‫« ترجمه به فارسی: سروش و محمد سید »
‫[۱۱ ساعت و ۲۶ دقیقه و ۲۷ ثانیه]
‫[۱۱ ساعت و ۲۶ دقیقه و ۲۸ ثانیه]
‫[۱۱ ساعت و ۲۶ دقیقه و...]
‫سلام!
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید، نمی‌خواستیم بترسونیمت.
‫قصد مزاحمت نداشتیم، ‫ولی اگه اشکالی نداره توصیه می‌کنیم...
‫کمتر به خودت فشار بیاری و یه استراحتی بکنی.
‫دو ساعته داری یه بند کار می‌کنی.
‫شماها دارید زاغ‌سیاهم رو چوب می‌زنید!
‫عه، نه. آخه امروز یهویی اومدی بیرون.
‫چطور؟ از کجا؟ از کجا منو زیر نظر دارید؟
‫- یه «ام‌کیو۹ ریپر». ‫- چی؟
‫یه پهپاد نیروی هواییه. چیزه...
‫من که چیزی نمی‌بینم.
‫آره خب، نباید هم ببینی. ‫خیلی بالاست، توی ارتفاع ۴۰ هزار پاییه.
‫خطرناک نیست. حتی مسلح هم نیست.
‫ببخشید. فکر بدی بود. داره محل رو ترک می‌کنه.
‫لطفاً؟ اگه آب بدنت رو تأمین کنی ‫خیلی خیالمون راحت‌تر می‌شه.
‫توش چیه؟
‫آب.
‫دیگه چی؟ یه چیزی که ‫منم تبدیل به یکی از شماها می‌کنه؟
‫نه، چندین ماه مونده تا بفهمیم ‫چطور باید اون کار رو بکنیم.
‫جارمل گورکی می‌گه مشکل‌دار نیست.
‫جارمل گورکی کیه؟
‫ناظر خط تولید آب‌معدنی توی «وینستون‌سیلم».
‫روز هشتم ماه «مِی» که این بطری پُر شد
‫اون مسئول شیفت دوم کارخونۀ آکوافینا بود.
‫تا جایی که اطلاع داره، ‫صرفاً آب پاک و سالمه.
‫چرا توی حیاط من وایستادی
‫و داری در مورد این اراجیف صحبت می‌کنی؟
‫کی هستی؟
‫کسی که فکر کردیم ممکنه ازش خوشت بیاد.
‫نه خیلی. نه.
‫پس عذر می‌خوایم، کارول.
‫در هر صورت، تو در آستانۀ گرمازدگی هستی،
‫و این نظر تمام دکترهای روی زمینه.
‫نظرت چیه؟
‫توی خونه آب داری. لطفاً یه‌کم بخور.
‫و اگه می‌شه خودت رو خسته نکن.
‫متوجه شدیم که داریم ناراحتت می‌کنیم.
‫صبر کن.
‫وایستا.
‫راستی، یه کلنگ هم لازمت می‌شه.
‫لای اون خاک کلی سنگ آتشفشانی هست.
‫همسایه‌ت مارتین از خونۀ پلاک ۱۲۰۴ ‫یه دونه توی گاراژش داره، با یه کلاه آفتاب‌گیر و...
‫دستکشِ کار.
‫همین‌جا وایستا. جایی نرو.
‫[کارول استورکا]
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫تو الان مثلاً شخصیت من، رابان، هستی؟ چرا؟
‫اگه انتخابمون بد بوده، عذر می‌خوایم.
‫ما فقط می‌خوایم تو خوشحال باشی.
‫چرا رابان در قالب یه زن؟
‫توی نسخۀ اولیه‌م زن بود، نه مَرد.
‫ولی پشیمون شدم.
‫ما هیچ‌وقت به کسی نگفتیم.
‫فقط من و هلن می‌دونستیم.
‫پس اگه نمی‌تونید ذهن بخونید...
‫کارول، شاید باورش برات سخت باشه ولی دیروز
‫بزرگترین روز در تاریخ بشریت بود.
‫هلن هم نظرش همین بود.
‫نه. هلن یکی از شماها نیست.
‫قبل از مرگش به ما ملحق شد.
‫فوت کرده ولی تمام افکارش،
‫خاطراتش، همین‌جا هستن.
‫بهت بگیم چقدر براش عزیز بودی؟
‫شماها یه مشت مُرده‌خورید!
