببینن.
‫اکثراً هم بچه های نشئه میان.
‫از کِی دیگه از این فضا استفاده نکردین؟
‫حدود ده سال پیش.
‫یعنی اون موقع که ‫کامیون های یخچال دار رو گرفتیم.
‫به این نتیجه رسیدیم که بهداشتی تره ‫که خوک ها رو توی «آرورا» سلاخی کنیم.
‫ولی قبلاً توی همین محل انجامش می دادیم. ‫با اون دستگاهی که اونجاست.
‫خوک ها رو به صف می کردیم.
‫می فرستادیمشون توی ماشین برچسب زنی.
‫با اون خونشون راه می افتاد ‫و می ریخت توی محفظه.
‫کلارا رو همونجا پیدا کردن.
‫خیلی راحت پیداش کردن.
‫وای، شنیدم اون پایین خیلی می درخشیده.
‫یعنی چی؟
‫به خاطر رادیوم.
‫سر تا پاش پر از رادیوم بوده. ‫این عنصرها نیمه عمرشون ۱۶۰۰ ساله ـست.
‫بالاخره داریم از شر محفظۀ قدیمی خلاص می شیم.
‫کل اینجا رو تبدیل به سردخونه می کنیم.
‫ممکنه کارگرهاتون بعد از اینکه ‫اینجا رو بستید، یواشکی برگشته باشن اینجا؟
‫دلیلی برای اینجا اومدن وجود نداره.
‫بجز برای خلاص شدن از شر یه جنازه!
‫ولی وقتی جسد اونو پیدا کردن ‫کل این محدوده باز بود و توش کار می کردن.
‫مگه نگفتید ده سال پیش بسته شده؟
‫آره. سال ۱۹۲۰ پیداش کردن.
‫همونطور که گفتم، خیلی وقت پیش بود.
‫اون یکی از اولین زنانی بود ‫که اینجا کار می کرد.
‫خب، باید برگردم سر توزیع گوشت ها.
‫امروز برادرم هم اینجاست. ‫اون می تونه باهاتون صحبت کنه.
‫زیادی قدیم ـه.
‫نمی تونه همون زن باشه.
‫چیه؟ چی شده؟
‫جسدش رو با وجود خون و فضولات...
‫انداخته توی این محفظه.
‫- می خواسته قایمش کنه. ‫- نه.
‫می خواسته تنبیهش کنه.
‫- یک. دو. سه. چهار... ‫- همینطور بشمار.
‫پنج. شش.
‫خوبه. همینه. این علامتت برای شروعه.
‫این تصویر رو «تلسکوپِ چشم آسمان» ‫ که در محل داریم گرفته.
‫بالای سرتون متوجه دسته ای از ستارگان می شید ‫که در لبۀ کهکشانمون قرار دارند.
‫امگا قنطورس.
‫حالا اینا شاید شبیه ستاره های دیگه ‫به نظر بیان ولی مال اینجا نیستند.
‫میلیاردها سال پیش،
‫با یه کهکشان دیگه برخورد کردیم.
‫و چیزی جز این ستاره ها ‫ازش باقی نمونده.
‫و حالا، یه کهکشان دیگه ‫داره به سمتمون میاد.
‫آندرومدا.
‫چهار میلیارد سال دیگه،
‫یه برخوردِ برگشت ناپذیر اتفاق می افته...
‫میکروفونم از کار افتاد.
‫آهای تئو. تئو، میکروفونم خراب شد. ‫یه بار دیگه تست صدا می گیری؟
‫میکروفونم از کار افتاد.
‫آهای تئو؟
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫این مسخره بازی ها چیه؟
‫نه!
‫[برخورد کهکشانی]
‫ببخشید.
‫یهویی رفتم دستشویی و ‫یه جوری درِ اتاق کنترل قفل شده بود.
‫خوبی؟
‫ممکنه پروندۀ کارمنداشون ‫یا کارت های اتحادیه ای داشته باشن.
‫اتحادیۀ کارگرها ‫از وقتی که اینجا باز شده...
‫سر پا بوده.
‫کربی؟
‫ببینم، حالت خوبه؟
‫[هُل بدهید]
‫آهای، گوشیت یه ریز داره زنگ می خوره.
‫یکی به اسم کربی داره زنگ می زنه.
‫بهش گفتم وقتی بیای بهش زنگ می زنی ‫ولی اون دست بردار نیست.
‫تمرینِ فنی چطور پیش رفت؟
‫- الو؟ ‫- جینی؟ خوبی؟ اون اونجا بود؟
‫بابام اینجا رو می گردوند. ‫هر روز بازدید از کارخونه می ذاشت.
