‫برید! برید! همینجوری برید جلو.
‫[فرانسه؛ کانتیگنی] ‫[سال ۱۹۱۸]
‫برید! برید! همینجوری برید جلو.
‫ماسک هاتون رو بزنید پسرا! ‫ماسک هاتون رو بزنید!
‫ماسک هاتون رو بزنید.
‫- کجا میری؟ کجا میری؟ ‫- نه، من که برمی گردم.
‫- آهای. بذار کمکت کنم. ماسک! ‫- نه، باید برگردم.
‫ماسک! ماسک.
‫خیلی خب.
‫اسم من لئو ـه. من دقیقاً پشت سرت میام.
‫همینجوری برو جلو. همینجوری برو جلو. ‫برو! برو! برو!
‫من پشت سرت میام.
‫ماسک بزنید! ماسک!
‫ماسک بزنید!
‫ماسک...
‫ماسکت کجاست؟
‫من تیر خوردم.
‫منو ببر عقب. منو ببر عقب.
‫بس کن. بس کن، لطفاً.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «
‫یه کم طول کشید تا پیدات کنم.
‫آره، من... به محض اینکه تونستم ‫از کافۀ «تینی» اومدم بیرون.
‫تو کِی برگشتی؟
‫یه کم پیش.
‫آره. یه کم سفر می کردم.
‫با یه گروه اجرا می کردم. ‫سیرکِ «اورفیوم» رو تشکیل دادیم.
‫عه، به به!
‫تو چی؟ چطور بود؟
‫خب جنگ...
‫جنگ اونجوری نیست ‫که توی روزنامه ها می نویسن.
‫- اصلاً نمی رن با سربازها صحبت کنن. ‫- ولی من می کنم.
‫شنیدم موقع برگردوندنِ سربازها به خونه ‫بهشون مدال میدن.
‫تو چندتا گرفتی؟
‫منو فقط برگردوندند.
‫طبق چیزایی که شنیدم ‫انگار اوضاع اونجا بد بوده.
‫برات نامه نوشتم.
‫وقتی اومدم کافۀ «تینی»، اونا گفتن...
‫که نامه هام رو فرستادن.
‫حالا امشب...
‫فکر کردی اجرام در مورد چی بود؟
‫نمی دونستم باید در مورد چیزی باشه.
‫قصۀ جوزفین بود،
‫اولین زنِ ناپلئون.
‫داشت برای «ازیریس» شمع روشن می کرد.
‫التماسش می کرد که بهش بچه بده.
‫با اون نمایشی که من دیدم ‫بعید می دونم کسی فهمیده باشه.
‫آره.
‫چند وقته داری این کار رو می کنی؟
‫این سومین اجرامه.
‫ولی شاید توی ‫تئاتر «بالابان» هم جا رزرو کنم.
‫- واقعاً؟ ‫- تقریباً تماشاگرام اندازه ـست.
‫یه جورایی جمعیت کمی هستن، نیستن؟
‫خودشون اینجوری دوست دارن. ‫بیشتر پول میدن.
‫با خودم یه چیزی برات آوردم.
‫چرا فکر می کنی می خوامش؟
‫خب، الان دیگه فرانسوی بلدی ‫ولی بازم می شناسمت.
‫عیبی نداره، ولی فقط نگاه کن.
‫نباید اینجا باشیم. ‫هارپر. من دیگه از این کارها نمی کنم.
‫بیخیال. فقط نگاه کن. ‫مطمئناً می دونی.
‫از چی ساخته شدن؟
‫ابریشم؟
‫نه، ریون. ‫(ابریشم مصنوعی)
‫- نه، اون پولدارتر از این حرفاست. ‫- نه، ببین. به بی پولی خوردن.
‫اون لباس ها رو توی کلیسا می پوشه.
‫از کجا می شناسیش؟
‫خواهر فلورا از کلیسای ‫«سنت مایکلز» رو یادته؟
‫آره. همونی که قبلنا ‫توی دریاچه غسل تعمیدمون می داد؟
‫آره، آره. ‫الان توی کلیسای «سنت آدالبرتز» ـه.
