‫برای لورا و اندی زنگ زدم.
‫می خوام از برنامه بیام بیرون.
‫اگه می خوای از اینجا بری بیرون ‫و خودتو به کُشتن بدی، اختیارش با خودته.
‫الان بکِشی کنار، ‫جون اندی رو به خطر میندازی.
‫برگه ها رو می خوام. همین الان!
‫این یه اشتباهه!
‫این هم اتاقیِ جدید، اسمش چیه؟
‫نیک هارپ!
‫می خوام ببینمش.
‫خیلی ازش خوشت میاد.
‫عالیه. به زودی صحبت می کنیم.
‫آدمایی اون بیرونن که ممکنه بهت آسیب بزنن. ‫به مامانت آسیب بزنن!
‫چون اون هم یه کوالره؟
‫خیلی خوشحالم که قبول کردی.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫پس، به جای اینکه کارِت رو بکنی،
‫آندریا اولیور رو بردی پیش اون داییش ‫که خیلی وقت بود گُم شده بود؟
‫اون یه چیزایی می دونه که نمیگه.
‫با خودم گفتم اگه ببرمش کوالر رو ببینه،
‫سفرۀ دلش رو در مورد گذشتۀ مادرش باز می کنه.
‫یه جای این پرونده می لنگه.
‫یه اتفاقی اون بیرون افتاده ‫که در موردش بهم نگفتی؟
‫نه.
‫لورا اولیور دیروز از برنامه اومد بیرون، ‫که یعنی دخترش هم میاد بیرون.
‫چرا باید همچین کاری کنه؟
‫دیگه مشکل ما نیست.
‫فردا توی آتلانتا منتظرِ برگشتنت هستن.
‫قبلِ رفتنت گزارشت رو تکمیل کن.
‫[مدارک درج شده]
‫الو، اندی؟
‫پشت خطی؟
‫خانم اولیور؟
‫من مایکل وارگس از سرویس مارشال های ‫ایالات متحده توی «ال پاسو» هستم.
‫گوشی آندریا دستِ تو چیکار می کنه؟
‫خودش گذاشتش پیش من.
‫حالش خوبه؟ ‫کجاست؟
‫بردمش تا جسپر کوالر رو ببینه، ‫بعدش با اون رفت.
‫الو؟
‫خب، هوم...
‫یعنی همینجوری ماشین و چیزاش رو ول کرد؟
‫چیزاش؟
‫دقیقاً منظورتون چه چیزاییه؟
‫خانم اولیور؟
‫خانم اولیور!
‫سلام. صبح بخیر.
‫من خانم بارفیلد هستم.
‫آقای کوالر یه جلسۀ صبحگاهی داشتن ‫ولی به زودی برمی گردن.
‫ممنون. ‫بابت لباس هم ممنون.
‫صبحونه رو توی اتاق غذاخوری می خوریم.
‫خیلی خب.
‫ساز می زنی؟
‫حتی طبل هم نمی زنم.
‫نه، درک می کنم.
‫حتماً خیلی جا می خوری که بدونی ‫مادرت همچین استعدادی داره.
‫می دونی، بچه که بودم ‫نزدیک پیانو هم نمی شدم.
‫مامان پیانو می زد؟
‫آره، تقریباً تنها کاری که می کرد همین بود.
‫می دونی، فکر کنم بابا از همۀ ‫نُت هایی که می زد فیلم می گرفت.
‫مثل فیلم های خونگی؟
‫آره.
‫به خانم بارفیلد میگم ببینه می تونه ‫اون فیلم ها رو پیدا کنه.
‫بیا، اطراف رو نشونت میدم.
‫خب، بزرگ شدن توی تنگۀ بل آیل چطور بود؟
‫اه...
‫یه همچین جایی رو تصور کن.
‫فقط کوچیک تر، مزخرف تر و با تمساح!
‫اصلاً خواهرم رو نمی تونم ‫ توی همچین جایی تصور کنم.
‫چه جور آدمی بود؟
‫جدی!
‫کمال گرا!
‫این خصوصیات برام آشناست.
‫خیلی منزوی!
‫هوم.