‫ملت می خواستن بدونن ‫که چیکار می کنیم.
‫بذارید اینطور بگم ‫که یه قصابِ جراحِ فوق العاده بود.
‫اون می دونه خوک ها رو باید چیکار کنه.
‫قدیما یه روز کامل براش وقت میذاشتن ‫ولی الان زِرتی...
‫همونجا بمون. باشه، حتماً. خداحافظ.
‫- حتی وقتی بچه هام کوچیک بودن... ‫- عذر می خوام.
‫- بفرمایید. ‫- چی شده؟
‫- فکر می کنه اون یارو اونجا بوده. ‫- حالش خوبه؟
‫آره، سعی کردم بفرستمش خونه ‫ولی امشب یه سخنرانی بزرگ داره.
‫اینا تنها کارت های اتحادیه ای هستن ‫که از اون زمان داریم.
‫اونا رو بده من.
‫شاید توی تالارِ «وست آدامز» ‫بیشتر هم پیدا بشه.
‫- همه ـشون بچه ان. ‫- اون موقع ها روالش همین بود.
‫از یازده دوازده سالگی شروع می کردن.
‫اینجا چند تا جان اسمیت هست.
‫- همه ـشون به نظر زیر سن قانونی بودن. ‫- آره.
‫احتمالاً یه جور قانون کار رو دور زدین، آره؟
‫آره، خب...
‫تا وقتی بتونی انتظارات رو برآورده کنی، ‫مشغولِ کارِت می کنن.
‫[کلارا مایسر]
‫خودشه. این کلاراست.
‫چیز دیگه ای ازش دارید؟ ‫مثلاً یه آدرس؟
‫خانواده اش ممکنه هنوز زنده باشن، نه؟
‫به گمونم بجز اینا چیز دیگه ای نداریم.
‫- جَوون ترها چیکار می کردن؟ ‫- مراقب احشام بودن.
‫گوساله ها رو تا طبقۀ کشتارگاه می بردن.
‫آخرین کسایی که اونا رو زنده می دیدن ‫خودشون بودن.
‫خب، منم کارم رو اینجوری شروع کردم.
‫اگه هیکلمون خیلی بزرگ می بود، ‫بین گوساله ها و نرده ها گیر می کردیم.
‫یاد گرفتم خیلی سریع حرکت کنم.
‫دَن.
‫[جان اسمیت، خیابان ۲۳۰۰ غربیِ پارک]
‫«اسم من کربی مازراچی است.
‫در شیکاگو سان تایمز مشغول به کار هستم. ‫میز من در گوشۀ جنوب غربی است.
‫سوزانِ قیچی آبی، سمت چپِ من می شیند.»
‫نمی فهمم این چیه.
‫فکر می کردم یه چیزیه که ‫باهاش افکارش رو مرتب می کنه ولی...
‫الان میگه چیزی یادش نمیاد.
‫مثلاً چی؟
‫مثلاً اینکه کیه. ‫اینکه کجا می شینه.
‫اینکه با کی حرف می زنه. ‫همه چیزایی که الان خوندی.
‫همه اش تشویقش می کردی ‫تا بره دنبال این خبر.
‫- همه اش تشویقش می کردی تا خودشو... ‫- نه.
‫توی روزنامۀ کوفتی بذاره ‫تا بلکه اون یارو رو پیدا کنه.
‫همه اش خواستۀ خودش بود.
‫- اونوقت تو و دن همه اش براش کف می زدین! ‫- آره. تو چرا نمی زنی؟
‫چون باید حتی اسم کوفتیش هم بنویسه ‫تا یادش بمونه کیه.
‫باید با زنت صحبت کنی. چون من نباید ‫اینی که نمی دونم چیه رو می دیدم.
‫می دونی، هیچوقت نمی ذارم دیگران ‫ازم زیادی عکس بگیرن.
‫هیچوقت حس نمی کنم نیازشون دارم. ‫خودمو به وضوح می بینم.
‫دنبال دردسر نمی گردم. ‫بحث شروع نمی کنم. با کسی دعوا نمی کنم.
‫ولی وقتی زنم گفت چه اتفاقی براش افتاده...
‫می خواستم یارو رو پیدا کنم و بکُشمش.
‫تا حالا اون خشم رو حس نکرده بودم.
‫داشت دیوونه ام می کرد.
‫منو تبدیل به شخصی کرد ‫که حتی خودمم نمی شناختمش.
‫الان هم که حتی نمی تونم تصورش رو بکنم ‫که داره چی می کشه.
‫واقعاً یادش نمیاد کیه.
‫منم می بینم که این بلا داره سرش میاد.
‫اگه نمی خوای حرفام رو بشنوی،
‫پس نمی دونم به کی باید بگم.
‫به کی بگم؟
‫ممکنه پسر یا نوۀ این یارو باشه.
‫- مردها شبیه پدرشون میشن. ‫- دیدی که. خودِ خودش ـه.
‫چطور این قضیه رو به دیگران توضیح بدیم؟
‫مثلاً می تونیم عکسش رو منتشر کنیم ‫و بقیۀ ماجرا رو نگیم.
‫«اَبی» حتماً می پرسه از کجا آوردیمش.
‫چی بهش بگیم؟
‫به حرف من گوش نمی کنه ‫ولی تو رو می شناسه.
‫منو می شناسه؟
‫- مگه شما دوتا صمیمی نیستید؟ ‫- نه، صمیمی که هستیم.
‫صمیمی بودیم!
‫قدیما یه ستون اختصاصی یکشنبه ها داشتم.
‫و اَبی اصلاً بهم فشار نمی آورد ‫که زودتر بنویسمش.
‫ولی اون ستون رو ازت گرفت که.
‫پلیس از یه ساختمون نیمه کاره ‫توی کلیبورن منو کشید بیرون.
‫چندین هفته بوده که اونجا بودم.
‫نمی دونم، ‫وقتی دستگیرم کردن خیلی نشئه بودم.
‫یادمه همه اش بهشون می گفتم...
‫که کارمند مجلۀ سان تایمز هستم ‫و دارم روی یه خبر کار می کنم...
‫ولی وقتی اَبی برام وثیقه گذاشت،
‫حتی یادم نمی اومد ‫که باید در مورد چی می نوشتم.
‫آدمایی که در موردشون می نوشتم رو ‫ یادم نمی اومد، یه مشکلی پیش اومده بود.
‫در لحظاتِ سرنوشت سازِ زندگیشون می دیدمشون.
‫و می تونستم باهاشون اون لحظات رو سهیم باشم،
‫کنارشون وایمیستادم، ‫لبۀ پرتگاه وایمیستادم.
‫اونوقت مغزم از کار می افتاد.
‫همه چی رو فراموش می کردم.
‫منم قراره مثل اون آدما بشم؟
‫بعداً یادت نمیاد اینجا بودیم؟
‫بابا!
‫باید برم فِرِدی رو بیارم ‫و با خودمون ببریمش.
‫بابا!
‫سلام فِرِدی. بیا بریم. ‫باید برگردیم دفتر.
‫اسمش رو اینجا تایپ کن: ‫«کلارا مایسر».
‫بعدش بررسیش کن.
‫سلام.
‫سلام، ازت می خوام رابطی که توی پلیس شیکاگو ‫داری یه پروندۀ قتل حل نشده رو در بیاره.
‫کلارا مایسر، توی کشتارگاه کُشته شده.
‫- سال ۱۹۲۰. ‫- باشه،‌ ولی... کربی...
‫- میشه یه کپی ازش برام فاکس کنی؟ ‫- آره.
‫اَبی دنبالت می گرده.
‫خیلی خب.
‫میشه بگیری بشینی؟
‫همه چی روبراهه؟
‫حرفایی که قراره بزنم با در نظر گرفتنِ ‫زَحَماتیه که برای این روزنامه کشیدی.
‫موضوعِ انبار پلیس ـه؟
‫یه گفتگوی ناراحت کننده ای داشتم.
‫- با کی؟ ‫- به صورت درون سازمانی ترتیبش داده میشه.
‫باید یه مرخصی بگیری.
‫موقعیتِ اینجات رو تا دو ماه دیگه ‫دوباره ارزیابی می کنیم.
‫داری اخراجم می کنی؟
‫یه کم استراحت کن. ‫مراقب خودت باش.
‫بعدش فکر می کنیم که اینجا ‫چه موقعیتی برات مناسبه.
‫- چی شده؟ ‫- دن، یه دقیقه تنهامون بذار.
‫اَبی، قضیه چیه؟
‫داره اخراجم می کنه.
‫یه مرخصی ـه.
‫خبرم چی میشه؟
‫ما همچنان پوشش خبری می دیمش.
‫ولی بدونِ من!
‫خیلی خب. خیلی خب، ‫بیاید با حرف زدن حلش کنیم.
‫الان حلش کردیم دیگه. باید چند تا برگه ‫امضا کنی تا چک ترخیصت رو بگیری.
‫نه. خیلی خب، نرو. ‫باشه؟ یه دقیقه بهم وقت بده.
‫مسخره ـست! اون داره حقیقت رو میگه.
‫اشکالی نداره، ما هم چاپش کردیم. ‫ولی اون حالش خوش نیست.
‫یارو رو پیدا کرد.
‫واقعاً؟
‫الان فعلاً به اینجا رسیدیم.
‫این مال سال ۱۹۱۶ ـه.
‫دوتا شاهد عینی دارم.
‫- اینجوری باید حدود صد سالش باشه. ‫- آره، ولی نیست.
‫چون خودم دیدمش.
‫چی میگی برای خودت؟
‫کسِ دیگه ای نیست، اَبی. ‫این خودشه. خودشه.
‫نمی دونم چطور توضیح بدم ‫ولی این خود همون یاروئه.
‫گوش کن، باید تصویر چهره نگاریش رو چاپ کنیم ‫و باید به خانواده های قربانیان نشون بدیم.
‫- نه. هیچ کدوم از این کارها رو نمی کنیم. ‫- این خودشه.
‫- ما...
‫- این خودشه! ‫- هیچ کدوم از این کارها رو نمی کنیم.
‫برو خونه. برو با بچه ات خوش باش.
‫خوبی؟
‫چرا وسایلم رو جمع کردی؟
‫بیا از اینجا بریم.
‫بیا دیگه، توی خونه درباره اش حرف می زنیم.
‫تو از کجا می دونستی؟
‫بهم گفتی منو یادت نمیاد.
‫اگه این نکته رو نادیده می گرفتم ‫دیگه خیلی بیخیال بودم.
‫پس کاری کردی اخراجم کنن؟
‫نه، یه مرخصی برات گرفتم.
‫یه مدت تا سر از کارهات در بیاری.
‫دارم همین کار رو می کنم دیگه.
‫تا جایی که من می بینم ‫خیلی خوب پیش نمی ره.
‫بیا، باید بریم.
‫کجا؟
‫من کجا بیام؟
‫صرفاً چون دیگه اینجا کار نمی کنم،
‫دلیل نمیشه که دیگه دنبال اون یارو نگردم.
‫پس می خوای همۀ چیزای دیگه رو نادیده بگیری؟
‫زندگیِ خوبی داریم.
‫زندگی من نیست.
‫میرم خونه ات و وسایلم رو جمع می کنم.
‫فقط دو سه ساعت بهم وقت بده.
‫خیلی خب.
‫هر چقدر لازم بود زمان بذار.
‫سلام. فقط یه چند دقیقه بهم وقت بده.
‫دوبله پارک کردم. ‫می خوای چی بردارم؟
‫هوم، نمی دونم، هر چی که شبیه وسایل منه.
‫خیلی خب، مامان، بعضی از اینا ‫قطعاً مال مارکوس ـه.
‫خب، گور باباش. باعث شد اخراج بشی. ‫هر چی می خوای رو می تونی برداری.
‫آروم باش.
‫این چیه؟ پای این پول دادی؟
‫- به گمونم. ‫- خب، با خودمون نمیاریمش.
‫نمی دونم چی بردارم. ‫هیچ کدوم از اینا به سلیقۀ تو نمی خوره.
‫برو سرِ کمد.
‫ممنون که اومدی.
‫نه، کاری نکردم که. ‫کسِ دیگه ای توی کلیسا از ون استفاده نمی کنه
‫خب، امروز خیلی حالت بد بود، مگه نه؟
‫نگران من نباش، باشه؟
‫نیستم.
‫می دونم چیزیت نمیشه.
‫قبل از اینکه این بلبشو پیش بیاد ‫توی روزنامۀ «تریبون» کلی پیشرفت کردی.
‫یادته داشتی اون خبر رو در مورد قاضی ای که ‫داشت رشوه می گرفت رو منتشر می کردی؟
‫می خواستی تنهایی بنویسیش ‫و کارهاش رو تنهایی بکنی.
‫صبر کن ببینم، چی؟
‫اسم اون آدمِ چِندش رو یادم نمیاد.
‫تو برام تعریف کردی. ‫قرار بود یه مجموعۀ خبری بشه.
‫همون شب بود.
‫شبی بود که اولین بار ‫اسمم چاپ می شد.
‫آره، می دونم.
‫آیندۀ خیلی روشنی داشتی، ‫ولی دوباره خودتو به اوج می رسونی.
‫اون می دونست.
‫اون لامصب می دونست.
‫باید برم.
‫- وسایلم رو ببر خونه ات. ‫- دیگه خودت می دونی کجا پیدام کنی.
‫احتمالاً خوابیده.
‫می تونیم با ماشین بریم خونه اش ‫و سر راه غذا بگیریم.
‫آره، بیا همین کار رو بکنیم.
