ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫[ آنچه گذشت ]
‫۹۱۱، مورد اضطراری تون چیه؟
‫اندی، باهاشون حرف نزن.
‫کی؟
‫پلیس.
‫چیز عجیبی بود
‫کاری که مامانت کرد رو میگم.
‫- پولت رو نمی خواد. ‫- پائول کانده
‫گوشیش رو بده.
‫ماشینش میاد اینجا. ‫باید تا کارولتون بری.
‫یه انبار اونجاست به اسم گت‎ام گو.
‫یه ماشین اونجا دارم. ‫برش دار و تا مین به سمت شمال برو.
‫یه مسافرخونه توی کامدن پیدا کن و اونجا بمون.
‫سردمه.
‫برف می باره؟
‫وای، داره برمی گرده. ‫داره برمی گرده.
‫ای وای!
‫۱۷ دلار و ۳۹ سنت.
‫فقط یکی از اینا کافیه.
‫درسته.
‫خانوم، باقی پولتون.
‫لعنتی.
‫[ خیابان مین ]
‫ببخشید؟ می دونید چطور برم به انبار گت‎ام گو؟
‫گت ام چی؟
‫ولش کن.
‫شپرد یه دموکرات پیشرو لازم داره
‫که در مورد مشکلاتی مثل ‫تغییرات اقلیمی اهمیت بده
‫بدون این که رأی دهندگان میانه رو رو ‫بذاره کنار،
‫که ممکنه در مورد یه کاندیدای زن دو دل باشن.
‫هنوزم داریم در مورد اون قضیه حرف می زنیم؟
‫شپرد سابقه ای که ‫هیلاری کلینتون داره رو نداره.
‫ولی انتخابش ممکنه ‫به هرحال شرایط رو متعادل کنه.
‫صحبت از سابقه شد
‫مگه جاسپر کلر بیش تر از سهم خودش نداره؟
‫شاید، ولی با رأی دهنده های ‫خانوم خوب کنار میاد.
‫[ گت‎ام گو ]
‫[ انبار گت ام گو ]
‫[ کتابخانهٔ کارولتون ]
‫[ انبار گت ام گو ]
‫[ مقصد: کامدن، مین ]
‫[ ۲۰ ساعت و ۳۱ دقیقه ]
‫[ بل آیل سون ]
‫[ یک شهروند زن جلوی ‫مرد تیرانداز را گرفت ]
‫[ ۴ کشته و یک مجروح در تیراندازی رستوران ]
‫[ مرد کشته شدهٔ مجهول الهویه ]
‫[ متأسفیم! نتیجه ای یافت نشد ]
‫- پائولا در موردت درست میگفت ‫- پائولا کوتز
‫ممنون که باهامون صحبت می کنید خانوم اولیور.
‫نه، خواهش می کنم.
‫امیدوار بودیم با دخترتون هم صحبت کنیم.
‫اندی رفته آتلانتا پیش دوستاش.
‫یه کم... این اتفاقا اذیتش کرده.
‫شما خودتونم دیشب یه کم ترسیدین.
‫انگار به پلیس هم زنگ زده بودین؟
‫آره، حس خیلی بدی در موردش دارم.
‫خیلی استرسی هستم. ‫و نصفه شب یهو بیدار شدم.
‫فکر کردم یکی رو بیرون دیدم.
‫مسلماً وقتی پلیس رسید کسی اونجا نبود.
‫- خیلی لطف کردن. ‫- پیامتون نوشته بود که طرف مسلح بوده.
‫اگه کسی رو ندیدین، چطور
‫نه، می دونم. فکر کنم دیگه ‫همه جا تفنگ می بینم.
‫بعد از اتفاقی که براتون افتاده قابل درکه.
‫می تونید ما رو در جریان ‫اتفاقی که دیروز افتاد بذارید؟
‫حتماً، یه کم مبهمه، ولی خب
‫آندریا و من رفتیم ناهار بخوریم.
‫داشتیم صحبت می کردیم
‫و بتسی و دخترش اومدن اونجا.
‫و یهویی دیدیم... تیراندازی شد.
‫و یادمه.. کلی خون می دیدم.
‫و... اون مرد جوان.
‫جونا هلسینگره.
‫خیلی حواسش به اندی بود.
‫یادمه فکر می کردم
‫خدایا، الان که اونو بکُشه.
‫و واکنش نشون دادم.
‫به نظر من که یه واکنش غیرعادی بود. ‫یه چاقو توی دستتون فرو رفته بود.
‫آره، خب
‫یه جراحت قدیمی دارم، که
‫یعنی اونجا حس چندانی ندارم، ‫ولی خب آره.