‫تا حالا اسم زنی به اسمِ پائولا کانده رو شنیدی؟
‫آره، توی ارتش جهان درحال تغییر بود.
‫از دستیارهای نیک هارپ بود.
‫مامانم از کجا پائولا رو می شناخت؟
‫خب، اون... ‫واقعاً هیچی رو بهت نگفته.
‫برادرمون اندرو، ‫توی دانشگاه استنفورد با نیک آشنا شد.
‫و اونا می خواستن دنیا رو متحول کنن.
‫بعدش اتفاق اسلو افتاد.
‫صبر کن.
‫نیک هارپ پدرت رو کُشت؟
‫نه، اون اسلحه رو داد دستِ زنی که ‫قتل رو انجام داد.
‫اون زنه هم مُرده.
‫ولی نیک هنوز برای خودش آزاده.
‫دلیل اینکه مادرم ‫رفت توی برنامۀ حفاظت از شاهدین اون بوده.
‫خب، نه، نمی دونم ولی...
‫بعد از اینکه اندرو مُرد، اون غیبش زد.
‫می دونی، خیلی با هم صمیمی بودن.
‫اندرو چطور مُرد؟
‫هیچوقت کل ماجرا رو نفهمیدم ولی...
‫وقتی اون اتفاق افتاد، پیشِ نیک بوده.
‫مامان این همه ساله که ‫همۀ اینا رو تو خودش ریخته.
‫ببین، جفتتون خیلی سختی ها کشیدین.
‫ولی اینجا جات امنه.
‫بعداً بیشتر صحبت می کنیم
‫هر چی لازم داشتی، بهم خبر بده.
‫اینجا خونۀ توئه.
‫تو یه کوالری.
‫- سینتیا! سلام. ‫- صبح بخیر.
‫- احتمالاً لازم باشه یه زنگ به... ‫- باشه.
‫مارتین کوالر میلیون ها دلار...
‫از «ای زی تی»، «هالدول»، «آر یو 486» ‫و داروهای بحث برانگیز دیگه، پول به جیب زد.
‫ولی این توانایی پول سازیش، ‫در سال 1988 به پایان رسید،
‫چون ارتش جهان در حال تغییر ‫به رهبری نیک هارپ، در اسلو هدف قرار دادنش.
‫این تندروها پروفسور الکس میپلکرافت رو دزدیدند،
‫و گریس جونو رو فرستادند تا جاش رو بگیره ‫و کوالر رو کُشتند.
‫اگه بحث منطقی ای اونجا پیدا کردین، ‫بهمون خبر بدین.
‫سال قبلش...
‫شوهر جونو یعنی رابرت ‫سه گلوله به بچه هاش و خودش زده بود...
‫و این اتفاق بعد از این افتاد ‫که دوز زیادی از هالدول براش تجویز شده بود.
‫رابرت الن جونو رو یادت میاد؟
‫آره. خیلی ناراحت کننده بود.
‫آقای جونور یه کارگر ساخت و ساز بود...
‫اون مهندس بود و عمل جراحی مغز کرده بود.
‫شوهرم به کمک نیاز داشت، برای همین ‫اونا یه عالمه از داروهای شرکت تو بهش دادن.
‫بعدش خودشو گُم کرد.
‫و... ‫و اون... یه بلایی سر بچه هامون آورد.
‫هم نامه نوشتم. هم زنگ زدم.
‫این الکس میپلکرافت نیست. ‫این زن رو از سِن بیارید پایین.
‫دیگه حرفی نباشه! هیچ حرفی!
‫خدای من!
‫اوه!
‫پدر!
‫ممنون.
‫یه دقیقه بهم وقت بدین، دوستان.
‫میشه یه نوشیدنی مهمونت کنم؟
‫می دونم تو بودی، گوردون.
‫می دونم به مارشال ها زنگ زدی.
‫چاره ای برام نذاشتی، لورا.
‫فکر می کردم چارلی تو و اندی رو ‫می بره یه جای امن.
‫نه.
‫اون هیچ جا نمی برتمون.
‫اومدم بیرون.
‫اون وقت این کجاش ایدۀ خوبیه؟
‫چیزیم نمیشه.
