‫از وقتی مامانم فوت کرد،
‫زندگی توی خارج از کشور واسه من ‫که ترس از نگاه دیگران دارم،
‫چیزی جز اضطراب نبوده.
‫روزهای زیادی بود که حتی نمی‌تونستم بخندم.
‫اما بعدش،
‫دو سال و سه ماه و ۱۱ روز پیش...
‫وای!
‫تو کی هستی؟ ها؟
‫«اوه، شاید اینطوری بتونم برم پیش مامانم.»
‫لحظه‌ای که این فکر به سرم زد...
‫خطرناکه. مراقب باش.
‫[تاکادا]
‫الو؟
‫کسی رو ملاقات کردم که زندگیم رو نجات داد.
‫به لطف اون، ورزش کِندو رو شروع کردم،
‫و فعال بودن کمکم کرد ‫تا از حال و هوای افسرده‌ام بیرون بیام.
‫خب، دارث ویدر،
‫مادرت تنها کسی بود که می‌تونستی ‫موقع حرف زدن توی چشماش نگاه کنی؟
‫آره، فقط مامانم.
‫صبر کن!
‫یه نفر دیگه هم هست، همین اواخر.
‫اوه، فوق‌العاده‌ست.
‫اگه یه نفر دیگه توی دنیا باشه،
‫شاید کسای دیگه‌ای هم باشن.
‫ولی برام سواله که چرا تونستی ‫به چشم‌های اون شخص نگاه کنی.
‫شاید...
‫غریزه‌ام بهم هشدار داد که اون آدم خطرناکیه.
‫که اینطور.
‫ولی حیف شد.
‫خیلی خوب می‌شد اگه مرد رویاهات می‌بود.
‫نه. اصلا تیپ من نیست.
‫محض اطلاع، اون اصلا تیپ من نبود.
‫تو اونقدر محکم بهش برخورد کردی که زخمی شدی،
‫ولی هیچ علائمی نداشتی؟
‫نه.
‫هیچی.
‫قبلا هرگز این اتفاق نیفتاده بود.
‫هووم.
‫شاید اسمش رو بذارم «لمس معجزه‌آسا».
‫چی؟
‫خب اینکه با اون شخص مشکلی نداشتی، یه معجزه‌ست.
‫«معجزه» دیگه زیاده‌رویه.
‫بیشتر شبیه یه تصادف بود.
‫احتمالا فقط چیزی بوده که یه بار اتفاق میفته.
‫ولی چه حیف.
‫خیلی خوب می‌شد اگه تیپت می‌بود.
‫«لمس معجزه‌آسا»، ها؟
‫ببخشید، پالت رنگین‌کمان کِی ‫دوباره واسه فروش میاد؟
‫واقعا متاسفم.
‫به خاطر یه شرایط خاص،
‫فروشش فعلا متوقف شده.
‫چرا نمی‌تونید دوباره بیاریدش؟
‫می‌دونستم.
‫اوه.
‫به خاطر مدیریت جدیده؟
‫نه، خب...
‫اصلا دوباره برمی‌گرده؟
‫- لطفا بهم بگید. ‫- واقعا متاسفم.
‫- فقط همینو بهم بگید. ‫- ببخشید.
‫واقعا متاسفم. حالتون خوبه؟
‫- ببخشید. ‫- معذرت می‌خوایم.
‫- ببخشید. ‫- اشکالی نداره.
‫- متاسفم. ‫- چیزی نیست.
‫واقعا متاسفم.
‫- خیلی عذر می‌خوایم. ‫- متأسفم.
‫خیلی متاسفم.
‫واقعاً مشکلی نیست، نگران نباشید.
‫خیلی هم مشکل داره.
‫این چندمین باره؟
‫ما اینا رو درست می‌کنیم که مردم بخورن.
‫گوش می‌دی؟
‫ما با تمام وجودمون این شکلات‌ها رو درست می‌کنیم!
‫می‌خوایم کلی آدم ازشون لذت ببرن.