‫اتفاقی بهش بر خوردم.
‫هر چهارشنبه توی زیرزمین های اونجا ‫به کهنه سربازها شام میده.
‫امشب هم می خواد بره اونجا.
‫پس بهت غذا داد و تو هم تا خونه تعقیبش کردی؟
‫خودت این کار رو بهم یاد دادی.
‫اون موقع بچه بودیم. ‫فکر می کردم دیگه توی این سن...
‫یه کار دیگه به فکرت رسیده باشه.
‫اومد بیرون. اومد بیرون. ‫یالا. بیا بریم.
‫چی؟ هارپر، نه.
‫دیگه لازم نیست از زن های مسن دزدی کنم.
‫باشه. جوراب ابریشمی ها رو میدم به یکی دیگه.
‫چی؟
‫بیا.
‫وای خدا.
‫اونجا دیگه چی پیدا کردی؟
‫این چطوره؟
‫چرا همیشه روشون ‫یه برآمدگی های کوچولویی می ذارن؟
‫مُد ـه.
‫توی پاریس همۀ دخترا از اینجور چیزا نمی پوشن؟
‫من از کجا بدونم؟ ها؟
‫- خب، چشم که داری. نداری؟ ‫- می دونی چیه؟
‫وقت نداشتم نگاه کنم، پس...
‫هارپ، تو همیشه نگاه می کنی.
‫می اومدی زیر آخورِ گاو قایم می شدی ‫و زاغ سیاه منو چوب می زدی.
‫نه، زاغ سیاهت رو چوب نمی زدم.
‫چرا. مثل این موش کوچولوها ‫منو دید می زدی.
‫فکر می کنی... ‫فکر می کنی داشتم همچین کاری می کردم؟
‫- پس چیکار می کردی؟ ‫- مراقبت بودم.
‫چیه؟
‫صدای چیه؟
‫نمی دونم.
‫صداش از اونجا میاد.
‫- اینجا؟ ‫- نه، اینجا، اینجا.
‫- اون... ‫- هارپر.
‫صبر کن. صبر کن.
‫- همینه. ‫- همینه؟
‫آره.
‫چی؟ بده ببینم.
‫- این چیه؟ ‫- صبر کن.
‫دیگه فرق می کنه.
‫چطور این کار رو کردی؟
‫- گندش بزنن. بیا بریم. ‫- باشه.
‫- هارپر. یکی داره میاد. ‫- الان میام.
‫هارپر، چیکار می کنی؟ ‫بیا بریم.
‫الان میام.
‫اینو از کجا آوردین؟
‫این ساعت رو از کجا آوردی؟
‫تو رو از کلیسای «سنت آدالبرتز» می شناسم.
‫هیچوقت قبل از غذا دعا نمی کنی.
‫نه، منو نمی شناسی.
‫برو بیرون! برو بیرون! برو بیرون!
‫- برو بیرون! برو بیرون! ‫- بس کن! بس کن!
‫فقط می خوام در مورد ساعت بدونم.
‫- پول دارم. پول دارم. ‫- از اروپا آوردیش؟
‫- هان؟ از اونجا آوردیش؟ ‫- نمی دونم.
‫نه، می دونی چون خوب قایمش کرده بودی.
‫می دونی چیه. می دونی چقدر می ارزه.
‫بهم بگو. از کجا آوردیش؟
‫هیچوقت نمی تونی بفهمی.
‫تو مرد کوچیکی هستی.
‫تو هم کثافتِ عوضی هستی.
‫فکر کردی نمی دونم کی هستی؟
‫اون عکس روی میز، عکس شوهرته.
‫و هر شب همون شمع رو براش روشن می کنی.
‫آره.
‫این مدت زیر نظر داشتمت.
‫نمی تونی به من دروغ بگی.
‫پس...
