‫امروز عطر زدی؟
‫مدل موهات فرق کرده؟ ‫یا همچین چیزی؟
‫- صورتش باریک تر بود. ‫- به اونجاش هم می رسیم. می رسیم.
‫تو راهِ خونه بودی. ‫از همون مسیر همیشگی رفتی؟
‫ببین. چونه اش این شکلیه.
‫- می بینی؟ ‫- می فهمم که دلت می خواد تسریعش کنی.
‫می خوام خاطر جمع بشم که ‫دقیقاً خودش رو طراحی کنیم.
‫ببین.
‫- فاصلۀ چشم هاش از هم، اینقدر بود. ‫- می دونی چیه؟
‫- بیا یه نگاه به کاتالوگ بندازیم. ‫- از این تو رفته ها بودن.
‫- خیلی خب... ‫- نظرت چیه به حرفم گوش کنی،
‫و چیزی که بهت میگم رو بکِشی؟
‫چشم هاش چه رنگی بودن؟
‫- آبی. ‫- سفیدی های هر دو تا چشمش رو دیدی؟
‫آره.
‫دماغش چی؟
‫چشم هاش هنوز درست نشدن.
‫- به اندازۀ کافی مشابهن؟ ‫- آره، ولی می تونم کمک کنـ...
‫ما فقط همینو می خوایم. ‫چهره نگاری با پُرتره فرق داره.
‫اینجوری نیست که یه غریبه توی خیابون ‫یهویی بشناستش.
‫- هیچوقت همچین اتفاقی نمی افته. ‫- پس من اینجا چیکار می کنم؟
‫صرفاً اطلاعاتی کافی ‫برای کسی داریم که می شناستش،
‫تا بتونن طراحی رو شناسایی کنن.
‫فایده نداره.
‫هیچکس نمی شناستش.
‫سلام؟
‫کسی هست؟
‫میشه یه نفر بیاد کمکم لطفاً؟
‫باید این مسخره بازی ها رو تموم کنی، پسر.
‫هیچکس نمیاد.
‫میشه بیای اینجا؟ ‫میشه یه کمکی بهم بکنی لطفاً؟
‫اونا منو بستن.
‫تاندونِ خم کننده ـت پاره شده.
‫یکی زده آش و لاشت کرده، آره؟
‫- اونا چقدر تنگن؟ ‫- به اندازۀ کافی تنگن.
‫حالا درِشون بیار برام.
‫- اینجا اسمی برات ثبت نشده. ‫- بیا دیگه.
‫کارت شناسایی ای هم نداری.
‫خواهش می کنم، اینا رو در بیار.
‫بی هوش توی خیابونِ «ریسین» پیدات کردن.
‫توی جیب داخل لباسم پول نقد دارم. ‫مال خودت. فقط این کار رو بکن.
‫نه، یه نفر قبل از این حرفا خالیت کرده.
‫اون بهیارها خیلی آب زیرکاهن.
‫این چیزای لعنتی رو در...
‫آهای، حالت خوبه پسر؟ ‫چی شده؟
‫چند وقته اینجام؟
‫دیشب اومدی. معمولاً بیمارانِ بلند مدت رو ‫به طبقۀ بالا منتقل می کنن.
‫چه موقع؟ چند وقته؟ ‫چند ساعت گذشته؟
‫ظاهراً آمبولانس حول و حوشِ نصف شب آوردتت.
‫گندش بزنن. باید برم. ‫باید برم. باید برم.
‫باید منو از اینجا ببری بیرون. ‫باید از اینجا برم بیرون.
‫نمی تونم این همه وقت از خونه دور باشم.
‫- کسی هست که منتظرته؟ ‫- باید برم خونه.
‫وگرنه آخر و عاقبتم مثل لئوی لامصب میشه.
‫باید همین الان برم خونه. ‫باید همین الان برم خونه.
‫ببین، حتماً پرستارها دلیل خوبی داشتن ‫که به تخت بستنت.
‫اگه الان آزادم کنی، از اینجا میرم.
‫ولی اگه مجبور بشم منتظرِ کس دیگه ای بمونم،
‫موقع خروج، یه سر میام بالای تختت.
‫درشون بیار.
‫باشه. به من نزن!
‫همینجوریش روز مزخرفی رو پشت سر گذاشتم.
‫نه! نه!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «
‫میشه باهاش صحبت کنم؟ ‫که ببینم حالش خوبه یا نه؟
‫داره وسایلش رو برمی داره. ‫الاناست که بیاد بیرون.
‫مطمئناً همون یاروئه.
‫کربی که اینطور گفت.
