‫می شه لطفاً فقط... فقط عقب وایستی؟
‫بهت قول می دم کسی توی این مسیر نمی کُشَتم.
‫خب، تا وقتی من اینجا باشم آره.
‫هانیوا. هانیوا، وایستا منم بیام.
‫وایستا.
‫گوش کن، هیچ چیزی از تو کم نمی شه ‫که یه جنگجوی وفادار کنارت باشه.
‫مثلاً قدردانِ تو و تیرهات هستم.
‫صدای فکر کردنت رو دارم می شنوم.
‫دیروز به خاطر مرگ مادرم عزادار بودم.
‫امروز یه شاهزادۀ زنده ـست.
‫دارم به تک تک لحظات دوران کودکیم فکر می کنم،
‫و موندم که چی واقعی بود و چی هنوز واقعیه.
‫به زودی می فهمیم، عزیزم.
‫اونقدرا هم زود نیست.
‫می دونی، من برای توی خطری ندارم.
‫نگاه تحقیرآمیزم به تو رو با ترس اشتباه گرفتی.
‫ژنرالِ ساحریاب ها، بگو ببینم...
‫جون چند نفر رو تا حالا گرفتی؟
‫اونقدری که بارها و بارها، ‫روحم رو محکوم به فنا کرده باشم.
‫اونوقت بازم ملکه ای که ‫بهش خدمت کرده بودی رو می کُشی.
‫محکوم به فنا بودنِ تو، حد و حصر نداره.
‫نه، به گمونم نداره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫- باید یه شب دیگه هم استراحت می کردیم. ‫- نه، چیزی نیست.
‫اگه سرت می افتاد هم برش می داشتی ‫و تا پنسا می گرفتیش دستت.
‫نه، تو رو مجبور می کردم بگیریش.
‫آخ!
‫این سربازان شجاع...
‫در حال تلاش برای جلوگیری از بابا واسِ قاتل ‫از فرار از تریوانتیس مُردند.
‫مثل قهرمان ها مُردند و انتقامشون گرفته می شه.
‫سربازان دلاورِ جمهوری هرگز فراموش نمی شن.
‫پسران مقدسِ تریوانتیس، حالا با ما هستند.
‫«رندیو»... پسرم!
‫دوشیزه «اوری».
‫رندیو یه وطن پرست و یه قهرمان بود.
‫به شدت تحسینش می کردم، ‫جوری که انگار پسر خودم بود.
‫بهت قول می دم که مسئولین مرگش عذاب می کشن.
‫خبر جدیدی برام نداری؟
‫چرا، ژنرال واس. ‫یه ساحریاب دنبال سرپناه می گرده.
‫یه ساحریاب؟
‫اگه حقیقت داشته باشه، این اولین باریه که...
‫یکی از سربازان تاماکتی جون ‫از دستورالعمل ها پیروی نکرده.
‫کارش چیه؟
‫اصرار داره که فقط با شما صحبت کنه.
‫احتمالاً از این تصمیمش پشیمون بشه.
‫بیارش پیش من.
‫یالا!
‫من فرمانده ارشد ایدو واس هستم...
‫و شنیدم که می خواستی باهام صحبت کنی.
‫بله آقا.
‫تو اولین ساحریابِ ملکه هستی که ‫در حالی باهاش روبرو شدم...
‫که قبلش شمشیرم بهش فرو نرفته بود.
‫اطلاعاتی دارم که می خواید، قربان.
‫اونوقت چرا باید به سربازی اعتماد کنم ‫که به قلمروی خودش خیانت می کنه؟
‫قلمروی من دیگه اون قلمرویی نیست که ‫سوگند خوردم ازش دفاع کنم.
‫اونوقت چرا؟
‫من سوگند خوردم تا از قلمروی پایا در برابرِ...
‫شرارت های ساحرگی و امثال اون محافظت کنم.
‫خودم می دونم ساحریاب ها چیکار می کنن، پسر.
‫از جمله اونایی که بینایی دارند ‫یا می خوان بازگشت بینایی رو تسهیل کنن.
‫ولی الان ملکه ـت فرمان داده که بینایان...
