‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫کسی اونجاست؟
‫آهای تو! هویت خودتو بگو.
‫گفتم هویت خودتو همین الان بگو.
‫من کس خاصی نیستم.
‫گِرِه هات رو بده.
‫به گِرِه هام نیازی نداری.
‫اونوقت چرا؟
‫فکر کردم کُشتمش.
‫شمشیرت مستقیم از بدنش رد شد.
‫به خاطر زخم هاش می مُرد، ‫ولی کلی وقت دیگه.
‫بیا اینجا، پسر. ‫بیا اینجا.
‫کُشته شدن رو نمی تونی ببینی.
‫باید حسش کنی. ‫دست هام رو بذار روی دوست هام.
‫حالا چشم هات رو ببند. ‫ببندشون.
‫هُل می دی جلو، بعدش می کِشی بالا. ‫بالا!
‫- حسش می کنی؟ ‫- آره.
‫پاره کردن و چاک دادن رو که دیدی.
‫اگه اینجوری زخمی کنی
‫بهت قول می دم همونجوری مُرده می مونه.
‫پات رو صاف کن.
‫دوباره قراره به مشکل بخوریم؟
‫ستوان رِن. فقط اومدم ببینم زندانی در چه حالیه.
‫- چیزی نشده که بخوای گزارش بدی؟ ‫- حالش خوبه.
‫ژنرال، شما گفتید چند روز بیشتر نمی شه. ‫الان حدود یه ماه شده.
‫دیگه خیلی نمونده.
‫فقط نمی فهمم چرا باید اینجا نگهش دارید.
‫می دونی که نمی تونم رسماً زندانیش کنم.
‫اگه «مثلث» بشنوه که یه زندانیِ بینا رو ‫به داخل شهر قاچاق کردین،
‫- فاتحۀ جفتمون خونده ـست. ‫- تو چیزیت نمی شه.
‫داری از دستورات پیروی می کنی. ‫پس پیرویت رو بکن!
‫بذار خودم نگرانِ شورا باشم.
‫تو تنها کسی هستی که توی این قضیه ‫می تونم بهش اعتماد کنم، رِن.
‫اونقدری بهم اعتماد دارید که کارِتون رو بکنم
‫ولی نه در حدی که بهم بگید اون کیه ‫و چرا اینجاست؟
‫منم دلم می خواد بدونم شماها کی هستید ‫و چرا آوردینم اینجا.
‫من... ژنرال ارشد «ایدو واس» هستم.
‫و تو فقط وقتی که کسی باهات حرف زد، حرف می زنی.
‫برو سر پُست قبلیت، ستوان.
‫زره این یکی رو خراب نکردی.
‫فکر کنم بشه به زور تنت کرد.
‫فقط زره بالا تنه ـش رو لازم دارم.
‫بیا، شمشیرم رو بگیر.
‫به نظرت سایزته؟
‫لازم نیست سایزم باشه.
‫فقط باید بوی اونو بده.
‫پسرم، یه شمشیر بهم بده.
‫خیلی خب.
‫تو و پاریس 50 تا ضربان قلب ‫بعد از درخت ها اتراق می کنید.
‫- کنار دیوارۀ کوه... ‫- در مورد چی حرف می زنی؟
‫منم باهات میام.
‫نه، نه، نه، نه. نمیای!
‫همین که یکیتون رو آزاد کردم خیلی سخت بود.
‫حالا چطور می خوای پیداش کنی؟ ‫به چشم های من نیاز پیدا می کنی.
‫چشم های تو؟
‫بابا، چیکار می کنی؟
‫بابا!
‫- ضربه ام رو تلافی کن. ‫- چی؟
‫گفتم بهم ضربه بزن.
‫اونا مثل من، صدای تک تک حرکاتت رو می شنون.
‫یه عمر بینایی باعث شده که پر سر و صدا ‫و دست و پا چلفتی بشی.
‫دیگه بسه!
‫کوفون! کوفون!
‫پسرم.
‫گوش کن چی می گم.
‫من و مادرت
‫بزرگت کردیم تا خوشگل باشی، نه اینکه جنگجو بشی.
‫نمی خوام مجبور بشی اونجوری که من مجبور شدم بجنگی.
‫هیچوقت تصور نمی کردم که ‫زندگی ای به دور از قبیلۀ «آلکنی» داشته باشی.
‫و توی آماده کردنت کم کاری کردم.
‫احتمالاً دیگه برنگردم.
‫باید یاد بگیری با چشم های بسته بجنگی، ‫مثل یه مرد کور!
‫همونطوری که باید بهت یاد می دادم!
‫یادت باشه، چشم هات بهت خیانت می کنن.
‫بابا
‫یه نفر باید زنده بمونه. باشه؟
‫- پاریس. ‫- بله.
‫بیا اینجا.
‫گوش کنید چی می گم. هفت روز صبر کنید.
‫اگه برنگشتم، یعنی هم من و هم هانیوا مُردیم.
‫اونوقت تا جایی که می شه از اینجا دور بشید.
‫پاریس، تکرار کن.
‫هفت روز، بعدش می ریم.
‫قسم خورده بودم هیچوقت برنگردم اینجا.
‫با هانیوا برگرد و دوباره قسم بخور.
‫شرمنده، پسر.
‫دوستت دارم، پسرم.
‫خوبی؟
‫معلومه که خوبم.
‫کلی وقت اونجا معطل کردی.
‫چندین روزه توی راهیم و ‫گوشت هایی خوردیم که درست پخته نشده بودن.