‫یه مدت می خوام از شهر برم.
‫اندی چی میشه؟
‫میرم می بینمش.
‫پیشِ برادرمه.
‫توی سان فرانسیسکو.
‫یه برادر توی سان فرانسیسکو داری؟
‫همیشه غافلگیرم می کنی.
‫به خاطر همین نبود که باهام ازدواج کردی؟
‫احتمالاً!
‫می دونم حق ندارم همچین چیزی بخوام...
‫ولی به هر حال خواسته ـت رو میگی!
‫حالا که لورا اولیور دیگه وجود خارجی نداره،
‫و چون هنوز وکالت نامه داری...
‫می تونی یه وصیت نامۀ جدید برام درست کنی؟ ‫با اسم اصلیم!
‫فقط یه مشکل هست.
‫واقعاً نمی دونم کی هستی.
‫همه ـش اینجاست.
‫هر چی که باید بدونی.
‫می تونی زودتر انجامش بدی؟
‫می خوام مطمئن بشم ‫که اندی مشکلی نداشته باشه.
‫چرا همچین چیزی می خوای؟
‫لورا!
‫ببین.
‫برای چی می خوای؟
‫در واقع جین هستم.
‫جین.
‫یه کلمۀ کوچولو! ‫(اسم)
‫اون وقت این همه طول کشید تا این کلمه رو بگی؟
‫از آشناییت خوشحال شدم، جین.
‫آه...
‫باید برم به هواپیمام برسم.
‫خیلی خب.
‫ممنونم.
‫جمعه با هواپیما میرم پاریس.
‫این دارو می تونه توی ایالات متحده ‫بدجوری بترکونه!
‫تقریباً تست نشده ـست. ‫شاید بهتر باشه روش بررسی انجام بدیم.
‫شاید بهتر باشه هر از گاهی ‫سر میزِ آدم بزرگا بشینی، جسپر.
‫چه مناسبتِ نادری.
‫بچه هام همه ـشون کنار همدیگه ان.
‫تقصیر نیک ـه. ‫نمی خواست تعطیلات زمستون بره خونه.
‫نیک، نظرت در مورد شرکت پالو آلتو چیه؟
‫من فقط ماشین های BMW رو پیگیری می کنم.
‫و شیشه های مواد!
‫اونا بیشتر از تو مواد می فروشن، بابا.
‫شک ندارم با حاشیۀ سود بیشتری در میاد.
‫اینو کسی داره میگه که خودش ‫گرون ترین داروی سیاره رو می فروشه.
‫اندرو. می خوام بیشتر بیای خونه.
‫چرا؟ تو که همیشه تور داری.
‫ازت خواستن توی «سنتا باربارا» اجرا کنی.
‫وای خدا!
‫فقط یه جشن تولده.
‫برای رئیس جمهور! ‫ترجیح میدم رگ خودمو بزنم.
‫- اَه! دوباره؟ ‫- بس کن، جسپر.
‫رونالد ریگان کارهای فوق العاده ای ‫برای این کشور...
‫و برای این خانواده کرده.
‫پس، شاید بد نباشه ‫یه کم بهش احترام بذاری.
‫ملت دارن توی خیابونا می میرن،
‫اون وقت اون حتی نمی تونه ‫کلمۀ «ایدز» رو در ملأ عام بگه.
‫اون وقت این کجاش بَده؟
‫- خیلی خری! ‫- شوخی کردم.
‫من و رئیس جمهور یه سری صحبت ها ‫در این مورد کردیم.
‫فکر می کردم همۀ نصیحت ها رو ‫ستاره شناسِ همسرش بهش می کنه.
‫بگو ببینم، نیک. ‫تو هم داری مثل پسرم مدرک تعصب آزاد می گیری؟
‫نه خیلی!
‫اقتصاد، آقا. ‫کارشناسی ارشد!
‫استنفورد دانشکدۀ خوبی داره. ‫به اقتصاد علاقه داری؟
‫به اینکه چطور مردم رو فاسد می کنه!
‫حالا پدرت چیکاره ـست؟
‫پدرش بیشتر اوقات بیکاره!