‫در حقیقت ساحر نیستند.
‫بله آقا.
‫در حقیقت، این ادعا رو هم کرده که ‫یک بچۀ بینا رو حامله ـست.
‫بله آقا.
‫پسر، واقعاً ارتش خودت رو ول کردی ‫و با مرگ قطعی روبرو شدی...
‫تا بیای اینجا و چیزی رو بهم بگی ‫که جاسوس هام چندین روز پیش بهم گفتن؟
‫- دست و پاش رو ببندید و بفروشیدش به برده دارها. ‫- نه، نه.
‫- بجنب! ‫- آقا!
‫- فرمانده واس، افراد دیگه ای هم هستن. ‫- وایستید!
‫افراد دیگه؟
‫بچۀ ملکه، اولین بچۀ بینایی نیست ‫که توی خاندان سلطنتی پایا به دنیا میاد.
‫دو تا بچه هستند که همین الانش هم بزرگ شدند.
‫این بچه هایی که همین الانش هم بزرگ شدند...
‫یکیشون دختری به اسم هانیواست؟
‫بله.
‫اینجا پنساست؟
‫آره.
‫همیشه انقدر سوت و کوره؟
‫نه. هیچوقت اینجوری نیست.
‫یه جای کار می لنگه.
‫جلومون یه سری سرباز هستند.
‫همینجا بمون و چیزی نگو.
‫- الان ما باید نگران باشیم؟ ‫- ما نه، تو!
‫- وضعیت یه کم پیچیده شد. ‫- چرا؟ مادرم اینجا نیست؟
‫- همینجاست. ‫- خب، مشکل چیه؟
‫موضوع اینه که...
‫ظاهراً امروز داره ازدواج می کنه.
‫«بابا»، عشق من...
‫منو ببخش.
‫کلی سؤال برام پیش اومده.
‫خیلی خب، دیگه کافیه.
‫- یه لحظه باید استراحت کنم. ‫- پاریس؟
‫آخ، زن!
‫تب رو از روی لباست احساس می کنم.
‫- با این چیزا نمی میرم. ‫- یه درمانگر لازم داری.
‫توی پنسا یه درمانگر پیدا می کنیم.
‫«بابا»، تا وقتی برسیم اونجا می میری.
‫الان توی «لیک لندز» هستیم، ‫خیلی با «ولیر» فاصله نداریم.
‫اونا بهمون سرپناه و درمانگر می دن.
‫پدر؟
‫خواهش می کنم.
‫باشه، عزیزم.
‫من نمی تونم توی منطقۀ ولیر همراهیتون کنم.
‫خب، ما داریم می ریم اونجا.
‫درک کنید! قبلیه های مخفی برای من مخفی نبودند.
‫ولیر به دستان من خیلی عذاب کشید.
‫ساکت بمون و همین نزدیکی ها اتراق کن.
‫موقع خروج میایم پیدات می کنیم.
‫یا نمی کنیم!
‫خدای ما، فراتر از شعله ای که در آسمان داری...
‫بگذار تا ارادۀ تو در این روز خاص...
‫و در این وصلت مقدس مقرر شود.
‫ما را راهنمایی کن، راه را برایمان باز کن،
‫و آن هایی که بر ما ستم روا می دارند را لعنت بفرما.
‫تا در آتش و دودِ تو قرار بگیرند.
‫چرا که تاریکی، قدرت و جلال برای توست.
‫برای همیشه و همیشه!
‫شاهزاده ماگرا و لرد هارلن...
‫با رایحه ای خوش، به این وصلت وارد شده اید.
‫با یکی کردنِ جسم و روحتون در محضر خدا...
‫سوگند وفاداری به همدیگه خوردید.
‫پس، با توجه به اینکه خداوند منو انتصاب کرده...
‫می تونید وصلتتون رو محکم کنید.
‫ممنونم، شما هم همینطور.
‫شاهزاده ماگرا.
‫- هر کسی که همسر هارلن بشه، خواهر منه. ‫- ماگرا، برادرم رو یادت میاد دیگه.
‫- ممنونم. ‫- کریگن، من پوشک هات رو عوض کردم!