‫پس اینقدر به بادشون نده.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫«قسمت دوم: ترافل یوزو»
‫«اگه ممکنه، می‌تونم به تحویل ‫شکلات "پیور کنجی"
‫بدون ملاقات حضوری ادامه بدم؟»
‫«اینکه می‌بینم فروش پالت رنگین‌کمان ‫متوقف شده، ناراحتم می‌کنه.»
‫«از طرف شکلات‌ساز ناشناس.»
‫کوتاه نمیان، ها؟
‫چه جوابی بهش می‌دی؟
‫«ما نمی‌تونیم چیزی رو بفروشیم
‫که ندونیم کی درستش کرده.»
‫این مسخره‌ست!
‫تا وقتی ماما برنگشته، ‫دیگه با من تماس نگیرین!
‫آقا، لطفا آروم باشید.
‫ما تازه امروز همدیگه رو دیدیم. ‫فکر کردی کی هستی؟!
‫شما اخراجش کردین چون واسه ‫شیرینی‌سازی فوتاگو دردسر بود، مگه نه؟
‫- ما تازه باز کردیم. ‫- از این «ما» گفتنا خسته شدم!
‫- فقط تحویل امروز. ‫- کافیه!
‫می‌دونستم اینطوری می‌شه.
‫از دست دادن ماما واسه ما ضربه بزرگیه.
‫عصبانیه که مدیر فروشگاه استعفا داده.
‫گفت دیگه باهامون کار نمی‌کنه.
‫به نظر میاد واسش سوء تفاهم پیش اومده.
‫- دوباره بهش زنگ بزن. ‫- باشه.
‫کومایوزو...
‫«یک محصول داخلی انقلابی،
‫زاده‌ی مسافرخانه چشمه آب گرم میوه طلایی.»
‫شمارمون رو مسدود کرده.
‫عجب آدمی.
‫بیا داخل.
‫با من کاری داشتید؟
‫در مورد کومایوزو...
‫اونا تأمین‌کننده‌ی مهمی هستن، درسته؟
‫بله.
‫شف کنجی مربای یوزوی آقای کوما رو ‫از بین بی‌شمار تأمین‌کننده انتخاب کرد.
‫میزان شیرینیش کاملا با شکلات ما هماهنگه.
‫هووم.
‫موجودی‌مون چطوره؟
‫چون امروز چیزی دریافت نکردیم،
‫فقط واسه چند روز دیگه موجودی داریم.
‫ممنون.
‫ببخشید.
‫این خیلی خوشمزه‌ست.
‫چطوری درستشون می‌کنید؟
‫راز ترافل یوزوی ما
‫توی تولید مربای یوزوشه.
‫موقع درست کردن مربا،
‫تلخی خاص یوزو با سنگ نمک ملایم می‌شه.
‫اون تعادل عالی باعث می‌شه ‫شیرینی شکلات بیشتر به چشم بیاد.
‫- خوبن، مگه نه؟ ‫- قطعا!
‫نوش جان.
‫خانم لی هانا.
‫این توضیحات رو کِی یاد گرفتی؟
‫اوه.
‫یکی از شکلات‌های مورد علاقمه.
‫که اینطور.
‫بقیه برنامه‌های امروز رو به تو می‌سپارم.
‫- به جای من شرکت کن. ‫- ها؟
‫بیا با هم بریم کومایوزو.
‫من؟ ولی چرا؟
‫- مدیر. ‫- بله؟
‫اشکالی نداره ایشون بیرون برن؟
‫بله. اصلا مشکلی نیست.
‫ممنون.
‫بریم.
‫زود باش، آماده شو.
‫ها؟ باشه.
‫اگه کسی به خاطر تو ناراحته،
‫باید رو در رو باهاش حرف بزنی.
‫اون آدمیه که دلش بر منطقش اولویت داره.
‫و چون همسرش کُره‌ایه،
‫فکر کردم حضور یه کره‌ای دیگه اونجا ‫شانسمون رو بیشتر می‌کنه.
‫ولی من رانندگی بلد نیستم.