‫ولی اگه قرار بود بگیم شغلش چیه، ‫می شد له و لورده کردنِ مامانم!
‫متخصص اون شغل بود.
‫ولی می دونید، از این قضیه درس خوبی گرفتم.
‫اگه بخوام برای خودم یه آینده ای دست و پا کنم ‫باید فقط رو خودم حساب کنم.
‫خودکفا!
‫این از اون چیزاست که بچه هام ‫هنوز بهش نرسیدن.
‫ادامه بده.
‫اینا چی هستن؟
‫بابام دوست داره حساب از دستش در نره.
‫حسابِ اجراهات؟
‫اشتباهاتم!
‫این دیگه زیاده رویه!
‫می خواد عملکرد خوبی داشته باشم.
‫چه شام خانوادگی ای شد!
‫تازه این از شب های خوبش بود.
‫ببین، به نظرم جفتمون ‫بدونِ تربیت پدر و مادر بزرگ شدیم.
‫بابت مامانت متأسفم.
‫آره.
‫اندرو گفت مامان تو خیلی سال پیش مُرده.
‫بعضی وقتا فکر می کنم موقعی که پیانو می زنم ‫اونم پیشمه.
‫یه جورایی حس تنهایی میده!
‫چی؟
‫اینکه برای یه شبح پیانو بزنی.
‫مزاحِمِ تمرینت نمی شم.
‫نگران جین نباش.
‫فکر کنم من خواهرم رو یه کم بهتر از تو بشناسم.
‫خواهر زاده ـت تا کِی اینجا می مونه؟
‫دقیق نمی دونم. چرا؟
‫خانم اولیور، سراغ یه سری نوار رو گرفته بودین؟
‫- بله. ‫- از این طرف بیاید.
‫ممنونم.
‫ببخشید. نمی خواستم بترسونمت.
‫اون فوق العاده ـست.
‫یه استعدادِ فوق العاده.
‫وقتی می تونی همچین کاری بکنی، ‫چرا باید ولش کنی؟
‫چرا باید بری کار دیگه ای بکنی؟
‫یه دونه دیگه هم پیدا کردم.
‫ممنونم.
‫من هنرمندم. ‫می خوام برم دانشکدۀ هنر.
‫عزیزم، سان فرانسیسکو از اینجا خیلی دوره.
‫آره، همینش خوبه!
‫گرون هم هست.
‫باید بری سر کار، بری دانشگاه، دوباره کار! ‫همچین چیزی رو تو خودت می بینی؟
‫تو که شک داری.
‫نه، فقط میگم از اونی که فکر می کنی سخت تره.
‫بیشتر پدر و مادرها توی این شرایط میگن: ‫«مبارک باشه، بهت افتخار میکنم.»
‫استعداد داشتن فقط یه بخشی از ماجراست.
‫هنرمند بودن اراده و تمرکز می خواد و...
‫آخه تو از هنرمند بودن چی می دونی؟
‫تنها نظری که داری اینه که ‫باید با زندگیم چیکار کنم.
‫آخه تو خودت کِی توی زندگیت ‫سعی کردی استعدادهات رو بروز بدی؟
‫می خوای برسونمت؟
‫اونا یه ماشین فرستادن.
‫چی؟ می خوای بعد از همچین اجرایی بری خونه؟
‫منو دیدی؟
‫آره، دیدمت.
‫از تمام وجود مایه می ذاری.
‫وقتی جلومون داری اجرا می کنی، ‫فقط نِشستی ولی در اصل نیستی، مگه نه؟
‫واقعاً انگار یه جای دیگه ای!
‫من هیچ کاری نزدیک به کاری که تو الان کردی ‫نمی تونم بکنم،
‫ولی می دونم داری از چی قایم میشی.
‫فکر می کنی اگه چیزای مختلف رو حس کنی، ‫اون قدر دردناک میشه که می کُشتت.
‫ببین، درک می کنم.
‫منم بیشتر زندگیم همین حس رو داشتم.
‫ولی لزوماً نباید اینطور باشه.
‫مجبور نیستی تنهایی پیش بری.