‫بیشتر افرادی که توی غذاخوری بودن
‫زیر میز مخفی شده بودن، ولی شما نه.
‫کارآگاه ویلسون، شما بچه داری؟
‫نه، ندارم.
‫اگه کسی بچه تون رو تهدید کنه
‫هر کاری برای محافظت ازش می کنید
‫یه چیزی
‫تحریکت می کنه.
‫به نظرم همینا رو لازم بود بدونیم.
‫شما زن خیلی شجاعی هستین.
‫فکر کنم هیچ وقت نمیشه فهمید ‫که چه کارایی ازمون بر میاد.
‫آره انگار.
‫- اونا کلیدای شمان؟ بله؟
‫ماشینتون هنوز توی غذاخوریه، درسته؟
‫آره.
‫خوشحال میشیم که چندتا مأمور ‫بفرستیم که بیارنش.
‫احتمالاً الان نباید رانندگی کنید.
‫- عالی میشه، ممنونم. خیلی خب.
‫می دونید، تو این آشفتگی ‫نمی خوام مزاحم همسایه هام بشم.
‫امکانش هست از خبرنگار ها بخواید که برن پایین تر؟
‫مشکلی نیست.
‫سلام، اندی پیش توئه؟
‫- حالش خوبه. اصلا نیومد.
‫گفتم شاید استراحت می کنه.
‫الان یه جای امنه.
‫یه جای امن؟
‫میشه لطفاً بیای اینجا؟
‫- چی شده؟ ‫- هر چی سریع تر بیای بهتره.
‫الان راه میفتم.
‫سلام، یه فایل فرستادم برای چاپگرتون.
‫میشه ۲ دلار، عزیزم.
‫ "جوری که زندگی باید باشه."
‫چی؟
‫مین. ‫شعار ایالته.
‫شنیدم این موقع سال خیلی قشنگه.
‫حتماً که بهتر از این رطوبته، از من بشنو.
‫[ انبار گت ام گو ]
‫[ ورودی ]
‫[ ادارهٔ ثبت خودرو رودآیلند ]
‫[ سند معتبر ]
‫چی
‫[ گواهینامهٔ رانندگی، ویسکانسین ]
‫[ داکوتای جنوبی ]
‫[ اوهیایو ]
‫وای، خدایا.
‫ممنون که اومدی.
‫چی شده؟
‫اندی کجاست؟
‫اون... تو راه مینه.
‫چرا؟
‫خیلی خب، گوش کن.
‫دیشب یکی اومد توی خونه
‫- چی؟ ‫ و سعی کرد بهم صدمه بزنه.
‫- لورا، یعنی چی؟ آره، می دونم.
‫- اندی جلوش رو گرفت. اون... ‫- وایسا. آروم. چی شد؟
‫حالش خوبه؟
‫آره، ولی دیگه بودنش اینجا براش امن نیست.
‫می دونن الان کجام.
‫- اون اینجاست. ‫ کی؟
‫لورا، کی اینجاست؟
‫- به پلیس زنگ می زنم. ‫- وقت نداریم.
‫منظورت چیه؟
‫گفت قراره که ساعت سه یکی رو بیرون ببینه ‫که بهش پول بده.
‫- پس، اگه اونو ببریم اونجا... ‫- نه.
‫اگه ببریمش اونجا و سر و کله ش پیدا بشه ‫و بتونیم عکس و شماره پلاک طرف رو جور کنیم
‫- بعد می رسونیمش بیمارستان. ‫- این کار رو نمی کنم.
‫گوردون. گوردون، وایسا. وایسا.
‫چیه؟ چیه؟
‫می دونستی که یکی ممکنه بیاد سراغم.
‫همیشه جزوی از قرار بود.
‫خیلی خب، گوش کن، لورا. ‫می تونیم به پلیس زنگ بزنیم.
‫- این جوری حداقل امنیت داری. ‫- نه.
‫تا اون وقت، ‫هر کسی که می خواد طرف رو ببینه دیگه رفته.
‫می دونی چه وجهه ای داره؟ ‫بهش فکر کن. که من اون رو برسونم.
‫لعنتی.
‫آخه دست بردار نیستن.
‫یعنی، میرن سراغ اندی.
‫سعی کردم، خدایا.
‫خیلی سعی کردم که هر دوتون رو ‫از این قضیه دور نگه دارم.
‫نمی تونم بشینم و دست رو دست بذارم ‫می دونی؟
‫نمی خوام اندی تا آخر عمرش ‫از سایه ش هم بترسه.
‫ما دیگه زن و شوهر نیستیم.