‫فکر می کنی داره دروغ میگه؟
‫بقیه کجان؟
‫تنهایی که نمی تونی ‫این پرونده رو پوشش بدی.
‫کربی رو فرستادیم برای چهره نگاری،
‫افسرهای گشت هنوز توی کافه ان.
‫نمی دونم برای حمله ای که جراحتی نداشته ‫می خوای چیکار کنم.
‫یه حمله نیست.
‫پروندۀ زن های متعددیه ‫که توی دهه های متعددی مُردن.
‫آره، ولی کارآگاه هایی دارم که الان دارن ‫یادداشت های قدیمیشون رو بازنگری می کنن.
‫دارن به همۀ پرونده های ناتمام نگاه می کنن ‫و هیچکس...
‫چی؟
‫این چیه؟
‫این مال دیشبه؟
‫این کسیه که کربی دیده؟
‫چرا؟ از کجا می شناسیش؟
‫بیرونِ خونۀ جولیا مادریگال بود.
‫گفتش همسایه اش ـه.
‫- باهات صحبت کرد؟ ‫- آخرای مراسم ختم، آره.
‫در مورد کربی پرسید؟
‫می خواست از جولیا بدونه.
‫نمی خوام قضاوتت کنم ‫ولی اون موقع توی حالت عادی بودی؟
‫نه.
‫ولی یکی دو دقیقه ای با این یارو صحبت کردم،
‫و این خودشه.
‫کربی هم با خودت بردی خونۀ جولیا؟
‫آره، اونجا بود.
‫حتماً همونجا دیدتش.
‫سلام. حالت چطوره؟
‫- با ماشین اومدی اینجا؟ ‫- آره.
‫باید برگردیم کافه.
‫همون کافۀ دیشب؟ ‫پلیس از قبل رفته اونجا.
‫خودشه.
‫خالکوبی داشت؟ از کجا آوردیش؟
‫لینسکی بهم یه نسخه از عکسش رو نمی داد.
‫خودم برش داشتم.
‫آهای کربی. صبر کن.
‫ببین، انقدر سخت نگیر. ‫باید امروز رو استراحت کنی.
‫مارکوس و مامانت منتظرتن.
‫ماشینت توی پارکینگه. ‫می تونیم از این مسیر بریم.
‫نه، صبر کن. خیلی خب.
‫باید بری اونجا و بهشون بگی حالت خوبه.
‫حالت خوبه؟
‫مارکوس رو وقتی که برگشت توی دفتر می بینم.
‫[کافۀ «بی هپی»]
‫لزومی نداره اینجا باشیم.
‫حتماً بالاخره یکی دیدتش.
‫قبلش پلیس دنبال شاهد گشته.
‫می دونم چطوری پیدات کرده.
‫دمِ خونۀ مادریگال دیدمش.
‫- باهات حرف زد؟ ‫- آره. می خواست در مورد جولیا بدونه.
‫می خواست در مورد این بدونه ‫که می خوام چی بنویسم.
‫گوش کن، نباید می بردمت اونجا.
‫حتماً با همدیگه دیده ـمون.
‫نه، مدت خیلی بیشتریه که منو زیر نظر داره.
‫از بچگیم!
‫یعنی... یعنی شماها با هم بزرگ شدین؟
‫نه، فقط همیشه پیشم بوده.
‫به خاطر آوردمش،
‫مال زمانی که من و ریچل توی خونۀ یکی ‫از نامزدهای کوفتیش زندگی می کردیم.
‫اون یارو اومد پیشم، ‫منم تنهای تنها بودم.
‫و قیافه اش مثل دیشب بود.
‫هیچ فرقی نکرده بود.
‫خیلی خب، گوش کن.
‫شاید الان وقت این نباشه ‫که سر از این قضیه در بیاریم.
‫نه، موضوع فقط اون نیست.
‫خب؟
‫یه سری چیزا برام تغییر می کنن،
‫لحظه به لحظه!
‫- عوض میشن. ‫- لطفاً اینجوری نکن.
‫اولین بار بعد از اینکه بهم حمله شد ‫همینطوری شد.
‫شاید یه سالی بود که از بیمارستان ‫بیرون اومده بودم.
‫کل اون مدت برگشته بودم اونجا کار می کردم.
‫مثل همیشه رفتم دفترِ کارِ «تریبون».
‫حراست گفت چندین ماهی هست که اونجا نبودم.
‫منو ندیده بودن. ‫کسی باهام حرف نزده بوده.
‫یه نفر دیگه پشت میزم نشسته بوده.