‫فکر نمی کنم بخوای تنها پیش بری. ‫به نظرم فقط...
‫مثل سگ می ترسی که اگه خودت رو ‫از اون قفس رها کنی...
‫دیگه هیچوقت نمی خوای برگردی.
‫ماشینم رسید.
‫منو با خودت ببر یه جا.
‫و در عین حال، مثل پدرت از کاهش مالیات شرکتی ‫لذت ببری؟
‫خیلی به بابام علاقه داری.
‫اون به من علاقه داره.
‫اون فکر می کنه تو ازم خوشت میاد.
‫پس یه بوهایی بُرده.
‫اصلاً اجازه داری با کسی قرار بذاری؟
‫یا اینکه خونِ خواستگارهات رو می ریزه؟
‫خب، فعلاً که اینجایی!
‫به نظرم ارزش ریسک کردن رو داری.
‫یه اعتراف واقعی به ارزش 600 دلار بکن!
‫به خاطر همین ازم خوشت میاد؟ ‫چون دست نیافتنی هستم؟
‫خب، دلایل خیلی زیادی داره.
‫اون دختر خجالتی ای نیستی ‫که موقع شام دیدمش.
‫اون یه پوشش بود.
‫آدما می تونن خیلی چیزا باشن.
‫خیلی خب.
‫خب، تو کی می تونی باشی؟
‫یه اعتراف واقعی به ارزش 800 دلار!
‫از خودت برامون بگو.
‫از امیدها و رؤیاها.
‫خیلی مفصله!
‫دلم می خواد...
‫موشک های بالستیک رو ممنوع کنم.
‫اوهوم.
‫دلم می خواد مجلس کنگره، ‫رئیس جمهور فاشیستمون رو استیضاح کنه.
‫و می خوام با تو ازدواج کنم.
‫جسپر طبقۀ پایینه.
‫الو؟
‫مایک؟
‫اندی؟
‫خونۀ داییت هستی؟
‫آره. الان یه چیز باورنکردنی دیدم.
‫از نیک هارپ چی می دونی؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫مامانم اونو می شناخته.
‫با همدیگه... نامزد بودن.
‫تلفنی نگو. باید حضوری صحبت کنیم.
‫هنوز توی ال پاسو هستم ‫ولی تا فردا صبح می تونم بیام سان فرانسیسکو.
‫هر بار که فکر می کنم دارم به شناختنش ‫نزدیک تر میشم، از دستم لیز می خوره میره.
‫فردا! خب؟
‫ظهر. اسکلۀ 28.
‫باشه.
‫همنشین نمی خوای؟
‫چرا. بفرما.
‫مطمئنم نمی خونیش.
‫یه نگاه اجمالی میندازم.
‫می دونم توی بدترین بُرهۀ ممکن اومدم.
‫نیومدم اینجا تا همه چی رو خراب کنم.
‫نه، اصلاً اینطور نیست.
‫فقط باید بفهمم من کجای این قضایا هستم.
‫انگار یکی اومده دوران کودکیم رو ازم گرفته.
‫ببین، خیلی به مامانت سخت نگیر.
‫درک می کنم چرا نمی خواسته راجع بهش صحبت کنه.
‫من هر جا که میرم، همون کسی هستم ‫که روی سِن به پدرش تیر زدن.
‫وقتی اون اتفاق افتاد، توی اسلو بودی؟
‫نه.
‫نه، رفته بودم بیرون تا کادوی کریسمس بخرم ‫و...
‫یادمه برگشتم خونه و ‫دیدم چند تا مأمور اف بی آی ریختن جلوی خونه.
‫با خودم گفتم: «اگه برای بازرسی اومده باشن، ‫اگه گند بزنم بابام منو می کُشه.»
‫خدا، حتماً خیلی سخت بوده.
‫آره. آره، سخت بود.
‫میشه یه چیزی نشونت بدم؟
‫چرا که نه؟
‫تا حالا اونو دیدی؟
‫بابام رو میگم.
‫نه.
‫نه، شرمنده.
‫مامان گفت 2 ساله بودم که مُرده.
‫من و جین باید در مورد خیلی چیزا صحبت کنیم.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.