‫بگو اون ساعت رو از کجا آوردی.
‫اون بالا چی شد؟
‫هیچی.
‫زیر تخت قایم شده بودم.
‫چرا همون موقع نیومدی؟
‫خب، می خواستم مطمئن بشم تو رو ندیده باشه.
‫اجرایی که توی «بالابان» داری نزدیکه. ‫نمی خواستم خرابش کنم. می دونی؟
‫چیه؟
‫قبلنا کارمون همینجور چیزا بود.
‫آره، ولی وقتی کسی خونه نبود. ‫ممکن بود زنگ بزنه پلیس.
‫منو ندید. ببین چی برات آوردم.
‫ببین. بیا. مُچت رو بیار. ‫آخه ببین عجب چیزیه!
‫انگار برای خودت ساخته شده.
‫اگه می خوای میرم بهش پسش میدم.
‫من لازمش ندارم. مال خودشه.
‫اون کاری نکرده که لیاقتش رو داشته باشه.
‫می دونی، جوراب های ارزون می پوشه
‫تا بیاد کلیسا و بهم خیرات بده.
‫این کار رو برای رضای خدا می کنه، ‫در ضمن خیلی بیشتر از ما داره.
‫می فهمی؟
‫باید بدهی ـمون رو ازش بگیریم.
‫ببین.
‫پولا رو بذارید، پسرا. پولا رو بذارید.
‫همه شرط هاشون رو بذارن. ‫شرط هاتون رو بذارید. شروع می کنیم.
‫[آژانس استخدام نیروی انسانی]
‫شرط هاتون رو بذارید. شرط هاتون رو بذارید. ‫حالا وایستید اون قشنگ بچرخه.
‫بذارید بچرخه، بذارید بچرخه.
‫خب... خب... خب...
‫- اینجا رو داشته باش! ‫- کی می خواد یه بار دیگه بازی کنه؟
‫- بذارید وسط. بذارید وسط. ‫- نه، نه.
‫سه بار از چهار بار برنده شدی. ‫اصلاً امکان نداره.
‫در هر صورت از بازنده ها خوشم نمیاد.
‫کی می خواد بچرخونه؟ هان؟
‫هارپ! می خوای یه کم پول خُرد بذاری وسط؟
‫مواظب باش یه روز پولِ یه آدم ناجور رو نگیری
‫چِت شده؟ هان؟
‫امروز استخدام می کنن؟
‫فقط چند تا کارگر ‫برای «فروشگاه مارشال فیلد» گرفتن.
‫شاید چندتامون رو ‫برای نگهبانی از کشتی ها بردن.
‫- ای خدا. ‫- چیه؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫فردا برمی گردم.
‫ببینم، کجا میری؟
‫نمی دونم. به گمونم برگردم هاپکینز.
‫رابطه ات با نامزد جدیدت چطوره؟
‫جدید نیست.
‫بهت پول قرض داده؟
‫نه. چرا؟
‫معمولاً آخرین نفری هستی که می مونی، ‫نه اینکه اولین نفر بری.
‫هی، هی، هی. چی پیدا کردی؟
‫هیچی، هیچی. هیچی. چیزی نیست.
‫یه جایی هست که تعریفش رو شنیدم.
‫شاید...
‫شاید رفتم دیدم اونجا چی هست.
‫کجا؟
‫توی «لیک ویو» ـه.
‫بیا اول برگردیم هاپکینز و ‫لباس های سربازیمون رو برداریم.
‫لباس های سربازیمون رو برای چی می خوایم؟
‫یالا. بیا بریم.
‫هنگ نظامی. ‫از هنگ نظامیِ بومی ـتون حمایت کنید.
‫هنگ نظامی. ‫از هنگ نظامی بومی ـتون حمایت کنید.
‫هنگ نظامی، خانم؟ ‫از هنگ نظامیِ بومی ـتون حمایت می کنید؟
‫نه، ممنون. خب داشتم می گفتم...
‫- همینجاست؟ ‫- آره به گمونم.