‫من مثل تو، معدۀ آلکنی ها رو ندارم.
‫تا «پنسا» چقدر راهه؟
‫فقط یه مسیر کوتاه بعد از دریاچه، اعلی حضرت.
‫خب پس
‫به پیش!
‫- حرکت! ‫- حرکت!
‫گُردان بیست و ششمِ مرزی، قربان!
‫چون ازشون خبری نشد، اومدیم ببینیم چی شده.
‫به احتمال زیاد به یه گروه قاچاقچی برخوردن.
‫نه. این کار قاچاقچی ها نبوده.
‫قربان؟
‫برشون دارید.
‫- با کمال احترام! ‫- بله قربان.
‫به خونه خوش اومدی، بابا.
‫گره ها!
‫می تونی بری.
‫گره ها!
‫کاپیتان کوجی؟
‫گُردان بیست و ششم؟
‫گُردان بیست و ششم تا فردا قرار نیست برگرده.
‫بهم دستور دادن برای گزارش تلفات زودتر برگردم.
‫غیرعادیه، مگه نه؟
‫نه وقتی که تلفات هست.
‫می تونی از دروازۀ شرقی بری.
‫قربان!
‫باید یه چیزی بخوری.
‫غذا خوردنِ من برای چی برات مهمه؟
‫مهم نیست.
‫فقط دارم سعی می کنم اینجا راحت باشی.
‫چندین هفته ـست که به این تخت غل و زنجیر شدم.
‫باور کن ایدو می تونه کارهای خیلی بدتری باهات بکنه.
‫پس چرا نکرده؟
‫چرا داره باهام اینجوری می کنه؟
‫بهت که گفتم نمی دونم.
‫حتی نمی دونم چرا اینجایی.
‫ژنرال گفت اسمش ایدو واس ـه.
‫خب؟
‫پدر من «بابا واس» ـه.
‫برادرِ ایدو؟
‫ازش چیزی شنیدی؟
‫فقط یه سری داستان. ‫وقتی فرار کرد، هنوز بچه بودم.
‫ولی ایدو بیشتر از 25 زمستونه که ‫داره دنبالش می گرده
‫تا انتقام مرگ پدرش رو بگیره.
‫- داری می گی «بابا» پدر خودش رو کُشته؟ ‫- آره.
‫باور نمی کنم.
‫واقعاً اهمیتی نداره که باور کنی یا نه.
‫ایدو داره از من استفاده می کنه ‫تا بابا رو بکشونه اینجا.
‫اکثر افراد انتخابشون اینه که ‫هر جور شده با پدرم روبرو نشن.
‫خب، ژنرال با اکثر افراد فرق می کنه.
‫و خیلی وقته که منتظره تا ‫دستش به بابا واس برسه.
‫«تریوانتیس» ‫[دروازۀ شرقی]
‫برو جلو.
‫تو پدرم رو نمی شناسی.
‫وقتی بیاد دنبالم، ‫تا موقعی که از اینجا رفته باشیم نمی فهمید.
‫پدرت شاید بتونه وارد شهر بشه
‫بعدی!
‫...ولی زنده بیرون نمی ره.
‫گره های شناسایی لطفاً.
‫اینجا شهر ایدوئه.
‫حرکت کنید. زود باشید. ‫گره های شناسایی!
‫و اون منتظرش می مونه.
‫پس ایدو ژنراله و تو برای ایدو کار می کنی.
‫پس خودت کی هستی؟
‫من کسی هستم که احساس می کنم ‫به اندازۀ کافی به سؤالاتت جواب دادم.
‫باشه. فقط یه دونه دیگه.
‫اون می دونه که می تونی ببینی؟
‫بیاید یه مزه ای بکنید.
‫غذاهای خوشمزه مناسب برای همۀ سلایق.
‫هر چیزی که احساس می کنید دلتون می خواد
‫- تضمینِ خوشمزگی! ‫- ببینید چه بوی خوبی داره.
‫♪ خداحافظ «روبیِ» سه شنبه ها ♪
‫- ♪ کی می تونه به تو برچسب بچسبونه؟ ♪ ‫- ممنون.
‫♪ آخه تو هر روز عوض می شی ♪
‫♪ ولی باز هم دلم برات تنگ می شه ♪
‫یالا کثافت های تنبل!
‫حواستون به آتیش ها باشه.
‫نمی خوام اون فلزهای ذوب شده سفت بشن!
‫اسمیثی! این یکی خوب نشده.
‫حتماً وقتی داشته سرد می شه شکسته.
‫چون وقتی موقع سرد شدن تکون خورده.
‫ذوبش کن. ‫خداوکیلی ایندفعه بیشتر مراقب باش.
‫فولاد ارتشی. دستۀ محکم. ‫اصلِ جنس ـه!
‫زره بالا تنه هم باهاش داری. ‫غنیمت کمیابی ـه.
‫چقدر برات ارزش داره؟
‫خرید یا فروشِ تسلیحات ارتشی برخلاف قانونه.
‫- پس گمونم باید برش گردونم. ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫ده تا مس.
‫فقط دستۀ اون شمشیره انقدر ارزش داره. ‫بیست تا!
‫برای بیست تا مس،
‫باید اون سربازِ لعنتی ای که اینا رو ‫ازش دزدیدی بیاری.
‫باید قبل از اینکه بکُشمش بهم می گفتی.
‫صدات رو می شناسم. ولی امکان نداره.