‫نیک خیلی می اومد اونجا؟
‫نیک؟
‫قبل از اسلو. ‫مامان باهاش وقت می گذروند؟
‫منظورم، اینجا توی خونه ـست.
‫نه، نه، نه. ‫اون و اندرو توی پالو آلتو زندگی می کردن.
‫ببین، من فقط یه بار توی شام خانوادگی ای که ‫اندرو آورده بودش دیدمش.
‫پس، مامان همدستِ کارهای اون...
‫نه، نه، نه. اون یه هیولا بود.
‫جین... جین نمی خواست کاری به کارش داشته باشه.
‫اون می دونه.
‫بابا از قضیۀ من و نیک خبر داره.
‫خب؟
‫می دونی، مارتین. ‫اون به روی خودش نمیاره.
‫نیک از پس خودش برمیاد.
‫بابا رفتارش با من عجیبه.
‫تو نمی فهمی.
‫می فهمم. بالاخره باید به یکی بگه.
‫من و نیک...
‫دوستیمون خیلی جدی نبود ولی...
‫خوشحالم که تو قراره کنار دوستم باشی.
‫سلام. این پائولاست.
‫من جین هستم.
‫آره، می دونم.
‫همه چی رو آوردی؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫فکر نکنم بتونم این کار رو بکنم.
‫ببینم، چی شده؟
‫حاضری؟
‫ببین، اگه دیدی ماشین اومد، ‫سه بار با این چراغ قوه علامت بده.
‫باشه؟
‫ببین.
‫زود برمی گردم.
‫مقامات مسئول می گویند در بمب گذاری های...
‫دیشبِ آزمایشگاه هسته ایِ لارنس لیورمور ‫هنوز هیچ مظنونی وجود ندارد.
‫جین، نمیای تو؟
‫آسیب های شدیدی به چندین آزمایشگاه ‫وارد شده است.
‫مطبوعات خبری پیامی از گروهی دریافت کردند ‫که مسئولیت را برعهده گرفت،
‫و خود را ارتش جهان درحال تغییر می خواندند.
‫در این پیام، وعدۀ حملات بیشتری داده شد،
‫که هدفشان را ساختمان های تحقیقاتی-تسلیحاتیِ ‫بیولوژیکی و هسته ای اعلام کردند.
‫این ساختمان تحقیقاتیِ بحث برانگیز ‫که در سال 1952...
‫به دست پزشکی به نام «ادوارد تلر» بنا شده است ‫یکی از دو مرکزی می باشد که...
‫[مارتین کوالر به پاسخگویی فراخوانده شد]
‫اونو کمش کن.
‫مقامات مسئول اذعان می کنند ‫که این آزمایشگاه برترین تدابیر امنیتی را دارد
‫و آسیب واردۀ دیشب، ‫هیچ تهدیدی برای محیط آزمایشگاه نیست.
‫اف بی آی از تمام کسانی که اطلاعاتی ‫در رابطه با بمب گذاری دارند می خواهد...
‫دیشب کجا بودی؟
‫با ماشین رفتم اندرو رو ببینم.
‫اندرو یا نیک؟
‫لازم نیست نگران من باشی.
‫بهار قراره یه مراسم کوچولو بگیرم. ‫گفتم شاید بخوای یه چیزی برامون بزنی.
‫موتسارت؟ ‫(آهنگسازِ معروف)
‫«شوپن» بزنی بهتره.
‫راست میگی. شوپن بزنم بهتره.
‫خانم بارفیلد؟
‫میشه باهاتون صحبت کنم؟
‫اون بخش رو دوباره تکرار کن.
‫خونۀ داییت هستی؟
‫آره.
‫الان یه چیز باورنکردنی دیدم.
‫از نیک هارپ چی می دونی؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫مامانم اونو می شناخته.
‫با همدیگه... نامزد بودن.
‫تلفنی نگو. باید حضوری صحبت کنیم.
‫هنوز توی ال پاسو هستم ‫ولی تا فردا صبح می تونم بیام سان فرانسیسکو.
‫هر بار که فکر می کنم دارم به شناختنش ‫نزدیک تر میشم...