‫همونطور که می‌بینی، منم بلد نیستم.
‫زود باش!
‫چرا من باید بیام؟
‫اومدی، جیمز دین.
‫چیه؟ منظورم این بود که خوشتیپی.
‫نه، راستش خجالتم دادی.
‫ببخشید که یهویی بهت زنگ زدم.
‫مشکلی نیست.
‫اوه، ایشون یکی از کارمندای ماست.
‫کُره‌ایه و توی فروشگاه ما کار می‌کنه.
‫اوه، واقعا؟
‫سلام، من هیرو هستم.
‫خوب هستین؟
‫واو.
‫من خوبم.
‫اوه، از دیدنتون خوشبختم.
‫من لی هانا هستم.
‫این همکلاسی دوران دبیرستانم بود.
‫ازش خواستم ما رو برسونه.
‫پس با هم دوستید.
‫باهوشه، پیانو می‌زنه و توی همه چیز خوبه.
‫توی باشگاه کِندو هم بودیم.
‫اوه، پس از دبیرستان کِندو کار می‌کنین.
‫- آره. ‫- واو!
‫صبر کن، چرا داریم میریم چشمه آب گرم؟
‫اوه، یه مشکلی توی له‌سوور پیش اومده.
‫توی راه توضیح می‌دم.
‫که اینطور. فهمیدم.
‫راستی، ژاپنی‌تون واقعا خوبه.
‫نه، هنوز خیلی چیزا مونده یاد بگیرم.
‫مدتیه که توی ژاپن هستم...
‫عجب آدم بی‌ادبی.
‫خیلی‌خب.
‫الان چی گفتی؟
‫گفتم باید راه بیفتیم.
‫ممنون بابت رانندگی.
‫همین الان داشتی می‌گفتی،
‫«چرا من باید بیام؟»
‫اینم از اثرات کلاسیک هیرو.
‫چرا خانوما همیشه فقط با تو خوبن؟
‫خیلی‌خب، بریم.
‫ممنون.
‫بسیار خب.
‫عذر می‌خوام.
‫اوه!
‫اگه دوست دارید.
‫ممنونم.
‫یه عالمه چیز خریدم.
‫- صبر کن. ‫- اوه، ممنون.
‫بفرما.
‫این خوبه.
‫- و این یکی... ‫- ممنون.
‫موسیقی دوست داری، هانا؟
‫آره.
‫به ژانر
‫یا سبک خاصی علاقه داری؟
‫هووم.
‫از جاز خوشم میاد.
‫اوه؟
‫راستش، من یه کلوپ جاز نزدیک له‌سوور دارم.
‫اوه! واقعا؟
‫بچه‌های له‌سوور همیشه اونجا سر می‌زنن.
‫اگه فرصت کردی باید یه سر بیای.
‫خیلی دوست دارم به «بار براش» بیام.
‫اجرای زنده هم داریم.
‫صبر کن.
‫مگه من اسم کلوپ رو بهت گفتم؟
‫عجله کنیم. وقتمون کمه.
‫اوه، ببخشید.
‫سوار شیم.
‫باشه!
‫[چشمه‌های آب گرم کومایوزو ‫میوه طلایی ۱.۸ کیلومتر جلوتر]
‫توی مربای یوزوی کومایوزو،
‫تلخی خاص یوزو با سنگ نمک ملایم می‌شه.
‫اون تعادل عالی
‫باعث می‌شه شیرینی شکلات بیشتر به چشم بیاد.
‫این کلید موفقیت ترافل یوزوی له‌سوورـه.
‫- چطور بود؟ ‫- آره، گمونم خوبه.
‫هرچی نباشه من خیلی باهوشم.
‫واقعاً رو مخی.
‫اون کلمه کُره‌ای یعنی چی؟
‫فحش بود؟
‫نه، اصلا!
‫گوش‌های تیزی داری.
‫اگه همه چیز خوب پیش بره، ‫یه خواهشی ازت دارم.
‫بله؟
‫لطفا به جای من باهاش دست بده.