‫صدای مَردیه که مُرده.
‫و اگه نمُرده باشه،
‫اونوقت می تونم 100 تا مس برای تحویل دادنش بگیرم.
‫آره... ولی قبلش باید زنده از اینجا بری بیرون.
‫و می دونم نمی تونی از من سریعتر بدوی.
‫لعنت بهت!
‫بابا واس.
‫حتماً عقلت رو از دست دادی که برگشتی اینجا.
‫خوشحالم صدات رو می شنوم.
‫ولی حدس می زنم به زودی پشیمون می شم.
‫آره می شی.
‫بیا، اون پشت یه کم خنک تره.
‫از کجا فهمیدی؟
‫کل عمرم داشتم قایمش می کردم.
‫دقیقاً مثل تو. می دونم چه حسی داره.
‫طبیعتاً جرلامارل پدرت نیست.
‫نه.
‫پدر و مادرم اینجا توی تریوانتیس هستن.
‫پدر و مادرت چه جوری ان؟
‫عادی ان. ‫(یعنی کورن)
‫برادرهام هم همینطور.
‫پدر و مادر جرلامارل کور بودن،
‫ولی تا حالا نشنیده بودم کس دیگه ای اینطوری باشه.
‫اینجا مثل تو بازم هست؟
‫تا جایی که می دونم کسی نیست.
‫خب، حتماً خیلی حس تنهایی می کنی.
‫و چون سرباز هستی
‫نگران این نیستی که اونا بفهمن و ‫مثل ساحران بسوزوننت؟
‫«تریوانتیس» مثل «پایا» نیست. ‫اینجا کسی به ساحران اعتقاد نداره.
‫ولی اگه می فهمیدن باز هم منو اعدام می کردن.
‫اگه به ساحران اعتقادی ندارن پس چرا؟
‫دولتمون خرافاتی نیست ولی عمل گراست.
‫اینجا قوانینی هست که قدمتشون مال قرن ها پیشه.
‫بینایی یه بار دنیا رو نابود کرد.
‫و اونا نمی ذارن دوباره این اتفاق بیفته.
‫پس اگه به ژنرال رازت رو بگم
‫برات خوب پیش نمی ره، مگه نه؟
‫اونموقع حرف یه زندانیِ درمانده
‫در برابر حرف یه ستوان وفادار می شه.
‫فکر می کنی حرف کیو باور می کنه؟
‫و خوشحال باش که اینجوریه
‫چون در غیر اینصورت تا الان کشته بودمت
‫و به ژنرال می گفتم موقع فرار مُردی.
‫منو نمی کشی.
‫منو نمی شناسی.
‫همین الانش هم بهتر از تمام افراد زندگیت می شناسمت.
‫اعلی حضرتِ والامقام، ملکه «کین».
‫حتی با وجود این همه سر و صدا، ‫هنوز صدای اخم کردنت رو می شنوم.
‫بهم قول داده بودی که ‫باز هم دنبال خانواده ام می گردیم.
‫همین کار رو می کنیم.
‫بیشتر از 30 روزه داریم دنبالشون می گردیم.
‫نمی تونیم تا ابد توی دشت و صحرا بگردیم.
‫باید قلمرومون رو پس بگیریم.
‫وقتی گرفتیم، سربازهای تازه نفس می گیریم
‫با پایگاهی که می تونیم از اونجا ‫جستجومون رو ادامه بدیم.
‫گرچه شاید بی فایده باشه.
‫باید بریم.
‫خودتو آروم کن، بوتس.
‫تو تنهایی توی کثافت بزرگ شدی.
‫اونوقت الان مشاور ملکۀ پایایی ها هستی.
‫- واقعاً متوجهِ معجزه ای که برات پیش اومده نیستی؟ ‫- من اینجا یه ساحر حساب میشم.
‫تو یه مأموریت مقدس و مشخص داری.
‫ملکه هم ازت محافظت می کنه. ‫حالا انقدر غُر نزن.
‫اتاق قشنگیه.
‫ملکۀ من!
‫خیال همه ـمون خیلی راحت شد ‫که شما زنده موندید.
‫وقتی خبر نابودی کانزوآ رو شنیدیم، نگران شدیم.
‫لرد هارلن، بابت این پذیرایی گرمتون ممنون.
‫حضور شما در هر شرایطی باعث افتخاره،
‫چه برسه به اینکه فاتحی باشید که ‫از پیش مردگان برگشته!
‫سلام، لرد هارلن.
‫سلام. شما؟
‫ماگرا؟
‫صدای منو نشناختی؟
‫امکان نداره.
‫خودمم، هارلن.
‫شاهدخت!
‫هر دو خواهر برگشتن پیشمون.
‫واقعاً روز معجزه آسایی ـه.
‫خیلی وقته گذشته. ‫تعجب می کنم که اصلاً منو یادت اومد.
‫- معلومه که تو رو یادم میاد. ‫- خوبه.
‫چون اونطور که یادم میاد، ‫یکی از خاطرخواه های بزرگم بودی.
‫ملکۀ من!
‫گره هایی که قبل از رسیدنتون دریافت کردیم
‫نشون دهندۀ قصدتون
‫برای انتصاب «پنسا» ‫به عنوان پایتخت جدید پایایی ها بود.
‫فکر نمی کنم اعتراضی داشته باشی، داری؟
‫برعکس، باعث افتخارمه.
‫چون خیلی وقته می شناسمت ‫حرفت رو باور نمی کنم.