‫خیلی ممنون.
‫ببخشید. ببخشید.
‫- نزدیکیم؟ ‫- آره.
‫چون فکر نکنم اون گنده بک ‫بتونه بیشتر از این راه بیاد.
‫منم فکر نکنم بتونم کولش کنم.
‫کی اونجاست؟
‫خودتو معرفی کن.
‫کی بدونِ اعلام هویت، وارد قلمروی ولیر می شه؟
‫برادر! ما تهدیدی برای شما نیستیم. من پاریس هستم.
‫ما آخرین بازماندگان آلکنی هستیم.
‫نه، من آخرین بازماندۀ آلکنی هستم.
‫- چِت-چِت! ‫- چِت-چِت-چِت.
‫بو!
‫لایِن!
‫بو لایِن!
‫وای پاریس.
‫چقدر غم انگیز! ‫این اولین باریه که داریم با هم صحبت می کنیم.
‫در تمام عمرم داشتی دنبالمون می گشتی.
‫اگه ماگرا خیلی وقت پیش خودشو معرفی می کرد،
‫ازش مراقبت می کردم. ‫از تو مراقبت می کردم.
‫خودش می دونست.
‫ما دنبال جرلامارل و بچه هاش بودیم.
‫نمی دونستم اونا بچه های ماگرا هستن.
‫با توجه به شواهد فکر می کردم که ‫جرلامارل خواهرم رو کُشته.
‫فکر می کردم اون شیطانه!
‫می دونی که حقیقت نداره. ‫چرا مادرم باید خودشو قایم کنه؟
‫هر اشتباهی که کرده،
‫مطمئنم برای این کرده که از تو و خواهرت محافظت کنه
‫منم الان دارم سعی می کنم همین کار رو بکنم.
‫حتی با حکمی که دادی...
‫مردم پایا هنوز باورشون اینه که ‫ساحران باید سوزونده بشن.
‫من رو با این ویژگی می شناسن که ‫می تونم نظر دیگران رو عوض کنم.
‫شاید یه کم زمان ببره،
‫ولی پایایی ها مثل من یاد می گیرن...
‫که افراد بینا رو با برکت بدونند.
‫چقدر برات سخت بوده...
‫که تا اینجا سفر کردی ‫و روز عروسی مادرت رسیدی.
‫حتماً دنیا برات زیر و رو به نظر میاد.
‫ولی اینو بدون،
‫تا وقتی که توی قلمروی من هستی، ‫هیچکس سد راهت نمی شه.
‫حرفمو باور می کنی؟
‫نمی دونم.
‫شورای جنگِ ملکه کین ‫داره نیروهاش رو به حرکت در میاره.
‫و از طریق پناهندۀ پایایی فهمیدیم که...
‫نه تنها شاهزاده ماگرا برگشته،
‫بلکه با دو بچۀ بزرگ اومده. ‫هانیوا و کوفون.
‫جفتشون بینا هستن.
‫افراطی های پایایی با هیزم می سوزوننشون.
‫اونا هر دستوری که ملکه شون بده رو انجام می دن.
‫با وجود دو تا بچۀ بالغ بینا در خاندان سلطنتی...
‫از قبل هم خطرناک تر شدن.
‫ما که مقاصدشون رو نمی دونیم.
‫اینو می دونیم که...
‫به خودشون زحمت دادن تا ژنرال ساحریاب ها رو ‫از اسارت آزاد کنن.
‫همین قصدشون برامون کافیه. ‫باید همین الان حمله کنیم.
‫اگه پایایی ها بهمون حمله کنن ‫انگار خودکُشی کردن!
‫ملکه شاید دیوونه باشه ولی احمق نیست.
‫ولی بازم پیشرفت هاشون نگران کننده ـست.
‫می تونم نیروهامون رو جمع کنم تا...
‫نه، صبر کن، ایدو.
‫گانیت ها هنوز دارن از سمت غرب اذیتمون می کنن.
‫وقتی شورا در مورد لشکرکشی به شرق صحبت کرد...
‫خودت اینجا بودی و برخوردشون رو شنیدی.