‫دستم اینطوریه، پس نمی‌تونم.
‫ولی هنوز اون یکی دستت رو داری.
‫تقصیر کی بود که من آسیب دیدم؟
‫ها؟
‫یه کم پیچیده‌ست.
‫می‌تونی کمکش کنی؟
‫بله.
‫حتما.
‫جدا؟
‫تقریبا مطمئنم همین دور و براست.
‫اوه؟
‫هووم؟
‫لاستیکه؟
‫لعنتی!
‫آره، لاستیکه.
‫لعنتی!
‫هی، زاپاس داری؟
‫صندوق عقب رو چک کن.
‫کمک لازم داری؟
‫نه، خودم انجامش می‌دم.
‫خانم لی هانا!
‫ببخشید، می‌تونی یه کمکی بکنی؟
‫چی؟
‫ببخشید، می‌تونی اینو واسم ببندی؟
‫ممنون.
‫زیر ابزارهاست؟
‫ها؟ صبر کن.
‫لطفا این یکی رو هم ببند.
‫- باز نمی‌شه. ‫- ها؟
‫خب، انگار سیندرلا اینجاست!
‫دارم میام.
‫- خیلی‌خب، خوبه. ‫- اوه، اون لوگوی خرس!
‫عجله کنیم.
‫من اینو درست می‌کنم. شما دو تا برید.
‫ممنون.
‫خانم لی هانا، دستات رو بیار جلو.
‫دستام؟
‫کیفم رو بردار و دنبالم بیا.
‫یالا، بریم!
‫بدتر از این نمیشه!
‫خودت کیف خودت رو بیار!
‫اوه، کیفم!
‫زود باش!
‫ای وای!
‫ترسیدم!
‫هی! نه، نه، نه!
‫شرمنده.
‫هانا.
‫بیا.
‫نه، فایده نداره!
‫حالت خوبه؟
‫- کیفت. ‫- اوه، آره.
‫آسیب دیدی؟
‫نه، من خوبم.
‫ممنون.
‫خوشحالم که حالت خوبه.
‫- چطوری این اتفاق افتاد؟ ‫- بریم!
‫ها؟
‫- خانم لی هانا! ‫- بله!
‫خیلی ممنون!
‫ماشین رو درست کن!
‫سلام.
‫من واسه دیدن رئیس کوما اومدم.
‫من از له‌سوور، یکی از شرکای شما اومدم.
‫اوه؟ مگه توی فروشگاه ندیدینش؟
‫خب...
‫شما اهل کُره هستید، درسته؟
‫اوه، بله.
‫درسته.
‫اوه.
‫پس کُره‌ای هستید.
‫وای خدای من. چقدر خوب!
‫کُره‌ای صحبت می‌کنی؟
‫من کُره‌ای هستم.
‫جدی؟ چه سعادتی. از دیدنت خوشحالم.
‫واسه دیدن همسرم اومدید اینجا؟
‫اوه.
‫فروشگاه ما نیاز فوری به مربای یوزوی شما داره.
‫می‌تونیم با رئیس صحبت کنیم؟
‫اوه، که اینطور. لطفا یه لحظه صبر کنید.
‫شوهرم همیشه در حال رفت و آمده، از شرق به غرب.
‫اوه، الو؟
‫یکی از شرکای تجاری‌مون تشریف آوردن.
‫باشه.
‫متوجهم.
‫مراقب خودت باش، باشه؟
‫متاسفم.
‫شاید یه کم دیر بیاد.
‫ازتون خواست اگه می‌شه منتظر بمونید.
‫اشکالی نداره؟
‫بله، حتما.
‫خوشحال می‌شیم تا برگشتنشون صبر کنیم.
‫ممنونم. لطفا بفرمایید داخل.
‫- با اجازه. ‫- بله، بفرمایید.
‫سلام.
‫ایشون با ماست.
‫اوه، که اینطور.
‫خواهش می‌کنم، بفرمایید داخل.
‫از این طرف.
‫ممنون.
‫لطفا بفرمایید داخل.