‫همه ـمون برای مصیبتِ کانزوآ عزا گرفتیم، ملکۀ من!
‫واقعاً یه فاجعۀ غیرقابل تصور بود.
‫بله.
‫فاجعه ای که بعداً در یه فضای خصوصی تر ‫کلی وقت برای بررسیش داریم.
‫البته!
‫حتی تصورش هم برام سخته که ‫سفرتون چقدر سخت بوده.
‫نسل کُشی افرادتون!
‫و اینکه به مناطق خشکی که ‫بعد از سرزمین های پایینی ـه تبعید شدین!
‫برای همین بدون اینکه اجازه بگیرم ‫یه اقامتگاه زیبا براتون آماده کردم.
‫استحکاماتِ خوبی داره، موقعیتش عالیه.
‫- اونجا می تونید راحت باشید... ‫- بلندترین خونه توی پنسا کدومه؟
‫خب، این خونه بلندترین حساب می شه. ‫خونۀ من!
‫جدی؟
‫که باعث افتخارمه به عنوان کاخ شما ‫تغییر کاربریش بدم.
‫سفارش می کنم که فوراً بیارنتون بالا.
‫مهربونیت رو فراموش نمی کنم، لرد هارلن.
‫شاهدخت ماگرا!
‫خب، یه جورایی به فنا رفتی، مگه نه؟
‫یعنی می خوای بذاری همینجوری بیادش و ‫شهرِت رو ازت بگیره؟
‫اون ملکه ـست.
‫تعداد سربازهای تو، ‫بیشتر از ساحریاب های اونه.
‫آره ولی نیروهای اون ‫توی کُشتنِ نیروهام ماهرتر هستن.
‫در ضمن اگه درست این قضیه رو مدیریت کنم
‫اینکه ملکه انقدر نزدیک باشه ‫یه سری مزیت ها داره.
‫تا دیروز ملکه مُرده بود. ‫همون برای من به اندازۀ کافی نزدیک بود.
‫کریگن، تو برادر منی و دوستت دارم،
‫ولی قوۀ تخیل نداری.
‫پس این همه وقت
‫توی کوه های پایا مخفی شده بودی.
‫- برام سخته که تو رو پایایی تصور کنم. ‫- پایایی نیستم.
‫بین قبیله های مخفی زندگی کردم.
‫پس تریوانتی نیستی.
‫پایایی هم نیستی.
‫خب، فقط بگو که گانیتِ کوفتی نیستی! ‫(گانیت: یه قبیله)
‫یاکیس! ‫(اسم یارو)
‫یه راست می ره سر اصل مطلب! ‫همون بابای همیشگی.
‫خیلی خب، قضیه چیه؟
‫- ایدو... ‫- گندش بزنن!
‫دخترم رو گرفته.
‫باید بفهمم کجا قایمش کرده.
‫خیلی وقته اینجا نبودی، بابا.
‫ایدو برای خودش کسی شده.
‫- می دونم ژنرال شده. ‫- اون ژنرال ارشده.
‫- ژنرال ارشد؟ ‫- درسته.
‫هیچوقت نمی تونی حتی نزدیکش بشی.
‫البته بعید می دونم بخوای نزدیکش بشی. ‫چون برای کاری که کردی زنده زنده پوستت رو می کَنه.
‫اون دختر کوچولومه.
‫می فهمی؟
‫ببین، من خیلی وقته کشیدم کنار
‫ولی اگه اونو گرفته تا تو رو بکشونه اینجا
‫توی یه زندان معمولی نمیندازتش.
‫حدسم اینه که توی پایگاه سوم نگهش می داره.
‫از پایگاه سوم برام بگو.
‫یه منطقۀ ممنوعه ـست. ‫مخصوص کارهای مخفی ارتش!
‫ایدو اونجا هنگِ کماندوهای مخصوص خودشو داره.
‫اونوقت چطوری می تونم برم اونجا؟
‫هیچکس داخل نمی ره، حتی مقامات دولتی!
‫بابای لعنتی!
‫به نظرت گرفتنِ خونۀ لرد هارلن، کار عاقلانه ای بود؟
‫من ملکه ام. ‫ملکه باید توی بلندترین خونه زندگی کنه.
‫حتی ملکه هم به متحدینش نیاز داره.
‫وضعیتی که الان داریم خیلی حساسه.
‫تا وقتی توضیح رضایت بخشی ‫برای علت نابودی کانزوآ داده نشه،
‫ما آسیب پذیریم.
‫- زیادی نگرانی. ‫- تو به اندازۀ کافی نگران نیستی.
‫مردمت همین الانش یه بار بهت پشت کردن.
‫لرد هارلن ارتش رو کنترل می کنه ‫و ما به محافظتش نیاز داریم،
‫- مخصوصاً وقتی که بخوایم قانون جدید رو اعلام... ‫- کافیه!
‫هارلن یه درباریِ حقیر بود که ‫تونست لرد پنسا بشه.
‫نمی دونم چطوری تونست.
‫به احتمال زیاد با احمق نبودن تونسته!
‫اگه به مَردی مثل هارلن ‫کوچیکترین نقطه ضعفی نشون بدی، ازت سواری می گیره.
‫اینو یادت نره.
‫باید بیشتر مراقب برخوردت با لرد هارلن باشی.
‫به اون و رهبرهاش در جناح خودمون نیاز داریم.
‫من ملکه ـشون هستم.