‫بذار بره.
‫می دونیم داره کجا میره.
‫هوم.
‫دانشگاه چطوره؟
‫دارم یه جور سر می کنم.
‫ماه «مِه» فارغ التحصیل میشی؟
‫هدفم همینه.
‫هوم.
‫می خواستم ببینم چه برنامه ای داری.
‫گفتم شاید توی شرکت ‫یه پُستی برات داشته باشم.
‫ممنونم، جین.
‫گفتی بچۀ دیترویتی.
‫آره، «هیزل پارک».
‫بابات توی یه کارخونه کار می کرده؟
‫اون موقع که کار می کرده، آره.
‫ولی جالب ترین قسمتش رو بهم نگفته بودی.
‫نیک هارپ مُرده.
‫چهار سال پیش اوردوز کرده و مُرده.
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫واقعاً مسخره ـست.
‫فکر کردی چی میشه؟ با دخترم از اینجا میری ‫و حسابم رو خالی می کنی؟
‫بابا، خواهش می کنم.
‫اتفاقاً من در مورد جین خیلی جدی ام.
‫می دونم این شاید برات غافلگیر کننده باشه...
‫نه نیست. ‫چرا نباید بخوای با یه کوالر ازدواج کنی؟
‫با خودت گفتی اینجوری می تونی ‫به هر چی بخوای برسی.
‫من هیچی از تو نمی خوام.
‫تو یه گانگسترِ کوفتی هستی.
‫هر چی داری با خون دیگران به دست اومده.
‫نمیای؟
‫عوضیِ پرافاده!
‫می خواست از دخترش محافظت کنه.
‫جدی؟ ‫خب، گور باباش! گور باباش!
‫حرفی که زد حقیقت داشت؟
‫عشق بین من و تو واقعیه؟
‫معلومه که آره.
‫پس اونجا باید پشتم در می اومدی.
‫بیخیال.
‫جوابم رو بده دیگه.
‫ببین، بیا از اینجا بریم.
‫باشه. خیلی راحته، جین. ‫خودت انتخاب کن.
‫من یا پدرت؟
‫نامردیه!
‫این برات یه فرصته!
‫می تونی یه زندگی با شرایط خودت داشته باشی. ‫من فقط همینو برات می خوام.
‫می تونی همین الان از اینجا بری...
‫یا دیگه هیچوقت منو نمی بینی. ‫بهت قول میدم!
‫سلام.
‫مطمئن نبودم بیای.
‫ببین، ببخشید که توی ال پاسو پیچوندمت. ‫فکر می کردم می خوای جلوم رو بگیری.
‫خوبی؟
‫نمی تونستم توی اون خونه بمونم.
‫چی شد؟
‫دیروز یه چیزایی در مورد نیک هارپ گفتی.
‫فکر کنم اون پدرم باشه.
‫یه ویدئو دیدم...
‫که اون و مامانم نامزدِ همدیگه بودن.
‫باورت نمیشه چه جوری به هم نگاه می کردن.
‫جسپر گفت نیک اصلاً مامانم رو نمی شناخته. ‫تو روم دروغ گفت.
‫- بعدش هم... ‫- چی؟
‫همه جا تدابیر امنیتی داره. ‫تماسمون رو ضبط کردن.
‫- از کجا می دونی؟ ‫- صدای پخش شدنش رو شنیدم.
‫فکر کنم داییت توی واحد برنامۀ حفاظت از شاهدین ‫یه آشنا داشته باشه.
‫یه مارشال! ‫یه نفر داره بهش اطلاعات میده.
‫یه نفر که می دونسته توی اون مسافرخونه بودیم.
‫صبر کن ببینم، ‫یعنی میگی جسپر اون یارو رو فرستاده؟
‫این مدت به این فکر می کردم ‫که دنبالِ چی بوده.
‫داشت منو خفه می کرد، ‫تقریباً مطمئنم دنبالِ من بوده.
‫اگه نبوده باشه چی؟
‫اگه اون کیف دستی رو می خواسته چی؟
‫به نظرم اون پول یه مدرک ـه ‫و داییت می خواد هر جور شده بگیرتش.