‫بعدش رفتم خونه و دیدم مامانم اونجاست.
‫گفت این مدت پیش من زندگی می کرده.
‫من از بچگیم به بعد، ‫با مامانم زندگی نکردم.
‫اون نمی فهمید این حرفا یعنی چی.
‫هیچکس نمی فهمید.
‫شرایط به همین راحتی برام تغییر کردن...
‫ولی هیچکس چیزی نفهمید.
‫پس دوباره و دوباره هم اتفاق می افته.
‫- با مارکوس در مورد این قضیه صحبت کردی؟ ‫- دارم به تو میگم.
‫هیچوقت با اون ازدواج نکردم.
‫یه روز اومدم خونه و دیدم اون اونجاست.
‫نمی دونم چی بگم.
‫خیلی خب. ببین، دیشب اومدم اینجا ‫و اینو پیدا کردم.
‫اینو یادته دیگه؟ ‫قضیه اش رو بهت گفتم.
‫چطور ممکنه این قوطی کبریت رو ‫شش سال پیش از این کافه گرفته باشه؟
‫چون احتمالاً این کافه یه مدتی هست ‫که مشغول به کاره.
‫هفتۀ پیش یه خشکشوییِ کوفتی بود. ‫با همدیگه اومدیم.
‫آره، با همدیگه اومدیم، ‫ولی دقیقاً شبیه همینی بود که الان هست.
‫هیچ فرقی نمی کرد.
‫خیلی خب.
‫[زنان فراموش شدۀ قاتلی شیکاگویی]
‫- سلام جینی. ‫- سلام شیلا. یه لطفی بهم بکن.
‫کِی گزارش دادم کلیدهام دزدیده شدن؟
‫همۀ جزئیات توی سیستم ثبت میشن.
‫کلید جدیدهات رو آوردی؟
‫این یه هفتۀ پیش فعال شده.
‫ولی کلید قدیمیه هنوز اینجاست.
‫یه نفر داشته ازش استفاده می کرده.
‫کی؟
‫حتماً خودت بودی.
‫چون رفت و آمدت توی همین روزاست.
‫نه. زمان هاش فرق دارن.
‫کلید قدیمی من ساعت ۸:۲۵ استفاده شده.
‫من همیشه ساعت ۸:۰۰ طبقۀ بالام.
‫چرا یه نفر داره دنبالم میاد تو؟
‫در هر صورت، دو سه روز پیش ‫دیگه ازش استفاده نشده.
‫هر کی که بوده، ‫حتماً فهمیده کارش اشتباهه.
‫ممنون.
‫همۀ اینا تأثیراتِ مقاله ان؟
‫- بذار اَبی رو پیدا کنم. ‫- خیلی خب.
‫دوباره باهاتون تماس می گیرم.
‫- بیا. ‫- گرفتم. گرفتم.
‫- همۀ اینا مال امروز صبحه؟ ‫- آره. اَبی گفته جواب تماس ها رو بدیم.
‫- خیلی شلوغه. ‫- تازه شنیدیم چی شده.
‫خوبی؟ ‫لازم نیست الان اینجا باشی.
‫کجا می تونم برم؟ ‫اَبی جلسۀ گزارش تکمیلی گذاشت؟
‫- قراره در موردش صحبت کنیم. ‫- عالیه. اونجا می بینمت.
‫مسلماً این خبر ‫داره توجه ها رو به خودش جلب می کنه.
‫ویرایشِ محلی کامل فروخته شد. ‫خوانندگان به شدت جذب شده بودن.
‫همۀ کارمندان دارن سرنخ های مردم رو می شنون.
‫اکثرشون چرت و پرتن، ‫ولی یه چند تا احتمالی توش هست.
‫آره، یه متعرضِ سریالی ‫تاریخ آزاد شدنش از زندان جور در میاد.
‫و یه زنِ جوان زنگ زد و قضیۀ باباش رو گفت.
‫مسیر روزمره اش از چند تا از محل هایی که ‫جسدها پیدا شدن رد میشه.
‫چیز مؤثقی نداریم ‫که به پلیس شیکاگو هم بگیم؟
‫دَن، گزارش تکمیلی رو ‫چطور می خوای پیش ببری؟
‫زندگینامۀ سامر فرانسیس آماده ـست،
‫ولی می خواستم به بازپرس بخش زنگ بزنم ‫و بگم مظنون قتل مادریگال اشتباهه، چون...
‫باید اتفاقی که دیشب برای من افتاد رو ‫پوشش خبری بدیم.
‫مطمئنی؟ ‫می تونیم بذاریمش برای یه روز دیگه.