‫- هیچوقت نمی تونی قانعشون کنی. ‫- نه. تو این کار رو می کنی.
‫نفوذ منو دست بالا گرفتی.
‫من یک سومِ «مثلث» هستم.
‫ولی بازم...
‫شورا رو قانع می کنم تا درخواستِ یه جلسۀ دیپلماتیک ‫با پایایی ها بده.
‫- تریوانتی ها برای صلح مذاکره نمی کنن! ‫- ما کاری که مجبوریم رو می کنیم.
‫تو هم هر جور بهت دستور دادن همون کار رو می کنی. ‫می فهمی؟
‫بله قربان.
‫حتی اگه مذاکره فایده ای نداشته باشه، ‫بهمون فرصت می ده تا در صورت لزوم...
‫یکی دوتا گردان بفرستیم سمت شرق.
‫فهمیدم.
‫نتیجۀ تصمیم گیریِ شورا رو بهت خبر می دم.
‫آروم و عمیق نفس بکِش، «بابا».
‫این رو هم بخور.
‫بهت قدرت می ده.
‫تو کِی درمانگر شدی؟
‫هنوز نشدم ولی این مدت داشتم از ‫درمانگرهای اینجا یاد می گرفتم.
‫اون ریشه ها باید بتونن عفونت ها رو جذب کنن ‫تا تبی که داری تموم بشه.
‫به خاطر ما خیلی چیزا رو از دست دادی.
‫ولی بازم گذاشتی بیایم اینجا.
‫ما یه قبیله ایم، یادت رفته؟
‫نه، یادمه.
‫کوفون؟
‫نه. کوفون نیستم.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫ماگرا، جشن عروسیمون بوده.
‫می خواستی کجا باشم؟
‫این ازدواج نیست، اتحاده!
‫درسته، ولی... می تونه جفتش باشه.
‫هارلن. ‫به کمکت نیاز دارم.
‫- الان! ‫- باشه.
‫مجبورم کردن یواشکی ‫یه کم قرقاول و نوشیدنی برات بیارم.
‫نگران نباش. اگه داری به این فکر می کنی که ‫مسمومش کردم، نه نکردم!
‫همچین فکری نکردم.
‫منم همچین سمی نداشتم.
‫برادران و خواهران آلکنی...
‫آخرین باری که اومدید پیش ما، ‫دست رد به سینه تون زدیم.
‫شما بو لاینِ ما رو درمان کردید. ‫به همچین چیزی امید نداشتیم.
‫این شما بودید که با بازگشتتون ‫پیام امید رو برامون آوردید.
‫می ترسیدیم که یه موقع ساحریاب ها رو ‫به سمتمون بکشونید،
‫چون قبلاً که اومده بودن، ‫گفتن بین آلکنی ها یه سری بینا قایم شدن.
‫مردان و زنان و بچه ها رو سلاخی کردن.
‫شمشیرهاشون فرق بین کسی نمی ذاشت.
‫همه ـش به خاطر این بود که ‫ساحریاب ها فکر می کردن ما خبر داریم ساحران کجان.
‫اون افرادی که ازمون زنده موندن ‫فقط برای پخش کردنِ ترس و وحشت جونشون بخشیده شد.
‫ولی ما خودمون رو بازسازی می کنیم.
‫همین الانش داریم بچه به دنیا میاریم.
‫خودمون رو کامل می کنیم تا یاد افراد زیادی که ‫از دست دادیم رو گرامی بداریم.
‫بس کنید!
‫حالا خبر رسیده که ‫ملکه دیگه ساحریاب هاش رو نمی فرسته،
‫چون دیگه دنبال ساحران نمی گرده.
‫شاید ملکه دوباره نظرش رو عوض کنه،
‫ولی امشب، فرارتون از تریوانتیس رو جشن می گیریم ‫و آزادیمون رو مزه مزه می کنیم،
‫- [علامت: تاماکتی جون اومده] ‫- هر چقدر هم که زودگذر باشه...
‫ولی از دست ملکه و ساحریاب هاش آزاد شدیم.
‫با قطعیت نمی شه در مورد این لحظات صبحت کرد،
‫ولی با امید باهاشون روبرو می شیم...