‫می خوان توی جناحِ کی باشن؟
‫فقط منظورم اینه که یه حاکم دوست داشتنی ‫می تونه موفق تر از یه حاکم منفور عمل کنه.
‫الان منظورت بچه هاته.
‫بهت قول دادم، ماگرا. ‫فکر می کنی روی قولم نمی مونم؟
‫- دارم بهت پیشنهاد می کنم که برخوردِ خوبی... ‫- ملکه ها برخورد خوبی ندارن.
‫با رهبران اینجا داشته باشی، ‫چون هنوز توضیحی برای کانزوآ داده نشده.
‫من مجبور نیستم چیزی رو به کسی توضیح بدم.
‫اعلی حضرت، لرد هارلن و کاپیتان گاست اومدن.
‫بذار بیان.
‫تنهامون بذارید.
‫در مورد کانزوآ چی بهشون می گی؟
‫تصمیم می گیرم چی باید گفته بشه و همونو می گم.
‫هر دروغی بگی، دروغِ منم می شه.
‫وقتی ملکه بگه، دیگه دروغ نیست.
‫لرد هارلن! کیو با خودت آوردی؟
‫سلام ملکه. سلام شاهدخت.
‫اجازه بدین کاپیتان گاست، ‫رئیس ارتش پنسا رو بهتون معرفی کنم.
‫باعث افتخارمه، ملکۀ من!
‫حمله ای که به کانزوآ شد ‫یه واقعۀ منزجر کنندۀ بی سابقه بود.
‫بله.
‫از وقتی که خبرش رو شنیدیم ‫در وضعیت «کاملاً آماده باش» بودیم.
‫منتظرم که تا فردا گزارش کاملی از ‫آمادگی استحکامات اینجا بهم بدی.
‫حتماً میدم خدمتتون.
‫چون شما تنها شاهد اونجا بودین ‫اگه می تونستید بهمون بگین دشمنمون کیه
‫- مطمئناً برای آماده شدن کمکمون می کرد. ‫- می تونم بگم.
‫و می گم، ولی به وقتش!
‫شوراتون رو خبر کنید.
‫در اسرع وقت باهاشون جلسه می ذارم.
‫چشم، اعلی حضرت.
‫من یه مشکل مجزا دارم که بسیار مهمه.
‫- ماگرا! ‫- شاهدخت؟
‫17 سال دنبالشون بودی.
‫پس می تونی یه کم دیگه هم بگردی.
‫منطقی ـه.
‫من و خانواده ام از هم جدا شدیم.
‫هر تعداد سربازی که می تونید آماده کنید رو ‫لازم دارم تا باز دنبالشون بگردم.
‫اگه زیر سنگ هم باشن پیداشون می کنیم.
‫ممنونم.
‫من همراهتون میام تا ‫ به سربازها دستورات لازم رو بدم.
‫چه کارها که آدم برای خانواده ـش نمی کنه!
‫آره
‫به گمونم
‫شما و خواهرتون، اونطور که بر وفق مرادتون باشه ‫اینجا مستقر شدین.
‫بله.
‫و تصورم اینه که الان قراره ‫یه صحبت جدی داشته باشیم.
‫با وجود حمله ای که به کانزوآ شده ‫کاملاً منطقیه که
‫ما بخوایم تدابیر امنیتی ـمون رو افزایش بدیم.
‫با این حال، همین الان قبول کردین ‫که سربازان با ارزشمون رو بفرستید بیرونِ شهر!
‫مگر اینکه... شاید دلیلی دارین ‫که از حملۀ دوم نمی ترسین.
‫استحکامات دفاعیِ اینجا خیلی خوبه.
‫پنسا بزرگترین هنگِ سربازان رو ‫توی پایا داره، مگه نه؟
‫این یکی از دلایلی بود که اینجا رو انتخاب کردم.
‫خیال می کردم به خاطر این بوده که ‫می دونستی من دوستتون هستم.
‫من نیازی به دوستیت دارم؟
‫خب، یه سری شایعه ها شده، ملکۀ من!
‫شایعه؟
‫آره، همه اینو می دونن که اشرافِ کانزوآ
‫می خواستن علیه شما اقدام کنن.
‫مراقب باش چی می گی، هارلن.
‫همیشه مراقبم، ملکۀ من!
‫وفاداری من به شما انکار ناپذیره،
‫ولی پنسا شهر بزرگیه.
‫حزب های مختلفی داره، ‫مردم بانفوذِ زیادی داره.
‫اونا یه سری شک ها دارن.
‫تصورم اینه که
‫داری سعی می کنی کم کم یه منظوری رو برسونی.
‫همون چیزیه که قبلاً گفتم.
‫شما با من دوستید.
‫می تونم دوست خیلی خوبی باشم.
‫اینو فراموش نمی کنم.
‫حالا اگه صحبت دیگه ای نداری، تنهام بذار.
‫هنوز دارم راه های کاخ جدیدم رو یاد می گیرم.
‫ملکۀ من!
‫بوتس!
‫بله، ملکه؟
‫تو می تونی ببینی. قیافه ام خوبه؟
‫خوشگل هستید.
‫به قیافه ام می خوره که دلم می خواد اینجا باشی؟
‫تنهام بذار!
‫کریگن!
‫ملکه چطور بود؟
‫به همون اندازه ای که یادم میاد حیله گر و خطرناکه.
‫به نظر از اون نوع زن هاییه که من خوشم میاد!
‫خواهرش چی؟
‫هنوز چیزی ازش نفهمیدم،
‫ولی یه تفرقۀ عجیب بین اون دوتا هست.