‫نه، باید منتشرش کنیم.
‫یه نسخه از چهره نگاریِ پلیس رو دارم.
‫نه. اصلاً دلشون نمی خواد اونو منتشر کنیم.
‫نمیشه صبر کنیم. مردم باید اونو ببینن.
‫ببین اینجا چقدر شلوغ شده.
‫اگه اینو چاپ کنیم، صد برابر بدتر از ‫همین وضعیت برای پلیس پیش میاد.
‫دیگه وقت پیدا نمی کنن ‫که دنبال یارو بگردن.
‫- پس باید چیکار کنم؟ ‫- فعلاً اینو بذاریم کنار.
‫باید برای زندگینامۀ سامر فرانسیس ‫جا باز کنیم.
‫قضیۀ نمایندۀ جدید چیه؟
‫شورای شهر هنوز جلسه نذاشته...
‫- که انتصاب ویلبی رو تأیید کنه. ‫- خیلی خب. دیگه چیو می تونیم حذف کنیم؟
‫یه خبر دارم در مورد اسکله های کالومت. ‫اعتراض اتحادیه.
‫بازم به اندازۀ کافی جا خالی نمی کنه.
‫سلام.
‫همه چی روبراهه؟
‫این مدت می اومده سرِ کارم. ‫ولی من نمی دونستم.
‫- می شناسیش؟ ‫- نمی دونم.
‫هر هفته ۱۰ ۱۲ تا تور می ذارم. ‫صدتا قیافۀ مختلف می بینم.
‫از وقتی کلیدهات گُم شد، ‫چیزی عوض نشده؟
‫مثلاً اوضاع داشته یه جوری پیش می رفته، ‫بعدش عوض شده باشه...
‫و هیچکس بجز خودت متوجهش نشده باشه؟
‫تا حالا همچین چیزی برام پیش نیومده.
‫برای تو پیش اومده؟
‫دیشب توی کافه، اونم دیدش.
‫چطور ممکنه ما تنها دو نفری باشیم ‫که یه چیزی رو می بینیم؟
‫درک نمی کنم.
‫هیچکس واقعاً نمی دونه ‫ما انسان ها چطور با هم متصلیم.
‫مثلاً دوتا ذره رو در نظر بگیر.
‫ممکنه یه جوری به هم متصل باشن،
‫مثلاً یه رشتۀ نامرئی ‫به هم پیوندشون داده باشه.
‫نمی تونن به صورت مجزا عمل کنن،
‫پس اگه یکیشون رو یه کاری بکنی، ‫اون یکی هم واکنش نشون میده.
‫اقداماتشون با هم آمیخته ـست.
‫جفتشون روی هم تأثیر میذارن. ‫حتی در سرتاسرِ مکان-زمان.
‫تا حالا دیدی اینجا چیزی تغییر کنه؟
‫مثل تغییراتی که توی خونه اتفاق افتاد.
‫تنها زمانی که چیزی عوض میشه ‫وقتیه که با ویلچر یکی رو می برن بیرون.
‫نه، نه. دارم جدی می پرسم، لئو.
‫از من چی می خوای؟
‫ها؟
‫من فقط این نورهای لامصب رو می بینم ‫و باعث میشن سخت تر یادم بیاد.
‫- فکر کنم دیگه بهتر باشه... ‫- باشه.
‫با تو برگردم خونه.
‫توافقمون چیز دیگه ای بود. می دونی؟
‫نه. شدنی نیست.
‫بیا بریم. باهات قدم می زنم.
‫بیرونِ خونه یه تغییری دیدم.
‫خب، مطمئنی به خاطر نور برات متفاوت نبوده؟
‫- شاید تو هم کم کم داری خل و چل میشی. ‫- نه، نه.
‫- یکی دیگه هم اونجا بود. اونم دید. ‫- پس چرا داری از من می پرسی؟
‫چون هیچوقت اونو برنگردوندم خونه.
‫- زنه هیچ جوره نمی تونه درک کرده باشه... ‫- صبر کن ببینم، زن؟
‫کجا دیدیش؟
‫می دونی...
‫بیرون دیگه.
‫مطمئنی اونم همون چیزی رو دیده که تو دیدی؟
‫اونم دیده یه چیزی عوض شده؟
‫آره بابا. حالا می دونی چیه؟
‫تازه معلوم بود دفعۀ اولش هم نیست.
‫شاید اونه که داره ‫تغییرات رو به وجود میاره، می دونی؟
‫شاید اون یه چیزی می دونه که تو نمی دونی.
‫نه.
‫نوزده.
‫آخریشه.