‫یه مشت روانیِ گورکَن لعنتی هستید!
‫به‌خاطر شماست که اون مُرده!
‫اون‌وقت الان می‌خواید از طرف اون حرف بزنید؟
‫لعنت بهتون! لعنت به تک‌تکتون!
‫ای وای.
‫آهای؟
‫کسی هست؟
‫کسی اونجا هست؟
‫آهای؟ هنوز اونجایید؟
‫گندش بزنن.
‫لعنتی.
‫یا خدا! چی...
‫خیلی‌خب.
‫چی... ای خدا، من...
‫طاقت بیار.
‫برو بریم. برو بریم.
‫خیلی‌خب. میارمت پایین.
‫خیلی‌خب. پایین، پایین، پایین!
‫لعنتی! ببخشید. ببخشید.
‫طاقت بیار.
‫نه، نه. نه، نه. نه. چی...
‫بچرخ، بچرخ، بچرخ، بچرخ، بچرخ.
‫نه، نه. یالا، یالا.
‫آشغال لعنتی!
‫پایین، پایین، پایین، پایین. پایین.
‫لعنت بهش!
‫لعنتی. زود باش دیگه! آشغال لعنتی...
‫- کارول؟ ‫- لعنـ...
‫اگه بخوای، ما از اینجا به بعدش رو انجام می‌دیم.
‫داشتم سعی می‌کردم اون رو...
‫می‌دونیم، کارول.
‫مسئله‌ای نیست.
‫ممنون.
‫سلام، کارول. چه کمکی از دستمون برمیاد؟
‫اون خانم دزد دریایی ‫اگه بخواد می‌تونه برگرده.
‫حتماً. الان میاد.
‫کار دیگه‌ای هست که بتونیم...
‫کارول؟
‫کار من بود؟ من باعث شدم همه اون‌جوری خشکشون بزنه؟
‫ما تحت تأثیر احساساتت قرار می‌گیریم.
‫احساسات منفی...
‫اگه مستقیم به سمت ما باشن، ‫تحملشون یه‌کم سخته.
‫خب، الان به چند نفر آسیب زدم؟
‫نه بابا. اصلاً نباید این‌جوری به قضیه نگاه کنی.
‫کسی مُرد؟
‫چند نفر؟
‫در سراسر دنیا؟ چند نفری می‌شن.
‫ده‌ها نفر؟
‫صدها نفر؟
‫یه راه سریع‌تر هم هست، البته اگه مایل باشی.
‫فضانوردهای توی ایستگاه فضایی، ‫اونا هم مثل شما شدن؟
‫بله.
‫دارن برمی‌گردن.
‫مردم قطب جنوب ‫و آدمای توی زیردریایی‌های هسته‌ای چی؟
‫سیلوهای موشک؟ منطقۀ ۵۱؟ ‫(یک منطقۀ نظامی فوق‌سرّی)
‫بله.
‫حواسمون بود که همون اوایل بریم سراغشون.
‫یه‌جورایی بهترین راهش همینه.
‫گفتی چند نفر مثل من توی دنیا هستن؟
‫یازده نفر دیگه؟
‫راستش، الان ۱۲ نفرن.
‫یه آقایی توی پاراگوئه هست که ‫امروز صبح از وجودش باخبر شدیم.
‫امروز کسی از اونا آسیب ندید؟ موقعی که من...
‫کسی از اونا آسیب دید؟
‫فقط یه آسیب‌دیدگیِ جزئی بود.
‫بیشتر باعث نگرانی شده بود.
‫حالشون خوبه.
‫از این ۱۲ نفر، چندتاشون انگلیسی حرف می‌زنن؟
‫پنج نفر، به‌عنوان زبان دوم یا سوم.
‫من می‌خوام اون پنج نفر رو ببینم.
‫برقراریِ ارتباط، برای هر ۱۳ نفرتون مقدور‌ه.
‫- ما می‌تونیم ترجمه کنیم. ‫- نه.
‫فقط اونایی که انگلیسی بلدن.
‫باید ازشون اجازه بگیریم.
‫باشه. اجازه بگیرید.
‫هر چی زودتر بهتر.
‫عه، گندش بزنن. نه، نه، نه، نه، نه، ‫نه. هی، هی، هی، هی، هی. هی. هی!
‫هستید؟ صدام رو می‌شنوید؟
‫صدات رو می‌شنویم.
‫هر پنج نفر قبول کردن.
‫[۲ روز و ۲ ساعت و ۳۴ دقیقه و...]
‫اینجا همه‌چی مرتبه، کارول؟
‫- چیزی می‌خوای برات بیاریم؟ ‫- نه مرسی.
‫فقط...
‫اگه دوست داشته باشی، ‫خوشحال می‌شیم بیای جلو پیش ما بشینی.
‫می‌تونی سکان رو بگیری دستت.
‫بامزه‌ست.
‫کی داره این هواپیما رو کنترل می‌کنه؟ ‫اون دختره از رستوران «تی‌جی‌آی فرایدیز»؟
‫شاید بهتر باشه تمرکزتون رو بذارید روی همون.
‫خب، اگه چیزی لازم داشتی بهمون اطلاع بده.
‫اوهوم.
‫کارول، ما به این گردهمایی امروز خیلی امید داریم.
‫عالیه.
‫- ولی؟ ‫- ولی همون‌طور که گفتیم، زندگی شما دست خودتونه.
‫که یعنی چی؟
‫ما واقعاً نمی‌تونیم ازتون در برابر همدیگه محافظت کنیم.
‫تا ۴۰ دقیقۀ دیگه توی بیلبائو فرود میایم.
‫[بیلبائو]
‫- تو از کجا اومدی؟ ‫- راهت دور بود؟
‫- آره. ولی خوش گذشت. بله. ‫- پِرو.
‫- تو چی؟ ‫- چین.
‫چندتا عکس دارم. خیلی خوشگله.
‫آره. اولین باره که از کشورم میام بیرون.
‫یه‌کم طولانی بود.
‫(صحبت به زبانی دیگر)
‫کسی مشکلی نداره که با زبان انگلیسی ادامه بدیم؟
‫- نه. ‫- چه مشکلی؟
‫- حتماً. ‫- عالیه.
‫ببخشید. من داشتم توی...
‫مهم نیست.
‫سلام.
‫سلام. من کارول هستم.
‫سلام. «اوتگونبایار».
‫خوشحالم از آشنایی‌ت.
‫اوتگونبایار.
‫- اوتگونبایار. ‫- اوتگونبایار. خیلی‌خب. خوشحالم از آشنایی‌ت.
‫اسم من «شیو مِی»‌ـه. ‫سلام.
‫سلام، شیو مِی.
‫من کارول هستم.
‫«کوسیمایو».
‫کوسیمایو، چه اسم قشنگی.
‫- خوشحالم از آشنایی‌ت. ‫- منم خوشحالم از آشنایی‌ت.
‫و...
‫من «لاکشمی» هستم.
‫لاکشمی.
‫خوشحالم از دیدنت. ‫از دیدنِ همه‌تون خوشحالم.
‫عجب. فقط... عجب! مگه نه؟
‫خیلی مایۀ دلگرمیه.
‫می‌دونید اینا کی‌ان؟
‫سلام، کارول.
‫ما از اقوام هستیم.
‫این شخص، بیامبا، دختر اوتگونبایار‌ـه.
‫سلام، کارول. این شخص، نیو شیان‌شنگ، شوهر شیو مِی هست.
‫تیکا، خالۀ کوسیمایو.
‫سیسا، دخترخالۀ کوسیمایو.
‫آروش، شوهر لاکشمی.
‫پادما، مادر لاکشمی. و این...
‫راوی، پسر نُه سالۀ لاکشمی.
‫خیلی از آشنایی‌ت خوشحالیم، کارول.
‫خب، خب، خب، خب.
‫خب!
‫صبر کن ببینم...
‫با احتساب من، مگه قرار نبود شش نفر باشیم؟
‫من فقط پنج نفر می‌بینم.
‫نفر ششم یه آقایی از موریتانی‌ـه.
‫اون یه هواپیمای خاص درخواست کرد ‫که باعث شد یه‌کم بیشتر طول بکشه.
‫وقتی آقای «کومبا دیاباته» برسه ‫در هواپیماش ازتون استقبال می‌کنه.
‫از نظر ایشون، برای دورهمی‌تون مکان مناسبیه.
‫(هواپیمای ایر فورس وان، متعلق به شخص رئیس‌جمهور آمریکا)
‫سلام، سلام!
‫بفرمایید سوار شید!
‫(صحبت به زبان‌های دیگر)
‫به هر کی که درخواست می‌داد تحویل داده می‌شد.
‫به این می‌گن «فوتبال هسته‌ای». ‫باهاش می‌شه دنیا رو منفجر کرد.
‫شوخی می‌کنم. فکر نکنم دیگه کار کنه.
‫ولی یه‌موقع نندازیش زمین!
‫بازم شوخی بود.
‫نه.
‫آهای، بچه‌ها! ببخشید.
‫دوستان؟
‫می‌شه توجه کنید؟ لطفاً.
‫خیلی ممنون.
‫خب... به گمونم دیگه می‌تونید اینجا تنهامون بذارید.
‫اقوام و بستگان، خانم‌های زیبا، خانم دزد دریایی.
‫همه‌تون می‌تونید برید همون بیرون روی باند منتظر بمونید.
‫نه!
‫چرا خانوادۀ من باید بره؟
‫آره، چرا؟
‫ما باید با هم حرف بزنیم، فقط خودمون شش نفر.
‫واسه همین اومدیم اینجا، مگه نه؟
‫مرسی.
‫وایستا. خانم دزد دریایی.
‫اینجا هیچ میکروفون یا دستگاه ضبط صوتی نیست؟
‫یه سیستم تعبیه شده که روی خودِ هواپیماست.
‫می‌تونیم مطمئن بشیم که خاموشه.
‫نمی‌دونستم اون اونجاست.
‫حریم خصوصیِ تام دارید.
‫اگه کارمون داشتید صدامون کنید.
‫خب، نوش جان.
‫راستش، اگه یادتون باشه،
‫هریسون فورد اصلاً سوار فضاپیمای نجات نشد،
‫که به‌نظرم حرکت هوشمندانه‌ای بود.
‫- اون توی بخش باربری موند. ‫- خب،
‫می‌خوایم این قضیه رو چی‌کار کنیم؟
‫کسی هست که آموزشی در زمینۀ زیست‌شناسی دیده باشه؟ ‫ یا ژنتیک؟
‫کسی دکتره؟ یعنی پزشک.
‫هیچ سابقۀ علمی‌ای ندارید؟ از هر نوعی؟
‫کسی تا حالا آتشفشان درست نکرده؟ ‫(یکی از ابتدایی‌ترین پروژه‌های علمی در جشنوارۀ علوم)
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم چطور باید این کار رو بکنیم.
‫نمی‌دونم از کجا باید شروع کنیم.
‫ولی...
‫دیگه الان مسئولیت با ماست.
‫آیندۀ بشریت به ما بستگی داره.
‫شاید خیلی ترسناک به‌نظر برسه ‫ولی واقعیت همینه.
‫درست کردنِ وضعیت دنیا وظیفۀ ماست.
‫چرا؟
‫چرا دنیا رو نجات بدیم؟ این...
‫وایستا، این... سؤالت اینه؟
‫چرا دنیا به نجات پیدا کردن نیاز داره؟
‫در حال حاضر، وضعیت خیلی خوب به‌نظر می‌رسه.
‫هواپیمای باحالیه. جداً!
‫در همین حین، همۀ آدمای جاهای دیگه...
‫تبدیل به یه‌جور آدم رباتیک شدن، مگه نه؟
‫و فارغ از اینکه چقدر با ما خوب رفتار می‌کنن
‫یا چندتا سوپرمدل می‌فرستن که ‫برامون انگور پوست بکَنن و بهمون لبخند بزنن،
‫بازم توی اصل ماجرا تفاوتی ایجاد نمی‌شه ‫ که این وضعیت، درست نیست.
‫من فیلمِ این مدلی دیدم.
‫همه‌مون فیلم این مدلی دیدیم.
‫و می‌دونیم که پایان خوشی نداره.
‫تو همونی هستی که از کوره در رفت و ‫باعث شد همه‌شون خشکشون بزنه؟
‫وقتی این کار رو کردی، من توی یه ماشین بودم.
‫پدربزرگم رانندگی می‌کرد.
‫ماشین تصادف کرد، و پدربزرگم مُرد.
‫شرمنـ...
‫شرمنده‌ام. نمی...
‫اون نمی‌دونست اونا اون‌جوری می‌شن.
‫هیچ‌کس نمی‌دونست.
‫و دیگه اتفاق نمی‌افته.
‫چی بگم والا. خیلی عصبانی به‌نظر میای.
‫خیلی متأسفم که پدربزرگت رو از دست دادی.
‫ولی بقیۀ اعضای خانواده‌ت که بیرون منتظرن،
‫اونا رو هم از دست دادی.
‫همه این رو می‌فهمن، مگه نه؟
‫شوهرهاتون، زن‌هاتون، والدین‌تون، بچه‌هاتون...
‫اونا دیگه خودشون نیستن.
‫بچۀ من هنوز بچه‌مه.
‫هیچ فرقی نکرده.
‫اون پسر کوچولوی بامزه‌ای که الان دیدیمش؟
‫همونی که می‌تونه جراحی قلب باز انجام بده ‫و شاتل فضایی برونه؟
‫آره، اصلاً فرق نکرده!
‫گوش کن!
‫اون بچۀ منه که اون بیرونه.
‫نخست‌وزیر کشورت هم هست،
‫یکی از هم‌کلاسی‌های دبیرستانت، دکتر خانوادگی‌ت! ‫قشنگ فکر کن.
‫تو... تو آدم خیلی بدی هستی.
‫خیلی‌خب، حالا کی عصبانیه؟ هوم؟
‫بچه‌ها، من الان دنبال دعوا نیستم.
‫فقط می‌خوام بگم که کل این ماجرا...
‫باید یه کاری بکنیم.
‫چه کاری؟
‫من قانع نشدم که اوضاع انقدر که تو می‌گی بد باشه.
‫همین الان که داریم حرف می‌زنیم، ‫نه قتلی داره اتفاق می‌افته، نه سرقتی.
‫هیچ‌کس توی زندان نیست.
‫رنگ پوست آدما، از قرار معلوم، دیگه اهمیتی نداره.
‫همۀ باغ‌وحش‌ها خالی‌ان. ‫همۀ سگ‌ها از زنجیرهاشون آزاد شدن.
‫صلح در زمین!
‫حتی اگه فرض کنیم این درست باشه...
‫از خودتون بپرسید چی از دست رفته.
‫چرا باغ‌وحش‌ها خالی‌ان؟
‫اونا خالی‌شون کردن. همه‌جا!
‫همۀ حیوون‌ها رو ول کردن.
‫باغ‌وحش پکن نزدیک خونهٔ منه.
‫یه نگاه به بیرون خونه کردم، ‫دیدم یه زرافه داره همۀ برگ‌های درختم رو می‌خوره.
‫گفتم: «کیش. کیش. برو. برو.» ‫به حرفم گوش نداد.
‫گفته باشم؛ من سگم رو ول نمی‌کنم.
‫ظاهراً وقتی نوبت شیرها و ببر‌ها رسیده،
‫یه چند نفر تیکه‌پاره شدن.
‫می‌شه بچسبید به همون صحبت دربارۀ آدما؟
‫وقتی بفهمن چطور ما رو هم می‌تونن تبدیل به خودشون کنن ‫چه اتفاقی می‌افته؟
‫این همون چیزیه که من می‌خوام.
‫من می‌خوام پیش خاله‌م باشم.
‫می‌خوام پیش دخترخاله‌م باشم.
‫عزیزم. نه، نمی‌خوای. ‫شاید فکر کنی می‌خوای، ولی اشتباه می‌کنی.
‫بهش نگو چطور فکر کنه!
‫می‌شه تو لطفاً...
‫ببین،
‫می‌دونم تو...
‫تنهایی و ترسیدی و کل این ماجرا...
‫به‌شدت سردرگم‌کننده‌ست.
‫باور کن، می‌دونم.
‫ولی هر چیزی که شخصیت تو رو شکل می‌ده،
‫هر چیزی که شخصی و منحصربه‌فرد و خاصه...
‫اگه بذاریم این اتفاق بیفته، ‫دیگه اون خصوصیات رو نخواهی داشت.
‫چرا، بازم دارم. ‫با دیگران به اشتراک می‌ذارمش.
‫اونا چی بهت گفتن؟
‫چه قول‌هایی بهت دادن؟
‫هیچ قولی.
‫فقط برام تعریف کردن چه‌جوریه.
‫به‌نظرت فوق‌العاده نمیاد؟
‫تو ازشون نپرسیدی چه‌جوریاست؟
‫نه.
‫چطور تونستی ازشون نپرسی چه‌جوریه؟
‫هر کی ازشون پرسیده دستش رو ببره بالا.
‫نِشستی سر جات و به ما می‌گی ‫باید این کار رو بکنیم، باید اون کار رو بکنیم.
‫ولی حتی به خودت زحمت نمی‌دی بفهمی جریان چیه.
‫پس روی چه حساب باید به حرف‌های تو گوش کنیم؟
‫چون انقدر باهوش هستم که بدونم از یه موادفروش...
‫نمی‌پرسن که کیفیت هروئینش چطوره.
‫خب، حالا می‌خوایم چی‌کار کنیم؟
‫من آمادۀ شنیدن پیشنهادهاتون هستم.
‫کی گرسنه‌شه؟
‫بشخصه دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫سلام بر مردم عزیز.
‫ما ناهار می‌خوایم!
‫بفرمایید.
‫ببینم این...
‫«پوله‌یاسا»! (غذای سنگالی)
‫حرف نداره.
‫دقیقاً همون‌جوریه که خاله آوا ‫تو بچگیم برام درست می‌کرد!
‫البته، نه که بخوام غر بزنم...
‫ولی من لابستر خواسته بودم.
‫عذر می‌خوایم.
‫ما خیلی گشتیم، ولی تنها شاه‌میگویی ‫که الان در دسترسـه زنده‌ست.
‫خب ما چیزی رو نمی‌کُشیم.
‫حتی یه لابستر رو؟
‫مرغ، ماهی، گوشت گاو و سبزیجات‌تون ‫از تازه‌ترین نوعی هستن
‫که تونستیم تو بازار محلی پیدا کنیم.
‫امیدوارم لذت ببرید.
‫پس شما گیاه‌خوار هستین؟
‫ترجیح‌مون بر اینه، بله.
‫اگه «اسکارگو» هوس کنم، چی؟ ‫[حلزون پخته‌شده]
‫قطعاً حلزون که می‌تونید بُکشید.
‫نه.
‫حتی زنبور؟
‫اگه بخواد نیش‌تون بزنه، شما...
‫نمی‌کشیدش؟
‫نه.
‫چی می‌شه اگه پاتون بره روی چیز...
‫حشره.
‫چی می‌شه اگه اتفاقی ‫یه حشره رو با پاتون لِه کنید؟
‫سعی می‌کنیم این اتفاق نیفته.
‫ما نمی‌تونیم عمداً به یک زندگی پایان بدیم.
‫توی ذات‌مون نیست.
‫وای آفرین به شما اسکل‌ها.
‫پاشونو روی یه حشره نمی‌ذارن، ‫ولی یه سیاره رو کامل به بردگی می‌گیرن.
‫آره واقعاً منطقیـه.
‫الحاق ما در واقع در تضاد با بردگیـه.
‫اگه می‌خوای بریزی، درست بریز.
‫«الحاق»تون؟
‫این همه نابغۀ بازاریابی رو زمین هست، ‫و واژه‌ای که انتخاب کردین اینه؟ عجب.
‫تو زبان سلتیبری معادل قشنگ‌تری داره.
‫خب من اصلاً به خاطر ندارم ‫شما از کسی پرسیده باشین.
‫یادم نمیاد کسی به این رأی داده باشه ‫که می‌خواد یا نمی‌خواد به شما ملحق شه.
‫ما خودمون حق انتخابی نداریم.
‫برای ما، یه امر بیولوژیکیـه.
‫مثل نفس کشیدن.
‫اما هر بار که یک نفر درک می‌کنه ‫چه حس فوق‌العاده‌ای داره...
‫چندتا آدم بدبخت توی ‫این الحاقِ آشغالی شما مُردن؟
‫لازمه انقدر فحش بدی؟
‫بچه نشسته اینجا.
‫شرمنده، راوی.
‫معذرت می‌خوام.
‫اشکالی نداره.
‫بگو ببینم، راوی.
‫برای معاینۀ لگن، چه اسپکولومی ترجیح میدی؟ ‫فلزی یا پلاستیکی؟
‫چی میگی؟
‫خب بستگی داره.
‫- هرکدوم کاربرد خودشونو دارن. ‫- نه، تمومش کن.
‫ولی خب احتمالاً با دست که ‫معاینه رو انجام نمیدی، نه؟
‫بخاطر اون انگشتای کوچولوت میگم.
‫چقدر تو بی‌ادبی!
‫چندتا آدم مُردن؟
‫ما نمی‌خواستیم هیچ‌کس بمیره.
‫و تو ماه اول، هیچکی نمرد.
‫افراد جدید رو جدا جدا می‌آوردیم، ‫هر روزه هزاران نفر.
‫خیلی پروسۀ صلح‌آمیزی بود.
‫ولی بعد ارتش بو برد.
‫و برای جلوگیری از کشتار بیشتر، ‫مجبور شدیم پروسه رو سریع‌تر پیش ببریم.
‫خب، چند نفر؟
‫چندتا آدم مردن؟
‫۸۸۶ میلیون و ۴۷۷ هزار و ۵۹۱ نفر.
‫تا به این لحظه.
‫خدای بزرگ.
‫عجب...
‫انگار جون آدما زیاد مهم نیست، ها؟
‫تو خودت ۱۱ میلیون نفرو کُشتی.
‫خب...
‫اگه خودم یه ماهی گرفتم، چی؟ هوم؟
‫یا مثلاً یه مرغ یا خوک جور کردم ‫و خودم کارشو...
‫بعد چی می‌شه؟
‫ما برای درگذشت تمام این موجودات ‫سوگواری می‌کنیم.
‫ولی برام می‌پزین‌شون؟
‫بله.
‫حله پس.
‫می‌خوای بهش اجازه بدی ‫همین‌جوری ادامه بده؟
‫کارول.
‫ما با خودمون گفتیم بعد از ناهار شاید ‫دوست داشته باشید از موزه گوگنهایم دیدن کنید.
‫واقعاً موزۀ زیباییه.
‫فرانک گری طراحی‌اش کرده.
‫آره، هلن زیاد تعریفشو می‌کرد.
‫دیدنش تو لیست آرزوهاش بود.
‫ولی خودت که اینو می‌دونستی، ها؟
‫خیلی‌خب.
‫هواپیمامـو آتیش کنین.
‫می‌خوام برم خونه.
‫شر کم.
‫تو، تو، تو، تو...
‫و علی‌الخصوص تو، ‫همگی خوش بگذرونید.
‫حال کنید. غذا بخورین، نوشیدنی بخورین، ‫و شاد باشید واسه خودتون.
‫برید گوگنهایم و دیزنی‌لند پاریس و...
‫هرجای دیگه که این دیوونه‌های فرقه‌ای ‫بعدش قراره ببرن‌تون.
‫فقط اینو بدونید که شما خائن‌اید.
‫شما خائنِ به بشر هستین!
‫کارول؟
‫کارول.
‫برو کنار... ولم کن.
‫به من دست نزن.
‫گفتم به من دست نزن! ‫کثافتای خل‌وچل!
‫چی‌کار داری...
‫برو اونور!
‫خدای من، نه نه نه نه. نه!
‫راوی؟
‫راوی. راوی.
‫(صحبت به زبانی دیگر)
‫[۲ روز ۱۶ ساعت و ۱۳ دقیقه و...]
‫صبح بخیر، کارول.
‫امیدواریم خوب خوابیده باشی.
‫حالت چطوره؟
‫حال شما چطوره؟
‫ما محشریم.
‫مرسی که می‌پرسی.
‫چیزی نمی‌خوای برات بیاریم؟
‫یه چیزی داری که کمکم کنه ‫دیگه این‌کارو تکرار نکنم؟
‫نه متأسفانه. شرمنده.
‫ولی نظرت راجع‌به صبحونه چیه؟
‫تخم‌مرغ و بیکن فوق‌العاده‌ای ‫می‌تونیم برات درست کنیم.
‫سفرتون به مهمان‌سرای لیتل واشینگتن ‫رو یادته؟ پاییز ۱۹۹۸؟
‫اون بیکن فلفلی‌ای رو سرو کردن ‫که هنوزم تعریفشو می‌کنی.
‫سفارش دادیم با پرواز بیارن برات.
‫و نان بریوش ترد موردعلاقه‌ات ‫از هتل له‌کریه.
‫پنج نفر دیگه رو چقدر ناراحت کردم؟
‫رفتن؟
‫همه‌شون جز یک نفر.
‫می‌خواستی با من حرف بزنی؟
‫بله.
‫من دارم میرم لاس‌وگاس، ایالت نوادا.
‫رفتی تا حالا؟
‫می‌خوای هتل بهت پیشنهاد بدم؟
‫نه نه نه.
‫هتل وست‌گیت رو انتخاب کردم.
‫قراره تو پنت‌هاوس جناب الویس پریسلی بمونم.
‫آره، منطقیه.
‫بعضیا می‌گن روحش اونجا رو تسخیر کرده.
‫جالبه برام.
‫باشه.
‫خب، سلام منو به الویس برسون.
‫و اگه اجازه بدی، دوست دارم ‫زوشا همراهم بیاد.
‫خودش گفت بهتره ازت بپرسم. ‫فکر کنم دعای خیرت رو می‌خواد.
‫زوشا کیه دیگه؟
‫نگهبانت.
‫واسه چی همراهیت کنه؟
‫ای خدایا.
‫خب عذر... چی بگم؟
‫از دیروز باهاش وقت گذروندم ‫و بیشتر شناختمش.
‫اسمش رو یاد گرفتم.
‫حس می‌کنم ارتباط خاصی داریم.
‫می‌شه یه سؤال ازت بپرسم؟
‫تو مرگت چیه؟
‫مثلاً بیماری؟
‫که نمی‌تونی...
‫- نگه‌ش داری پیش خودت. ‫- من عذر می‌خوام.
‫مشخصه که رفتم رو اعصابت.
‫اگر اون دوست توئه...
‫اون هیچیِ من نیست. ‫هیچ‌کدومشون نیستن.
‫اونا یه مشت گوسفندن که ‫آسیب مغزی دیدن
‫ولی تو هی می‌خوای باهاشون بچرخی.
‫زوشا، می‌شه لطفاً به ما پیوندی؟
‫آیا من رفتار آزاردهنده‌ای از خودم نشون دادم؟
‫آیا به شما... به هرکدوم‌تون...
‫علاقه‌ای نشون دادم که براتون ناخوشایند بوده؟
‫برای ما، هر گونه علاقه نشون‌دادنی خوشاینده.
‫زوشا، رادیکالِ ۴۶.۲۷۹ می‌شه چند؟
‫رُندش رو بگم؟
‫۲۱۵ و خرده‌ای.
‫یه حس قوی بهم میگه که درست گفت.
‫خیلی‌‌خب. بذار ببینم درست فهمیدم.
‫جناب ناصرالدین شاه می‌خوان ‫تو به حرم‌شون ملحق شی
‫که تو کاملاً اوکی‌ای باهاش، ‫فقط اگر من اجازه‌ش رو بدم؟
‫تصور تو از بهشت این بود؟
‫- که این‌جوری ازت سوءاستفاده بشه؟ ‫- هی.
‫- و من کی‌ام؟ سنبل خان؟ ‫- واقعاً حرفت زشته.
‫خودت واقعاً زشتی.
‫- دنیای لعنتی‌مون داره قیامت می‌شه... ‫- کارول.
‫و به‌جای اینکه کار درست رو بکنی ‫و به من کمک کنی،
‫- ترجیح میدی واسه خودت بچرخی و عیاشی... ‫- خواهش می‌کنم! آخرین چیزی که این آدما
‫نیاز دارن اینه که تو دوباره عصبانی بشی.
‫اگه دوست داری باهاش بری... برو خب.
‫لطفاً اینو بین خودتون حل‌وفصل کنید.
‫- ما نمی‌تونیم انتخاب کنیم. ‫- بله که می‌تونی.
‫اگه می‌تونی ذهنی رادیکال حساب کنی، ‫انتخاب هم می‌تونی بکنی.
‫تازه یه گزینۀ سوم هم هست ‫که می‌تونی بگی جفت‌مون گورمونو گم کنیم.
‫اگر ما بخوایم انتخاب کنیم، ‫یکی‌تون ناراحت می‌شه.
‫ما نمی‌تونیم این‌کارو بکنیم.
‫شاید من اون فیلمایی که میگی رو ندیده باشم.
‫ولی از نظر من، این اصلاً ‫شبیه به قیامت و آخرالزمان نیست.
‫کارو...
‫وایسا! در رو باز کن!
‫« ترجمه به فارسی: سروش و محمد سید »