‫ماموریت قهرمان‌ها، رویدادهایی هستن ‫که جهان رو تعریف می‌کنن.
‫امپراتوری‌هارو ساختن و از بین بردن.
‫مسیر تمدن بشری رو تغییر دادن.
‫ماموریت چیز مقدسیه.
‫و واسه اینکه مسئولیت یه ماموریت رو ‫برعهده داشته باشی
‫باید با خود ایزدها گفتگو کنی.
‫از هیولاها نمیشه بطور کامل اجتناب کرد.
‫معمولی‌تر از اونی هستن که فکر می‌کنی.
‫شگردش اینه که قبل از اینکه اونا شناساییت کنن،
‫تو شناسایی‌شون کنی.
‫از آشناییت خوشحالم، پسر پوسایدن.
‫من مدوسا هستم.
‫مدوسا پیشنهاد کرد اگه به شما دوتا خیانت کنم،
‫توی نجات مادرم کمکم می‌کنه.
‫تو چی گفتی؟
‫سرش رو قطع کردم.
‫پرسی، نمی‌تونی سر مدوسا رو ‫بفرستی به کوه المپ.
‫چرا؟
‫چون ایزدها خوششون نمیاد.
‫مامان!
‫سلام دوباره، قهرمان کوچولو.
‫الان توی چه دردسری افتادی؟ هووم؟
‫یه بچه‌ی ممنوعه جلب توجه می‌کنه.
‫یه قهرمان ممنوعه؟ خب...
‫اونا مرگ و ویرانی رو جذب می‌کنن.
‫اون داره میاد.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه و تنظیم از حـامـد «
‫هی، خوابیدی؟
‫آره.
‫تو و ثالیا واقعا به هم نزدیک بودین، درسته؟
‫آره.
‫اون چه شکلی بود؟
‫چرا؟
‫اون آخرین بچه‌ی ممنوعه قبل از من بود، درسته؟
‫حتما با همینجور چیزا سروکار داشته.
‫دختر سرسختی بود.
‫یعنی می‌دونست یه بچه‌ی ممنوعه‌ست، ‫ولی اهمیتی نمی‌داد.
‫وقتی لوک و ثالیا منو پیدا کردن، ‫لوک سریع از من خوشش اومد.
‫ولی ثالیا...
‫مجبورم کرد علاقه‌شو بدست بیارم.
‫واسه همین به من سخت می‌گیری؟
‫منم باید علاقه‌ی تو رو بدست بیارم؟
‫آره. شاید.
‫باید بگم واسه من زیاد منطقی بنظر نمی‌رسه.
‫چی واست منطقی بنظر نمی‌رسه؟
‫جوری که شماها حرف می‌زنید.
‫جوری که ایزدها ازمون می‌خوان فکر کنیم.
‫باید یه پیشکشی رو بسوزونم ‫که توجه پدرم رو جلب کنیم.
‫باید کلریس رو شکست بدم
‫تا پدرم اعتراف کنه که پدر منه.
‫نباید اینجوری باشه.
‫کسایی که بهت نزدیکن ‫نباید اینجوری باهات رفتار کنن.
‫می‌خوای بدونی من همون اول ‫چی شد که توی جاده تنها شدم؟
‫به عنوان یه هدیه واسه پدرم متولد شدم.
‫آتنا اینطوریه.
‫از یه فکر توی ذهنش متولد میشیم
‫و بعدش به پدر و مادری داده میشیم ‫که اون باهاشون حس صمیمیت می‌کنه.
‫و تا یه مدت مثل یه هدیه باهام رفتار میشد.
‫پدرم منو دوست داشت.
‫عاشقم بود.
‫می‌دونستم.
‫بعدش با یه زن آشنا شد.
‫بچه‌های خودشون رو به دنیا آوردن.
‫و واسه اون زن، من یه هدیه نبودم.
‫یه مشکل بودم.