‫- با اجازه. ‫- بله، بفرمایید.
‫خواهش می‌کنم.
‫لطفا بفرمایید داخل.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خب پس به محض اینکه شوهرم برگرده ‫بهتون خبر می‌دم.
‫- ممنون. ‫- لطفا راحت باشید.
‫گمونم من توی ماشین منتظر بمونم ‫چون خیلی به من مربوط نیست.
‫نه، بمون. اگه فقط ما دو تا باشیم معذب می‌شم.
‫پس من میرم توی ماشین منتظر می‌مونم.
‫تو باید کارت رو انجام بدی.
‫ببخشید، من باید برم دست‌هامو بشورم.
‫پس گمونم من برم یه قدمی بزنم.
‫اوه.
‫یه بار،
‫وقتی شف کنجی هنوز زنده بود،
‫ازم یه خواهشی کرد.
‫راستش
‫یه جورایی درخواست عجیبی بود.
‫یه درخواست؟
‫آره.
‫یه چیزی شبیه یه هدیه غافلگیرکننده بود.
‫سعی داشت منو با یکی آشنا کنه.
‫ولی دیر رسیدم
‫واسه همین هیچوقت نتونستم ببینمش.
‫نه، به خاطر دیر کردن تو نبود.
‫فکر نمی‌کنم لازم باشه واسه ‫چنین چیز کوچیکی احساس بدی داشته باشی.
‫شف اگه اینو می‌شنید سرزنشت می‌کرد.
‫اون... آدم خیلی مهربونی بود.
‫- تو کنجی رو شخصاً می‌شناختی؟ ‫- اوه!
‫آخه همه در موردش اینطوری می‌گفتن.
‫که اینطور.
‫درسته.
‫آره.
‫واقعا مهربون بود.
‫منم می‌دونستم که تو آدم خوبی هستی.
‫هووم؟
‫خب...
‫بله؟
‫یه چیزی باید بهت بگم.
‫باشه.
‫من...
‫بله؟
‫خب...
‫من همیشه دوست داشتم...
‫ببخشید، عذر می‌خوام.
‫[بهتره جواب ندم]
‫الو؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟!
‫این فقط آب خالیه!
‫- چی؟ ‫- من نمی‌تونم اینو بخورم!
‫متأسفم.
‫داشتی می‌گفتی.
‫چیزی که می‌خواستم بگم این بود...
‫گفتی یه چیزی دوست داشتی؟
‫موسیقی راک!
‫- راک؟ ‫- من در واقع راک دوست دارم، نه جاز.
‫- راک. ‫- اوه، دوباره ببخشید!
‫یه تماس دیگه دارم.
‫- ببخشید. ‫- اشکال نداره.
‫- من خوبم! ‫- حالتون خوبه خانم؟
‫می‌تونی بایستی؟
‫- الو؟ ‫- نه!
‫- ببخشید. ‫- الو؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- بیا یه نوشیدنی بزنیم، آقا!
‫الو؟
‫شما آقای «دیگه هیچوقت زنگ نزن» هستید؟
‫من الان توی کافه براش هستم.
‫دوستتون...
‫صبر کن، متصدی کافه؟
‫بهتره بهش نگی گفتم می‌خوام ببینمش، باشه؟!
‫می‌گه بهت نگم که می‌خواد ببینتت.
‫فهمیدم.
‫باشه، من الان برمی‌گردم.
‫آره، باشه.
‫ببخشید که قبل از شما میرم.
‫اوه نه، اصلا.
‫ممنون واسه تمام کمک‌هات.
‫ممنون. بهت مدیونم.
‫باشه.
‫پس من دیگه میرم.
‫می‌بینمت، هانا.
‫- مراقب خودت باش. ‫- آره.
‫می‌بینمت.
‫[در این صورت، متاسفانه باید اطلاع بدم]
‫[که نمی‌تونیم این قرارداد رو با شما ادامه بدیم]
‫اوه...
‫حشره‌ی لعنتی...
‫خیلی طولش داد.
‫رسیدن بخیر!
‫ببخشید که منتظر موندین.
‫شوهرم برگشت!
‫باشه.
‫تو رئیس جدید له‌سوور هستی؟
‫از شیرینی‌سازی فوتاگو؟
‫خودتی، مگه نه؟
‫بله.
‫این همه مدت بدون اینکه ‫حتی چیزی بخورید منتظر موندید؟
‫دنبالم بیاید.
‫بفرمایید، خواهش می‌کنم.
‫از این طرف.
‫توی مربای یوزوی کومایوزو،
‫تلخی طبیعی یوزو...
‫سنگ نمک. با سنگ نمک ملایم می‌شه.
‫درسته! با سنگ نمک...
‫واقعا متاسفم!
‫منو ببخشید!
‫شما رو این همه راه کشوندم!
‫سریع رفتم خونه‌ی ماما،
‫و سرم داد زد که چرا ‫مربای یوزو رو تحویل ندادم.
‫وقتی عصبانی می‌شه ترسناک می‌شه، ها؟
‫راستش
‫وقتی شنیدم ماما استعفا داده،
‫فکر کردم یه رئیس جدید از خودراضی و متکبر
‫از شیرینی‌سازی فوتاگو مجبورش کرده که بره.
‫نمی‌تونستم اینو ببخشم.
‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫خودش بهم گفت.
‫بخاطر چشماشه، درسته؟
‫رتینوپاتی دیابتی.
‫پیشرفت کرده، مگه نه؟
‫گفت داره برمی‌گرده به زادگاهش ‫توی ناگانو تا روی درمانش تمرکز کنه.
‫شما حق بازنشستگی و هزینه‌های ‫درمانش رو پرداخت کردید.
‫و حتی اونو به یه دکتر ‫بیمارستان دانشگاهی درجه یک معرفی کردید.
‫شما واقعا بیشتر از وظیفه‌تون واسش انجام دادید.
‫خیلی سپاسگزارم،
‫از صمیم قلبم!
‫نه...
‫من کار خاصی نکردم.
‫ما کاری رو کردیم که هر شرکتی...
‫نه!
‫بیشتر آدما تا اینجا پیش نمی‌رن.
‫وای، نه.
‫ها؟ چی شد؟
‫هووم؟
‫بله؟
‫پیراهن توی کیفتون؟
‫ها؟
‫یه لحظه منو ببخشید.
‫ها؟
‫چه خبره؟
‫پیراهنی که خواسته بودید رو آوردم.
‫وای!
‫چرا لباس تنت نیست؟
‫این نیست.
‫گفتی یه پیراهن تمیز می‌خوای.
‫این تمیز نیست.
‫همشون شبیه هم بودن!
‫واسه همین بهت گفتم خود کیف رو بیاری.
‫زود باش برو بیارش!
‫عجب آدم عجیبی.
‫چیکار کنم؟
‫اوه!
‫وقت نداریم. فقط همینو بپوش!
‫نمی‌تونم اینو بپوشم!
‫آخه الان وقت لباس عوض کردنه؟
‫چون...
‫بهت گفتم که پیچیده‌ست.
‫من حتی نمی‌دونم چرا پیچیده‌ست.
‫چه انتظاری از من داری؟
‫لازم نیست رازم رو بهت بگم.
‫منم نمی‌خوام بشنوم.
‫کافیه!
‫دیگه خسته شدم.
‫نمی‌تونم اینو بپوشم.
‫اصلا ادب نداره!
‫اون الان برمی‌گرده، ‫پس لطفا یه کم دیگه صبر کنید.
‫اوه، باشه.
‫چی شده؟
‫معذرت می‌خوام، آقای کوما.
‫خواهش می‌کنم.
‫پیراهنم یه کم کثیف شد.
‫اوه، همین؟
‫حسابی نگران بودم که ‫نکنه کاری کردم که ناراحتتون کرده.
‫اوه نه، البته که نه.
‫ما تازه آب چشمه آب گرم رو عوض کردیم.
‫چرا بعد از شام یه تنی به آب نمی‌زنید ‫و استراحت نمی‌کنید؟
‫مطمئنید؟
‫بله.
‫نمی‌خوام کسی نگران بشه.
‫می‌تونی...
‫بین خودمون نگهش داری؟
‫خواهش می‌کنم، آقا.
‫باشه.
‫[استعفانامه]
‫یک بار دیگه...
‫خیلی ممنونم!
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خب پس.
‫ما دیگه می‌ریم.
‫- مراقب خودتون باشید. ‫- سفرتون بی‌خطر.
‫مراقب خودتون باشید.
‫ممنون.
‫لطفا دوباره تشریف بیارید.
‫حتما.
‫می‌تونم جلو بشینم؟
‫آره، بفرما.
‫صبر کن.
‫می‌شه اینو دور کفش‌هات بپیچی؟
‫ببخشید؟
‫نمی‌خوام با اون کفش‌ها سوار بشی.
‫لطفا.
‫باشه.
‫بیشعور.
‫البته.
‫این وقت شب چه کار فوری‌ای داری؟
‫تقصیر توئه، بی‌شرف.
‫یه توهین دیگه؟ لطفا تمومش کن.
‫نه، نه. اشتباه متوجه شدی.
‫اوه، راستی،
‫من یکم قبل به شکلات‌ساز ناشناس ایمیل زدم.
‫جدی؟
‫چون پالت رنگین‌کمان از فردا دوباره فروش می‌ره،
‫و آخر هفته هم هست،
‫حتما مشتری‌های زیادی منتظرش هستن، درسته؟
‫واسه همین سفارشم رو دو برابر کردم.
‫فکر خوبی نیست؟
‫آره.
‫خداییش من با این آدم بی‌ملاحظه چیکار کنم؟ ‫(ساگاجی: بی‌ملاحظه)
‫بهت گفتم، دیگه بهم توهین نکن.
‫نه، نه.
‫گفتم تو فوق‌العاده‌ای، و یه نابغه به تمام معنایی.
‫- آره. ‫- دروغگو. قطعا اینو نگفتی.
‫- چی گفتی؟ ساگاجی؟ ‫- ها؟
‫- ساگاجی؟ ‫- چی؟
‫نه، من اینو نگفتم.
‫ها؟
‫گفتم تو یه نابغه‌ای.
‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫چرا از ارتباط چشمی با آدما فرار می‌کنی؟
‫این...
‫راز منه.
‫که اینطور.
‫پس
‫چرا می‌تونی به چشم‌های من نگاه کنی؟
‫اینطوری.
‫نرو.
‫پیشم بمون.
‫مثل اون موقع.
‫اوه، من همینجا پیاده می‌شم.
‫ها؟ مگه عجله نداری؟
‫می‌تونم برسونمت خونه.
‫مشکلی نیست.
‫باشه.
‫صبر کن.
‫می‌تونم...
‫باهات دست بدم؟
‫هووم؟
‫اوه...
‫فقط واسه تشکر بابت امروز.
‫حتما. مشکلی ندارم.
‫خیلی...
‫ممنون...
‫بابت امروز.
‫ها؟
‫صبر کن. داری گریه می‌کنی؟
‫چی؟ نه! چرا باید گریه کنم؟
‫داشتی دستمو خیلی محکم فشار می‌دادی.
‫چقدر زورت زیاده؟
‫فکر کردم می‌خوای دوباره به دستم آسیب بزنی.
‫واو.
‫نمی‌دونستم
‫اشک‌ها می‌تونن اینطوری یهویی جمع بشن.
‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫بیخیال.
‫حالا تو داری اشک می‌ریزی.
‫اوه.
‫به خاطر اینه که
‫اول تو ناراحت به نظر می‌رسیدی.
‫لازم نیست توام با من ناراحت بشی.
‫اینا واسه منم تازگی داره...
‫به هر حال...
‫من میرم خونه.
‫شاید اونقدرا هم آدم بدی نباشه؟
‫چقدر گرم.
‫«ترجمه از حـامـد»