‫فکر نمی کردم این شکلی باشه.
‫- باید چه شکلی می بود؟ ‫- نمی دونم.
‫با برنامه داری پیش میری؟
‫ممکنه یکی خونه باشه.
‫روی اون کرکره ها ‫۲ سانتی متر گرد و خاک نِشسته.
‫کسی اینجا نیست.
‫یالا. یالا.
‫حالا اینجا خونۀ‌ کیه؟
‫من فقط دختر خاله ـشون رو می شناسم.
‫می گفت صاحبش به همه جا سفر می کنه. ‫دوست داره کلکسیونِ چیزای قشنگ جمع کنه.
‫می شنوی؟
‫وای خدا. دختر خاله اش الکی نمی گفته.
‫فکر و خیالِ الکی نکن.
‫اونو با خودمون نمی بریم.
‫این وسایل رو از کجا آورده؟
‫از همه جا، به گمونم.
‫کی پنجره هاش رو اینجوری می پوشونه؟
‫- از چی انقدر می ترسه؟ ‫- آدمایی مثل ما!
‫- مطمئنی کسی خونه نیست؟ ‫- بعیده کسی باشه.
‫اگه بود، تا الان صدامون رو شنیده بود. ‫ببین طبقۀ بالا چی هست.
‫[سالنامۀ ۱۹۷۳]
‫این چه کوفتیه؟
‫حتماً اونجا یه کم تنگ ـه. خوبی؟
‫ممنون که نگرانی. ‫حالا دیگه برو.
‫توی صندوقِ طبقۀ پایین، پول هست.
‫- برش دار و برو. ‫- خب...
‫خیلی بخشنده ای.
‫آروم باش. آروم، آروم، آروم.
‫چقدر پول لازم داری؟
‫- چی؟ ‫- برای اینکه بری.
‫چقدر می خوای؟
‫تو بگو. خونۀ خودته.
‫توی چه جنگی جنگیدی؟
‫تنها جنگ. جنگِ بزرگ!
‫جنگ جهانی اول یا دوم؟
‫- دومی هم در کاره؟ ‫- پس توی اولیش بودی.
‫و تازه برگشتی.
‫پس الان باید حدود ۱۹۱۸ یا ۱۹۱۹ باشه و...
‫۱۹۲۰ ـه. چرا نمی دونی؟‌ هان؟
‫آخرین باری که از این خونه ‫رفتی بیرون کِی بود؟ هان؟
‫امروز چه ماه و چه روزی ـه؟
‫نهم اکتبر ـه.
‫تا حالا به این روز نیومده بودم.
‫منظورت چیه؟ الان که اینجایی.
‫اون ساعته چی؟
‫ساعتی که دادی «بریتا».
‫خودت درستش کردی؟
‫برای همین اومدی اینجا؟
‫- می خوای بدونی چطور ساخته شده؟ ‫- خب...
‫- سازنده ای؟ ‫- می تونم باشم.
‫نه. تو چیزها رو نمی سازی. ‫فقط می خوایشون.
‫بیا. اینو از فروشگاه «سیدل» خریدم. ‫همونی که توی «واکر» ـه.
‫حالا دیگه برو.
‫چرا حس می کنم داری با یه چیز ارزون ‫سرم رو شیره می مالی؟
‫بیخیال!
‫حالا آروم باش.
‫از کجا اومدی، هان؟
‫کی هستی؟
‫پس الان می خوایش.
‫چی؟
‫شاید اینجوری بهتر باشه.
‫می تونم...
‫می تونم وقت بذارم ‫تا یه دونه هم مال خودم درست کنم.
‫در واقع، فقط می تونیم از اینجا رد بشیم.
‫تا اون موقع، این خونه ‫ برای خودش قوانینی داره.
‫- داری چه غلطی می کنی؟ ‫- فقط داریم حرف می زنیم.
‫- دارم راست و ریستش می کنم. ‫- ولش کن. بذار بره.
‫آقا، آقا، حالتون خوبه؟
‫یکی زنگ بزنه آمبولانس.
‫- وای خدا. ‫- یکی زنگ بزنه آمبولانس.
‫فقط منتظر بمون.
‫نه، باید یکسره بالا رو نگاه کنی.
‫- باشه، قشنگه. چرا داریم... ‫- ببین، اوناهاش!
‫- چطور این کار رو... ‫- من نکردم. خودش شد.
‫دوباره کاری کن که عوض بشه.
‫نمی تونم. خود به خود میشه. ‫دلیلش رو نمی دونم.
‫ببینم، قضیه چیه؟
‫بگو دیگه، هارپ. ‫چه جوری این کار رو کردی؟
‫خب...
‫داخل این خونه...
‫چیزهای مختلف به یه چیز دیگه تبدیل میشن.
‫بعضی وقتا قدیمی تر میشن، ‫بعضی وقتا جدیدتر میشن،
‫بعضی وقتا صرفاً فرق می کنن.
‫چیزایی که تا حالا اصلاً ندیدمشون!
‫می تونه برای هر چیزی اتفاق بیفته. ‫از فرش و لامپ گرفته تا هر چی.
‫چیه؟
‫برادرِ ستوانتون...
‫- چیکاره ـست؟ ‫- نمی دونم.
‫باید یه وارد کننده باشه.
‫احتمالاً این خرت و پرت ها رو اینجوری آورده.
‫اگه اینجا مال من بود، ‫به هیچکس نمی سپردمش.
‫هیچکس نمی ذاره ‫سرتو بندازی زیر و بیای اینجا.
‫خب، الان که قرار نیست بریم.
‫بیا، می خوام اینو نشونت بدم.
‫هارپ، بگو اینجا خونۀ کیه.
‫باشه. نه، نمی دونی چیه؟ راست میگی.
‫باید بریم. بیا.
‫خیلی خب.
‫به یه زمانِ دیگه فکر کن. ‫هر زمانی!
‫- چرا؟ ‫- لطفاً به حرفم گوش کن.
‫فقط به یه زمانِ دیگه فکر کن.
‫- مثلاً یه خاطره؟ ‫- نه، یه روز یا یه سال.
‫- هر موقعی که خواستی. بگو. انتخاب کن. ‫- هزار سال بعد.
‫خب، نه، اونقدر آینده نه. ‫اون موقع دیگه چیزی توی دنیا نیست.
‫- نمی فهمم... ‫- آخه گوش نمیدی.
‫به یه روز فکر کن که چندین سال بعده. ‫فکر کن احتمالاً دنیا اون موقع چه شکلیه.
‫چه روزی رو می خوای ببینی؟
‫می خوام هر چقدر میشه از این روز دور بشم.
‫دستت رو بده من.
‫چطور این کار رو کردی؟
‫نمی دونم. خودش شد.
‫اونجا رو داشته باش.
‫- نباید اینجا باشیم. ‫- چرا؟
‫فرقی با نگاه کردن ‫از بیرونِ پنجرۀ کسی نداره.
‫آره، ولی همۀ چیزای دیگه ‫باید اینجا باشن ولی ما نه.
‫مگه همیشه همین حس رو نداشتیم؟
‫چطور این کار رو کردی؟
‫شاید از اولش هم برام مقدر شده بوده ‫همچین کسی باشم.
‫یعنی همینجوری یه تاریخ انتخاب می کنی ‫و از در رد میشی؟
‫آره. تا الان که اینجوری عمل کرده.
‫پس چرا نمی تونی جلوتر از امروز بری؟
‫نمی دونم. نمیشه دیگه.
‫سعی کردی؟ ‫اگه سعی کنی چی میشه؟
‫هر وقت سعی کنم ‫برمی گردم به اولین روزی که اومدم.
‫- نمی دونم. ‫- ولی آخه چرا امروز آخرین روزه؟
‫- نمی دونم. ‫- خب، شاید...