‫واسه همین اونجارو ترک کردم.
‫هفت ساله بودم.
‫فقط ایزدها نیستن که اینطوری فکر می‌کنن.
‫همه همینطورن.
‫ولی حداقل قوانین ایزدها رو می‌دونی.
‫اگه بهشون احترام بذاری تحت هر شرایطی
‫ازت حمایت می‌کنن.
‫بیداری.
‫خب الان آره. ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫وقتی به اندازه کافی نخوابه خیلی بداخلاق میشه.
‫"وقتی به اندازه کافی نخوابه ‫خیلی بداخلاق میشه." نه!
‫واو.
‫تا حالا باهاش نرفتی سفر.
‫یکم با اون مدرسه شبانه‌روزی فانتزی فرق داره.
‫فانتزی کیه؟ خودت فانتزی هستی. ‫فانتزی یعنی چی؟
‫گمونم باید یه چیزی بخورم.
‫دو روز مونده که برسیم لس‌آنجلس.
‫تا مهلت رسیدنمون به ‫دنیای مردگان یه عالمه وقت داریم.
‫میشه یه سوال مسخره بپرسم؟
‫انگار خوشت میاد مسخره‌ات کنم.
‫بپرس.
‫تا حالا نرفتم لس‌آنجلس.
‫حدس می‌زنم هیچکدوم شما هم ‫قبلا نرفتید لس‌آنجلس.
‫پس، از کجا بدونیم که داریم کجا میریم؟
‫نمی‌دونیم.
‫ولی اون مثل مرحله 37 می‌مونه، ‫و ما هنوز توی مرحله 4 هستیم.
‫وقتی برسیم اونجا یه فکری واسش می‌کنیم.
‫- سوال مسخره‌ی بعدی. ‫- رفیق.
‫"و دست آخر توی نجات چیزی که ‫بیش از همه اهمیت داره، شکست می‌خوری."
‫توی جرسی بهتون گفتم که اوراکل گفت ‫که این ماموریت شکست می‌خوره.
‫و از اون موقع هیچکس حرفی درموردش نزد.
‫انگار باید یه چیزی رو کمی جدی‌تر بگیریم.
‫هی.
‫اونو نگاه کنید.
‫- اونا... ‫- سانتورها.
‫هیچکس حتی نمی‌دونه که اونا اونجان.
‫قبلا همه‌جا گله‌ای بودن.
‫چه اتفاقی واسشون افتاد؟
‫انسان‌ها.
‫چندهزار سال پیش ‫ایزد حیات وحش، پن، ناپدید شد.
‫و از اون موقع بدون پن ‫که از جهان طبیعی محافظت کنه،
‫انسان‌ها سخت تلاش کردن تا اونو نابود کنن.
‫شجاع‌ترین ساتیرها داوطلب میشن ‫تا تبدیل به جستجوگر بشن،
‫و سعی کنن پن رو پیدا کنن.
‫هیچکدومشون هیچوقت برنگشتن.
‫عموت که توی خونه‌ی مدوسا پیداش کردیم، فردیناند.
‫اون یه جستجوگر بود؟
‫اوراکل نگفت که ماموریت شکست می‌خوره.
‫"توی نجات چیزی که بیش از همه ‫اهمیت داره، شکست می‌خوری."
‫این می‌تونه یه عالمه معنی داشته باشه.
‫پیشگویی‌ها همینطوری‌ان، ‫سرنوشت همینطوریه.
‫ممکنه معانی زیادی داشته باشه.
‫هرچی بیشتر واسه فهمیدنش تلاش کنی ‫فهمیدنش هم سخت‌تر میشه.
‫گاهی وقتا فقط باید بذاری ‫هروقت آماده بود خودش بیاد سراغت.