‫سلام، من کربی مازراچی هستم که سراغِ ‫دسته کلیدی که گُم کرده بودی رو می گرفتم.
‫خیلی خب. چرا اومدی اینجا؟
‫کلیدت با جسد زنی که به قتل رسیده پیدا شده.
‫عکسی که نشونت دادم، ‫مال یه صحنۀ جرم بود.
‫بیا بالا.
‫- سلام. ممنون که گذاشتی بیام بالا. ‫- بیا تو.
‫اون چندین سال منو زیر نظر داشت. ‫روحم هم خبر نداشت.
‫من که تو نیستم.
‫پس چرا کلیدت داخل جسد یه زن بود؟
‫ولی گفتی این عکس مال ۲۰ سال پیشه.
‫مطمئنی همین پارسال این کلیدها رو ساختن؟
‫کاوشگر هابل اولین عکسش رو ‫از سیارۀ مشتری گرفت.
‫یه نمایش کامل گذاشتیم.
‫صدای چی بود؟
‫احتمالاً صدای بارونه. ‫قراره تا صبح بباره.
‫ببین، من دیگه باید برم. ‫برنامۀ نصف شب با منه.
‫زبونه اش همیشه گیر می کنه.
‫پرده نداری. نگران نیستی که کسی نگاه کنه؟
‫بذار نگاه کنن. ترجیح میدم نور بخورم.
‫دَن کجاست؟
‫توی اتاق کنفرانس ـه.
‫خیلی خب، فقط بهم خبر بدید.
‫میشه چیزی که فرستادیم رو ‫ تأیید کنید، کارآگاه؟
‫سعی کردیم پرونده های زنی که ‫برامون فرستادید رو بازنگری کنیم.
‫- اون کیه؟ ‫- لینسکی.
‫- داشتید می گفتید. ‫- به نظر میاد...
‫اکثر اطلاعاتتون رو ‫از انبار مدارک ما در آوردید.
‫اولش آره، ولی همۀ چیزایی که پیدا کردیم رو ‫بررسی کردیم.
‫با خانوادۀ مادریگال صحبت کردین؟ ‫اونا تونستن یارو رو شناسایی کنن؟
‫این صدای کربی ـه؟
‫نه، هنوز طرح چهره نگاری شده رو پخش نکردیم.
‫ببینم، یکی از شماها ‫دست به مدارک مهر و موم شده زده؟
‫کربی، چسبِ روی مدارکت باز شده بود.
‫کارآگاه، ببخشید ‫ولی دوباره باهاتون تماس می گیریم.
‫خیلی خب، اونطور که اون میگه نیست.
‫اینکه رفتید توی انبارِ مدارک ‫خودش بحث برانگیزه.
‫دسترسی به مدارک ‫دیگه بی برو برگشت غیرقانونی ـه.
‫اونا وسایل منه، اَبی.
‫هیچ کاری باهاش نمی کنن. ‫پرونده ای نمی سازن.
‫فقط همینجوری ریختنشون اونجا.
‫چیزی برداشتی؟ ‫چیزی جا گذاشتی؟
‫نه. به هیچ وجه.
‫دَن؟
‫نمی دونم. ‫از اول تا آخرش پیشش نبودم.
‫واقعاً فکر می کنی مدرکِ الکی جاساز کردم؟
‫ممکنه قوطی کبریت اونجوری رفته باشه اونجا.
‫مامانت گفت بهت زنگ می زنه.
‫ریچل درک نمی کنه که چرا ‫دیگه باهاش حرف نمی زنی.
‫ظاهراً خیلی به خاطرش ناراحته.
‫یه عالمه سؤال در موردت پرسید ‫که اکثرشون رو نمی تونستم جواب بدم.
‫مثل چی؟
‫تا حالا نرفته بودیم اون کافه. ‫اونجا چیکار می کردی؟
‫یه سرنخِ به درد نخور بود.
‫اون یارو هم همینجوری دنبالت اومد تو؟
‫ببین، من از صبح تا حالا ‫داشتم اینو توی ذهنم مرور می کردم،
‫پس میشه فقط غذامون رو بخوریم؟
‫آره. بفرما. بزن تو رگ.
‫ممنون.
‫این... این چیه؟
‫نسبت به چیزی که خودت خلق کردی ‫تواضع نشون نده.
‫بیکن و کرۀ بادوم زمینی ـه؟
‫با مربای انگور. ‫غذای سالمِ خودته.
‫تا حالا اینو نخوردم.
‫چی میگی؟ من افتخارِ این ترکیب غذایی رو ‫به عهده نمی گیرم.
