‫آنچه گذشت...
‫گوش کنین، ‫داروغه خوبمون...
‫واسه قاتل رابرت از لاکسلی...
‫دویست دوکات جایزه تعیین کرده.
‫پس دیگه تو تپه غربی نیست.
‫تو می‌خواستی لاکسلی دستگیر بشه.
‫عامل همه این اتفاقات تویی.
‫به شکار می‌پیوندم، ‫پسره رو می‌کشم...
‫و سهم تو رو می‌گیرم.
‫تو تصمیم گرفتی با دل دادن...
‫به لفورز آبروی خودت رو ببری.
‫با این کارت به من توهین کردی.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من راب از شروود هستم.
‫- شما سه نفر کی هستین؟ ‫- برادران میلر.
‫من رالف هستم، ایشون دروئه، ‫ایشون هم هنریه.
‫ماریان از هانتینگدون، ‫من سلین دی فیتزو،
‫ندیمه ارشد علیاحضرت هستم.
‫از سپیده‌دم تا غروب کار می‌کنی،
‫یعنی باید قبل از سپیده‌دم آماده باشی ‫و اولین کارت مرتب کردن تخته.
‫- تو دختری. ‫- شاید فردا...
‫- بتونی یادم بدی. ‫- آماده‌ای؟
‫آهای!
‫- آخ! ‫- تو کی هستی؟
‫- از یه چیزی قایم شدی. ‫- داروغه دنبال منه.
‫زنده بیارینش! ‫می‌خوام در ملأ عام اعدام بشه!
‫- داروغه. ‫- هانتینگدون.
‫اگه به سمت غرب رفتن، ‫دارن می‌رن...
‫سمت رود ترنت، ‫خیال می‌کنن...
‫- تو شروود در امانن. ‫- مایلیم به شکارشون بپیوندیم...
‫تا مطمئن باشیم زنده نمی‌مونن.
‫خب، کدومتون لاکسلیه؟
‫بشین ببینم!
‫بیا...
‫درد؟ فقط یادت باشه هیچ‌کس بدون درد...
‫به اسم و رسم خوبی نرسیده.
‫فرار کن جان! فرار کن!
‫پسرم.
‫لاکسلی!
‫خاطراتم از اون شب ‫که تو جنگل...
‫همراهت بودم عجیبه.
‫احساسی که بهم دست داد عجیبه.
‫انگار معلق بودم.
‫اگه خدا می‌ذاشت تا ابد اونجا باشم،
‫هیچ نیاز دیگه‌‌ای نداشتم.
‫اون لحظه کنار تو رو...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم فراموش کنم.
‫اسم اون درخت نبود؟
‫امید خیلی زیادیه...
‫که اون شب دوباره رخ بده؟
‫من به یادتم راب.
‫هر روز.
‫الان چند هفته شده.
‫تصور می‌کنم حالت خیلی بهتر باشه.
‫بدون شک آماده‌ای که جنگل‌بان بشی.
‫حداقل تو کاخ...
‫یه پناهگاه کوچک پیدا کردم.
‫جایی تو باغ ملکه است.
‫وقتی به بالا نگاه می‌کنم،
‫تصور می‌کنم تو شروودم.
‫دقیقا کنار توئم.
‫دلم برات تنگ شده راب.
‫من همیشه و تا ابد مال توئم.
‫ماریان.
‫جنگل وسیعه سرورم.
‫برخی نقاطش ثبت نشده.
‫ممکنه هرجایی بین تپه غربی...
‫تا ساتول باشن.
‫یا حتی نواحی شمالی آکسفورد باشن.
‫ما پنجاه تن بیشتر نیستیم.
‫واسه پیدا کردنشون ‫به تعداد بیشتری نیاز داریم.
‫خیلی بیشتر.
‫هوم.
‫یه نوشیدنی به اسقف بده.
‫چرا از پادگان‌های وارویک نیرو نمیارین؟
‫یا از لستر؟
‫سکه می‌خوان.
‫بودجه شهر این‌قدر نیست.
‫کی حساب می‌کنه؟
‫به هر حال باید رسیدگی کنیم. ‫فقط باید بفهمیم چه‌جوری.
‫کلی دزد و راهزن...
‫تو جنگل مخفی شدن، ‫چه فرقی می‌کنه چندتا بیشتر بشن؟
‫ضمنا، به زودی از بی‌غذایی می‌میرن.
‫جنگل جای وحشتناکیه.
‫هیچی مدت زیادی اونجا دوام نمیاره.
‫به جز ساکسون‌ها ‫که خودشون مال اون ناحیه‌ان.
‫تنهامون بذار.
‫یکی از پسران هانتینگدون کشته شده.
‫- شنیدم. ‫- می‌خوام...
‫ختمش رو برگزار کنی.
‫پریسیلا به نمایندگی از من ‫همراهیت می‌کنه.