‫عذر می‌خوام، می‌تونم بلیت‌هاتون رو ببینم؟
‫توی کوپه‌ی 17بی هستید؟
‫می‌خواید توضیح بدید؟
‫صبر کن. صبر کن، ‫فکر می‌کنی ما اینکارو کردیم؟
‫- اینکارو کردین؟ ‫- آخه... چطوری؟ و چرا؟
‫آقا، وقتی رفتیم صبحونه بخوریم ‫همه‌چیز سالم بود.
‫نمی‌دونیم چطوری این اتفاق افتاده.
‫یه شاهد اینجا داریم ‫که میگه صدای شکستن پنجره رو شنیده،
‫- و بعدش صدای بچه‌هارو شنیده. ‫- اوه، بیخیال.
‫میشه بهم بگید چه موقع از کوپه خارج شدید؟
‫ما بازداشتیم؟
‫گمون نکنم بخوای با اون لحن ‫باهام صحبت کنی، دختربچه.
‫ما بازداشتیم؟
‫پس فقط داریم وقت‌کشی می‌کنیم
‫تا بفهمیم اون یارو شبیه ‫گرگینه‌ای چیزیه یا نه، درسته؟
‫قطار تا 10 دقیقه دیگر
‫- به ورودی ایستگاه سنت لوئیس می‌رسد. ‫- گمون نکنم یه هیولا باشه.
‫گفتنش سخته.
‫خب اگه هیولا نیست، پس اینجا چه خبره؟
‫چرا کسی باید بخواد اتاق ما رو تیکه پاره کنه؟
‫شاید دنبال چیزی می‌گشتن.
‫ما هیچی نداریم.
‫کسایی که فکر می‌کنن تو آذرخش ‫زئوس رو دزدیدی، ممکنه جور دیگه فکر کنن.
‫درسته.
‫خب ببینید، وقتی چیزی رو نداریم ‫اونا هم پیداش نمی‌کنن.
‫بهرحال نباید تمام روز رو ‫مشغول پاسخ دادن به سوالات
‫توی اداره پلیس سنت لوئیس باشیم.
‫باید قبل از اینکه توی کارمون ‫تاخیر بندازن، از این وضع خلاص شیم.
‫مشکلی نیست من بشینم؟
‫بچه‌های بیچاره.
‫پدر و مادرتون اینجا نیستن، درسته؟
‫مگه نه، عزیزم؟
‫بچه‌ها وقتی حسابی تنها باشن نمی‌ترسن؟
‫چیزی نیست. من یه مادرم. ‫می‌دونم حتما چقدر ترسیدین.
‫عذر می‌خوام. میشه یکم تنهامون بذاری؟
‫گمونم...
‫گمونم داری یکم بهشون استرس وارد می‌کنی.
‫می‌خوام بدونید...
‫من می‌دونم اون خرابکاری کار شما نبوده.
‫فقط می‌خواستم یکم باهاتون تنها باشم.
‫یه چیزایی هست که می‌خوام درک کنید...
‫یه چیزی توی ژاکتت داری.
‫شبیه...
‫شبیه شیشه‌ست.
‫کسی پنجره‌های کوپه‌ی ما رو از داخل نشکونده.
‫یه نفر از بیرون اونارو شکونده.
‫هووم. اوه!
‫بله عزیزم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫صبر نداری.
‫اوه!
‫ولی یکم دیگه مونده.
‫تقصیر شما نیست.
‫ولی متأسفانه
‫امروز باید تاوان اشتباهات ‫پدر و مادرهاتون رو بدید.
‫گوش کن خانم.
‫نمی‌دونم شما کی هستی، ‫ولی گمونم می‌دونم چی هستی.
‫به چندتا هیولا شبیه شما برخوردیم ‫و همه رو بسته‌بندی کردیم فرستادیم.
‫هیولاهایی شبیه من؟
‫خب...
‫معلومه که شبیه منن.
‫بچه‌های من بودن.
‫بچه‌ها؟
‫این یعنی چی؟
‫مادر هیولاها.
‫اکیدنا.
‫اوه!