‫جدی میگم. نمی دونم این چیه.
‫وقتی همچین حرفایی می زنی ‫نمی دونم می خوای چیکار کنم.
‫نمی خوام که تستت کنم. ‫دارم راستش رو میگم.
‫باشه، ساندویچه رو نخور.
‫خب، شایدم ازش خوشم بیاد. نمی دونم.
‫گرفتی ما رو؟
‫آخه نمی تونم همه ـش حدس بزنم ‫چی داره توی سرت میگذره.
‫هیچوقت ازت نخواستم همچین کاری بکنی.
‫چیه؟
‫نمی دونم. کربی، نمی دونم. ‫منم خسته ام. منم خسته ام.
‫خوشمزه ـست.
‫خوشحال شدم.
‫یه کم دیر اومدی. مراسم تموم شد.
‫میشه کمک کنم؟
‫تو ریچلی، مگه نه؟
‫من دن ویلاسکز هستم. ‫از روزنامۀ سان تایمز.
‫شارون فرستادتت؟ ‫تلفنش در دسترس نیست.
‫نه، اون نمی دونه من اومدم اینجا.
‫خب، جواب تماس های تو هم نمیده، آره؟
‫از دستِ تو برای چی عصبانیه؟
‫مطمئنم یه کاری کردم دیگه!
‫آخرین باری که با هم حرف زدین کِی بود؟
‫چرا؟ چی بهت گفته؟
‫چیز خاصی نگفته.
‫خب، اگه دخترم صحبتی داشته باشه ‫که بخواد بدونی، خودش بهت میگه.
‫آره، تا الان تجربه ای که ‫باهاش داشتم همینطور بوده.
‫همیشه همینجوری بوده؟
‫ببین، نمی خوام صحبت هام ‫توی روزنامه ات نقل قول بشه، خب؟
‫نمی دونم چطور شارون رو گول زدی که این ‫کار رو بکنه ولی ببین چه بلایی سرش آورد.
‫به نظرم این حرفت نامردیه.
‫دیشب نزدیک بود کُشته بشه. ‫مسئولیت کارهات رو قبول کن.
‫تا حالا مشکلِ بی ملاحظه بودن نداشته؟
‫اصلاً اونو نمی شناسی، مگه نه؟
‫حتی توی بیمارستان؟ ‫آخه یه مدتی بود که اونجا بود.
‫- وضعیت روانیش طبیعتاً خوب نبوده. ‫- آره، مزخرف بوده. که چی؟
‫خب، تا حالا غیرقابل اعتماد شده بوده؟ ‫بی ثبات شده بوده؟
‫در چه موردی؟
‫تا حالا دربارۀ اتفاقی که براش افتاد ‫بهت دروغ گفته؟
‫اون دروغگو نیست، دیوونه هم نیست.
‫اینا خصوصیاتِ منه! بالاخره یکی ـمون ‫باید خودشو جمع و جور می کرد. مگه نه؟
‫نه، ولش کن. بیا برگردیم اونی که ‫توی «مونترآل» گرفتیم رو ببینیم.
‫چرا؟ مگه این چیه؟
‫ارتش اعزامی به سایگون. ‫(ویتنام)
‫خیلی جَوون به نظر میان.
‫جَوون بودیم.
‫این کیه؟
‫اون گوزمان ـه. ‫آره، اون متخصص نفوذ به فضاهای بسته بود.
‫انگار بهتون خوش گذشته.
‫وای خدا. ارتش «ویت کنگ» همه جا ‫پناهگاه های زیرزمینی می کَند.
‫و با مین و مار و چیزای مختلف ‫تله گذاریشون می کردن.
‫وقتی بهشون بر می خوردیم ‫باید پاکسازی می کردیمش.
‫و این کارِ گوزمان بود. ‫کوچیکترین فردِ جوخه.
‫هنوز باهاش حرف می زنی؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫زنده برنگشت.
‫داشتیم توی منطقۀ کوچی گشت می دادیم ‫که به یه سوراخ بر خوردیم.
‫گوزمان نمی خواست پاکسازیش کنه، ‫پس من به جاش رفتم.
‫چراغ قوه و هفت تیرش رو برداشتم و رفتم پایین
‫کاملاً خالی بود.
‫قبلاً یکی خالیش کرده بود.
‫همزمان که توی این فکرها بودم،
‫بالای سرم برای جوخه ام کمین کرده بودن.
‫تا خودمو رسوندم بالا، ‫نصفشون مُرده بودن.
‫خب...