‫شاید فردا دنیا به سر می رسه ‫و همه ـمون برمی گردیم به نقطۀ شروع.
‫آخه فرقی هم می کنه؟ ‫همین برات کافی نیست؟ ببین!
‫نمی دونم این چیه.
‫می خوای برگردی؟
‫نه. اصلاً. ‫شاید... شاید هیچوقت نخوام.
‫پس می تونیم اینجا بمونیم.
‫می دونی، نامه هام...
‫کارمندهای کافۀ «تینی» گفتن بهت رسوندنشون.
‫آره، ولی بدهی هام رو بهم نرسوندن!
‫چرا جواب نامه هام رو ننوشتی؟
‫- نمی دونستم باید چی بگم. ‫- هر چیزی می تونستی بگی.
‫هر چی می نوشتی بازم خوشم می اومد.
‫امیدوارم پول نقد آورده باشی.
‫هنوز جوراب های ابریشمی بهم بدهکاری.
‫بیا بریم.
‫- وای نه. ‫- هیچوقت نمی تونم تفاوتش رو تشخیص بدم.
‫چرا یه سرِ روباهی روش نداره؟
‫نیازی نداره. ‫همینجوریش هم شیک ـه.
‫- که اینطور. پس قضیه اینه. ‫- آره.
‫سلام.
‫کجا بودی؟
‫داشتم می گشتم.
‫دنبال تو بودم، ولی وقتی در رو باز کردم ‫اتفاقی نیفتاد.
‫بیرونِ همینجا بودم.
‫واقعاً؟ خب، برای من که کار کرد.
‫لئو، این کلاراست.
‫کلارای دوران کودکیت؟
‫آره، خودمم.
‫- میرم اینا رو بذارم طبقۀ بالا. ‫- باشه، برو، برو.
‫بهش نشون دادی؟
‫یه جا لازم داشت که توش ساکن بشه.
‫- اونم قراره اینجا ساکن بشه؟ ‫- اگه نیاز داشته باشه، آره.
‫نمی دونستم قراره همچین کاری کنیم.
‫ یه سطل بگیریم دستمون ‫و از مردمی که میان اینجا پول هم بگیریم؟
‫می دونی چیه؟ اون با همه فرق داره.
‫مهم نیست. من قبول نکردم.
‫عه واقعاً لئو؟ می دونی چیه؟
‫برام مهم نیست نظرت چیه.
‫از کِی تا حالا؟
‫اینجا رو با هم پیدا کردیم. مال جفتمونه.
‫خب...
‫باهاش نمی تونی جایی بری.
‫بدونِ من نمی تونی.
‫بدونِ من حتی نمی تونستی ماسکت رو بزنی.
‫آخه کجا می خوای بری؟
‫بعدش کجا بریم، ناخدا؟
‫به به، چه خوشتیپ شدی.
‫می دونم کجا بریم. بیا. آره.
‫تو نمیای؟
‫شما دوتا برید. ‫بهتره یکی بمونه و مراقب خونه باشه.
‫بیا دیگه. بهترین نمای خونه ‫دقیقاً بیرونِ اون درهاست.
‫یالا هارپ. درِت رو باز کن.
‫نظرت چیه؟
‫فکر نمی کنم خودم بتونم ‫پولی از این جمعیت در بیارم.
‫باورم نمیشه اینجا همونجاست.
‫می دونی، سقف و کف، هیچ فرقی نکرده.
‫فکر می کردم یه ایدۀ جدید براش بریزن.
‫ظاهراً که کسی براش مهم نیست.
‫یه نوشیدنی دیگه می خوری؟
‫آره، یه دونه دیگه برام بخر.
‫سلام!
‫خیلی از آهنگ خوشت میاد، نه؟
‫همیشه فکر می کردم نمی تونم برقصم.
‫ولی مشکل از آهنگِ بد بود.
‫آره.
‫حالا فردا می بینیم چه حالی داری.