‫هیولا.
‫کلمه‌ی عجیبیه،
‫با توجه به اینکه مادربزرگم ‫مادربزرگ مادر شماست،
‫و همیشه یه داستان خونوادگی بوده.
‫ولی... از دید من
‫نیمه‌ایزد موجود خطرناک‌تریه.
‫دردسرساز.
‫خشن.
‫اگه هدف از وجودم یه چیز باشه،
‫اون مقابله کردن با هیولاهایی
‫مثل شماست.
‫کوچولوی من که اینجاست، فقط یه توله‌سگه.
‫عزیز دلم.
‫امروز...
‫شما طعمه‌ی اون میشید.
‫هنوز نترسیدین؟
‫اوه، چیزی نیست. ‫ترس طبیعیه.
‫ضمنا واسه شکار هم ضروریه.
‫ترس شما. شک شما.
‫سردرگمی شما.
‫باید درک می‌کردین که اوضاع از چه قراره
‫که اون بتونه از بوی شما ردتون رو بزنه.
‫که بتونه یاد بگیره و رشد کنه، چون...
‫این کاریه که یه مادر خوب ‫واسه بچه‌هاش انجام میده.
‫البته شما درک نمی‌کنید.
‫الان باید فرار کنید.
‫- نه، عزیزم! ‫- برید!
‫شما! وایسید!
‫وایسید!
‫دختر ابله.
‫پات رو از گلیمت درازتر کردی.
‫درستش می‌کنیم.
‫وایسید!
‫هی!
‫- پرسی. ‫- این در رو باز کنید!
‫برگردید اینجا و این در رو باز کنید!
‫اون چیه؟
‫نیشه.
‫گروور، تو می‌دونی چجور هیولایی ‫چنین نیشی داره؟
‫نمی‌دونم. یعنی احتمالا چیز خوبی نیست.
‫- تو حالت خوبه؟ ‫- گمونم. چرا؟
‫فکر می‌کنید زهرداری چیزی بوده؟
‫این در رو باز کنید، همین حالا!
‫- مطمئن نیستم. ‫- زود باشید.
‫هی!
‫باید بریم.
‫قطار یک توقف خارج از برنامه داره.
‫لطفا سرجای خود بنشینید...
‫چرا دیگه تعقیب‌مون نمی‌کنه؟
‫اکیدنا گفت هرچیزی که توی اون ‫کیف قایم شده بود، جوونه.
‫جرأت نمی‌کنه زیاد از مادرش دور بشه.
‫داره شکار رو یاد می‌گیره...
‫و این به نظر بخش شکارش باشه.
‫مدت طولانی نمی‌تونیم از دستشون فرار کنیم.
‫نیاز نیست.
‫فقط یه جای امن نیاز داریم تا مخفی بشیم.
‫یه جای امن.
‫می‌دونی از کجا می‌تونیم چنین جایی پیدا کنیم؟
‫می‌دونم.
‫یه پناهگاه، متعلق به آتناست،
‫خیلی وقت پیش توسط یکی از ‫بچه‌های نیمه‌ایزد ساخته شده.
‫یه معبد آتنی یه جایی وسط
‫مرکز شهر سنت لوئیس مخفی شده؟
‫آره.
‫فقط اینکه زیاد مخفی نیست.
‫192 متر پهنا و 192 متر ارتفاع داره
‫هردو با دقت سانتیمتری.
‫ستون داخلی نداره.
‫هرسمتش دقیقا در تعادل با سمت دیگه‌ست.
‫قوسش دقیقا تقارن داره.
‫با محاسبات ریاضی.
‫و ضد زلزله‌ست،
‫پس پوسایدن نمی‌تونه خرابش کنه.
‫- خوبه. ‫- عذر می‌خوام.
‫اینطوری عشقت رو به آتنا نشون میدی.
‫بنای یادبودی واسه قدرت بی‌نقصی و کمال.