‫کربی از برتی خواسته بود اینو در بیاره. ‫می دونی کجا رفته؟
‫این چیه؟
‫یه گزارش پلیسه. ‫از این قدیمی هاش.
‫- کلارا مایسر. بده من. ممنون. ‫- خیلی خب.
‫گزارش اموال رو بخون.
‫«یه کیف کرباسی. کاغذ کَنده شده.»
‫«یه شنل خزه ای، قهوه ای مایل به قرمز. ‫گوشوارۀ مروارید.»
‫برگرد. اون کاغذه...
‫چیزی روش نوشته شده بوده؟
‫یه آدرس ـه.
‫«خیابون کلیفتون ۴۲۳۲.»
‫یه مُشت عدد هست. ‫فکر کنم نمی دونستن یعنی چی.
‫این تاریخشه. می بینی؟
‫۱۵ آپریل سال ۱۹۸۱.
‫یه رسید ـه.
‫از سال ۱۹۸۱؟
‫چطور ممکنه اینو داشته باشه؟
‫مگه این قضیه مال خیلی وقت پیش نیست؟
‫خیلی خب. بیا بریم.
‫بیا بریم.
‫[برخورد کهکشانی]
‫خوشم اومد. ‫شبیه یه «نوار ماژلانی» می مونی.
‫قصدم هم همین بود.
‫جینی، برو با مردم صحبت کن.
‫این جلسه مال خودته. ‫باید ازش لذت ببری.
‫حتماً.
‫خیلی خب. داخل می بینمت.
‫سلام، به فنا رفتیم. ‫نمی تونم پخش زندۀ «آگدن» رو فعال کنم.
‫امروز عصر وصلش کردم. ‫باید درست باشه.
‫نمی دونم. همه کاری کردم. ‫نمیاد بالا.
‫جینی؟
‫من اینجام. خوبم.
‫اون کجاست؟
‫همینجاست؟ ‫شاید غذا هم داشته باشن.
‫آره، اون رسید از اینجا اومده.
‫احتمالاً دستگاه فروش مواد غذایی داشته باشن.
‫نمیذارن بری داخل، پسر.
‫زود برمی گردم. خب؟
‫[شارون دود شد رفت هوا]
‫نمی فهمم چرا اینجا نیست.
‫مال من، مهمترین شب زندگیم اومد.
‫امشب شبِ توئه. ‫شبیه که منتظرش بودی.
‫کلی برای امشب زحمت کشیدی.
‫اون می دونسته. باید الان اینجا می بود. ‫پس کجاست؟ چرا نیومده؟
‫برام مهم نیست. خیلی دیر شده. ‫باید برم یادداشت هام رو بردارم.
‫[اجرای شعلۀ کلارا]
‫چطور پیداش کردی؟
‫ممنون، رفیق.
‫شرمنده، نمیشه بذارم برید داخل. ‫سخنرانی الان شروع میشه.
‫خب، بدونِ من شروع نمیشه. ‫من دکتر گوانسان هستم.
‫خیلی خب. منم مایک هستم و بچۀ «لیک ویو» ام.
‫من سخنران اصلی ام. ببین.
‫[وقتی کهکشان ها برخورد می کنند] ‫[سخنرانی اصلی توسط دکتر گری هگلند]
‫کی عوضش کرده؟ ‫چرا این تابلو اینجاست؟
‫مایک؟ اینجا چه خبره؟ ‫باید شروع کنیم.
‫سلام، دیگه داشتیم شروع می کردیم. ‫اگه می خواید برید روی صندلیتون بشینید.
‫چی میگی؟
‫می خوام سخنرانی کنم.
‫تمومش کن. این رفتارت خیلی عجیبه!
‫صبر کن... ببخشید، تو کی هستی؟
‫خانم، این یه مراسم خصوصی ـه.
‫باید وقتی برای عموم باز بودیم برگردید.
‫صدامو می شنوید؟
‫دیگه می تونید برید، خب؟
‫چه بلایی سرمون اومده؟
‫آهای! آهای!
‫شما دوستِ بابام هستید، مگه نه؟
‫سلام فِرِدی. حالت چطوره؟
‫پیش بابام بودین؟ ‫کِی میاد بیرون؟
‫نه، نه. ندیدمش.
‫توی کافه بود. همون کافه! ‫الان از اونجا اومدین بیرون.
‫خب، می دونی، اونجا جای خیلی بزرگیه.
‫پر سر و صداست. ‫پس حتماً ندیدمش.
‫این کاپشنِ اونه. چرا پوشیدینش؟
‫- اون کاپشن بابای منه. ‫- فکر نکنم.
‫مراقب خودت باش، فِرِدی. خب؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «