‫[شمارش معکوس: ۴۳۹ روز و ۱۹ ساعت و ۵۶ دقیقه و...]
‫« ترجمه به فارسی: سروش و محمد سید »
‫زر می‌زنی.
‫پهنا داره انقدر!
‫متناوب هم هست.
‫زر نزن!
‫نشونم بده ببینم.
‫یه چیز زمینی‌ـه، حتماً همین‌طوره.
‫خورده به ماه و کمونه کرده.
‫وای. به ذهن خودم نرسیده بود اینو چک کنم.
‫ببین چه شیب تندی داره، پسر.
‫می‌شه روش اسکی کرد.
‫شناور در حرکته.
‫اینجا رو ببین. زوم کن. زوم کن.
‫نوسانش رو می‌بینی؟
‫بعد اینجا رو. این شکاف رو می‌بینی؟ ‫اینجا توقف می‌کنه، بعد دوباره شروع می‌کنه.
‫- تکرار می‌شه؟ ‫- هر ۷۸ ثانیه یه‌بار.
‫کلش.
‫سه ساعتِ تمامه این‌جوریه ‫و بعید می‌دونم وایسته.
‫امکان نداره.
‫حتماً یه چیزیه که داره از...
‫از ماه نمیاد، دیو.
‫خب، شاید این مأمورای پرچونه‌ی ‫سازمان جنگل‌داری‌ان.
‫حالم ازشون بهم می‌خوره. همه‌ش دارن ‫پای بی‌سیم راجع‌به درختا فَک می‌زنن.
‫دیو، این سیگنال خرس جنگل نیست ‫که داریم دریافت می‌کنیم.
‫خوب به این سیگنال نگاه کن.
‫همین‌جوری شناوره.
‫پس چیه؟
‫بنظر که یه مُدولاسیون پهنای پالسِ ساده‌ست. ‫کلاسیک، مثل کد مورس.
‫نمی‌دونم چجوری ولی شاید ‫یه سیگنال زمان از فورت کالینز باشه.
‫اونا از روش مدولاسیون پهنای پالس استفاده می‌کنن. ‫- ساعت اتمی نیست.
‫ساعت اتمی هر یک دقیقه تغییر می‌کنه ‫چون که یه ساعت‌ـه.
‫این داره هر ۷۸ ثانیه یه دادۀ یکسان ‫رو تکرار می‌کنه.
‫در ضمن، این سیگنال داره ‫از فاصلۀ ۶۰۰ سال نوری به ما می‌رسه.
‫این کد مورس‌تون بنظر چهار بخش داره.
‫مدتِ پالس‌ها برابره،
‫ولی روی چهار فرکانس مختلف قرار گرفتن.
‫- شبیه پیانوی خودکار می‌مونه. ‫- پس دودویی نیست، مبناش چهاره.
‫«کوارترنری» (چهارتایی)
‫رمزگشاییش کار آسونی نیست.
‫نه نه. اگه خوب دقت کنی. ‫این...
‫بنظر تو پیام‌شون چیه؟
‫شاید فقط: «سلام. سلام علیکم. ما اینجاییم.»
‫ما رو کاوشگرهای وویجر ۱ و ۲ چی گذاشتیم؟ ‫آهنگ‌های چاک بری رو؟
‫شاید اینم یه ورژن از ‫آهنگِ «جانی بی گود» اوناست.
‫تصور کن برای ارسال این سیگنال ‫از چه توانی استفاده کردن.
‫چندین مگاوات؟
‫گیگاوات؟
‫تازه اگه فقط برای ما فرستاده باشن.
‫یه آنتن به اندازۀ آفریقا.
‫بزرگ‌تر حتی.
‫وقتی واسه فرستادن یه پیغام ‫انقدر تو زحمت میفتی،
‫قطعاً یه «سلام» ساده نیست.
‫و اصلاً چرا انقدر فهمش رو سخت کنی؟
‫چهارتایی؟
‫این عملاً رمزنگاریـه. ‫چرا این زحمتو به خودت بدی...
‫چهارتایی نیست.
‫فکر کنم فهمیدم چیه.
‫[شمارش معکوس: ۷۱ روز و ۱۳ ساعت و ۲۱ دقیقه و...]
‫ماه‌های دوقلو کامل و درخشان ‫در آسمان دیده می‌شدند.
‫دو چشمان سبزش خیره به افق،
‫گویی می‌خواست نگاهی ‫به داخل روح «لوکایژا» بندازه.
‫او دوان‌دوان روی عرشۀ مرکاتور
‫به دنبال چیزی بود، هرچیزی، ‫که حواسش رو از «رابان» پرت کنه.
‫درحالی‌که به جلوی عرشه می‌رفت، ‫چشمانش محو تماشای یک ملوان جوان شد.
‫او درحالی‌که زانو زده بود و زمین را می‌سابید،
‫بازوهای قدرتمندش رو باز و بسته می‌کرد ‫تا تمام آثار نبردِ اون روز رو از کشتی پاک کنه.
‫لوکایژا با یک اشارۀ کوچک...
‫به او امر کرد که به کلبه‌اش بیاید.
‫این کارگر خام چه می‌دانست که ‫خدمت به ناخدا
‫می‌تونه همچین معنی قشنگی پیدا کنه.
‫یا می‌تونه متأسفانه زودگذر باشه.
‫کمی بعد، لوکایژا کنار دکل سوم ایستاده.
‫دوباره، تنهای تنها.
‫پالتوش رو سفت‌تر بست،
‫و درحالی‌که فکرش رفت پیش رابان ‫پارچۀ پشمی ضخیمش رو لمس می‌کرد.
‫اولین بار خودش این کت رو ‫تنِ این دختر کرد،
‫و درِ گوشش خوند:
‫«امیدوارم در نبود من این کت گرم نگه‌ات داره، ‫نازنینم.»
‫سپس، رابان.. رابانِ مغرورِ خیره‌سر
‫رفت روی تختۀ شیرجه ‫و پرید و از دیده پنهان شد.
‫شن روانِ ارغوانی‌رنگ او را در برگرفت،
‫بدون اینکه کوچک‌ترین موجی باقی بگذارد.
‫توجه توجه، عاشقانِ ‫ادبیات تاریخی عاشقانۀ گمانه‌زن
‫نویسندۀ رمان‌های پرفروش، کارول استورکا، ‫قراره رمان جدید خودشون یعنی
‫«نغمۀ خونین ویکارو» رو امضا کنن.
‫چهارمین کتاب از سه‌گانۀ «بادهای ویکارو»
‫«وایکارو» آقا! ‫بادهای وایکارو درستشه!
‫و نغمۀ خونین تا الان بهترین قسمتشـه.
‫خدای من، چقدر قراره حال کنید.
‫بریم کتاب امضا کنیم براتون!
‫[مورین، بادها پشتیبانت باشن! ‫کارول استورکا]
‫رابان زنده‌ست دیگه، نه؟
‫مورین. می‌تونی بری کتاب رو بخونی.
‫آره خب، می‌خونمش. امشب.
‫تلفن رو هم از برق کشیدم.
‫منتها...
‫- رابان روی جلد کتاب نیست. ‫- درسته نیست.
‫و تا حالا سابقه نداشته ‫اون روی جلد نباشه، کارول.
‫اگه رابان برنگرده...
‫کار من تمومه.
‫گوشتو بیار.
‫صفحۀ ۲۱۸.
‫- باشه. ممنونم. ‫- خب. خدافظ.
‫مرسی، مورین.
‫- خب، ایشون اولگا هستن. ‫- سلام. سلام اولگا.
‫سلام، ایوِت!
‫سلام!
‫عالی.
‫- امیدوارم خوش‌تون بیاد. ‫- این نیکی‌ـه، با یه بالشت.
‫- نیکی، با چی... خدای من! ‫- خودم درستش کردم.
‫- اینو ببین. خودت درستش کردی؟ ‫- آره.
‫ایشون کریستین هستن.
‫ایشون پائولینا و حامی‌شون هستن.
‫- این کارلاتا ئه. ‫- سلام.
‫بگین رابان!
‫رابان.
‫وقتی رابان و الدگمل افتادن تو انبار کشتی،
‫یادتونه انبار پُر از چی بود؟
‫میوه ادویه‌ایِ ماندُوی.
‫که لوکایژا...
‫آلرژیِ کشنده‌ای بهش داره!
‫- عه، شما انجمن طرفداری دارید؟ ‫- حتماً!
‫- خیلی ممنونم! ‫- ممنون.
‫- سلام تانیا. ‫- سلام!
‫- هیجان‌زده‌ای؟ ‫- بله.
‫- سلام، ایوان. ‫- سلام.
‫دوتا کتاب برداشتم، یه‌دونه برای حمام.
‫این یه شمشیر منحنیِ اصل، ‫دقیقاً مثل مال رابان‌ـه.
‫- خب. ‫- مراقب باشین، خیلی تیزه.
‫خیلی‌خب، سه تا سؤال دارم.
‫یک: بالأخره کِی می‌خوان ‫فیلمِ وایکارو رو بسازن؟
‫و تو رو خدا بگید یه فیلم سینمایی درست‌حسابیه ‫و نه یه فیلم از استریمِ «لایف‌تایم».
‫دو: واسه جلوه‌های ویژۀ شن روان ‫باید برید سراغ کمپانی آی‌ال‌ام
‫وگرنه شبیه کود حیوانی می‌شه، ‫بی‌ادبیم رو ببخشید.
‫و سه: یک نکتۀ کوچک ولی خیلی مهم:
‫کشتی مرکاتور، به‌عنوان یه کشتی دو دکله، ‫اصلاً دکل سوم نداره. پس...
‫کریگ، ازت می‌خوام که اینو ‫بذاریش توی کیفش
‫تا مدیر فروشگاه ندیدتش.
‫حله؟
‫- خادم فروتن شما. ‫- ممنونم.
‫عالی شد.
‫خیلی ممنونم.
‫- به امید دیدار. ‫- امیدوارم از کتاب لذت ببرید.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫سلام خانم‌ها. مقصدمون ‫هتلِ هایات ریجنسی دالاس‌ـه.
‫سلام. بله درسته. مرسی، عالی.
‫چه بدرقه‌ای شدین. ‫ببخشید، شما رو باید بشناسم؟
‫بستگی داره. ‫طرفدارِ محتوای چرت و پرت هستی؟
‫[شمارش معکوس: ۲۹ روز و ۲۳ ساعت و ۴۹ دقیقه و...]
‫صبح بخیر، دکتر.
‫چه صبحِ خیری هم هست.
‫- سلام مل. ‫- سلام.
‫عه، اینا از کجا اومده؟
‫کار خودمه.
‫از خودت پذیرایی کن. ‫فکر کنم بیشترشون روکش‌دارن،
‫ولی یه جعبه‌ش هم باید ‫با ترافل و پودر قند و این‌چیزا باشه.
‫چی‌کار کردیم که لایق این محبت شدیم؟
‫دختر ۱۴ ساله‌ام اینا رو ‫برای گروه مارش می‌فروشه.
‫خب، چه بابای نازنینی هستی.
‫- چه سازی می‌زنه؟ ‫- ترومبون.
‫- دکتر دی! ‫- شب بخیر. یا صبح بخیر. هرچی.
‫- ببین مل چی آورده برامون. ‫- برای ما؟
‫بله، نوش جان کنید.
‫دوباره اومدید اضافه‌کاری.
‫آره. من باید چندتا موش صحرایی ‫رو بندازم تو اتاق گاز.
‫خب، پروژۀ بزرگ‌تون چطور پیش میره؟
‫چی‌ها شنیدی؟
‫نمی‌دونم. یه چیزایی.
‫خب...
‫تیم‌مون تقریباً مطمئنه که ‫یه توالی ژنتیکی پیدا کردیم
‫که یه ویروس لیزوژنی تولید می‌کنه.
‫ولی بعد از ۸ ماهِ آزگار ‫آزمایش روی حیوانات...
‫ماکاک، خرگوش، موش...
‫- خوکچهٔ هندی. ‫- خوکچهٔ هندی. و حالا موش صحرایی.
‫هیچ نشونۀ بالینی‌ای ندیدیم.
‫به عبارت دیگه...
‫به هیچ‌جا نرسیدیم.
‫خب، چطوری دوست داری انجامش بدیم؟
‫می‌تونم بی‌هوششون کنم ‫اگه می‌خوای با چوب قلب کار کنی.
‫من از چوب قلب متنفرم.
‫خب، اگرم خواستی می‌تونی ‫بندازیشون تو اتاق گاز.
‫از این کارم متنفرم.
‫ممکنه شغلتو اشتباه انتخاب کرده باشی.
‫خیلی‌خب، با همون چوب قلب پیش می‌ریم.
‫بریم زودتر تمومش کنیم.
‫اینو ببین.
‫لعنتی.
‫به‌نظرت چه اتفاقی افتاده؟
‫نمی‌دونم.
‫بنظر که مُرده.
‫ضربان قلب داره؟
‫با این دستکش‌ها هیچی حس نمی‌کنم.
‫عه...
‫عه چی؟
‫ضربان که داره.
‫خیلی هم قویه. ‫بوم، بوم، بوم.
‫عجیبه. اگه نمی‌دونستم، فکر می‌کردم...
‫خدایا. ‫اه، لعنتی. وای نه.
‫حتماً شوخیت گرفته.
‫- لعنتی. ‫- به پوستت نفوذ کرد؟
‫آره، نمیدو... ‫آره، از دستکش رد شده.
‫لعنتی. زود برو بشور.
‫دستتو زیر آب نگه دار.
‫اگه خون میاد، قشنگ فشار بده ‫هرچی هست بیاد بیرون.
‫این قضیه رو گزارش میدم ‫همین که این موشـه رو بگیرمش، خب؟
‫برو تو.
‫ساعت ۳:۳۶ رو ثبت می‌کنیم و...
‫جن؟
‫باهام حرف بزن، جن. جن!
‫جن! جن! جن!
‫همین‌الان می‌برمت بیرون.
‫دارمت. خیلی‌خب، بیا.
‫دارمت.
‫وایسا.
‫جن، صدامـو می‌شنوی؟ ‫همه‌چی درست میشه.
‫خوب میشی.
‫یالا. تو خوب میشی. ‫حالت خوب میشه، می‌شنوی چی میگم؟
‫یالا، یالا، یالا. ‫باهام حرف بزن، زود باش، جن. یالا.
‫جن! خوبی؟
‫جن؟
‫یه چیزی بگو.
‫جن. من پیشتم.
‫من پیشتم.
‫جن؟
‫هی، هی، هی، جن. ‫صدای منو می‌شنوی؟
‫یه چیزی بگو، جن.
‫تف توش.
‫گرفتی ما رو؟
‫خدایی؟
‫لعنتی.
‫باورت میشه این چه آشغالیه؟
‫جانم؟
‫[از خودتون پذیرایی کنید!]
‫[شمارش معکوس: صفر روز و ۳ ساعت و ۶ دقیقه و...]
‫میرم یه آدامس بگیرم.
‫هی. شوخی می‌کنی دیگه؟
‫بابا تو سالت‌لیک یه دونه خوردم. ‫دو ساعت پیش بود.
‫رای منهتن...
‫و یک پپسی رژیمی.
‫مرسی.
‫می‌تونیم با تاکسی بریم خونه.
‫نگو که بهش نیاز نداری ‫چون می‌دونم نیاز داری.
‫- من از این چیزا نمی‌خورم. ‫- بهش نیاز داری.
‫هیچ نیازی ندارم.
‫بنظرم زر می‌زنی.
‫چیزی که نیاز دارم من خوابـه.
‫هی، بزن به افتخار بهترین تورمون تا الان.
‫- می‌خوای ضایعم کنی؟ ‫- من لیوان عزیزم رو نمی‌زنم به
‫پپسی رژیمی.
‫بهترین تور کتاب؟ چی هست؟
‫مثل بهترین سرطان معده می‌مونه؟
‫باید تحملش کنی، نه که بهش افتخار کنی.
‫وای چقدرم بدم میاد از اینکه ‫مشتری‌هام انقدر عشق و احترام بهم میدن.
‫و واقعاً چرا باید این همه پول در بیارم؟
‫جدی چطوری تحمل می‌کنی؟
‫یه مشت احمق‌ان.
‫واقعاً که. یه کشتی که روی شن حرکت می‌کنه؟
‫شن ارغوانی؟ چقدر... چقدر هوشمندانه.
‫دنیا واقعاً به این نیاز داشت.
‫و دنیا به یه کاراکتر زن دیگه هم نیاز داشت
‫که بشینه تمام‌وقت به ‫یه دزد دریایی مغرور و خیره‌سر فکر کنه.
‫اون فرماندۀ کشتی نظامیـه، نه دزد دریایی.
‫«میوه ادویه‌ایِ ماندُوی»
‫خدای من. این واقعاً...
‫انگار یه قسمت بد از استارترک‌ـه.
‫خب چطوره یه تغییر مسیری بدی؟
‫شن سبز به‌جای شن ارغوانی؟
‫شاید الان دیگه وقتِ کتاب جدّی‌تـه.
‫چرا که نه؟ پنج ساله داری ‫مثل چی روش کار می‌کنی.
‫- چهار سال و نیمه اولاً. بعدم نه اون‌قدر. ‫- آها ببخشید.
‫خب چاپش کن دیگه.
‫نمی‌شه که... باید...
‫ویرایش نیاز داره.
‫مسلماً! لازمه دیگه، مگه نه؟
‫خیلی‌خب، چند ماه آینده رو وقت بذار و ویرایشش کن.
‫برات ردیفش می‌کنم.
‫قبل از وایکاروِ بعدیت برات یه‌کم وقت می‌خرم.
‫واقعاً به‌نظرت «پیلۀ تلخ» انقدر خوبه؟
‫حس می‌کنم مردم عاشقش می‌شن.
‫تا حالا «شب‌زنده‌داری فینگن‌ها» رو خوندی؟
‫نه.
‫من دوران فوق لیسانس، نِشستم پاش.
‫احتمالاً عالیه. نمی‌دونم.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که بدبخت شدم تا تمومش کنم.
‫من معتقدم...
‫اگه حتی یه نفر رو خوشحال کنی، ‫شاید اسمش هنر نباشه،
‫ولی کم چیزی نیست.
‫به افتخار رابان.
‫رابانِ مغرور و متکبر.
‫سیگارهات رو آوردی؟
‫از کِی تا حالا سیگار می‌کشی؟
‫از الان.
‫می‌خوای آتیش‌سوزی جنگلی راه بندازی؟ ‫انقدر گاز بوتان من رو هدر نده.
‫نمی‌خواد سیگار کشیدن رو یادم بدی.
‫من راهنمایی که بودم سیگار می‌کشیدم.
‫می‌دونی، اول باید سیگار طرف مقابلت رو روشن کنی.
‫- آدابش اینه. ‫- جدی؟ توی هواپیما...
‫اول ماسک اکسیژن خودت رو نمی‌زنی؟
‫می‌خوای برات بخونم «مامانِ‌هیوستونی۷۸» ‫در مورد «نغمۀ خونین» چی گفته؟
‫«بهترین وایکارو تاریخ!» همه‌ش با حروف بزرگ.
‫و...
‫- ۱۶، ۱۷تا علامت تعجب. ‫- عجب.
‫- رکورد جدیده؟ ‫- باید باشه.
‫«خطر لو رفتن داستان! ‫رابان برگشته و از همیشه خوردنی‌تره.»
‫به گمونم منظورش «خوردنی‌تر از همیشه» بوده.
‫«شاید باورتون نشه ولی اگه ازم خواستگاری کنه ‫جواب مثبت بهش می‌دم.»
‫«هر وقت بگه سوار کِشتی‌اش می‌شم.»
‫حس می‌کنم یه تِم دریایی داره.
‫یه‌کم. فکر می‌کنی «مامانِ‌هیوستونی» ‫بازم قرص‌هاش رو نخورده؟
‫به‌نظرم مامانِ‌هیوستونی برای یه ساندویچ پنیر گریل‌شده هم ‫حاضره با فروشنده ازدواج کنه.
‫اونجا رو!
‫چیه؟
‫به‌نظرت دارن چی‌کار می‌کنن؟
‫- کیا دارن چی‌کار می‌کنن؟ ‫- هواپیماها. اون بالا. نگاه کن.
‫نمی‌دونم. چیه؟ عجیبه؟
‫آره خب، عجیبه. نیست؟
‫اینکه همه‌شون تقریباً این‌طوری موازی‌ان.
‫کس دیگه‌ای هم نظر داده؟
‫همه‌ش همون همیشگی‌ها هستن، ‫ به‌علاوۀ یه چندتا جدید.
‫همه عاشقش شدن.
‫می‌خوای به چندتا سؤالشون جواب بدی؟
‫- چی، الان؟ نه. نه، نه. ‫- یه کوتاهش رو جواب بده.
‫بذار بفهمن حواست بهشون هست.
‫«کارول، شوهرم می‌گه ‫اشکالی نداره عاشق رابان باشم
‫که به‌نظرم نیازی به اجازه‌ش نبود ‫چون رابان یه شخص واقعی نیست،
‫هرچند ای‌کاش بود.
‫توی زندگی واقعی، وقتی داشتی رابان رو خلق می‌کردی
‫مَردی بود که فکرت بهش باشه؟»
‫خیلی خنده‌داره.
‫می‌خوای راستش رو بهش بگی؟
‫مگه چی می‌شه حالا؟
‫بنویس جورج کلونی.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫- مگه چشه؟ ‫- هیچی. فقط...
‫نظرت در مورد یه فوتبالیست جذاب برزیلی چیه؟
‫یکی که موهاش مدل دردلاک باشه. باحال‌ترش کن.
‫همون...
‫جورج کلونی رو بنویس.
‫مطمئن‌تره.
‫لعنتی.
‫رفیق، حالت خوبه؟ رفیق؟
‫یا خدا.
‫هلن، به جای خاصی زنگ بزنیم؟
‫هلن؟
‫هلن، انقدر به اون کوفتی نگاه نکن...
‫هلن؟
‫وای خدا. هلن!
‫کمک!
‫یکی به ما کمک کنه!
‫کمک!
‫طاقت بیار. دَووم بیار.
‫دَووم بیار.
‫زنگ بزنید ۹۱۱... ‫(مرکز فوریت‌های اورژانسی)
‫یالا، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫- شما با شمارۀ اضطراریِ... ‫- بله. سلام. من...
‫- پلیس البوکرکی تماس گرفته‌اید. ‫- لعنتی!
‫- لطفاً پشت خط بمانید. ‫- گندش بزنن!
‫- اپراتور به‌زودی پاسخگوی شما خواهد بود. ‫- لعنتی!
‫شما با شمارۀ اضطراریِ پلیس...
‫پلیس البوکرکی تماس گرفته‌اید.
‫لطفاً پشت خط بمانید.
‫اپراتور به‌زودی پاسخگوی شما خواهد بود.
‫شما با شمارۀ اضطراری پلیس البوکرکی تماس گرفته‌اید.
‫یالا، یالا، یالا.
‫یالا، یالا، یالا!
‫لعنت بهت.
‫لعنت بهت. لعنت بهت. لعنت بهت.
‫لعنت بهت!
‫هی، باید بیای بیرون. ‫یالا، بیا بیرون. بیا بیرون! وای خدا.
‫نه! گندش بزنن!
‫برو دیگه لعنتی!
‫خدا رو شکر.
‫هی، هی!
‫بیدار شو.
‫دکتر...
‫دکتر نوئین، باید بیدار شی.
‫لطفاً بیدار شو.
‫دکتر.
‫دکتر نوئین، بیدار شو.
‫بیدار شو.
‫لطفاً بیدار شو.
‫دکتر نوئین، بیدار شو!
‫خیلی‌خب.
‫واقعاً شرمنده‌ام! گندش بزنن.
‫خیلی‌خب.
‫[اورژانس]
‫خیلی‌خب. برو بریم.
‫هلن؟
‫هلن؟ هلن؟
‫هلن. هلن.
‫سلام.
‫عزیزم.
‫سلام عزیزم.
‫نه، نه، نه.
‫لعنت بهش.
‫خیلی‌خب.
‫یالا.
‫لطفاً یکی کمکم کنه.
‫نه، نه، نه. خدایا نه. نرو...
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫آهای.
‫آهای!
‫چه خبره؟
‫هی! هی! بهش دست نزنید!
‫بذاریدش زمین. بذاریدش زمین.
‫پیاده شید! گم شید!
‫شماها چه مرگتونه؟
‫فقط قصد کمک داریم، کارول.
‫ای خدا، نه.
‫یالا، یالا، یالا.
‫یالا، یالا، خواهش می‌کنم.
‫یه کلید یدکی هست.
‫می‌تونیم بهت نشون بدیم.
‫نه. نه، وایستید. جلوتر نیاید.
‫نمی‌خوایم بترسونیمت، کارول.
‫خطری تهدیدت نمی‌کنه.
‫ما واقعاً قصد کمک داریم.
‫یادت نیست؟ آوریل ۲۰۱۶.
‫آخرین باری که پشت در موندی.
‫یه کلید یدکی گذاشتی زیر گلدون.
‫همون سمت راستی.
‫اون پشت.
‫بفرما.
‫تنهام بذارید.
‫- لطفاً. ‫- چشم، کارول.
‫فقط دو سه دقیقه بهمون فرصت بده تا دور شیم.
‫از صمیم قلب بهت تسلیت عرض می‌کنیم.
‫جونمی جون!
‫خدا آمریکا رو حفظ کنه.
‫[کارول، هر وقت آمادگی داشتی ‫می‌تونی با این شماره باهامون تماس بگیری.]
‫[اصراری از جانب ما نیست. ‫ولی می‌دونیم که کلی سؤال داری.]
‫سلام، کارول. ممنون که تماس گرفتی.
‫خب.
‫حتماً خیلی برات گیج‌کننده‌ست.
‫و خیلی وحشتناک.
‫چون امشب شاهد کلی مرگ و ویرانی بودی.
‫مخصوصاً مرگ هلن. ‫لطفاً اینو بدون که اصلاً عمدی در کار نبود.
‫از اعماق وجود بهت تسلیت می‌گیم.
‫دوباره تأکید می‌کنیم؛ هیچ خطری تهدیدت نمی‌کنه.
‫تو کاملاً در امانی.
‫- خیلی‌خب. ‫- زندگی خودت دست خودته.
‫از این بابت مطمئن باش.
‫رفاه و آسایش تو برامون اهمیت بسیار زیادی داره.
‫خیلی‌خب.
‫البته که تصمیم‌گیریش با خودته،
‫ولی شاید بهتر باشه این چند روز، نزدیک خونه بمونی.
‫کلی تمیزکاری داریم ‫و ممکنه صحنه‌های آزاردهنده‌ای برات باشه.
‫ولی ما همه‌چی رو درست می‌کنیم.
‫در همین راستا، اگه بتونیم کمکی ‫در مورد جسد هلن بکنیم...
‫- نه. ‫- خیلی‌خب.
‫اگه هر کمکی از دستمون برمی‌اومد لطفاً بهمون بگو.
‫می‌تونیم غذا، دارو و هر چی لازم داری برات بیاریم.
‫فقط صفر رو بگیر، شب یا روز.
‫بهتره از تلفن ثابت زنگ بزنی ‫چون تمام شبکه‌های موبایل قطع شدن.
‫ولی ما در خدمتت هستیم.
‫حس می‌کنیم فقط ما داریم حرف می‌زنیم.
‫سؤالی هست که از ما داشته باشی، کارول؟
‫هر چی.
‫آ...
‫آره. آره، حتماً.
‫به گمونم برای شروع،
‫معلوم هست اینجا چه خبره؟
‫خب، در اصل...
‫حملۀ فضایی‌هاست، نه؟
‫معلومه که حملۀ فضایی‌هاست.
‫راستش، نه. نیست.
‫غلط کردی که نیست! شما اسم من رو می‌دونید.
‫اسم هلن رو می‌دونید.
‫دارید از توی تلویزیونم باهام حرف می‌زنید!
‫و همه دارن این‌جوری خودشون رو...
‫از این مزخرفات...
‫و اون دوتا همسایۀ بغلی... ‫اون بچه‌های عجیب‌وغریب همسایۀ بغلی.
‫جای کلیدِ وامونده‌ام رو می‌دونستن!
‫اونا از کجا باید بدونن، هان؟
‫- دارید ذهنم رو می‌خونید؟ ‫- نه. اصلاً و ابداً.
‫- ما اگه می‌خواستیم هم نمی‌تونستیم این کار رو بکنیم. ‫- «ما» یعنی کی؟
‫چرا یهویی همه شدن «ما»؟
‫می‌دونی، می‌تونیم این بحث رو ‫بعد از اینکه یه خواب خوب کردی ادامه بدیم.
‫«ما» یعنی کی؟
‫«ما» یعنی ما. فقط ما.
‫خب شما کدوم خرهایی هستید؟
‫ما. هیچ آدم‌فضایی‌ای وجود نداره.
‫حداقل روی این سیاره.
‫ولی ما از تکنولوژی فرازمینی بهره‌مند شدیم.
‫چهارده ماه پیش، ‫ستاره‌شناس‌ها یه سیگنال رادیویی...
‫از فاصلۀ ۶۰۰ سال نوری کشف کردند.
‫معلوم نیست چقدر داشته تکرار می‌شده.
‫شاید در طول تمام تاریخ بشریت.
‫این سیگنال، از چهارتا تُن (فرکانس) تشکیل شده
‫که نمایندۀ گوانین، اوراسیل، آدنین و سیتوزین هستن.
‫معلوم شد که یه دستورالعمله، ‫برای یه توالی نوکلئوتیدی.
‫آر‌اِن‌اِی. ‫(آراِن‌اِی پیام‌رسان)
‫دانشمندها این توالی رو توی آزمایشگاه ساختن.
‫به‌خودیِ‌خود یه موجود زنده نیست. ‫بیشتر شبیهِ یه ویروسه.
‫هرچند دقیقاً اونم نیست.
‫یه‌جور چسب روانیه ‫که می‌تونه همۀ ما رو به هم بچسبونه.
‫خیلی‌خب.
‫خب، اگه فضایی نیستید...
‫الان دارم با کی حرف می‌زنم؟ ‫کی هستی؟
‫این شخص خاص؟
‫این دیویس تافلر‌ـه.
‫معاون وزیر کشاورزی در امور تولید و حفاظت مزرعه.
‫ولی تو در حال حاضر ‫داری با تک‌تک آدم‌های روی زمین حرف می‌زنی،
‫از جمله دیویس تافلر.
‫ما همه یکی هستیم.
‫چطوری می‌شه؟
‫دقیق نمی‌دونیم. ولی می‌شه دیگه!
‫می‌شه با رئیس جمهور حرف بزنم؟
‫اون شخص متأسفانه امشب فوت کرد.
‫به‌همراه تعداد زیادی از اعضای ارشد دولت ایالات متحده.
‫دیویس تافلر اتفاقی اون نزدیکی‌ها بود، در سلامت کامل.
‫و کت‌وشلوار هم پوشیده بود. برای همین...
‫پس الان تو رئیسی؟
‫- معاون وزیر... ‫- نه.
‫یا هیچ‌کس رئیس نیست، ‫یا همه رئیس‌ان.
‫راستش، دیگه همچین مفهومی وجود نداره.
‫ولی حتماً بازم مثل من هست.
‫وضعیت تو نادره.
‫به‌نظر می‌رسه ۱۱ نفر دیگه مثل تو وجود دارن.
‫توی البوکرکی؟
‫نه. توی دنیا.
‫ما باهاشون تماس گرفتیم.
‫اونا هم مثل تو گیج شدن. ‫که البته قابل درکه.
‫خیالت راحت، کارول.
‫ته‌وتوش رو در میاریم ‫که چی تو رو متمایز کرده.
‫چرا ته‌وتوش رو در بیارید؟
‫تا بتونیم درستش کنیم.
‫تا بتونی به ما ملحق بشی.
‫وای خدا.
‫کارول، هنوز پشت خطی؟
‫تو...
‫تو گفتی زندگی خودم دست خودمه.
‫هست. صد درصد.
‫خب، اگه قبول نکنم چی می‌شه؟
‫کارول، وقتی بفهمی این چقدر فوق‌العاده‌ست...
‫کارول؟
‫سلام! شما با شمارۀ ۵۰۵۷۹۶۶۹۳۳ تماس گرفتید.
‫ما توی «ریویرای فرانسه» هستیم و داریم نوشیدنی می‌خوریم.
‫با شلوار راحتی نَشِستیم اینجا ‫که تماس شما رو چک کنیم.
‫یه پیغام خوب بذارید.
‫کارول، الو؟
‫ماییم. الو؟
‫متأسفیم که ناراحتت کردیم، کارول.
‫ما فقط می‌خوایم خوشحالت کنیم.
‫خفه شو! خفه شو! خفه شو! خفه شو!
‫[۵۹ دقیقه و ۵۷ ثانیه]
‫[۵۹ دقیقه و ۵۸ ثانیه]
‫[۵۹ دقیقه و ۵۹ ثانیه]
‫[۱ ساعت و ۰ دقیقه و ۰ ثانیه]
‫[۱ ساعت و ۰ دقیقه و ۱ ثانیه]
‫« ترجمه به فارسی: سروش و محمد سید »