‫برای آینده ای صلح آمیزتر از گذشته.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫مردم ولیر حق دارن انتقام بگیرن. ‫در این حد رو بهشون مدیونم.
‫نه، تو به من مدیونی، ساحریاب!
‫فکر می کنی هر دفعه صدات رو می شنوم ‫نمی خوام گلوت رو پاره کنم؟
‫مردم من رو هم سلاخی کردی.
‫ولی حق نداری بمیری.
‫مجازاتت اینه که با کاری که کردی زندگی می کنی.
‫مرگ هم لیاقت می خواد، ساحریاب. ‫دقیقاً مثل زندگی کردن!
‫اینجا جای مورد علاقه ـشه.
‫و... صندلی مورد علاقه اش.
‫کریگن. یالا!
‫پاشو ببینم. یالا!
‫شاهزاده!
‫بوی شکوفه میدی.
‫شما دو تا باید خونه باشید ‫و به خاطر عروسیتون شادی کنید.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫- برادر، نمی تونی کار همسرت رو انجام بدی؟ ‫- می خوایم از مرز رد بشی.
‫محموله چیه؟
‫دخترش، هانیوا.
‫ارتش تریوانتی ها گرفتنش.
‫آره.
‫خب، برو گمشو.
‫خواهش می کنم.
‫شاهزاده، عموماً توی حیطۀ کاریِ من...
‫هدف اینه که از ارتش دوری کنم ‫نه اینکه برم دنبالشون بگردم.
‫کریگن!
‫اگه واقعاً توی یه زندان ارتشی باشه ‫نمی تونم بیارمش بیرون.
‫بیخیال! نگهبان های زندان رو ‫مثل هر کس دیگه ای می شه خرید!
‫شاید.
‫ولی پول زیادی نیازه!
‫برای تو یا برای اونا؟
‫- بهم برخورد، شاهزاده! ‫- نه، بهش برنخورده.
‫نه، به گمونم بهم برنخورد. ‫ولی بازم خیلی کار پرزحمتیه.
‫وقتی پیداش کردی ‫چطور صحیح و سالم از تریوانتیس میاریش بیرون؟
‫خروج از شهر بخش آسونِ ماجراست.
‫سال هاست که دارم گل های خاربنِ گانیتی رو ‫از تریوانتیس به پنسا قاچاق می کنم.
‫بجای کادوی عروسیت در نظر بگیرش.
‫وقتی خدای درخشنده گرم شد حرکت می کنم.
‫همین الان می ری.
‫یالا. بلند شو ببینم.
‫نه. الان وقتش نیست.
‫پاریس، چطور تونستید بیاریدش اینجا؟
‫اصلاً چطور می تونید از همون هوایی که ‫اون نفس می کشه، نفس بکشید؟
‫بهش نیاز داریم. اون یه هدف جدید داره.
‫نه. همین امشب به دست من می میره.
‫اون مادرم رو کُشت.
‫آره. وقتش که برسه تاوانش رو پس می ده.
‫باورم نمی شه این خودت باشی.
‫تو یه خائنی!
‫اون تنها امیدمون برای رسیدن به ماگراست.
‫ساحریاب ها اهالی «ولیر»رو قتل عام کردند.
‫اونا هم باید در این رابطه نظر بدن.
‫خواهش می کنم! نباید بهشون بگی. نباید!
‫- بهت اعتماد کرده بودم. بهت اعتماد کرده بودم. ‫- بو لاین! بو لاین!
‫منو می شناسی.
‫از درونم خبر داری.
‫دختر!
‫قبل از طلوعِ خدای درخشنده از اینجا رفته باشید.
‫فقط تا اونموقع رازتون رو نگه می دارم.
‫کوفون.
‫- نمی تونی بهش اعتماد کنی. ‫- چرا؟
‫اونی که کل عمرم بهم دروغ گفته بود، یکی دیگه بود!
‫به همین سادگی ها نیست.
‫امشب به شوهرت نارو زدی.
‫به همه ـمون نارو زدی، ‫تازه این اولین بار نبود!