‫تا حالا شده فکر کنی ‫به جاش تو باید کُشته می شدی؟
‫نه، نه. به نظرم هیچ کدوم ـمون ‫نباید کُشته می شدیم.
‫ولی تصمیم گیریش با ما نیست.
‫اون چیه؟
‫اونو یادم نمیاد.
‫نه.
‫خالکوبیش رو میگم.
‫مال کجاست؟
‫احتمالاً مال جوخه اش باشه. ‫اونجا خیلی ها از این خالکوبی ها داشتن.
‫اونم همین خالکوبی رو داشت.
‫- این روی بدنِ یاروی دیشبی بود؟ ‫- آره.
‫خب پس ارتشیه.
‫جینی. تئو دنبالت می گشت.
‫گفتش «گرینجر» زودتر از فردا ‫برای برنامه ـت آماده نمیشه.
‫باشه. بچه ها کجان؟
‫داشتن بی قراری می کردن. فرستادمشون پایین.
‫خب، اینا اعدادی هستن که تابش سنج نشون میده.
‫نشون میدن که هر ستاره چقدر درخشانه.
‫و ازشون برای این استفاده می کنیم ‫که اندازه بگیریم ستاره ها چقدر ازمون دورن.
‫ایشون هم جینی ـه.
‫عاشق نمودارها و بچه هاست.
‫خب، جینی، می خوای...
‫براشون از سفرت به رصدخانۀ آرسیبو بگی؟
‫مطمئنم ترجیح میدن به جاش تلسکوپ هایی ‫که اینجا داریم رو ببینن. روی پشت بومن.
‫از دانشمند تشکر کنید. ‫بیاید بچه، بریم بیرون.
‫- ممنون! ‫- خیلی خب.
‫- خواهش می کنم. ‫- خواهش می کنم. خداحافظ.
‫خداحاظ بچه ها، خوش بگذره.
‫توی این بارون هیچی نمی تونن ببینن.
‫مهم نیست. بذار برای خودشون ول بگردن. ‫شاید علاقه مند شدن.
‫نمی دونم چرا ولی فکر نمی کنم ‫بین این بچه ها، هیچ کدومشون دانشمند بشن.
‫تونستی «آگدن» رو به پخش زنده وصل کنی؟
‫موقع کنفرانسم دوست ندارم تیک بزنه.
‫اونا از آسون ها پیام میارن.
‫مصـ...
‫مصری های باستان ‫در مورد زنبورها همچین چیزی میگن.
‫این یکی بال نداره.
‫با برتی صحبت کردم.
‫گفتش می خواستی یادداشت های منو ‫در مورد بیمارهای جولیا ببینی.
‫فقط کهنه سربازها؟
‫نمی تونم خبرِ خودمو تکمیل کنم؟
‫مشتری های جولیا توی طبقۀ دومن.
‫عذر می خوام. باید این فُرم رو پر کنید.
‫نام، زمان و ساکنی که به ملاقاتش اومدید.
‫وای خدا! این تویی، مگه نه؟
‫- آره. ‫- راستش رو بخوای...
‫توی این عکس خیلی بد افتادی.
‫عکس های خوشگل رو فقط برای آدمایی میذارن ‫که کُشته شدن.
‫متأسفم که همچین اتفاقی برات افتاده.
‫جولیا مادریگال رو می شناختی؟
‫من معمولاً شب کارم.
‫ولی محبوبِ دلهای ساکنین اینجا بود.
‫گوردی توی اتاق ۲۰۳ ـه. طبقۀ بالا.
‫اشکالی نداره یکی از اینا رو بزنم به دیوار؟
‫اون همون یاروئه؟
‫آره.
‫می شناسیش؟
‫آره، چند باری اومده اینجا.
‫اون جولیا رو می شناخته؟
‫نه، نمی اومد اینجا که جولیا رو ببینه.
‫چرا همۀ اتاق ها فرق دارن؟
‫خب، همۀ ساکنینِ این طبقه ‫مشکل حافظه دارن.
‫اکثراً زوال عقل و آلزایمر دارن. ‫ولی اگه اینجا باشن یعنی مشکلشون پیشرفته ـست
‫با این تعداد جمعیت، تنها کاری که ‫می تونیم بکنیم اینه که آروم نگهشون داریم،
‫و مراقبشون باشیم.
‫چیزایی که یادشون میاد، ‫وسایل توی اتاق هاشونه؟
‫آره، براشون آشناست. ‫یه سال پیش این کار شروع کردیم.
‫به نظر کمکشون می کنه.
‫دقیق نمی دونم لئو ‫چقدر می تونه بهتون اطلاعات بده.