‫یه جای کار می لنگه.
‫- کجاش؟ ‫- نمی دونم.
‫ممکنه ارزش فهمیدنش رو داشته باشه.
‫در هر صورت
‫بدون شک به اون اهرم فشاری که ‫صحبتش رو کردیم نیازه.
‫می دونی کجاست؟
‫همین الان دارن میارنش اینجا.
‫خوبه.
‫در همین حین
‫به نظر میرسه که لرد ارشد پنسا ‫از اتاق خواب خودش بیرون انداخته شده.
‫آره.
‫از قضا برادر کوچیکترش هم همینطور!
‫یه حسی بهم می گفت اینو می گی.
‫خدای درخشنده... ‫(خورشید رو خدا می دونستن)
‫از هانیوای ما محافظت بفرما.
‫از پدرش «بابا واس» هم همینطور.
‫اونا رو سالم به ما برسون.
‫در سلامت اونا رو به ما برسون.
‫به ما
‫سلام؟
‫آهای؟
‫تو که تنهایی نیومدی اینجا؟
‫منم می تونم همینو از تو بپرسم.
‫ولی تو تنها نیستی، مگه نه؟
‫نه، نیستم
‫ساحریاب ها! باید همین الان بریم.
‫لعنتی.
‫تکون نخور.
‫- هانیوا. ‫- وقتشه من برم.
‫- عمراً اگه بتونی از شهر بری بیرون. ‫- پس سفر کوتاهی می شه.
‫حالا، با همدیگه می ریم سمت اون غل و زنجیرِ پا
‫لعنتی!
‫- نمی خوام بهت آسیب بزنم. ‫- پس بذار برم.
‫اون کار رو هم نمی خوام بکنم.
‫گندش بزنن!
‫کافیه!
‫ساحریاب ها توی این فاصله از پایتخت چیکار میکنن؟
‫دنبال دوتا بچۀ آلکنی می گردیم،
‫- هانیوا و کوفون. ‫- ما اونا نیستیم.
‫سگ هامون اشتباه بو نمی کنن!
‫- این کوفونـه. ‫- نه، نیستم.
‫ولش کن.
‫از صدات معلومه که سن و سالت بیشتر از هانیواست.
‫- پس کجاست؟ ‫- با ما نیست.
‫خب، یکی بهتر از هیچیه.
‫- با دستور شاهدخت ماگرا... ‫- ماگرا؟
‫...باید فوراً با ما به پنسا برگردی.
‫چی میگی؟ اون شاهدخت نیست... ‫اون مُرده.
‫بهت قول می دم که ایشون هم زنده اند ‫هم خواهر ملکه کین هستند.
‫داری دروغ می گی.
‫داره راستش رو می گه.
‫- چی؟ ‫- اون زنده ـست.
‫ممنونم بابت تأییدِ چیزی که از اولش هم ‫شکی توش نبود!
‫- حالا بیا بریم. ‫- صبر کنید، نه!
‫صبر کنید، صبر کنید، نمی تونیم بریم. ‫منتظر کسی هستیم.
‫منتظر هانیوا؟
‫بله، پدرم هم همینطور. ‫اونا به زودی میان.
‫- همین الان می ریم. ‫- نه، نمی شه بدون اونا بریم.
‫نمی شه بمونیم. خیلی خطرناکه.
‫حالا می تونی با میل خودت بیای،
‫یا می شه ببندمت پشت اسبم و بیارمت.
‫تصمیمت رو بگیر.
‫همین الان برو.
‫لرد هارلن! می تونی بیای داخل.
‫از درب زدنم منو شناختی.
‫یا از صدای قدم هات، موقعِ بالا اومدن از پله ها!
‫آره، یادم رفته بود که «آیورا» هستی. ‫(کسی که حس بویاییش خیلی قویه)
‫در ضمن لطفاً در این مکان ‫تشریفات حوصله سر بُر رو کنار بذار.
‫منو هارلن صدا بزن.
‫خب، به گمونم تو هم می خوای منو ماگرا صدا بزنی.
‫وقتی بچه بودیم اینجوری صدات می زدم.
‫- خب، دیگه بچه نیستیم! ‫- معلومه که هستیم.
‫فقط هر چی مسن تر می شیم، ‫ناراحت تر و عصبانی تر می شیم.
‫با یه هدیه برای کودک درونت اومدم!
‫عصای صوتی!
‫سال ها بود که از اینا نداشتم.
‫یادم میاد همیشه از بازی کردن با اونا لذت می بردی.
‫آره.
‫اونا تنها چیزایی بودن که ‫سر و صدای توی سرم رو ساکت می کردن.
‫ممنونم، هارلن!
‫این کوچیکترین کاری بود که می تونستم بکنم، ماگرا!
‫یعنی بعد از اینکه خواهرم خونه ـت رو گرفت؟
‫هر کاری می کنم برای خدمت به ملکه ـست.
‫اونطور که من یادم میاد،
‫هر کاری که تا حالا کردی ‫برای خدمت به خودت بوده.
‫خب
‫ظاهراً حافظه های جفتمون خوب کار می کنن.
‫بگو ببینم
‫وقتی به کانزوآ حمله شد، تو هم اونجا بودی؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫پس
‫هیچ شاهدی نمونده.
‫اول می گی با اسمِ بدون مقام همدیگه رو صدا کنیم،
‫اونوقت الان با خیانت می خوای صمیمی بشیم؟
‫تو که باید این چیزا رو خوب بدونی.