‫وقتی نوزاد بودیم ‫می تونستی خودت رو به ساحریاب ها معرفی کنی.
‫می تونستی آلکنی رو نجات بدی.
‫اونموقع مجبور نبودیم ‫کل عمرمون فرار کنیم.
‫خواهرم هیچوقت بچه های بینایی که ‫بچۀ خودش نبودند رو قبول نمی کرد.
‫اونجوری همه ـمون رو می کُشت.
‫داشتم به بهترین روشی که بلد بودم ‫سعی می کردم ازتون محافظت کنم.
‫- با دروغ گفتن بهمون! ‫- معلومه که با دروغ گفتن بهتون.
‫حقیقت به زنده زنده سوختنتون ختم می شد.
‫نه.
‫ازمون بدت می اومد.
‫از بینایی ـمون بدت می اومد. ‫همیشه همینطور بود.
‫برای همین وقتی فهمیدی مطالعه کردن رو یاد گرفتیم ‫خیلی عصبانی شدی.
‫مگه نه؟
‫باهامون صحبت نمی کردی. ‫می گفتی دیگه نمی شناسمتون.
‫خودتو می شناسی، مامان؟
‫چون من نمی شناسمت.
‫تو و هانیوا مال دنیایی بودید که ‫من اصلاً درکش نمی کردم.
‫وحشتم از این بود که ‫دنیاتون یه روز شما رو از من بگیره.
‫ظاهراً همینطور هم شد.
‫برای هانیوا و بابا می خوای چیکار کنی؟
‫لرد هارلن یه نفر رو فرستاد تا پیداشون کنه.
‫صحیح! مطمئنم شوهر جدیدت خیلی مصمم شده ‫تا شوهر قدیمیت رو پیدا کنه.
‫ازم پرسیدی یادمه چند نفر رو کُشتم یا نه.
‫عین این می مونه که ازت بپرسم ‫امروز چند بار نفس کشیدی.
‫وقتی ملکه منو ول کرد تا از خونریزی بمیرم...
‫وارد یه حالتی شده بودم.
‫نمُرده بودم... ولی دیگه جزو زندگان هم نبودم.
‫و اونجا بود که...
‫یهویی...
‫یه الهامی بهم شد.
‫می دونی چی دیدم؟
‫یه سری چهره دیدم.
‫چهره های همۀ...
‫مردان، زنان و بچه هایی که ‫کُشتم و شکنجه کردم رو دیدم.
‫جیغ هاشون رو شنیدم.
‫دردشون رو احساس می کردم.
‫ولی بین همۀ اون چهره ها...
‫نمی تونستم چهرۀ همسر یا بچه هام رو پیدا کنم.
‫وقتی ملکه کین موقع خواب غرقشون کرد، اونجا نبودم. ‫(فصل قبل، جریان باز کردنِ سد)
‫بجاش...
‫داشتم اون چهره ها رو سلاخی می کردم.
‫سالیانِ سال برای تاریکی جنگیدی.
‫حالا باید برای روشنایی بجنگی.
‫نباید جلوی دختره رو می گرفتی.
‫خیلی خب. دیگه جایی توقف نمی کنیم.
‫اونقدر راه می ریم تا به پنسا برسیم.
‫نترس!
‫کلی فرصتِ مُردن پیدا می کنی.
‫همه ـمون پیدا می کنیم.
‫همیشه فکر می کردم اینکه من می تونم ببینم ‫ولی تو نمی تونی...
‫ما رو از هم مجزا می کنه.
‫فکر می کردم خیلی با هم فاصله داریم.
‫ولی هر وقت احساس می کنم ‫دیگه هیچکس نمی تونه کمکم کنه...
‫توی خانۀ روشنگری، توی تریوانتیس...
‫همیشه یه جوری پیدام می کنی.
‫تو دختر کوچولوم هستی. ‫کوفون پسرمه، ماگرا همسرمه.
‫شلوغ!
‫فکر می کنی اون چه شکلی باشه؟
‫- ماگرای خودمونه دیگه! ‫- صحیح!
‫واقعاً می دونیم ماگرا کیه؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «TheFlashPoint»