‫خب، کجاست؟
‫توی اتاقِ هتلم.
‫ببخشید.
‫باید از اینجا بریم.
‫ماشینم رو از هتل نیاوردم.
‫محض احتیاط با چند تا تاکسی اومدم.
‫باید از اینجا بری، اندی. ‫اینجا در خطری.
‫خب کجا برم؟ ‫الان گفتی نمی تونیم به کسی اعتماد کنیم.
‫مایک، چی شده؟
‫مایک؟
‫دارمت!
‫آهای، مایک؟
‫زنگ بزنید اورژانس!
‫مایک؟ مایک؟ می تونی نفس بکِشی؟
‫از اینجا برو.
‫وای خدا، مایک!
‫- برو. ‫- آخه چه خبره؟
‫باهام حرف بزن.
‫لعنتی!
‫اکسیژنش رو به 15 لیتر در دقیقه افزایش میدم.
‫نبضش ضعیف و نامنظمه.
‫بیمار بی هوش ـه. ‫مقیاس کمای گلاسکو روی 3 هستش.
‫از اینجا به بعدش رو بسپارید به ما.
‫با بیمارستان سان فرانسیسکو تماس بگیرید.
‫بهشون خبر بدید که یه مرد بی هوش داریم میاریم ‫که اولویت درجه یک ـه.
‫عصر بخیر. ‫اینجا منزل کوالرهاست.
‫میشه لطفاً با آندریا اولیور صحبت کنم؟
‫فکر می کنم پیش شما باشه.
‫میشه بپرسم شما کی هستید؟
‫مادرش!
‫متأسفم.
‫آندریا رفت.
‫اه...
‫کجا رفت؟
‫معلوم نیست.
‫خب، همه چی روبراهه؟
‫شما که بهتر از من می دونید.
‫خیلی خب، اگه برگشت، ‫میشه لطفاً بهش بگید بهم زنگ بزنه؟
‫شماره ام رو داره.
‫حتماً.
‫خوشحالم که دوباره صدات رو می شنوم.
‫دختر خیلی قشنگی داری.
‫خیلی خوشحال شدم که دیدمش.
‫ممنونم.
‫مراقب خودت باش.
‫تو هم همینطور.
‫اگه تو رو نداشتم باید چیکار می کردم؟
‫از مهمونی های بابا متنفرم. ‫این حرف رو نزن.
‫مامان هم ازشون متنفر بود.
‫اگه زنده بود، از نیک خوشش می اومد. ‫قبول داری؟
‫یکسره دلم برای نیک تنگ میشه.
‫دیگه تموم شده.
‫جین!
‫تکون نخور.
‫بفرما.
‫می دونستم قشنگ بهت می خوره.
‫این مال مامان بود.
‫داشتم فکر می کردم که ‫حالا که کمتر حواست پرته...
‫می تونیم چند تا اجرای دیگه به تور اضافه کنیم.
‫لندن. ژنو!
‫تابستون رو با هم باشیم.
‫ژولای توی برلین مددکاری اجتماعی دارم.
‫کنسلش می کنی.
‫خوش میگذره.
‫ما به کس دیگه ای نیاز نداریم، مگه نه؟
‫خیلی قشنگ بود.
‫از نژادپرستی و درگیری های قبیله ای و ‫ترس و جنگِ بر سرِ مواد سود می برن.
‫اینا رو به خاطر بسپارید ‫و بدونید که قرار نیست فقط شعار بدیم.
‫- صحیح! ‫- آره.
‫اوهوم.
‫وقتی می خواید مقابله به مثل کنید ‫باید دقیق بدونید که برای کی دارید می جنگید.
‫پس...
‫دوستان، جین برگشت پیشمون.
‫مطمئنم خیلی حرفا برای گفتن داره.
‫ولی قبلش، یه مهمون داریم.
‫جین، این «گریس جونو» ـه.
‫از گریس خواستم بیاد اینجا ‫و قصه ـش رو بهمون بگه.
‫شوهرش و سه تا بچه مُردن.
‫مردی که مسئول مرگشونه، پدرته.
‫کمکت به دردمون می خوره.