‫آخه تو بودی که علیه خواهرت قیام کردی
‫و سعی کردی تاج و تخت رو برای خودت بکنی.
‫ولی بعدش هیچکس تا 18 سال ازم خبر نداشت،
‫پس شاید درس عبرت خوبی توش باشه!
‫درسته.
‫حالا کجا بودی؟
‫می دونی، چون اومدی یه ملاقات کوتاه داشته باشی ‫وقت نیست بخوام همچین قصۀ مفصلی رو بگم.
‫منطقی ـه.
‫یکی از این روزها، وقت مناسبش رو پیدا می کنیم.
‫اگه ناراحت نمی شی باید بگم،
‫ملکۀ فوق العاده ای می شدی.
‫شهروندان عزیز و مقدسِ پنسا،
‫امیدوارم خدای درخشنده، قلب هاتون رو گرم کنه. ‫(خورشید)
‫امروز با تواضع کامل روبروی شما ایستاده ام
‫و به واسطۀ سختی ها و سوگ ها
‫و به واسطۀ مرگ ها، مثل روحی احیا شده ام.
‫الان بیشتر از هر زمان، قدردانِ ایمان شما
‫عشق شما
‫ماگرا؟
‫- ...و هدفی که به من ارزانی کردین هستم. ‫- من اینجام.
‫چه خبره؟
‫- ما... ‫- مراسم انتصاب برای سه روز دیگه مقرر شده بود.
‫- توافق کرده بودیم. ‫- ...برگزیده
‫- داشتم مقدماتش رو آماده می کردم. ‫- ...هستیم.
‫امروز صبح بیدار شد و تصمیمش عوض شد.
‫مدلش اینجوریه.
‫پایتخت دوست داشتنی ـمون کانزوآ ‫که پدرم بر اون فرمانروایی می کرد،
‫و پدرش و قبل از اون پدربزرگش هم ‫بر اون فرمانروایی می کردند،
‫دیگه از بین رفته.
‫من در لحظۀ غرق شدنِ مردمم، شاهد فریادهاشون بودم.
‫بچه ها مادرهاشون رو صدا می زدند
‫و مردها زنانشون رو.
‫من آماده بودم تا با اون ها بمیرم،
‫ولی خدا برام یه نقشۀ دیگه کشیده بود.
‫احساس کردم شعله ـش در درونم می سوزه،
‫گرمم می کنه، ‫و همزمان منو از مرگ قطعی دور می کنه
‫تا منو دوباره به خواهرم برسونه.
‫شاهدخت ماگرا
‫که این همه سال از دست داده بودیمش.
‫و این همون خداییه
‫تنها خدای حقیقی ایه
‫که امروز ما رو به اینجا آورد
‫تا به انتصابِ شهر پنسا ‫به عنوان پایتخت جدید پادشاهیِ پایا بپردازیم.
‫پایایی های عزیز،
‫حالا بدونید که چیزی که احتمالاً ازش می ترسیدید ‫حقیقت داره.
‫کسانی که مردممون رو به قتل رسوندند
‫و کانزوآ رو نابود کردند
‫ارتش تریوانتی ها بودند.
‫لعنت!
‫و حالا دلیلش رو بهتون می گم.
‫جاسوس هاشون بهشون خبر داده بودند
‫که من حامله شده ام.
‫بچه ای که همه چیز رو عوض می کنه.
‫چون اون با نعمت خدادادیِ بینایی به دنیا میاد.
‫می دونم پذیرفتنِ همچین چیزی
‫که با اعتقادات نیاکانمون تناقض داره، خیلی سخته.
‫ولی من صدای خدا رو شنیده ام
‫و خدا روحش رو بهم متصل کرد ‫و منو به زندگی برگردوند
‫تا بتونم همۀ پایایی ها رو متحد کنم ‫تا یکبار برای همیشه
‫دشمن غربی ـمون رو شکست بدیم.
‫پیروزی ـمون پیش بینی شده
‫و به سرعت اتفاق میفته.
‫چون ما برگزیده شده ایم
‫تا با اومدنِ این بچه های مبارک ‫ازشون محافظت کنیم
‫و اون ها حتماً میان
‫تا دنیایی جدید رو شروع کنند.
‫دنیایی که در اون، ‫افرادی که بینایی دارند و ندارند
‫با همدیگه تحت فرمانروایی من ‫در توازن زندگی می کنند.
‫چون ما پایایی هستیم!
‫ما پایایی هستیم!
‫تا حالا توی معادن زغال سنگ بودی؟
‫نه.
‫اونا از مهمون خوششون نمیاد.
‫نزدیک دیوارها بمون. ‫نزدیک گودال ها نشو.
‫- اونجا اسنل منتظرته. ‫- اسنل؟!
‫بیا، اینو بهش بده.
‫بهت نشون می ده که از کدوم تونل باید بری.
‫حالا با تمام سرعتت رد شو برو.
‫اگه توی اون گرما نفس بکِشی، ‫از درون می سوزی و می میری.
‫ممنونم، یاکیس.
‫- احتمالاً می میری. ‫- نه.
‫سلام رفیق. یه چیزی نباید بهم بدی؟
‫بریم.
‫این تونل دقیقاً زیر پایگاه سوم قرارت می ده. باشه؟
‫ولی انسان بیشتر از 30 ضربان قلب ‫اونجا دووم نمیاره.