‫آره، خب، ولی تنهایی اون حال رو نمی گذرونم.
‫دخترای پاریس این شکلی بودن؟
‫- هان؟ ‫- وقتی با هارپ رفتید پاریس.
‫حتماً یه نامزد فرانسوی داشته.
‫فقط در مورد تو حرف می زد.
‫اونجا چی شد؟ هارپ فرق کرده.
‫از چه نظر فرق کرده؟
‫اعتماد به نفسش بیشتر شده.
‫فقط هنوز نمی دونه باهاش چیکار کنه.
‫شایدم قد بلندتر شده!
‫دقیق نمی دونم.
‫قبلاً نمی شناختمش که بگم عوض شده.
‫ولی پیشش بودی.
‫فکر نمی کنم آدمی شده ‫که قبلاً نبوده.
‫شاید فکر می کردی خوب می شناسیش ‫ولی درست نمی شناختیش.
‫اگه بهت گفته رفتیم پاریس،
‫باید بگم که نرفتیم.
‫عه، اینجایی. ‫داشتم دنبالت می گشتم.
‫بیا بریم.
‫زیر پالتوی من چیه؟
‫بعداً می فهمی.
‫بیا بریم.
‫لئو چی؟
‫فکر نمی کنم قصد داشته باشه ‫باهامون بیاد خونه. بیا بریم.
‫می دونی چطور باید باهاش کار کنی؟
‫پولشو دادم.
‫وقتی پول داری، لازم نیست دزدی کنی.
‫باشه حتماً!
‫کسی رو نداشت که اونو بهش بده، ‫ولی من داشتم.
‫باشه، قبول. فقط بهم دروغ نگو.
‫وقتی اینجا می خوابی چی میشه؟
‫مثل قبل بیدار میشی؟
‫فکر کنم.
‫می دونی، وقتی...
‫وقتی این خونه رو پیدا کردم،
‫تو تنها کسی بودی ‫که می خواستم بهش نشونش بدم.
‫یک، دو، سه. بذارش.
‫حاضری؟
‫یک، دو، سه.
‫ببین، جفتمون هنوز سر پاییم، نه؟
‫اونجا دیدمت. می دونستم زنده می مونی.
‫چطور تونستی ببینی؟
‫همه جا پر از دود بود.
‫لئو بودی دیگه؟
‫اون توی جوخۀ تو بود؟
‫آره. آره.
‫پس حتماً ازت می خوان ‫که خبر مرگش رو به خانواده اش بدی.
‫یه چیزی آماده کن که بهشون بگی.
‫شاید بهتر باشه اونم بذاری پیشش بمونه.
‫ماسکِ اونه، مگه نه؟
‫گفتم که برو من پشت سرت میام.
‫چیزی می خوای؟ دیگه می خوایم ببندیم.
‫- مثل دفعۀ قبل. ‫- چی بود؟
‫یه نوشیدنی مرغوب.
‫اون گوشواره ها خوشگلن.
‫آره، ازشون خوشت میاد؟
‫اگه بذاری بگیرمشون دستم، ‫بهت میگم از کجا آوردیشون.
‫و اگه اشتباه گفتم، اینو میدم بهت.
‫اگه می خوای بدزدیشون، ‫باید بگم قیمتی ندارن.
‫پسشون میدم. بده دیگه.
‫بذار ببینم. خیلی خب. خیلی خب.
‫خب، خیلی هم قدیمی نیستن.
‫دو یا شایدم سه سال قدمت دارن.
‫یه مَرده برات خریدتشون.
‫ولی اونقدر خوشگل نیستن ‫که مدت زیادی با هم بوده باشین.
‫پس، شاید یه کادوی مسخره بازی بوده ‫که توی قرار اول بهت داده.
‫نخیر، خودم خریدمشون.
‫از فروشگاه اجناس یه دلاری گرفتمشون. ‫اصلاً مال خودت.
‫اشتباه نگفتم.
‫به گمونم هیچوقت نمی فهمیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «