‫راستی من چارلی‌ام، چارلی کیل.
‫[آنچه در فصل قبل گذشت]
‫خب، چه حسی داره همه‌چیز رو ‫پشت سر بذاری و از نو شروع کنی؟
‫به من می‌خوره.
‫می‌تونی با انواع آدما آشنا شی،
‫- انواع زندگی‌ها. ‫- انواع دروغ‌ها؟
‫نمی‌دونم.
‫- من یه قابلیتی دارم... ‫- چرت نگو.
‫...می‌تونم بفهمم یکی داره دروغ می‌گه.
‫- چرت نگو. ‫- قضیه‌ش مفصله.
‫توضیحش خیلی طول می‌کشه.
‫- اشکالی نداره، برام مهم نیست. ‫- چرت نگو.
‫مهم اینه که بفهمی چرا یکی داره دروغ می‌گه.
‫تا حالا به پیوستن ‫به اف‌بی‌آی فکر کردی؟
‫من خیلی طرفدار کمک به سیستم نیستم.
‫من بهت یه فرصت می‌دم که باهام کار کنی.
‫ما قراره این عوضی رو تیغ بزنیم.
‫یه دوست رو از دست دادم.
‫ناتالی. اون بهترین دوستم بود.
‫وقتی یه چیز وحشتناک دید، ‫کار درست رو کرد،
‫و تو به‌خاطر این کشتیش.
‫چارلی کیل.
‫بیاتریکس هسپ، درسته؟
‫من پیش اعضای ۵ خانواده هستم.
‫هیچ گوشه‌ای از این کشور
‫اون‌قدر دور نیست که از ما قایم شی.
‫ما پیدات می‌کنیم.
‫خب، بی. بذار ببینیم چی میشه.
‫[بازی شروع شد]
‫وقت ناهاره!
‫تو حق داری وکیل داشته باشی.
‫هی، این منصفانه نیست.
‫خیلی از وقت خوابت گذشته.
‫اون مثلا چیه؟
‫ماییم.
‫دارم می‌رم سمت پرتره.
‫باید شاخه‌های جدید رو امتحان کنم
‫اگه بخوام به‌عنوان یه هنرمند پیشرفت کنم.
‫- هنرمند؟ ‫- آره.
‫اون زباله‌های پرزرق‌وبرق.
‫هنرمند؟
‫تو گوگنِ اتسی می‌شی. ‫[گوگن: هنرمند فرانسوی اتسی‌: فروشگاه صنایع دستی]
‫خب، انتظار نداشتم تو بفهمی، مادر.
‫نه. ولی تو انتظار ‫داری من از پا دربیام،
‫ثروتمو برات بذارم،
‫تا هزینه‌ی ماجراجویی هنریت تامین شه.
‫مادر، این‌قدر بدبین نباش.
‫من دستت رو خوندم.
‫می‌بینم داری چیکار می‌کنی.
‫مثلا اون بچه‌ی وفاداری.
‫خیلی از خود گذشته‌ای. ‫مواظب اون پیرزن بدجنسی.
‫چیز دیگه‌ای لازم داری؟
‫چهار تا دختر داشتم،
‫و اونی که از بقیه به ‫خودم نزدیک‌تر نگه داشتم
‫بزرگ‌ترین ناامیدیمه.
‫خب، آره، خواهرای دیگم اینجا نیستن
‫که پادریتو بشورن، کالباساتو ببرن،
‫و برات سوپ خانگی خوشمزه درست کنن.
‫ولرمه.
‫اوه، خوبه. پاول اینجاست.
‫پاول وکیل؟
‫آره، باید به کارام رسیدگی کنم.
‫ولی... ما قبلاً وصیت‌نامه‌تو نوشتیم.
‫با هم نوشتیمش.
‫دکتر می‌گه طی چند هفته،
‫قلبم از کار می‌افته.
‫وقتی به چشمای مرگ خیره می‌شی، امبر،
‫می‌فهمی چی واقعاً مهمه:
‫پاداش دادن به اون آدمایی که تو زندگی...
‫ناامیدت نکردن.
‫ژامبونمو برام بیار.
‫- پاول؟ ‫- امبر.
‫خیلی خوب به‌نظر می‌رسی.
‫پاول، خواهش می‌کنم،
‫باید بهم بگی. اون چیکار کرد؟
‫ببین، هر چقدر هم با ‫موقعیتت همدردی کنم،
‫از نظر قانونی نمی‌تونم چیزی بگم.
‫این یه موضوع محرمانه‌ست،
‫و اگه بگم ممکنه ‫مجوزمو از دست بدم...
‫- خواهش می‌کنم. ‫- نورما تو رو از وصیت‌نامه حذف کرده.
‫- چی؟ ‫- وای خدا.
‫ببخشید، این غیرارادی بود.
‫من دنبال تایید و تعریف بقیه‌م. ‫و این مشکل منه.
‫ولی خواهش می‌کنم بهش نگو که اینو بهت گفتم.
‫اون نمی‌تونه این کارو بکنه.
‫من ازش مراقبت کردم
‫در تمام این مدتی که مریض بود.
‫و خواهرام رفتن و زندگی‌شونو کردن.
‫و من اینجا بودم.
‫من لیاقتشو دارم! این حق منه!
‫چطور می‌تونه این‌قدر بی‌رحم باشه؟
‫نه، به خواهرات هم نمی‌رسه.
‫اونا هم هیچی گیرشون نمیاد.
‫خب، پس کی ثروت رو می‌گیره؟
‫مامانم هیچ دوستی نداره.
‫اون به خیریه می‌گه «تنبلی سازمان‌یافته.»
‫نه، امبر. نه. من... نمی‌تونم بهت ‫بگم، از نظر قانونی و اخلاقی...
‫اعتماد که پایه حرفه منه، منو منع می‌کنه...
‫خواهش می‌کنم.
‫یه زنی به اسم فلیسیتی پرایس.
‫لعنتی.
‫اوم...
‫اون خونه، پول، و پول حق امتیاز رو می‌گیره.
‫من نباید قبل از مرگ نورما ‫باهاش تماس بگیرم.
‫اون نمی‌خواد ناامید بشه.
‫و حالا می‌رم تو ماشین قبل از اینکه بتونی
‫چیز دیگه‌ای ازم بپرسی. ببخشید.
‫فلیسیتی پرایس کدوم خریه؟
‫[فلیسیتی پرایس]
‫[فلیسیتی پرایس یک هنرمند چند رسانه‌ای ‫هست که در مناطق روستایی ورمونت کار می‌کنه]
‫ای وای من.
‫فلیسیتی پرایس؟
‫سلام، من امبرم.
‫و فکر کنم ممکنه ما...
‫آها.
‫آره.
‫قبول کردن این راحت نیست.
‫- روحمم خبر نداشت. ‫- ممنون.
‫چطور فهمیدی؟
‫خب، من تو یه نمایشگاه گالری بودم،
‫درباره یه اثر سؤال می‌کردم
‫که خیلی دوستش داشتم. ‫و بعد عکس هنریت رو دیدم.
‫و نزدیک بود غش کنم.
‫عجب.
‫...تیپ باحالیه.
‫اوه، اونو قبل از اینکه بیام اینجا گرفتم.
‫اومدم اینجا که در دسترس نباشم.
‫اگه از هرکسی تو دنیای هنر بپرسی
‫فلیسیتی پرایس کیه،
‫اونا اینجوری توصیفش می‌کنن.
‫و من دیگه اون آدمو نمی‌شناسم.
‫من...
‫تقریباً یه سالی کاملاً منزوی بودم.
‫همه‌چیزو کنار گذاشتم...
‫مد، استایل...
‫تا ببینم چی باقی می‌مونه.
‫فقط هنر می‌تونه هنرمندو نشون بده، درسته؟
‫کاملاً.
‫منم یه هنرمندم.
‫من مجسمه‌های خمیری ‫پلیمری درست می‌کنم،
‫و سه بار تو اتسی معرفی شدم.
‫خوبه.
‫وای.
‫یه دوقلوی گمشده.
‫مثل پیدا کردن یه تیکه گمشده از خودمه.
‫خنده‌داره، نه؟
‫تو با بابامون بزرگ شدی؟
‫اوه، عجب. آره.
‫ما یه بابا داریم.
‫بنی مُرده.
‫اگه می‌خواستی اونو ببینی برات متاسفم.
‫اگه این آرومت می‌کنه بدون ‫که اون خیلی عوضی بود.
‫وقتی ۱۷ سالم بود الکل خورده ‫بود و با ماشینی که سوارش بودم
‫صاف زد توی تیر چراغ برق.
‫وای. چقدر وحشتناک.
‫مامانمون چی؟
‫مُرده. آره، مُرده.
‫نورما، اون یه بیماری نادر داشت.
‫همه استخوناش از داخل خرد شدن.
‫و خیلی دردناک بود.
‫خیلی درد داشت.
‫وای.
‫آره... هی!
‫راستش من یه عکاسم،
‫به عنوان کار جانبی عکاسی می‌کنم،
‫و می‌تونم یه عکس هنری جدید
‫برات بگیرم اگه بخوای،
‫می‌تونی بیرون پیش کارهات باشی.
‫باشه.
‫عالیه.
‫واقعاً باحال به‌نظر می‌رسی.
‫اینا فوق‌العاده‌ن. خیلی خوب تو عکس می‌افتی.
‫موبایل داری؟ ‫می‌تونم برات بفرستمشون.
‫نه، ولی ایمیلمو
‫هر چند روز یه بار ‫تو کتابخونه عمومی چک می‌کنم.
‫- می‌تونم برات بنویسمش. ‫- آره. خیلی خوب می‌شه.
‫امبر، حالت خوبه؟
‫مادرم داره می‌میره، پاول. ‫فکر می‌کنی حالم چطوره؟
‫[گروه خواهران]
‫[دارم یه تغییراتی رو تجربه می‌کنم]
‫مامان؟ مامان؟
‫تو...
‫شبیه اون لوله‌کش چاق کوچولو ‫تو اون فیلمه به‌نظر می‌رسی.
‫ماریو سرهمی قرمز می‌پوشه.
‫می‌دونستی دارم ‫درباره کی حرف می‌زنم، نه؟
‫اشکالی نداره.
‫حالا می‌تونی بری.
‫من آماده‌ام.
‫[مامان مرد. خاکسپاری جمعه‌ی بعدیه]
‫[وای،‌ میدونی دلیا کجاست؟]
‫اوه، فلیسیتی، علامت تعجب.
‫یه فکری داشتم،‌ نقطه.
‫تو خونه‌تو بهم نشون دادی، نقطه.
‫منم باید خونه‌مو بهت نشون بدم، نقطه.
‫جمعه بعدی کاری نداری، علامت سؤال.
‫ایموجی قلب.
‫[جمعه بعد]
‫- دیر کردی. ‫- ببخشید، خانم کازینسکی.
‫خواهرام داخلن. می‌تونی اونو به اونا بدی.
‫می‌تونی کلیدو داخل بذاری.
‫اینجا کسی نمیاد.
‫یه ایمیل عجیب از یه وکیل گرفتم
‫که می‌گه مامانمون مُرده ‫و یه وصیت‌نامه هست.
‫ولی تو گفتی مامانمون قبلاً...
‫این دیگه چیه؟
‫فکر کردم خوشحال می‌شی.
‫شوخیت گرفته. این...
‫این مسخره‌ست. ‫قضیه چیه؟
‫تو همه‌چیزایی که من می‌خوام رو داری.
‫همه‌چیزایی که من لیاقتشو دارم رو داری.
‫چه خبره؟
‫سلام، خواهرا. من...
‫می‌دونم همه‌تون مامان رو دوست نداشتید،
‫ولی، ولی اون دنیای من بود ‫ و من عاشقش بودم،
‫و بدون اون نمی‌تونم ادامه بدم.
‫اومدم لب صخره که بپرم.
‫پس وقتی بدنمو پایین صخره ‫کنار خونه‌مون دیدید،
‫اون منم.
‫ببخشید.
‫وای نه.
‫نه! نه، نه، نه! نه! نه!
‫نه! نه!
‫نه. تو قرار بود من باشی.
‫همه می‌فهمن تو من نیستی.
‫چطور باید اینو تقلید کنم؟
‫باید چکار کنم؟
‫چرا هیچ‌چیز هیچ‌وقت آسون نیست؟
‫ای وای من.
‫من فلیسیتی پرایسم.
‫من فلیسیتی... پرایسم.
‫امبر...
‫پاول فلچر؟
‫تو درباره یه ارث بهم ایمیل زدی.
‫من فلیسیتی پرایسم.
‫ای بابا.
‫بذار یه چیزی بهت بگم، کوکی...
‫کوکی بودی،‌ درسته؟
‫هوم.
‫می‌دونی، هر روز عمرم
‫از کنار این ‫پارکینگ‌ها رد می‌شدم.
‫آره. توقف می‌کنی و...
‫کل روز تو یکی از این پارکینگ‌ها می‌شینی،
‫و یه دیدگاه کاملاً متفاوت پیدا می‌کنی.
‫اینجا زندگی محض به نمایش گذاشته شده.
‫توی هر داشبوردی یه رازی هست.
‫کبریت‌های مسافرخونه، کفش بچه.
‫نمایشگاه بی‌مخاطبی از چیزهای معمولی.
‫این ماشین‌ها داستان‌های ‫زیادی برای گفتن دارن. مگه نه؟
‫هی، اون کتاب چطوره؟
‫خیلی موج دومیه.
‫آره.
‫چارلی کیل!
‫بیاتریکس هسپ سلام رسوند!
‫لعنتی!
‫حرفم همینه، کاپیتالیسم آخرالزمانی
‫همه‌مون رو به زامبی تبدیل کرده.
‫به همین خاطر باید اتحادیه تشکیل بدیم.
‫ببخشید. داری میگی من یه زامبیم؟
‫چون من تقریباً مطمئنم ‫یه مومیایی‌ام.
‫نمی‌دونم.
‫اونا دارن میان. آماده‌ای؟
‫لعنتی!
‫جیسون علیه زامبی‌ها!
‫هی، لطفاً سرعت چیدن رو بیشتر کن.
‫حله. ببخشید.
‫فقط داشتم این جلوه‌ی غنی...
‫آره. شرمنده.
‫هی، تو.
‫ما می‌دونیم این دختر ‫اینجا کار می‌کنه. دیدیش؟
‫اون دیروز استعفا داد. ‫نتونست گرما رو تحمل کنه.
‫لعنتی. گفت کجا داره می‌ره؟
‫نه. ببخشید.
‫سلام. ممنون.
‫خواهش. سرعتتو بیشتر کن.
‫بجنب.
‫مشکلی نیست. کل روز سیب می‌چینم.
‫می‌تونم بپرسم از کی ‫داری قایم می‌شی؟
‫من قایم نشدم.
‫خب، می‌دونی چطوره.
‫با یه رئیس مافیا
‫یا پنج تا از اونا به مشکل می‌خوری.
‫قضیه‌ش طولانیه. ‫نیازی نیست بشنوی.
‫- نه،‌ واقعا لازم نیست. ‫- آره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- من؟ آره.
‫- آره، من خوبم. ‫- باشه.
‫فقط یه حسی عجیبی دارم وقتی...
‫انگار... می‌دونی...
‫قبلاً یکی رو دیدی،
‫انگار باهاش بزرگ شدی.
‫وقتی بچه بودی، برنامه‌ای به اسم
‫«بچه پلیس: شب‌ها» رو تماشا کردی؟
‫- نه بابا. ‫- آره.
‫- ببخشید. «بچه پلیس: شب‌ها» اینجاست. ‫- بس کن!
‫- بس کن. ‫- وای خدای من.
‫- خیلی متأسفم. ‫- وای خدا...
‫- صبر کن، چی؟ ‫- تو...
‫می‌دونستم.
‫- نمی‌تونیم بی‌خیالش بشیم؟ ‫- همون لحظه که دیدمت فهمیدم.
‫- بس کن. ‫- برگام.
‫[جک مونسون در نقش رئیس پلیس]
‫[پاول پودستا در نقش اسکوپ مک‌گلیکودی]
‫[خواهران کازینسکی در نقش بچه کسیدی]
‫[بالا کدوم طرفه؟]
‫من توی دردسر افتادم، رئیس.
‫نمی‌دونم چقدر از شخصیتم خودمم
‫و چقدرش کریستال قاچاقچیه.
‫ای وای من.
‫عجب.
‫دیلیا، بهت بر نخوره، ‫ولی این بازیگری افتضاحه.
‫بهم بر نخورد. اون من نیستم.
‫اون امبره، خواهرم،
‫ما دوست داریم اونو همبر صدا کنیم.
‫عجب. پس تو یه دوقلوی همسان داری؟
‫نه، نه.
‫دو،‌ سه، چهار نفر عین همن.
‫به این چی میگن؟
‫چهارقلو هستیم. همه‌مون ‫نقش بچه پلیس رو بازی کردیم.
‫فقط این‌جوری میشه ‫سالی ۲۳ قسمت ساخت
‫وقتی تصمیم می‌گیری ‫یه برنامه کودک
‫باید کلا توی شب فیلمبرداری شه.
‫عجب.
‫انگار کودکی خوبی داشتی، آره؟
‫اه.
‫می‌تونست خوب باشه.
‫اگه نورما نبود.
‫اون شبیه این مامانای سر صحنه‌ست.
‫نورما هر فرصتی که پیدا می‌کرد
‫ما رو به جون هم مینداخت.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت بتونیم ‫بهتر شیم.
‫اولین نوشیدنی الکلیم، دومیش،
‫و پونزدهمیش رو اون بهم داد
‫که سر صحنه اعصابم آروم شه.
‫به پنج تا مرکز بازپروری رفتم تا فهمیدم
‫باید اونو از زندگیم بندازم ‫بیرون تا هوشیار شم.
‫عجب.
‫آره، این برنامه خیلی ادامه داشت. ‫دارم حساب کتاب می‌کنم.
‫چرا برای امرار معاش سیب می‌چینی؟
‫نورما تا قرون آخر پول رو گرفت.
‫اگه یه‌دهم پولی که اون موقع ‫درآوردم رو داشتم، می‌تونستم...
‫کل باغ سیب پیرمرد رو بخرم
‫وقتی بازنشسته شه، و ‫می‌تونستم رئیس خودم باشم.
‫این رویای هر کسیه.
‫رویای تو چیه؟
‫خب، تیر نخوردن.
‫بیخیال. باید بیشتر از این باشه.
‫درون‌نگری فقط حالمو بد می‌کنه.
‫بهم می‌ریزم.
‫چیزی که من شخصاً عاشقشم،
‫اونجایی هست که بچه پلیس ‫با قاتل زودیاک روبرو می‌شه.
‫اون یه قسمت کلاسیکه.
‫- باشه. ‫- آره.
‫آره.
‫سیب خوبیه.
‫سلام، همکار. حالت چطوره؟
‫- نورما مرد. ‫- چی؟
‫تسلیت میگم... فکر کنم.
‫- تو چطوری؟ ‫- مراسم خاکسپاری فرداست.
‫خواستم یه وانت رو قرض بگیرم
‫ولی اون پیرمرد نمی‌تونه ‫بهم وانتی بده.
‫حداقل یه روز طول می‌کشه ‫با اتوبوس برسم اونجا.
‫نمی‌تونم به موقع برسم.
‫مطمئنی که واقعا می‌خوای ‫بری مراسم خاکسپاری؟
‫خب، این تنها شانسم ‫برای پس گرفتن پولمه،
‫و مطمئنم نورما ‫همه‌شو به امبر داده.
‫شاید بتونم باهاش حرف بزنم ‫که پولو با ما شریک شه.
‫مشکلی نیست. من رانندگی می‌کنم.
‫خب، اون کارتو نگه نمی‌داره.
‫وای نه.
‫حقوق بازنشستگیمو از دست میدم. بیا.
‫شرمنده. ببخشید.
‫خیلی خب، گوش کن.
‫فقط...
‫برو تو، بیا بیرون، پولو بگیر،
‫باغ رو بخر. تمام.
‫موفق باشی، رفیق.
‫می‌خوای یه دقیقه بیای تو؟
‫خواهرات
‫می‌خوان من توی مراسم باشن؟
‫باور کن هیچ کسی ‫توی اونجا عزادار نیست.
‫خواهش؟
‫خب، من یه کم کنجکاوم
‫که هر ۴ بچه پلیس ‫رو از نزدیک ببینم.
‫کلیدا رو تو ماشین بذار.
‫هیچ‌کس هیچ‌وقت اینجا نمیاد.
‫باشه، رئیس.
‫گور باباش.
‫چهار تا بچه پلیس.
‫- وای پسر. ‫- آره.
‫آهای؟
‫اینا رو با پول بچه پلیس خریدن، آره؟
‫- عجب. ‫- آهای؟
‫بی‌بی؟
‫- سلام. ‫- روز بخیر.
‫سی‌سی؟
‫اینجام!
‫- دی‌دی. ‫- اوه.
‫این اصلا گیج‌کننده نیست. سلام.
‫نه، ممنون.
‫اوه، درسته. آره.
‫فراموش کردم.
‫تو حالا کسل‌کننده شدی.
‫خیلی خب.
‫این همکارم چارلیه.
‫اون منو رسوند.
‫سلام، من...
‫تسلیت میگم.
‫خب، چارلی، این بی‌بی هست. ‫اون دی‌جیه.
‫آره، متوجه شدم. ‫هی، هدفونای باحالی داری.
‫و این سی‌سیه، ‫اون معلمه.
‫استاد یار ادبیات تطبیقی.
‫وای، چطور فرانسوی شدی؟
‫سی‌سی یه سال فوق‌لیسانس رو ‫تو شهر کبک خوند،
‫و حالا بیخیال نمیشه.
‫چیزی که بی‌بی ‫نمی‌فهمه اینه که آدم
‫لهجه اطرافیانشو می‌گیره.
‫برای همین دی‌دی جوری حرف می‌زنه
‫انگار توی قایق ماهیگیری بزرگ شده.
‫اوه. خوبه.
‫شماها وصیت‌نامه رو دیدید؟
‫فکر کنم برای همینه که همه‌مون اینجاییم.
‫وکیل نورما داره میاد.
‫همه‌مون می‌دونیم کی همه‌چیزو می‌گیره.
‫فقط می‌تونیم امیدوار باشیم
‫که امبر یه چیزی هم به ما بده.
‫خب امبر کجاست؟
‫امبر رفت پیاده‌روی
‫تا زندگی جدیدش به‌عنوان ‫یتیم رو پردازش کنه.
‫اون اخیرا خل شده.
‫حتی از همبر معمولی هم خل‌تر شده.
‫عاشق این میشی.
‫- هی. ‫- اون امبره؟
‫چند هفته‌ست تو گروه
‫این خل و چل بازی‌هاش رو می‌فرسته.
‫اون حلقه بینی رو ببین.
‫فقط می‌خواد جلب توجه کنه.
‫عجب. خب این معنیش این نیست
‫که به کمک نیاز داره؟
‫مِرد. نون. ‫[نه بابا به زبان فرانسوی]
‫مِرد؟
‫عجب.
‫همبر یه ویدیوی دیگه فرستاده.
‫الان نمی‌تونم همبر رو تحمل کنم.
‫وای.
‫اینو ببین.
‫وای پسر.
‫شماها یه زمانی
‫خیلی معروف بودین، آره؟
‫این برای چیه؟
‫نوک‌تیزه.
‫اون جایزه منتقدین لتونی.
‫برای بهترین دوستی بین‌نسلی‌ هست.
‫ما پنج بار پشت سر هم بردیمش.
‫اوه، ببخشید.
‫خب، هم‌بازی مورد علاقه‌تون کیه؟
‫اوه، جوزف گوردون-لویت. ‫اولین عشق بچه پلیس.
‫اه.
‫نه. تامارا دابسون.
‫اون نقش روح
‫جده‌ی ما رو
‫توی «بچه پلیس: کریسمس جنگ داخلی» ‫بازی کرد.
‫فراموش کردم سریال این‌قدر متافیزیکی بود.
‫واقعاً از زمان خودش جلوتر بود.
‫خب، فصل نهم کاملاً تو ذهن
‫یه مریض کما اتفاق افتاد
‫که دوقلوی شرور بچه پلیس ‫به گردنش تیر زده بود.
‫اون فصل تو کما خیلی ‫زیبا بود. فوق‌العاده‌ست.
‫ولی خدای من! همبر روی صخره‌ست.
‫امبر...
‫- برگام. ‫- آره.
‫- امبر از این خبر داشت؟ ‫- این «فلیسیتی پرایس» کیه؟
‫و نورما چطور این‌قدر ‫از حق امتیاز پول درمی‌آورد؟
‫بله. امبر از وصیت‌نامه خبر داشت.
‫فلیسیتی پرایس خواهر ‫پنجم مخفی شماست.
‫بچه پلیس تو اندونزی خیلی پرطرفداره.
‫پاول. مامانمون به تازگی مرده.
‫امبر به همین تازگی از صخره پرید،
‫و حالا یه خواهر مخفی هست
‫که ارث مونو می‌گیره!
‫وقتی همه‌ی اینا رو با هم میگی،‌ هضم‌شون...
‫ سخت به نظر می‌رسه.
‫ببخشید، احتمالا خودشه.
‫ممنون که اومدی.
‫نمی‌تونم ‫این پای گمشده رو پیدا کنم.
‫لیدی دایانا اینجاست، ‫اون بهترین بینی برای این کارو داره.
‫اون پیداش می‌کنه.
‫ببخشید.
‫نتونستین پا رو پیدا کنین؟
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫توی یه ساحل عمومی؟
‫هر اتفاقی ممکنه افتاده باشه.
‫این مسخره‌ست.
‫مثل دوقلوهای گمشده.
‫خنده‌دار به‌نظر می‌رسید.
‫انگار یه تیکه از خودمو کشف کردم،
‫البته تیکه‌هایی از خودم رو.
‫یه دونه دیگه.
‫معلوم نیست تو اون خونه چه خبر بوده.
‫من یه هنرمند چند رسانه‌ای هستم.
‫- تو ورمونت کار می‌کنم. ‫- چرت نگو.
‫من با پدرمون بنی بزرگ شدم ‫که همیشه فراری بود.
‫نه، با اون بزرگ نشدی.
‫اون اهل شرط بندی بود. ‫تو تصادف ماشین مرد
‫وقتی من ۱۷ سالم بود.
‫من تو ماشین باهاش بودم.
‫با پول ما می‌خوای چیکار کنی، فلیسیتی؟
‫منظور خواهرم اینه که
‫ما درک می‌کنیم که این
‫برات یه سود غیرمنتظره و عجیب به نظر میاد.
‫ما اون پول رو از برنامه ‫تلویزیونیمون درآوردیم.
‫نورما وقتی بچه بودیم ازمون دزدیدش.
‫اون با ما مثل آشغال رفتار کرد.
‫مخصوصاً با امبر.
‫اوه، کاش اونو بیشتر جدی می‌گرفتم.
‫- واقعا؟ ‫- خب،
‫آدمی نبود که بشه جدیش گرفت.
‫- اوهوم. ‫- ولی می‌تونستیم تلاش‌‌مونو کنیم.
‫حتی با وجود بازیگری مصنوعیش.
‫- لعنتی! ‫- همبر.
‫اما فکر می‌کردم سال ۲۰۰۳ ‫جایزه جوایز برگزیده مردم رو برده.
‫- همم. سالِ ضعیفی بود. ‫- اون سال ضعیف بود.
‫و همه‌اش سعی داشت «ای وای من» رو
‫تیکه کلام کنه.
‫شرایط رو بسنج.
‫به طور سر بسته‌ای بی ادب بود.
‫چطور؟ اوه.
‫و بعد از سریال، ‫زندگی حقارت بار و رقت انگیزی رو
‫از سر گرفت.
‫مادر شد و بدبخت شد.
‫مثل فقیرهای اوکلاهاما لباس می‌پوشید.
‫و به ما التماس می‌کرد ‫تا مجسمه‌های ناراحتِ اتسی رو واسش بفرستیم.
‫با پولک واسش بفرستیم. ‫خدای من.
‫پولک.
‫روی یادبود هولوکاست پولک میریخت.
‫جذابیت بهشون می‌داد...
‫به اون‌هایی که کاملا اتفاقی دیدم.
‫سوالت رو جواب میدم، ‫من پول رو برمی‌دارم...
‫همه‌شو.
‫من بدون فهمیدن عشق مادر بزرگ شدم.
‫این پاداش منه.
‫- اما ما خواهریم. ‫- ته بی انصافیه
‫هیچ‌وقت عشق مادر رو تجربه نکردیم.
‫خیلی‌خب. من برم ببینم بوفه چی داره.
‫اگه پول رو با ما تقسیم نکنی، ‫ازت شکایت می‌کنیم.
‫درسته، پاول؟ ‫می‌تونیم این کار رو کنیم، آره؟
‫وارثین می‌تونن سر وصیت‌نامه اعتراض کنن.
‫می‌دونی، فکر می‌کردم ‫ممکنه چنین اتفاقی بیفته.
‫یه لحظه صبر کن.
‫هدیه آوردم.
‫اگه شکایت نکنید،
‫به هر کدوم‌تون ۱۵۰ هزار دلار میدم.
‫اگه اعتراض کنیم، ‫احتمال بردمون چقدره؟
‫آره، احتمال برد چقدره؟
‫زیاد نیست.
‫وقتی نورما وصیتش رو نوشته
‫به نظر میاد از نظر ذهنی سالم بوده.
‫درسته.
‫بی‌بی، نه. ‫اگه پشت هم بمونیم...
‫دی‌دی، پول رو قبول کن.
‫ارزش جنگ و دعوا رو نداره.
‫برو به درک!
‫اجازه نمیدم دو بار پولمو بدزدن.
‫خب، دو از سه بدک یست.
‫ممکنه.
‫اگه دیلیا شکایت کنه،
‫تا چندین سال جلوی ارث و میراث رو می‌گیره،
‫و هیچ‌کس نمی‌تونه هیچی رو برداره.
‫خدای من.
‫لعنتی.
‫دیلیا!
‫دیلیا، ببین، می‌دونم این ماجرا قرار نیست
‫اونطوری که برنامه‌ریزی کرده بودی پیش بره، ‫اما اگه فقط...
‫تو نمی‌فهمی چقدر درد داره!
‫نورما هیولا بود. ‫اون... اون امبر رو کشت.
‫شاید اون رو از صخره هل نداده باشه،
‫اما خواهرم رو جوری رام کرد ‫که دیگه هیچ اراده‌ای از خودش نداشت.
‫و هر چی که مونده پولیـه ‫که نورما از ما دزدیده.
‫اجازه نمیدم به جیب بزنی.
‫من این درد رو می‌فهمم.
‫چند ساله.
‫منم شدیدا عذاب کشیدم...
‫به دوستم بگو که زود با ماشینش برمی‌گرده.
‫باید یه هوایی به کله‌ام بخوره.
‫اوغ!
‫باشه بابا. ‫فرم‌های کوفتیو رد کن بیاد.
‫امضا می‌کنم راحت بشم.
‫این چه مدل حرف زدنه، دی‌دی.
‫خیلی‌خب. ‫خب، کِی پول به دستمون میرسه؟
‫- دیلیا؟ ‫- لعنتی.
‫هی، دیلیا.
‫دیلیا.
‫- اوه! ‫- هی. سلام. خوبه.
‫فکر کردم دیدم اومدی اینجا.
‫باید یه سر به بوفه بزنی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫پیرمرد باید اون بابا رو
‫واسه جشن بازنشستگی استخدام کنه.
‫اوه، آره. پیرمرد، آره. ممنون.
‫چی شده؟ جایی میری؟
‫اوه، سرده.
‫هه، باشه.
‫سرده. ‫خب، دقیقا چی می‌خوای؟
‫اوه، خب، ببین چیز خاصی نیست،
‫ولی دست‌کم، شصت درصد از حرف‌هایی
‫که خواهر مخفیت میزنه چرت و پرت محضه.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- همم.
‫خب، مثل الان که گفتی سردت شده،
‫دروغ گفتی، درسته؟
‫- شاید. آره. ‫- اوهوم.
‫آره. خب، بگذریم، ‫من این استعداد خاص رو دارم.
‫وقتی یه نفر دروغ میگه می‌فهمم.
‫کاریه که انجام میدم.
‫خوش می‌گذره. خیلی‌خب.
‫یه حقیقت درباره خودت بهم بگو.
‫اما زیاد شخصی نباشه.
‫داری منو می‌ترسونی.
‫درسته. بیا هیجانشو بیشتر کنیم.
‫نظرت چیه یکی از این مجسمه‌های دست‌ساز
‫روی میز رو برداری
‫و من پشتمو بهت می‌کنم ‫و تو بهم بگو چی دستته.
‫- سنجاب. ‫- چرت نگو.
‫- فیل. ‫- چرت نگو.
‫- چکش. ‫- همم. درسته.
‫هر چند بخوایم روراست باشیم ‫مجسمه برنداشتی.
‫حرکت عجیبی زدی. ‫بگذریم، متوجه منظورم شدی.
‫- حالا حرف منو باور می‌کنی؟ ‫- دقیقا چطوری کار می‌کنه؟
‫خب، دقیقا مطمئن نیستم، ‫اما مسئله مهم این نیست.
‫خیلی‌خب. فقط کافیه با وکیل مامانت صحبت کنیم.
‫خب، مطمئنا،
‫اون پیشینهٔ این دختره رو درآورده، می‌دونی؟
‫خب، حتی اگه فلیسیتی دروغ بگه،
‫وصیت‌نامهٔ نورما رو تغییر نمیده.
‫خب، تغییر میده، ‫اگه مرتکب کلاه‌برداری شده باشه.
‫- اوه. ‫- طاقت بیار، باشه؟
‫این آناستازیا هر کی که هست،
‫آشغال دزد، رذل، فلیسیتی
‫یا هر اسمی که داره، درست میشه.
‫باشه؟ حلش می‌کنیم.
‫- ایول. ‫- ایول!
‫سلام.
‫وکیل نورما.
‫خدای من، باید شغل جالبی باشه.
‫پاول فلچر هستم. شما؟
‫من... من... کسی نیستم. ‫آره، فقط...
‫از دوستان دیلیا هستم...
‫خب، این خواهر غایب که پیدا کردی، ‫فلیسیتی پرایس.
‫واقعا هنرمند نقاشی آمیخته‌ست؟
‫می‌پرسی اون یه هنرمند واقعیه یا نه؟
‫بعید می‌دونم من صلاحیت ‫تعیین این رو داشته باشم.
‫یه واحد تاریخ هنر رو
‫یه ترم که کنار دریا درس می‌خوندم برداشتم،
‫اما استاد خوبی نداشتم.
‫حیف شد. ‫نه، نه، نه. من...
‫ببین، ما فقط می‌خوایم بدونیم ‫اون واقعا کسی که ادعا می‌کنه هست یا نه.
‫اوه، فهمیدم. آره، راست میگه.
‫این... اثر اونه.
‫هه.
‫خیلی‌خب. خودشه.
‫باشه، آدم‌های معروف رو کشیده. ‫خوبه.
‫ای‌وای. ساندویچ. خیلی‌خب.
‫گلچین شده‌ست. ولی آره، ‫فکر کنم اسم این هنر باشه.
‫آ...
‫میگم، داستان زندگیش چطور،
‫اینکه میگه معتادهای قمار ‫و این چیزا بزرگش کردن...
‫حقیقت داره؟
‫آره. باباش...
‫قماربازیه که زیر بار قرض‌های سنگین ‫و مشکوک طلبکارها له شده.
‫و توی تصادف جون خودشو از دست داده، ‫با حرف فلیسیتی مطابقت داره.
‫خدای من...
‫و اون موقع تصادف
‫واقعا توی ماشین بود؟
‫آره، سوابق بیمارستان رو درآوردم.
‫هدف این سوال‌ها چیه؟
‫خب، ماجرا اینه، وکیل پاول،
‫وقتی تو این حرف‌ها رو درباره ‫فلیسیتی میزنه، حقیقته.
‫اما وقتی فلیسیتی همین رو میگه، چرت و پرته.
‫پس: «من هنرمند نقاشی آمیخته‌ام.» چرت و پرته.
‫«بابام قمارباز بود. توی تصادف مُرد.»
‫«وقتی که مُرد من توی ماشین بودم.» چرت و پرته.
‫به نظر میاد فقط وقتی دروغ میگه
‫که درباره خودش حرف میزنه.
‫ولی، ولی پاول همه‌شون رو ثابت کرد،
‫پس شاید این حقیقت‌یابی تو خراب شده.
‫هه.
‫خب، همه‌تون یه بچه رو میزنید، آره؟
‫آره. خب؟
‫خب بهش فکر کن.
‫خب، دروغ‌هایی که میگه، ‫لهجه‌اش که ناهماهنگه.
‫واقعا؟ متوجه نشدم.
‫عزیزم، نقش‌بازی کردنِ فلیسیتی
‫بعد از کریستال قاچاقچیِ همبر ‫رتبه‌ی دوم رو داره.
‫و خدا اونو بیامرزه، اما...
‫خب، ماجرا داره یه‌کم عجیب میشه.
‫آره. صبر کن.
‫خب، اگه این فلیسیتی پرایس یه جور،
‫نمی‌دونم... کلاه‌بردار باشه چی؟
‫می‌دونی، یکی از یکی دیگه باشه.
‫پنج قلو نیست، چیزه...
‫بهش چی میگن؟
‫- شش گانه؟ ‫- شش قلو.
‫- آره، منم همینو گفتم.
‫- نه، نه، شش قلو. ‫- آره. شش گانه.
‫- قلو. ‫- آره.
‫چون شش تا هستن، درسته؟
‫- نه. ‫- آره.
‫- خب، شش تاست. ‫- شش قلو.
‫- نه، واسه همین میگن شش گانه. ‫- قلو درسته.
‫- گانه، گانه، گانه... ‫- قلو، قلو...
‫- لاتینه. قلو، قلو، قلو. ‫- لاتینه.
‫رفیق، دارم اذیتت می‌کنم. بی خیال.
‫شش قلو. جالبه، نه؟
‫و بچهٔ ششم تظاهر می‌کنه پنجمیه.
‫خب، راست میگه یا نه؟
‫فقط یه خواهر مخفی وجو داره.
‫نورما پنج تا بچه بدنیا آورده.
‫امبر، بی‌بی، سی‌سی، دیلیا و فلیسیتی.
‫خودم مدارک رو دیدم.
‫خدای من، دارم ضعف می‌کنم.
‫دیلیا، می‌دونم قبول کردنش سخته...
‫«بچه پلیس: شب‌ها.»
‫- هیچ چیز قانونی... ‫- خیلی ممنون.
‫ایست.
‫- هنوز داشتم می‌خوردم. ‫- آره، آره.
‫به قاضی بگو.
‫خب، اینم از این.
‫- نه، نه. هی، نقشه‌ی جدید... ‫- چی؟
‫برو تو دل اون عوضی.
‫لعنتی، بی خیال.
‫هی. به همین راحتی تسلیم میشی؟
‫تو چنین شخصیتی نداری.
‫آره، خب نه، خب، به درک.
‫- من میرم. ‫- هی، احمق جون.
‫کاراگاه دروغ‌سنج، یادت رفته؟
‫درسته، باید این کار رو انجام بدی.
‫آره. همم. نگران نباش.
‫چون من در واقع
‫بازجویی‌های تک منظوره زیادی رو انجام دادم.
‫پس، فلیسیتی کافیه دهن باز کنه
‫و بعدش، بوم، رسواش می‌کنم.
‫خوبه. آم... ‫برو بگیرش، پهلوون.
‫باشه.
‫هی، یه چیز دیگه. به نظرت می‌تونم ‫چند تا ساق بوقلمون هم ببریم؟
‫چرا که نه.
‫سوییچت روی ماشینه.
‫آره، یادمه. ممنون.
‫آره، اون یکی کلاهتو بیشتر دوست دارم.
‫چی؟
‫سلام، فلیسیتی پرایس.
‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫چرا اینکه کی هستی دروغ میگی؟
‫- چی؟ ‫- خب، منظورم اینه،
‫همه بزرگ‌نمایی می‌کنن، اما تو؟
‫تک‌تک کلمه‌هایی که از دهنت ‫بیرون میاد دروغ محضه.
‫باعث میشه گوشم زنگ بزنه.
‫آخه برای چی؟
‫نمی‌دونم منظورت چیه.
‫باشه. خب، منظورم اینه ‫دروغ میگی
‫که موقعی که بابات مُرد ‫توی ماشین بودی.
‫- دروغ نمیگم. ‫- باز دروغ گفتی.
‫در ضمن اینم دروغ میگی ‫که تو بچگی همه‌اش در حال فرار بودین.
‫خب، همیشه که فرار نمی‌کردیم،
‫تابلوئه، اما...
‫باشه، و اینم باید بگم تو...
‫ هنرمند نقاشی آمیخته
‫از منطقه روستایی ورمونت نیستی، ‫حالا هر چی که بیوگرافیت میگه.
‫خب، عین روز روشنه... ‫داری با دروغ و دغل‌بازی
‫دونه دونه ارث خواهرها رو بالا می‌کشی
‫و سرشون کلاه می‌ذاری.
‫خب، تو کی هستی؟
‫من فلیسیتی پرایس هستم.
‫نوچ. یه بار دیگه بگو.
‫- راست میگم. ‫- چرت نگو.
‫خدای من، تابلوئه آدمی که میگی نیستی.
‫خب، لهجه‌ات،
‫مثل نمایش غذاخوری بلانچ دوبوآست.
‫اگه الان به یکی از دوست‌های فلیسیتی زنگ بزنم،
‫اصلا تو رو می‌شناسن؟
‫تسلیم شو، خانمی. ‫نمی‌تونی به من دروغ بگی.
‫خب... ‫خب، من...
‫باشه.
‫تو راست میگی.
‫فلیسیتی پرایس ساخته‌ی ذهنه.
‫یه... واکنش به بی رحمی ‫و خشونتی که تجربه کردم.
‫سال‌ها آزار و اذیت.
‫می‌دونی برای تبدیل شدن ‫به هنرمند واقعی باید چه بهایی بدی؟
‫خدای من، نمی‌دونم.
‫فکر کنم یه تضمین مالی قوی می‌خواد.
‫شاید ارتباط خانوادگی به دنیای هنر.
‫درد و فداکاری.
‫باید شخصیت قدیمی خودتو بکشی
‫تا شخصیت جدیدت زاده بشه.
‫همه‌چیز رو از نو بسازی.
‫لهجه‌ات، تصویرت،
‫شخصیتت، اگه نیاز باشه.
‫هر ثانیه از روز.
‫فلیسیتی پرایس
‫شخصیتیه که من باید باشم.
‫مدرکی دال بر شوق و خلاقیت
‫که خفه‌ام کرده بود.
‫اما دیگه نه.
‫الان...
‫من فلیسیتی پرایس هستم.
‫اون من هستم.
‫تو میگی دروغه.
‫من میگم حقیقت منه.
‫باشه، رفیق.
‫درسته.
‫به طرز خجالت آوری ریاکارانه‌ست ولی درسته.
‫برو بیرون.
‫باشه. هی، ببخشید دخالت کردم.
‫احیانا احتمالش نیست
‫بتونی یه‌کم...
‫از این هم‌دردی هنرمندانه‌ات ‫رو به خواهرت دیلیا بدی؟
‫خب، اون... ‫مشکلات زیادی رو پشت سر گذاشته.
‫لطفا برو.
‫ببخشید.
‫ای وای من!
‫اوه.
‫در قدرت درخشان بخواب، امبر.
‫ما دوستت داریم.
‫عالیه. اینجایی.
‫هی، هی، رفیق. ‫ببخشید، اما من..
‫می‌دونی، روال دروغ‌سنج رو
‫روی فلیسیتی پیاده کردم، ‫طبق برنامه‌ریزی‌مون،
‫و متاسفم اینو میگم، ‫ولی من...
‫فکر نمی‌کنم اون شیاد باشه.
‫شاید سندرم ایمپاستر داشته باشه.
‫داری چی بلغور می‌کنی؟
‫خیلی‌خب. اگه عین یه نوجوون عصبانی
‫دو ساعت توی محل دور دور می‌کردی،
‫پس من با کی حرف میزدم؟
‫خب، اصلا تو خودتی؟
‫من خودمم، دیلیا.
‫توی باغ سیب آشنا شدیم.
‫چارلی.
‫خیلی‌خب. فهمیدم.
‫نمی‌فهمم چرا خواهرم
‫باید بخوان ادای منو دربیارن.
‫هی، اینجایی.
‫می‌خواستم قبل رفتنـت اینو بهت بدم.
‫خوشحالم نظرت رو عوض کردی، دیلیا.
‫موفق باشی.
‫به این دلیل.
‫فلیسیتی به ما ۱۵۰ هزار دلار پیشنهاد داد ‫تا نسبت به وصیت‌نامه اعتراض نکنیم.
‫فکر کنم یکی از خواهرهای من کت منو پوشیده.
‫و کلاهت، آره. ‫یه رنگ دیگه بود.
‫خدای من، من چقدر خنگم.
‫و قرارداد رو امضا کردم.
‫نه، نه، نه، نه. ‫باید اینو پاره کنی.
‫می‌تونیم ثابت کنیم امضای تو نیست.
‫چارلی، از وقتی اومدیم اینجا
‫به میز نوشیدنی زل زدم
‫و سعی می‌کنم یادم بیاد ‫چرا فکر محشری نیست
‫که تا خرخره بخوریم.
‫هر کی این کار رو کرده درست فهمیده.
‫پول رو بردار و بزن به چاک.
‫خب، با ۱۵۰ هزار دلار
‫بعید می‌دونم بتونی باغ بخری.
‫من از نظر مالی هیچم. ‫شب‌ها خواب رو ازم گرفته.
‫پول میاد و میره. ‫من آرامش ذهنی رو انتخاب می‌کنم.
‫خب، می‌دونی چیه؟ ‫شرمنده، رفیق،
‫اما حرف الکی نزن، ‫من از خدامه جفتشو داشته باشم.
‫هی، لیدی دایانا.
‫- لیدی دایانا. ‫- هی. هی.
‫- لیدی دایانا. بیا اینجا. ‫- هی، هی، واسه منه.
‫بیا اینجا. ‫پای اشتباهی رو برداشتی، دختر جون.
‫ببخشید، دفعه بعد می‌گیریمش. ‫قول میدم.
‫ببخشید.
‫نه، واسه خودش باشه.
‫باشه.
‫هی، چه خبر؟
‫هنوز پای گمشده رو پیدا نکردید؟
‫خدای من. ‫آخه کی پای امبر رو می‌بره؟
‫گرازهای وحشی، بی‌خانمان‌هایی ‫که از روی ریل رد میشن، مرغ‌های دریایی.
‫نمی‌تونید توقع داشته باشید ‫پای یه انسان
‫وسط ساحل بمونه ‫و هیچ‌کس بهش دست نزنه.
‫نمی‌دونم. ‫به نظر توقع زیادی نیست.
‫و این بدترین قسمتش نیست.
‫خب، باشه. بگو. ‫بدترین قسمتش چیه؟
‫اون آهنگ رفته روی مخم. ‫پای شل شده.
‫آم...
‫همه آروم باشن، پا رو شل کنن.
‫کفش‌های یک‌شنبه‌تون رو بپوشید.
‫از صبح تا شب تو مخمه.
‫- خب، تقصیر خودم بود پرسیدم. ‫- اوهوم.
‫خدا لعنتت کنه.
‫مثل موسیقی متن رو مخ فیلم‌هاست.
‫تقصیر بیکنه.
‫بیکن.
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- چیه؟
‫خب، نقاشی.
‫کوین بیکن توی فیلم آزاد. ‫مجسمه اندازه واقعی.
‫دنیل دی‌لوئیز تو فیلم پای چپ من.
‫درسته.
‫ساندویچ پنج دلاری بلند و برنزی،
‫و یه خط‌کش مرمری، ‫تقریبا ۳۰ سانت میشه.
‫که همیشه به پا معروف بوده.
‫این یه جور معماست یا آنوریسمه؟
‫همه آثار هنری فلیسیتی پرایس به پا مربوط میشه.
‫- خب؟ ‫- خب،
‫و جنازه‌ی امبر یه پا نداره.
‫خب این یعنی... ‫دلیلشو نمی‌دونم.
‫خدای من. هم‌زمانی؟
‫امکان نداره.
‫برقصید.
‫من همیشه میگم
‫که هنر، هنرمند رو نشون میده.
‫فلیسیتی تقلبی.
‫ته‌وتوتو درآوردم.
‫قبل از اینکه امبر ‫وصیت‌نامه‌ی جدید نورما رو ببینه،
‫به راحتی...
‫با بیماری مادرش کنار اومده بود، درسته؟
‫درسته. آره، اون خیلی قوی بود.
‫آره. ولی بعدش، نورما ‫اسم فلیسیتی پرایس رو
‫به عنوان وارث جدید ‫ثروت زیاد بچه پلیس اضافه کرد.
‫و خب، امبر شروع کرد تغییر شکل دادن.
‫موی جدید، پیرسینگ‌های عجیب،
‫عین شخصیت‌های لوله‌کش کارتونی لباس پوشید.
‫ببخشید.
‫اون دچار فروپاشی شده بود.
‫درسته اما نه به دلیل اون چیزی که فکر می‌کنی.
‫می‌دونی، اون تغییرات که ‫نورما توی وصیت‌نامه آورد،
‫خب، باعث شده بود امبر ‫به آدمکشی روی بیاره،
‫نه خودکشی.
‫درست نمیگی، فلیسیتی تقلبی؟
‫خب، نمی‌دونم.
‫واسه این مسخره‌بازی ‫جلوی اجرای منو گرفتی؟
‫اجازه هست؟
‫- ممنون، رفیق. ‫- خواهش می‌کنم.
‫و بدون اون نمی‌تونم ادامه بدم.
‫اومدم لب صخره بپرم.
‫- پس وقتی... ‫- چرته.
‫و بدتر از همه بازیگری افتضاحیه.
‫خالی از لطف نیست بگم که من می‌تونم
‫بر اساس همین فیلم بگم ‫خب، اون دروغ میگه.
‫امبر قصدِ پریدن نداشته.
‫نباید پشت سر مرده حرف بزنی.
‫خب، ایرادی نداره ‫چون امبر نمرده.
‫فلیسیتی پرایس مرده.
‫چهره‌ی جدید امبر تغییر قیافه بود.
‫جوری نقشه کشیده شده بود ‫تا همه باور کنن
‫که جنازه‌ی پایین پرتگاه واسه اون بوده.
‫وقتی در حقیقت، جنازه‌ی
‫خواهر غایب‌تون، فلیسیتی پرایسه.
‫- خدای بزرگ. ‫- خدای من.
‫نقشه‌ی خیلی خفنی بود. خدای من.
‫اما یه چیزی در مورد فلیسیتی بود
‫که نتونستی جعل کنی، درسته؟
‫چیزی که وقتی کشتیش
‫متوجه‌اش شدی.
‫پای مصنوعیش.
‫- نه. ‫- خفه شو.
‫می‌دونی، واقعا...
‫اینکه توی قطار پرتش کردی ‫خیلی سریع تصمیم گرفتی.
‫و خب، اون پلیس‌ها،
‫آره، باور کردن.
‫کفش چپت رو دربیار.
‫درخواست ناشایستیه که میگی...
‫اوه. عجب.
‫خدای من. ببخشید.
‫این...
‫لعنتی. ببخشید.
‫نه، رفیق، ببخشید...
‫چطور جرئت کردی.
‫من اومدم خانواده از دست رفته‌ام رو
‫توی مراسم ختمِ
‫مادری که هیچ‌وقت نشناختم ببینم.
‫و اینطوری ازم استقبال می‌کنی؟
‫منو مجبور کردی
‫تا ناتوانی‌مو نشونت بدم
‫راضی شدی؟
‫- نه. ‫- یا نکنه...
‫تحقیر بیشتری واسم تدارک دیدی؟
‫آ...
‫صبر کن.
‫اوه!
‫خدای من، خیلی چندشه.
‫- نه. ‫- ای وای من!
‫- همبر! ‫- همبر!
‫هنر، هنرمند رو نشون میده.
‫پولک. ای‌وای.
‫می‌دونید، من به پلیس زنگ میزنم.
‫همه کارها رو درست انجام دادم.
‫هر کاری مامان گفت رو انجام دادم. ‫همه‌چیز باید به اسم من می‌شد.
‫سلام. آره.
‫می‌خوام یه جرم رو گزارش بدم.
‫- خدای من، چه سریع اومدن . ‫- آره.
‫ببخشید سر زده اومدیم.
‫ما از جنازه انگشت‌برداری کردیم.
‫خواهر شما، امبر، ‫روی ریل قطار نبود.
‫- چیزه... ‫- می‌دونی، فلیسیتی پرایسه.
‫صبر کن، یعنی... ‫یکی از شما...
‫- کار اون بود. ‫- اون کشته.
‫- کار اون بود. ‫- اوه!
‫- کدوم یکی میشه؟ ‫- امبر.
‫یعنی اثر انگشت همه‌ی ما فرق داره؟
‫آره خب. ‫دو قلو هستید، همزاد که نیستید.
‫خدای من آره.
‫هی، لعنتی.
‫کاش می‌تونستم اونو بشناسم، می‌دونی؟
‫آره. متاسفم.
‫خب، الان پول به کی میرسه؟
‫خب، فلیسیتی خانواده‌ای نداره،
‫پس همه پول بچه پلیس به ما میرسه.
‫- لعنتی. ‫- آره.
‫- وای. ‫- اوهوم.
‫خب، انقدری هست که بشه ‫باغ رو از پیرمرد خرید، ها؟
‫خب، دو تا باغ. به لطف تو.
‫من؟ نه.
‫دست بردار، ‫من فقط چند تا سوال پرسیدم.
‫چرا با من نمیای؟
‫تیم خوبی تشکیل میدیم
‫و اگه خوب نبود، ‫بهت زمان میده
‫تا رویاتو پیدا کنی.
‫آ...
‫آره. نمی‌دونم. آ...
‫خب، شاید بتونم سر و سامون بگیرم.
‫یه ارتباط انسانی کوچیک تشکیل بدم و...
‫شاید اسم چند تا سیب رو یاد بگیرم.
‫توقعتو بالا نذار.
‫نه، خب درست میگی.
‫لعنتی. اصلا من دارم از چی فرار می‌کنم، ها؟
‫یادم اومد.