‫پس سریع حرکت کن وگرنه زنده زنده پُخته می شی.
‫موفق باشی.
‫سیبث!
‫- این چه کاری بود که کردی؟ ‫- صحبتش رو کرده بودیم که.
‫هیچوقت صحبتِ بچه رو نکرده بودیم. ‫بچۀ بوتس ـه؟
‫قضاوتم نکن. ‫حتماً دلیلی داشته که بهم داده شده.
‫تو حتی نمی تونی بدونی ‫که بچه ـت بینا به دنیا میاد یا نه.
‫بعد از به دنیا اومدنش می فهمی.
‫تو نمی تونی بدونی. من می تونم!
‫راستش ماگرا، فکر می کردم خوشحال بشی.
‫اگه برای من نمی شی، برای خودت خوشحال باش.
‫بچه هات دیگه ساحره نیستن.
‫خب وقتی تریوانتی ها بیان همه ـمون رو سلاخی کنن ‫دیگه فرقی هم نمی کنه.
‫داری شلوغش می کنی!
‫قبول کرده بودی که با هم فرمانروایی کنیم.
‫گفتم من فرمانروایی می کنم و ‫تو در کنارم قرار می گیری.
‫- تو هم که الان اینجایی. ‫- اگه همینطوری بدون مشورت با من
‫کارهای خودت رو بکنی، ‫مهم نیست کنارت باشم یا نباشم.
‫حالا اگه باهات مشورت می کردم چی می گفتی؟
‫می گفتم اعلان جنگ با تریوانتی ها دیوونگی ـه.
‫و اینکه به محض ورود اعلام کنی بچۀ بینا حامله ای
‫من و تو رو در معرض یه انقلاب قرار می ده.
‫بهت می گفتم که با یه سخنرانی،
‫دو راه مختلف برای اینکه به کُشتنمون بدی پیدا کردی.
‫بعدش من بازم همین سخنرانی رو می کردم.
‫- سیبث! ‫- ماگرا!
‫فقط یه ملکه می تونه وجود داشته باشه ‫و اون منم!
‫الان هر زن عاقلی جای تو بود ‫گوش می داد و یاد می گرفت،
‫و گمون نمی کرد که فرمانروایی کردن رو بلده
‫تا یه روز، شاید مشورت هایی می داد که ‫ارزش گوش دادن داشته باشن.
‫من دارم ازت مراقبت می کنم... خواهر!
‫همیشه ازت مراقبت می کردم.
‫سلام رفیق.
‫ببخشید، انگار توی تونل اشتباهی فرستادمت.
‫اسمیثی، مطمئنی این بابا واس ـه؟
‫شنیدم داشتن با یاکیس حرف می زدن.
‫خب پس
‫همینجا منتظر می مونیم تا افراد ژنرال بیان
‫و جایزه ـمون رو می گیریم.
‫به چی می خندی؟
‫آدمای مُرده ای که فکر می کنن پول می گیرن!
‫داری چه زِری برای خودت می زنی؟
‫اسمیثی!
‫می تونی همین الان ‫قبل از اینکه سربازها برسن بری بیرون.
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫کسی تکون نخوره!
‫بابا واس، باید تسلیم بشی
‫ایست!
‫پخش بشید.
‫محاصره ـش کنید.
‫اون اینجاست.
‫برید سمت چپ.
‫سمت چپ! راه بیفتید.
‫داره می ره سمت میدون!
‫- ساکت باش، پسرک. ‫- باشه.
‫خیابونا و کوچه ها رو پوشش بدید.
‫توی کوچه ـست و داره می ره سمت رودخونه.
‫ما ارزش تو را می دانیم، «مادر».
‫که خدای درخشنده هدایتت می کند
‫و از همۀ بچه هایت محافظت می کنی
‫و همۀ افراد دیگر،
‫خواهرها و دخترهایت.
‫ما ارزش تو را می دانیم، «مادر».
‫که خدای درخشنده هدایتت
‫صدات رو می شنوم.
‫بوت رو هم حس می کنم.
‫پس بهتره بیای بیرون.
‫حالا کی چایی می خواد؟
‫سلام برادر.
‫ایدو.
‫بابا واسِ نیرومند.
‫کسی که ده ها گانیتی رو کُشت.
‫قاتل پدر خودش!
‫مثل یه بردۀ معمولی غل و زنجیر شده.
‫همه ـش به خاطر اینکه نتونست خودشو متقاعد کنه ‫که یه پسر بچه رو بکُشه.
‫تقریباً ناامید کننده ـست.
‫خواهش می کنم، برادر!
‫دخترم
‫دخترت؟
‫دخترت؟ منظورت... منظورت دختر جرلامارله دیگه؟
‫خواهش می کنم.
‫فقط... فقط بذار اون بره.
‫- «خواهش می کنم»؟ ‫- اون هیچ ربطی به
‫- «خواهش می کنم»؟ آخه... ‫- ...این قضیۀ ما نداره.
‫خیلی عجیبه که از تو درخواست ترحم می شنوم.
‫یادم میاد یه زمان دعا می کردم که
‫...ذره ای به من ترحم کنی.
‫شرمنده ام.
‫کل عمرم از کاری که
‫- با تو کردم پشیمون بودم. من... ‫- خفه شو!
‫نگران نباش.
‫کلی وقت داریم تا از خاطراتمون صحبت کنیم.
‫شروع کنید.
‫ایدو.
‫فقط بذار بره.
‫ایدو!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «TheFlashPoint»