‫کمکی ازم بر میاد؟
‫یه اتاق می خوام.
‫۳۹.۹۹ دلار برای یه اتاق معمولی ‫و ۴۵.۹۹ دلار واسه منظرهٔ دریاچه.
‫همونی که رو به روی پارکینگه رو بدین.
‫اینجا رو امضا کنید.
‫[ دفتر ثبت مسافرین ]
‫[ ان جنیفر ]
‫- وای خدا. ‫ چی شده؟
‫- چی شده؟ ‫ تشنج کرده.
‫- خدایا، چقدر بده؟ نمی دونم.
‫- نفس می کشه؟ ‫ نمی دونم خب!
‫هی. هی. هی.
‫باید یه بیمارستان پیدا کنیم.
‫وای، خدایا!
‫هی. آهای. گوش کن.
‫شمارهٔ مردی که تو رو فرستاده رو لازم دارم.
‫تو رو می کشه
‫وای، نه.
‫لعنتی!
‫چرا نگفتی قضیه چقدر وخیمه؟
‫یعنی، هیچ وقت با عقل جور در نمیومد.
‫می دونی، که بعد از اون همه سال می ترسیدی. ‫ولی
‫فکر می کردی فرقی می کرد؟
‫چرا می خوان بهت صدمه بزنن؟
‫اونا نه.
‫فقط یه نفر.
‫باید یه راهی پیدا کنم باهاش حرف بزنم.
‫که قضیه رو تموم کنم.
‫باید بریم، لورا.
‫تا پمبروک می رسونمت. ‫از اونجا خودت تاکسی بگیر.
‫نمی تونی کمکم کنی که خاکش کنم.
‫وای، گوردون.
‫شتر دیدی، ندیدی.
‫کسی نتونسته جلوش رو بگیره.
‫ازش می ترسم.
‫اونو ازم می گیره. ‫همه چی رو می گیره.
‫- وای، چارلی. ‫ سلام.
‫- خانوم اولیور، فقط چندتا سؤال کوتاه؟ ‫- ببخشید، نظری ندارم.
‫- زیاد طول نمی کشه. آهای!
‫آهای. برو پی کارت
‫- خیلی خب. ‫ خیلی خب.
‫بریم داخل.
‫باید هوا بخورم. ‫می شینی پیشم؟
‫چقدر منتظر بودی؟
‫یه ساعت و نیم.
‫ماشینت رو دیدم، ‫ولی کسی جواب نمیداد.
‫آره، رفتم فیزیوتراپی. ‫گوردون منو رسوند.
‫گوردون.
‫برگشتین پیش هم؟
‫نه. این جوری نیست.
‫- واقعاً؟ ‫ معلومه.
‫توی منطقهٔ "کیز" بودم. ‫وقتی اخبار رو دیدم فوراً برگشتم.
‫می دونم. یهویی... اتفاق افتاد.
‫انتظار نداشتم این قدر سر و صدا کنه.
‫می دونی، دوست ندارم فکر کنم از دستت میدم.
‫هنوز اینجام دیگه.
‫اندی کجاست؟
‫رفته به دوستاش سر بزنه.
‫می دونی، نباید تنها باشی.
‫اگه می تونی از این جریانا دور بشی، ‫می تونیم این کار رو کنیم.
‫چارلی.
‫من خوبم.
‫فقط خسته ام.
‫میشه فردا حرف بزنیم؟
‫آره.
‫باشه.
‫بهت زنگ می زنم.
‫آره.
‫لعنتی.
‫شما اوضاع رو واضح نمی بینید. ‫و واقعیت پیچیده ست.
‫خیلی ساده باید تصمیم بگیریم که چقدر
‫زندگی یک انسان چقدر ارزش داره.
‫نه!
‫واسه یکی دیگه حاضرید؟
‫- چی براتون بیارم؟ ‫- سیب زمینی سرخ کرده، لطفاً.
‫و یه نوشابه خنک.
‫- سیب زمینی الان حاضر میشه. ‫- ممنون.
‫تو همون دختره ای، نه؟
‫- نه. ‫ خب، چطوری بود؟
‫- اون سیب زمینی ها رو می برم. ‫- مامانت اصلاً چطور این کار رو کرد؟
‫اون مادرم نیست.
‫بگو دیوونه ام.
‫همون دختره، که همینجا نشسته.
‫نمی دونم.
‫- یالا، مثل روز روشنه. ‫- باشه، کاپیتان مورگان.
‫دختره توی عکس خیلی جوون تره، ‫هیچیش شبیه این نیست.
‫آره. برو بمیر.
‫الان بقیهٔ پول رو میارم.
‫ممنون.
‫واسه چی؟
‫درسته.
‫خیلی بده که جای اون دختر باشی.
‫که از ترس نتونی جم بخوری، ‫وقتی مامانت نجاتت میده.
‫انقد پرخوری می کنی که بترکی.
‫خوبی؟
‫تا حالا این حس رو داشتی ‫که فکر می کنی یکی رو می شناسی
‫ درست همون قدر که می تونی ‫هر کسی دیگه رو بشناسی
‫و بعد یه روز مثل روز روشنه که ‫کاملاً اشتباه می کردی؟
‫همون حس رو در مورد بابانوئل داشتم.
‫ببخشید، میشه یکی دیگه بدین ‫و هر چیزی که اون می خوره؟
‫نه، من دیگه میرم.
‫- ممنون البته. ‫ بی خیال دیگه.
‫این به افتخار
‫اشتباه کردن در مورد بقیه.
‫اسمم اندیه.
‫جک.
‫اهل این طرفایی؟
‫یه کم بالاتر از اینجا. مهمونی؟
‫آره، میرم سمت شمال.
‫البته شاید بازم بیام اینجا.
‫منظره ش خیلی بد نیست.
‫ببخشید.
‫ببخشید، من
‫گاهی، یه چیزایی میگم. ‫همین جوری از دهنم می پره.
‫می دونی، الان مثلا باید بگی ‫اشکال نداره، درک می کنم.
‫منم روزای بدی داشتم. ‫و بعد من میگم
‫درسته. آره. ‫اونو باید بگم؟
‫یه همچین چیزی.
‫باشه.
‫منم همچین روزای بدی داشتم.
‫بیشتر بگو.
‫خیلی خب.
‫با رفیقم توی پادگان یه شرطی بستیم
‫که کدوممون برندهٔ جایزهٔ تک تیرانداز میشه.
‫واسه تمرین میزدیم به دل دشت و صحرا، ‫تا این که یه روز صبح
‫کوبیدم به یه سنگ، چپ کردم ‫و ماشین و زانوم رو ترکوندم.
‫یه ماه بعد، واحدم به عراق اعزام شد
‫و من توی شهر توئنتی ناین پالمز ‫مشغول کاغذ باز بودم.
‫هورا.
‫پس می دونی چطور با تفنگ کار کنی؟
‫یادم بده.
‫- چی؟ جدی میگم.
‫منتظر دردسر بیشتری چیزی هستی؟
‫لطفاً؟
‫محاله.
‫تازه، اصلاً اسلحه ندارم.
‫خب، من دارم.
‫امروز خریدم.
‫می خواستم احساس امنیت کنم، می دونی؟
‫لطفاً.
‫کمکم کن.
‫حالا تو.
‫یادم میدی؟
‫رو به روی هدفت صاف وایسا.
‫پاها در عرض شونه باز.
‫پای راستت رو یه کم بیار عقب تر.
‫این جوری؟
‫اجازه هست؟
‫شونه ت رو شُل کن.
‫همینه.
‫آرنجت رو خم کن، ‫محکم اسلحه رو بگیر.
‫حالا، تنها چیزی که جلوت باید ببینی، هدفته.
‫حالا وقتی آماده بودی، ‫می خوام ماشه رو بکشی.
‫ولی خب آروم، باشه؟
‫حاضرم که مصاحبه کنم.
‫ولی باید کل حرفام رو پخش کنی، ‫هر چیزی که بگم، بدون ویرایش باشه.
‫باشه.
‫باید توی تلویزیون ملی پخش بشه. ‫می خوام همه ببیننش.
‫یه مصاحبه توی "برنامهٔ امروز" واسه فردا صبح چطوره؟
‫باشه.
‫می دونی، چون تازه کاری شانس آوردی.
‫برو بابا، تیراندازی تو خونمه.
‫همم.
‫امیدی بهت هست.
‫همه همینو میگن. ‫استمرار و جا نزدنمه که باید عملی بشه.
‫همم.
‫خب دیگه.
‫باید برم خونه.
‫درسته، باشه.
‫مگه اینکه، بخوای برسونمت.
‫من
‫اون طرف جاده می مونم، پس
‫ممنون که... می دونی دیگه.
‫مشکلی نیست.
‫فقط، یه لطفی میکنی؟
‫یادت نره که شونه ات رو قفل نکنی، خب؟
‫و زانوت هم.
‫وای.
‫خوبی؟
‫آره.
‫باهات میام. ‫نه، نه، چیزی نیست.
‫- مطمئنی؟ آره، آره.
‫شب به خیر.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.