‫یه سری روزها حالش خوبه، ‫یه سری روزها بَده.
‫به نظر خیلی جَوون تر از اونیه ‫که همچین جایی باشه.
‫آلزایمرِ زودرس؟
‫نه، توی اسکن ها که نشون نمیده.
‫فکر نمی کنم تونسته باشن ‫هیچ مشکلی براش پیدا کرده باشن.
‫لابد مشکلش روانیه.
‫اینا دیگه چی ان؟
‫آهای لئو، مدال هات رو کجا برنده شدی؟
‫چند تا داری؟ سه تا؟ چهارتا؟
‫گالیپولی؟ این میشه جنگ جهانی اول.
‫آره. همه ـش سعی می کرد فرار کنه...
‫تا اینکه دیدم طبقۀ پایین ‫داشت «راه های افتخار» رو می دید.
‫وقتی این وسایل رو گذاشتیم توی اتاقش ‫دیگه فرار نکرد.
‫...لطفاً به میز پیشخوان رجوع کنید.
‫- یه لحظه منتظر بمونید. ‫- ...لطفاً به میز پیشخوان رجوع کنید.
‫سلام لئو.
‫فکر کنم دوستت رو بشناسیم.
‫می تونی چیزی ازش بهم بگی؟
‫احیاناً نیومده اینجا عیادتت؟
‫شاید توی پرونده اش شماره ای از فامیل هاش ‫باشه که بتونیم باهاشون صحبت کنیم.
‫من پیشش می مونم.
‫پیاده نظام بودی؟
‫مثل اونا؟
‫عکس دیگه ای نزدی روی دیوار.
‫خانواده نداری؟
‫اسم اون مردی که میاد به عیادتت چیه؟
‫بهش نگو اومدی اینجا، باشه؟
‫به کی؟
‫این خودشه؟
‫نمی ذاره برگردم.
‫برگردی خونه؟
‫برگردم توی خونه.
‫خونه ات کجاست؟ می تونیم با هم بریم.
‫نه، ازش دور بمون. ‫بهش نزدیک نشو.
‫باشه.
‫بهش میگم که بهم گفتی.
‫چی گفتم؟
‫بهم گفتی کجا می تونم پیداش کنم.
‫گفتم؟ کِی؟
‫همین الان.
‫اون می دونه که من برش داشتم؟
‫اوهوم.
‫الان برای همین اومدم.
‫باید پسش بگیرم و بهش بدم.
‫ولی تو که نمی شناسیش. ‫نمی تونی!
‫می شناسمش.
‫خودت بهم گفتی کجا می تونم پیداش کنم.
‫نه. نه، نگفتم.
‫ولی اون که نمی دونه تو نگفتی.
‫پیداش می کنم و بهش میگم تو گفتی.
‫اینو بهش برگردون.
‫فقط لطفاً بهش نگو من برش داشتم.
‫سلام، جینی.
‫شارون رو از کجا می شناسی؟
‫شما دوتا رو با همدیگه دیدم.
‫منظورت کربی ـه؟
‫اسمش این نیست.
‫می خوام از طرفِ من باهاش صحبت کنی.
‫باشه. می تونم این کار رو بکنم. ‫می خوای چی بگم؟
‫همین الان داری میگی.
‫آره، ببین، وقتی من...
‫وقتی من یه چیزی رو حس می کنم ‫اون می فهمه.
‫توی پوشه ها شماره تماس پیدا نکردی؟
‫لئو توی یتیم خونه بزرگ شده. ‫از وزارت کهنه سربازان می پرسم.
‫چیه؟ چی شده؟
‫این ماشین تو نیست.
‫اون می دونه و...
‫آره.
‫ببین، ببین، ببین. بهت گفتم که.
‫امروز نه.
‫من با قطار میرم.
‫فکر می کنی با چه ماشینی اومدم اینجا؟
‫یه تویوتا سلیکا. رنگ بژ.
‫کمربندِ سمتِ من خراب بود.
‫کسی که اونجا می شِسته حتماً سیگار می کشیده ‫چون کنار پنجره جای سوختگی بود.
‫درست میگی.
‫همسر سابقم پشیزی به ماشین اهمیت نمی داد.
‫- یادت میاد؟ ‫- آره.
‫چند سال پیش فروختمش ‫و مطمئناً باهاش تا اینجا نیومدم.
‫وقتی یه سری چیزها برات عوض میشن ‫تشخیص میدی؟
‫بعضی وقتا.
‫بعضی وقتا هم متغیرهای اتفاقی ان.
‫شاید اونا نشون دهندۀ اتفاقات آینده ان.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد سید «