‫کاش هانتینگدون اصلا نیومده بود پیشم.
‫طمعش دلیل این ناآرامیه.
‫افراد می‌گن جنگل تسخیرشده است.
‫تسخیرشده؟
‫می‌گن یه...
‫روح خبیث تسخیرش کرده...
‫و از خلافکاران ساکسون محافظت می‌کنه.
‫خرافات کافران هیچ‌وقت ‫حریف فولاد نورمن نشده.
‫حریف اسب‌های جنگی هم نشده. ‫وقتی این سواحل رو فتح کردیم،
‫اعتقادات ساکسون‌ها فرو پاشید. ‫باز هم فرو می‌پاشه.
‫یه چیزی رو از قلم انداختی اسقف.
‫اسب جنگی تو جنگل به درد نمی‌خوره.
‫حق هیچ سگی این نبود.
‫- بهش بگو ساکت باشه. ‫- فقط گرسنه است.
‫همه‌مون گرسنه‌ایم.
‫می‌تونیم از هیزم‌شکن‌ها غذا بگیریم.
‫- کمکمون می‌کنن. ‫- قبلا به ذهن...
‫داروغه رسیده.
‫به نظرت تو روستاها سرباز هست؟
‫شک نکن.
‫اگه بخوایم زنده بمونیم، ‫باید تو جنگل بمونیم.
‫گوزنه خیلی به ناتینگهام نزدیک شده...
‫و نباید واسه شکارش خطر کنیم.
‫خرگوش خالی هم کافی نیست.
‫پس چیکار کنیم؟
‫جاهای دیگه کلی چیز هست.
‫فقط باید دوام بیاریم.
‫- کجا؟ ‫- جاده هرفورد.
‫آره.
‫بزرگ‌ترین بازار شمال آکسفورده.
‫اگه غذا می‌خوایم، ‫اونجا هست.
‫پس بریم، من گرسنه‌ام.
‫به زودی تاریک می‌شه. ‫صبح می‌ریم.
‫حالت خوبه؟
‫جوان بود، فقط یه‌کم از من بزرگ‌تر بود.
‫می‌خواست درو رو بکشه،
‫ولی تو نجاتش دادی.
‫پدر.
‫حقیقت داره؟
‫لاکسلی یکی از پسران هانتینگدون رو کشته؟
‫جرولد گفت اصلا نمی‌شد دید کار کی بوده.
‫مهم نیست. ‫همه‌شون گناهکارن.
‫اسقف گفت بهتره فراموششون کنیم.
‫تو جنگل ولشون کنیم تا بمیرن.
‫از کی تا حالا کشتار نورمن‌ها ‫به دست ساکسون‌ها مجازات نمی‌شه؟
‫چه برسه بخواد فراموش بشه؟
‫اسقف احمقه پدر.
‫باید بگیریمشون و مجازاتشون کنیم.
‫اگه ساکسون‌ها بتونن راحت ‫قوانینمون رو زیر پا بذارن،
‫نورمن بودن به چه دردی می‌خوره؟
‫می‌گیریمشون.
‫مجازات می‌شن.
‫ناتینگهامی!
‫باید به این یکی توپید.
‫ماریان، حواست با کارت باشه.
‫اینجا کاخه.
‫داشتم به مشکلمون فکر می‌کردم.
‫- خب؟ ‫- واسه لاکسلی...
‫و همراهانش جایزه جدید تعیین می‌کنیم.
‫چنان جایزه هنگفتی...
‫که دویست نفر بیفتن دنبالش.
‫- ما؟ ‫- آره، خودمون.
‫نصفش رو از بودجه ناتینگهام می‌دیم.
‫نصف دیگه‌اش رو از ابی می‌دیم.
‫وای سرورم...
‫ابی بودجه چنین کاری رو نداره.
‫پولمون به غذا و لباس خودمون هم نمی‌رسه.
‫ضمنا، اون پسره هیچی نیست.
‫می‌دونم.
‫با این حال الگوی خطرناکی شده.
‫باید بهش رسیدگی کنیم.
‫شورش گاهی عین بیماری...
‫شیوع پیدا می‌کنه.
‫دربار از جفتمون انتظار داره ‫صلح رو حفظ کنیم.
‫اگه نتونیم، آشنایی من با هنری ‫یا آشنایی خودت...
‫با رم مهم نیست، ‫کنارمون می‌ذارن.
‫لاکسلی باری روی دوش جفتمونه.
‫وقتی بگیریمشون، ‫پولمون رو با مالیات...
‫- پس می‌گیریم. ‫- سرورم.
‫مسئله دیگه‌ای هم هست.
‫پریسیلا.
‫- پریسیلا. ‫- می‌خوام بعد از ختم آرون،
‫به صومعه ببریش.
‫پریسیلا خیلی باهوشه،
‫از اکثر مردانی که می‌شناسم ‫تواناتره،
‫ولی خیلی...
‫پرشوره.
‫از اون‌جایی که فامیل دور پادشاهه ‫و هنری پدر تعمیدیشه،
‫باید سربلند بشه.
‫تو صومعه بهتر از هر جایی...
‫مقابل خودش محافظت می‌شه...
‫تا بالاخره نامزد کنه.
‫متوجهم.
‫بدون شک داره می‌ره بازار هرفورد.
‫اون طرف چی؟
‫لستر و خیابان واتلینگ،
‫تا شهر لندن ادامه داره.
‫- تو رفتی لندن؟ ‫- بارها.
‫به عمرم چنین جایی ندیدم.
‫مردمش عین مورچه‌ان.
‫می‌خوام از نزدیک‌تر ببینم.
‫بیا هنری.
‫اون یکی چشه؟
‫اسمش رالفه.
‫گرگی در لباس بره.
‫- احتمالا امنیتش رو تأمین کرده. ‫- خودش هم همین رو می‌گه.
‫پسری که کشت...
‫آدم بدی نبود.
‫دنبال ما بود.
‫با کمال میل هر کدوممون رو می‌کشت.
‫تقصیر ما نیست.
‫تقصیر نورمن‌هاست.
‫اگه ما بدیم، تقصیر اون‌هاست.
‫ارابه آذوقه به سمت ابیه.
‫- غذا دارن. ‫- بهتره به حال خودشون بذاریمشون.
‫باخدائن.
‫خداشون با ما فرق داره.
‫وایستین!
‫نه، نه، خواهش می‌کنم ‫کاریمون نداشته باشین.
‫برو کنار، وگرنه می‌زنمت.
‫بس کنین!
‫من ازت نمی‌ترسم.
‫خیال کردی می‌ذارم ‫به همین راحتی دزدی کنین؟
‫به نظرم به نفع خودته که بذاری.
‫دنبال دوستت برو. ‫نمی‌خوام بلایی سرت بیارم.
‫بسه!
‫بیا پسر. ‫برگرد ابی.
‫نمی‌تونم برگردم.
‫- هنری. ‫- ها؟
‫کمکم کن.
‫- سوار ارابه‌اش کنیم. ‫- نه، نه، نه...
‫نمی‌تونم برگردم.
‫شلاقم می‌زنن.
‫ظاهرا اینجا مشکلی نداشتی.
‫مبارزه نمی‌کنن. ‫می‌اندازنم تو سلول.
‫آبوت آدم مهربونی نیست.
‫اینجا تلف می‌شه.
‫یا دزدی می‌کنن یا می‌زننش.
‫خب، نمی‌شه با ما بیاد. ‫نورمنه.
‫دیگه کجا می‌خوام برم؟
‫تقصیر شماست که به این وضع افتادم.
‫- درو! ‫- بله؟
‫ارابه رو برگردون.
‫اسب‌ها خودشون می‌رن خونه.
‫انتظار نداشته باش ‫زیاد پیش امثال ما بمونی.
‫بیا. ‫یه چیزی بلند کن.
‫بعد از ختم، ‫با من به سمت...
‫- ابی هرفورد سفر می‌کنی. ‫- ابی هرفورد؟
‫باید تحت نظارت من ‫تو صومعه...
‫سکونت کنی.
‫منظورت چیه؟
‫تصمیم پدرته.
‫به نفع سلامت خودت...
‫و نامزدی نهاییته.
‫منظورت اعتبارمه.
‫دعا کنیم خواستگاری پیدا بشه...
‫که برات مناسب باشه.
‫- نمیام. ‫- چرا، میای.
‫وگرنه باقی عمرت رو خدمت می‌کنی...
‫و اعتبارت عین رزی پژمرده...
‫خدشه‌دار می‌شه.
‫حالا بیا پریسیلا.
‫بیا درگذشت پسر ارل هانتینگدون رو...
‫بهش تسلیت بگیم.
‫چرا با دوستت فرار نکردی؟
‫خودم اون نون‌ها رو پخته بودم. ‫عسل رو جمع کرده بودم.
‫ما گرسنه بودیم.
‫دلیل نمی‌شه حق دزدی داشته باشین.
‫تو از تراپیست‌هایی.
‫سوگند سکوت خوردی.
‫چرا چنین زندگی‌ای انتخاب کردی؟
‫پدرم می‌خواست کشیش بشم.
‫از بچگی من رو گذاشت کلیسا.
‫ولی اسقف من رو واسه کار ‫به ابی فرستاد.
‫هوم، بدون شک عین برده بودی.
‫همچنان زندگیت رو وقف ‫حضرت مسیح کردی؟
‫باید ازش متنفر باشی.
‫برعکس، حضرت مسیح ‫ایمانم رو نگه داشت.
‫این همه سال ازم محافظت کرد.
‫بهتر بود می‌گفتی ‫باید از اسقف متنفر می‌شدم.
‫- متنفری؟ ‫- خیلی ظالمه.
‫ایمانش فقط تو طلا...
‫و جیب پر پولش خلاصه می‌شه.
‫چرا خدای تو اجازه چنین رفتاری می‌ده؟
‫اون اجازه نمی‌ده.
‫ما می‌دیم.
‫خودت اینجا از چی قایم شدی؟
‫من یکی رو کشتم.
‫قطعا تقاصش رو پس می‌دی.
‫قتل از نظر خداوند گناهه.
‫خدای من گوداست.
‫محافظ منه.
‫خدایان ساکسون عاقبتی ‫جز بدبختی...
‫- و خشونت بیشتر ندارن. ‫- حضرت مسیح چی؟
‫- باید به اون ایمان بیارم؟ ‫- اگه می‌خوای نجات پیدا کنی، آره.
‫اگه زندگیت رو وقف کلیسا کنی،
‫شاید رستگار بشی.
‫اسمت چیه؟
‫تاک.
‫فرایار تاک.
‫«به زبان لاتین»
‫آمین.
‫مردی که کشتی...
‫کی بود؟
‫یه سرباز نورمن بود.
‫فرمانده پادگان ناتینگهام بود.
‫بهت حمله کرده بود.
‫عین اون‌هایی که بهمون ‫حمله کرده بودن.
‫نه، نه.
‫می‌تونستم بذارم برم.
‫می‌تونستم فرار کنم.
‫ولی نکردم.
‫آرزو می‌کنی کرده بودی؟
‫نمی‌دونم رالف.
‫چه فرقی می‌کرد؟
‫نورمن‌ها همه‌جا هستن.
‫کجا مونده که بریم؟
‫پادشاه اصلا از فرانسه ‫به انگلستان نمیاد؟
‫از وقتی من اینجا بودم، ‫یه بار بیشتر نیومده.
‫شایعات حقیقت دارن؟
‫النور علیه هنری شورش کرده بود؟
‫من کل حقیقت رو نمی‌دونم.
‫ولی پادشاه نمی‌ذاره ‫النور از انگلستان خارج بشه.
‫پسرهاش چی؟
‫می‌گن ریچارد پادشاه بعدی می‌شه.
‫به نظرم پادشاه خیلی خوبی می‌شه.
‫ریچارد جنگجوی واقعیه.
‫جوان‌ترینه چی؟ ‫شاهزاده جان؟
‫شاهزاده جان فقط یه بار اینجا بود.
‫خیلی خوش‌سیما بود.
‫اشراف‌زاده بود.
‫یه خصوصیتی داشت...
‫چیه؟
‫نمی‌دونم، نمی‌شه گفت.
‫ولی اگه اینجا بمونی،
‫قطعا یه روزی می‌بینیش.
‫اگه اسمت رو زمزمه کنم،
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫راب.
‫ماریان. بیا.
‫وقت تلف نکن.
‫جدیده در چه حاله؟
‫راستش، نمی‌دونم چرا اینجاست.
‫گمون نکنم خودش هم بدونه.
‫همه راحت به زندگی تو کاخ ‫عادت نمی‌کنن.
‫همه‌چی آماده است؟
‫بله علیاحضرت.
‫کشتی ارل مارشال ‫دیشب به دوور رسید.
‫کی میاد؟
‫باید امروز برسه...
‫مگه این که تو راه ازش دزدی کنن.
‫از ارل پمبروک دزدی کنن؟
‫انگلستان به کجا رسیده؟
‫جزیره‌ای مملو از رعیت‌ها، ‫شکارچیان غیرقانونی و...
‫یه عالمه جنگل.
‫واقعا فرانسه این‌جوری نیست.
‫ولی طاقت میاریم.
‫سلین، بیارش پیش من.
‫علیاحضرت؟
‫ماریان رو می‌گم.
‫چشم علیاحضرت.
‫وایستا ماری. ‫ببین.
‫درگیری شده.
‫ارابه داشته می‌رفته بازار، ‫احتمالا پر محصول بوده.
‫داشت می‌رفت...
‫ولی اون‌وری رفت.
‫پس بهتره ما اون‌وری بریم.
‫بیا یه نگاهی بندازیم.
‫شاید به غذا رسیدیم.
‫چی می‌خوای؟
‫اومدم تسلیت بگم.
‫خب، دم قبر آرون تسلیت بگو.
‫اون مرده.
‫سوگ شما رو تسلیت می‌گم.
‫این‌قدر جوان مردن خیلی دردناکه.
‫مخصوصا به دست بزدل‌های ساکسون.
‫همه‌اش تقصیر لاکسلیه.
‫من گرفته بودمش.
‫ولی در رفت و جون پسرم رو گرفت.
‫تقصیر منه.
‫چرا این‌جوری می‌گی؟
‫باید اطمینان حاصل می‌کردم ‫لاکسلی جوان رو...
‫هم کنار پدرش می‌کشتن. ‫هیچ‌وقت پسر...
‫دشمنت رو زنده نذار. ‫آدم همیشه تقاصش رو پس می‌ده.
‫ولی من اونو پیدا می‌کنم. و می‌کشمش.
‫اما امروز نه.
‫امروز...
‫سوگواری می‌کنم.
‫یه مرد...
‫نباید تنهایی سوگواری کنه.
‫اما از دیدِ کلیسا، مـ...
‫ممکنه نامناسب دیده بشه.
‫کشیش رو به من بسپر.
‫یک روح نورمن دیگه از دست رفت.
‫و اون قاتل‌های ساکسون فرار کردن.
‫اون کجاست؟ باید راه بیفتیم.
‫پریسیلا پیشنهاد داد بمونه
‫تا وسایل آرون رو جمع کنه.
‫داروغه می‌خواد اون رو ‫به صومعه‌ای در هرفورد ببره.
‫پرسیلا به صومعه بره؟
‫برنارد فردا اون رو می‌بره.
‫هر طور مایل هستید.
‫پیش به سمت لستر.
‫وقت تلف نکن.
‫- من می خوام... ‫- ایست.
‫گفتم نباید اون‌ها رو تعقیب کنیم.
‫- قصد آزار نداریم. ‫- شما کی هستید؟
‫من اسپراگارت هستم. اون مری‌ـه.
‫شغل‌مون دزدیه.
‫ولش کن.
‫فکر می‌کردم شکارچی غیر قانونی باشید.
‫خب، استعدادهای من بی‌شماره، نه؟
‫تو لاکسلی هستی، می‌شناسمت.
‫و من تو رو می‌شناسم.
‫شنیدم آدم کشتی.
‫ما همه آدم‌های زیادی کشتیم.
‫دو تا بیشتر تفاوتی ایجاد نمی‌کنه.
‫آروم بگیر پسر جون.
‫ما همه اهل ساکسون هستیم.
‫ما گرسنه‌ایم.
‫چند روزه غذا نخوردیم.
‫غذا دارید؟
‫غذامون رو تقسیم می‌کنیم، ‫اما وقت‌مون رو نه.
‫اگه دردسر کنی
‫امروز آخرین روز عمرت میشه.
‫اون هنریه. و فرایار تاک.
‫چه گروه زیبا و ترسناکی.
‫جای تعجب داره داروغه ‫واسه سرتون پاداش گذاشته.
‫مخصوصا تو، لاکسلی، ‫اندازه یه شاهزاده می‌ارزی.
‫- شاهزادهٔ شروود. ‫- به اون فکر کن،
‫تا این پاداش نصیبت بشه.
‫ما فقط گرسنه‌ایم.
‫بیارش پایین، گنده‌بگ.
‫فکر کنم فامیل پیدا کردیم، مری.
‫رابِ جوان، در جنگل.
‫من تو وجه اشتراک داریم.
‫من هیچ وجه اشتراکی با تو ندارم.
‫غذاتون رو بخورید و راه بیفتید.
‫من و مری می‌تونیم کمک بدیم ‫چیزهای بیشتری بدزدید.
‫هی.
‫من از نورمن‌ها متنفرم.
‫لعنت به اون آدم‌های از خودراضی.
‫اون‌ها دار و ندار منو ازم گرفتن.
‫دقیقا مثل پدر تو که اونو دستگیر ‫و بعد اعدام کردن.
‫من و تو شبیه هستیم.
‫ساکسون، به اصالتِ خاکی که از اون زاده شدیم.
‫خب نظرتون چیه؟
‫غذای اون‌ها رو می‌دزدیم.
‫و تا جایی که توان داریم ‫بهشون آسیب وارد می‌کنیم.
‫اگه می‌خوای به نورمن‌ها آسیب بزنی، ‫غذاشون رو نمی‌دزدی.
‫پول‌شون رو می‌دزدی.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫در وظایفت کم کاری می‌کنی.
‫خودت رو درست وقف کار نمی‌کنی،
‫و نمی‌دونم کار سخت یعنی چی.
‫چطوری می‌خوای ندیمه ملکه بشی؟
‫خب؟ اشتباه میگم؟
‫- نه، علیاحضرت. ‫- یک بار پرسیدم...
‫می‌دونی برای چی اینجا هستی؟
‫من به درخواست پدرم به اینجا اومدم.
‫فکر کنم داروغه تدارکاتش رو انجام داد.
‫ظاهرا روی دوش من افتاده.
‫بیشتر تلاش می‌کنم، علیاحضرت. ‫قول میدم.
‫کاش می‌تونستی قول‌هایی که ‫تابه‌حال به من داده شده رو بشنوی.
‫یک بار قولِ اسپانیا رو گرفتم.
‫به من نگاه کن.
‫چی می‌بینی؟
‫علیاحضرت؟
‫چی می‌بینی؟ ‫یه سوال ساده پرسیدم.
‫یه ملکه.
‫ملکه انگلستان.
‫ملکه فرانسه، دوشس آکیتن.
‫وارث خاندان پورتیه.
‫و همسر شاه هنری دوم.
‫با این همه عنوان و مقام، ‫با این‌حال نمی‌تونم از انگلستان خارج بشم.
‫من در بازداشتم، گروگان هستم.
‫بعضی‌ها میگن دست‌کمی از یه زندانی نداره.
‫واست آشنا نیست؟
‫و با این‌‌حال...
‫از همین قصر، از همه‌چیز آگاه هستم.
‫مکاتبه می‌کنم.
‫پیمان می‌بندم.
‫تصمیم‌گیری می‌کنم.
‫و حکمفرمایی می کنم.
‫ما زن‌ها...
‫اغلب در شرایطی قرار می‌گیریم
‫که انتخابِ ما نیست.
‫ولی به این معنی نیست ما بر مردانی که
‫ما رو در این موقعیت قرار دادن، بی‌قدرتیم.
‫فقط باید قدرت و توانایی‌مون رو درک کنیم
‫و در به کارگیری اون چیره بشیم.
‫سر ویلیام مارشال، ارل پمبروک ‫تشریف آوردند، علیاحضرت.
‫به موقعش... ‫این قدرت رو بهت آموزش میدم.
‫- ارل. ‫- ملکهٔ من.
‫- امیدوارم سفرتون بی‌خطر بوده ‫- بله.
‫همم.
‫پول پاداش رو بدزدیم؟
‫اگه بدزدید، پول کافی ‫برای پرداخت جایزه رو ندارن.
‫- جایزه در کار نباشه... ‫- جایزه‌بگیری هم نیست.
‫درسته، پاداشی وجود نداره،
‫بقیه جونشون رو به خطر نمی‌ندازن.
‫افراد کم‌تری دنبال‌مون میفتن.
‫یه شرط داره.
‫فعلا بذارید من پیش شما بمونم،
‫و سهمم رو به بین فقرا تقسیم می‌کنم.
‫باید قبول کنید، وگرنه کمک نمی‌کنم.
‫باشه.
‫هر کاری دوست داری با سهمت بکن.
‫پول جایزه از مالیات‌های پادشاه داده میشه.
‫مالیات‌ها رو از لستر به ناتینگهام می‌برن.
‫اون‌ها همیشه ‫جلوی آسیاب استافورد توقف می‌کنن
‫تا اسب‌ها استراحت کنن. ‫می‌تونید اونجا شبیه‌خون بزنید.
‫اگه گیر بیفتیم، اعدام میشیم.
‫خب، الان هم حکم اعدام‌مون صادر شده
‫چه فرقی داره؟
‫و مری یه بار اعدام شده.
‫طنابِ دار اونقدر زور نداشت ‫تا گردنشو بشکنه.
‫پادشاه بهم بدهکاره.
‫بریم سمت آسیاب استافورد.
‫تاک، اسقف با چند نفر سفر می‌کنه؟
‫آ...
‫دو تا منشی و دو تا سرباز.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫همیشه همین بوده.
‫هیچ‌کسی اونقدر احمق نیست ‫تا از اسقف دزدی کنه.
‫تا الان.
‫اگه به پای یکی از سربازها تیر بزنید،
‫- بقیه از ترس فرار می‌کنن. ‫- بعید می‌دونم به این سادگی باشه.
‫مگه مهمه؟ ‫اون‌ها سرباز نورمن هستن.
‫دلیل نمیشه آدم پلیدی باشن.
‫ولی به یه آدم پلید خدمت می‌کنن.
‫اون‌ها پدر منو به قتل رسوندن.
‫هر اتفاقی واسشون بیفته، ‫به خاطر ندونم کاری خودشونه.
‫و پدرت در برابر این حرف چی می‌گفت؟
‫می‌گفت «به حرف مادرت گوش بده،»
‫اونم می‌گفت ‫«مثل احمق‌ها حرف میزنی، راب.»
‫و گودای تو چی میگه؟
‫می‌گفت همه‌شون رو بکشید.
‫- جدیده؟ ‫- از ناتینگهام اومده.
‫دختر داروغه، پرسیلا؟
‫- اون‌قدر احمق نیستم. ‫- شنیدم دختر داروغه
‫خیلی سرزنده‌ست.
‫پس سلیقهٔ توئه.
‫نه، اون دختر ارل هانتیگدونه.
‫هانتیگدون.
‫تبر کند توی جنگ به کار میاد.
‫- الان کجاست؟ ‫- فکر کنم پرورش گوسفند انجام میده.
‫مطمئنم با اخلاقیات اون مناسب نیست.
‫امیدوارم اینطور نباشه. ‫آدم‌های بی‌قرار مفید هستن.
‫پس داری یه جاسوس جدید تربیت می‌کنی.
‫یه ملکه هر چقدر جاسوس داشته باشه بازم کمه.
‫از شوهرم بگو. حالش چطوره؟
‫اوه، فکر می‌کردم اول ‫درباره زن‌های دیگهٔ پادشاه بپرسی.
‫من بیشتر به سلامتی اون علاقه دارم.
‫یا بهتر بگم، هر نشونه‌ای ‫که حاکی از مُردن اون باشه.
‫بلوبری؟ ‫اون پشت خیلی بود.
‫ممنون.
‫خوشمزه‌ست.
‫این گل... تو رو یاد آدم خاصی می‌ندازه؟
‫آره، آم...
‫دختر یه لرد نوردمن.
‫یه فرمانده نورمن رو کشتی
‫و عاشق یه دختر نورمنی شدی؟
‫نه، اسمشو عشق نمی‌ذارم.
‫الان کجاست؟
‫آ... لندن.
‫داره برمی‌گرده؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه برنگرده...
‫یعنی دختری بهتری واست وجود داره، راب.
‫سرورم، تمامش همینه.
‫ما دو نفر.
‫افراد بیشتری رو برای همراهی بیارید،
‫و وضعیت درشکه رو بررسی کنید ‫که برای فردا صبح آماده باشه.
‫از کجا بفهمیم دارن میان؟
‫چون فردا آخرین روز ماهه.
‫اون‌ها همیشه روز آخر ‫مالیات‌ها رو جمع می‌کنن.
‫مگه نمی‌دونی فردا آخر ماهه؟
‫اون راهب‌ـه.
‫راهب‌ها از تقویم جولیِن ‫برای روزها استفاده می‌کنن.
‫از اسم ژولیوس سزار گرفته شده.
‫تعلیم دیده‌ای.
‫مادرم بهم یاد داده.
‫رابِ ما یه نجیب‌زاده تمام اعیاره.
‫و اگه برای استراحت نایستن چی؟
‫نه، کاری می‌کنیم توقف کنن.
‫یه کُنده جلوی رودخونه گذاشتیم.
‫- آب اونو می‌بره. ‫- اگه خراب باشه نه.
‫تو خالیـه و داخلش با سنگ پر شده.
‫مثل صید مارماهی.
‫جالبه.
‫خب، خیلی خوش گذشت.
‫باید بگم، شما خیلی پر انرژی هستید.
‫خانم‌ها.
‫ماریان!
‫این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫از دیدن ستاره‌ها لذت می‌برم.
‫خب...
‫مسلما چیزهای بیشتری
‫نسبت به نگاه کردن به ستاره‌ها وجود داره.
‫واقعا؟
‫مثل دستبرد به انبار ملکه
‫و اذیتِ ندیمه‌های اون؟
‫بذار حدس بزنم.
‫دلت برای جنگل تنگ شده.
‫همه به اندازه تو عاشق
‫کاخ و تالارهای بزرگ نیستن، ویل.
‫خب، عشق و دوست داشتن من مهم نیست.
‫مهم اینه که توی کاخ باشم.
‫ناتنیگهام جای خوبی برای شروع زندگی بود.
‫ولی فکر می‌کنم...
‫من و تو...
‫تقدیرمون موندن در اونجا نبود.
‫با این‌حال قلب من در شروود جا مونده.
‫یه بار بهت گفتم،
‫بهتره راب رو فراموش کنی.
‫به خاطر خودت.
‫مشکل عشق همینه.
‫به خاطر خودت هیچ کاری نمی‌کنی.
‫خیلی...
‫غمناک به‌نظر میای، ماریان.
‫مطمئنی نمی‌تونم ‫یه مرهم کوچیک واست باشم؟
‫شب بخیر، ویل.
‫شب بخیر، ماریان.
‫چه دعایی می‌کردی؟
‫که اعمال ما باعث خیر بشه.
‫اما بعید می‌دونم خدا صدای منو بشنوه.
‫شاید بهتر باشه کاری که ‫قراره بدیم رو بپذیرم.
‫- باهاش صلح کنم. ‫- صلح؟
‫دیدم که پدرم سعی کرد ‫در صلح و آرامش زندگی کنه.
‫و نورمن‌ها اون رو اعدام کردن.
‫صلح چطور ممکنه؟
‫عیسی‌مسیح راه و چاهش رو به ما نشون داده.
‫به ما یاد میده تا دشمن‌مون رو ‫دوست داشته باشیم.
‫به افرادی که ما از نفرت دارن نیکی کنیم.
‫انجیلت رو بلدی.
‫انجیلِ من نیست.
‫کتاب دشمن منه.
‫من دشمن نیستم.
‫چرا پدرت رو اعدام کردن؟
‫گفتن آدم کشته، اما کار اون نبود.
‫امکان نداشت.
‫- و داروغه رو مقصر می‌دونی؟ ‫- پس کیو مقصر بدونم؟
‫و انتقامم رو می‌گیرم.
‫باعث خوشحالیت میشه؟
‫باعث میشه همه‌چیز درست بشه.
‫قانون مقابله به مثل، ‫«چشم در برابر چشم.»
‫انجیل تو هم همین رو میگه.
‫و با این حال همین کتاب میگه
‫«بدی رو با بدی پاسخ نده.
‫انتقام از آن من است. ‫فرمودهٔ خداست.»
‫انتقام هیچ ثمری نداره.
‫همین الان تو آدم کشتی.
‫حالت بهتر شده؟
‫داروغه رو هم بکشی ‫حال و روزت همینه.
‫می‌تونی هزاران بار اونو بکشی،
‫هیچ‌وقت خلاء قلبت پر نمیشه.
‫انتقام تو رو التیام نمیده.
‫باید الان در مسیر صومعه باشی.
‫فکر کردی به سادگی قبول می‌کنم؟
‫آره!
‫خب، دوباره فکر کن پدر.
‫از دستورات من سرپیچی می‌کنی
‫به من پشت نکن، ‫چطور جرئت می‌کنی.
‫تو چطور جرئت می‌کنی.
‫من پدر تو هستم.
‫و من دختر تو هستم.
‫با این‌حال من رو با اون مار حریص راهی کردی
‫و بدون اینکه حرفی به من بزنی ‫برای آینده‌ام تصمیم گرفتی.
‫به خاطر صلاح خودت. ‫به خاطر محافظت از تو.
‫بعلاوه، من حق دارم...
‫برای آینده‌ات تصمیم‌گیری کنم.
‫بر اساس قوانین این سرزمین،
‫و به فرمان شخص شاه.
‫حق با توئه.
‫الان... بهت پشت می‌کنم، پدر.
‫پدر.
‫- چاقو رو بنداز! ‫- بنداز!
‫- نه، میلانژ! ‫- بگیریدش!
‫میلانژ، بس کن.
‫پدر، بـ... ببخشید.
‫دارن میان.
‫- دو نفر؟ تو گفتی... ‫- همیشه دو نفر هستن.
‫همیشه همین بوده.
‫شش نفر هستن به اضافه درشکه‌چی،
‫- این... ‫- تعدادشون خیلی زیاده.
‫با این تعداد فرار نمی‌کنن!
‫نمی‌تونن همه سربازها رو ببینن.
‫لطفا بذارید رد بشن. ‫لطفا بذارید رد بشن.
‫خدای بزرگ!
‫نه!
‫این همه از کجا اومدن؟
‫تعدادشون خیلی زیاده!
‫هنری!
‫بذار ببینم، بذار ببینم. ‫برو کنار، برو کنار، برو کنار.
‫باید ببینم.
‫- حالت خوب میشه. ‫- هنری!
‫حالت خوب میشه. ‫باید زخم رو بدوزیم.
‫تو باعث ننگ و رسوایی کلیسا هستی!
‫دلم واست می‌سوزه.
‫- دلت واسه خودت بسوزه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بهم رحم کن. ‫- التماس کن.
‫جنازهٔ اون آخرین چیزیه ‫که قبل از مرگ می‌بینی.
‫کافیه!
‫ولش کنید!
‫تو سربازها رو کشتی. ‫سربازان پادشاه.
‫شما محکوم میشید. ‫همه‌تون محکوم میشید.
‫بدست کی، اسقف؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- راب این د هوده.
‫اون خودِ شاهزاده شرووده.
‫به خدای متعال قسم،
‫تو و دار و دستهٔ ژنده‌پوشت ‫به سزای اعمال‌تون میرسید.
‫نه.
‫تو، اسقف، به سزای اعمالت میرسی.
‫ولی امروز، فرار کن.
‫برو و به داروغه خبر بده
‫من جایزه‌اش رو برداشتم.
‫قبل اینکه بکشمت فرار کن.
‫نه... نه، نه...
‫چقدره؟
‫خیلی زیاده.
‫اسقف اعظم اومدن!
‫پول جایزه رو دزدیدن.
‫تمامش رو دزدیدن.
‫چی شده؟
‫بهم بگو.
‫- وحشت. ‫- کار کی بود؟
‫توی جنگل.
‫یه اهریمن پلید.
‫اهریمن؟
‫اسمش چیه؟
‫جواب بده؟
‫اسم اون چیه؟
‫اسم اون رابین هوده.