‫بنای یادبودی واسه چیزای دیگه هم هست.
‫داری درمورد چیزایی صحبت می‌کنی ‫که برخی انسان‌ها
‫می‌خوان از این مکان برداشت کنن.
‫من دارم درمورد چیزی که واقعا هست صحبت می‌کنم.
‫حالا هرچی.
‫اینجا جامون امنه، درسته؟
‫هیچ هیولایی نمی‌تونه وارد بشه. ‫حتی اکیدنا.
‫- جامون امنه. ‫- عالیه.
‫خب چون قطارمون داغون شد
‫برم ببینم چیز دیگه‌ای هست ‫که بتونیم بلیتش رو گیر بیاریم.
‫نمی‌تونیم تا ابد اینجا بمونیم.
‫فقط چون طعمه هستیم، ‫دلیل نمیشه ناتوان باشیم.
‫خوشش نمیاد وقتی مردم با حیوانات درمیفتن.
‫آره.
‫می‌دونم.
‫نباید اونجوری باهاش صحبت می‌کردم، فقط...
‫می‌دونم.
‫خب اینجا متعلق به مادرته؟
‫نمی‌دونم اینجاست یا نه.
‫الان میام پیشت! توی دستشویی‌ام!
‫خوب بود.
‫استعداد دارم.
‫راستی گمونم حق با تو بود.
‫نیاز به یه جای امن داشتیم ‫و مادرت یکیش رو داشت.
‫خیلی خوش‌شانسیم که ‫توی شهر درستی بودیم.
‫شانس یا تقدیر؟
‫می‌دونم فکر می‌کنی تمام اینا فقط توی ذهنمه،
‫که به خودم میگم که مامانم بهم اهمیت میده ‫چون اینجوری آسون‌تره.
‫من اینو نگفتم.
‫ببین، من تازه از شنبه‌ی قبلی
‫نیمه‌ایزد شدم.
‫نباید به حرفم گوش بدی.
‫می‌دونی، اینجا متعلق به مادرمه ‫ولی معبد، معبده.
‫شاید حالا که اینجایی بتونی ‫یه سلام به بابات بکنی.
‫نه، ممنون.
‫چه ضرری داره؟
‫رابطه‌ی تو با مامانت...
‫درکش می‌کنم. متفاوته.
‫واسه تو جواب میده. ولی پدر من...
‫هیچی ازش نمی‌خوام. ‫اون فرصتش رو داشته.
‫راستش تو توی همین چند روز
‫بیشتر از پدرم توی تمام عمرم بهم کمک کردی.
‫اگه بخوام یکی رو انتخاب کنم، من...
‫مراقب باش.
‫گمونم داشتی منو یه دوست صدا می‌زدی.
‫یه جایی همین این اطراف ‫اوراکل داره بهمون می‌خنده،
‫ولی می‌دونی... واو!
‫پرسی!
‫هی، چی شد؟
‫گمونم... گمونم اون نیش سمی بود.
‫یه فکری دارم. ‫زود باش کمکم کن.
‫باشه.
‫آب توی اردوگاه اونو درمان کرد،
‫باید واسه سم هم جواب بده، درسته؟
‫می‌دونی، گمونم داره جواب میده.
‫تصمیم خوبی بود.
‫- شایدم نه. ‫- شاید باید
‫آب جاری طبیعی باشه ‫که پوسایدن بتونه اونو درمان کنه.
‫- بسیارخب. باید برگردیم داخل. ‫- نه، باید به تلاشمون ادامه بدیم.
‫جواب نمیده. اونم داره میاد.
‫بسیارخب، ببینید، پرسی رو می‌بریم داخل ‫و میریم پیش محراب معبد.
‫محراب؟ محرابش کجاست؟
‫بالاترین نقطه، بهترین چشم‌انداز.
‫باشه ولی چه فایده‌ای واسمون داره؟
‫می‌بریمش پیش محراب ‫و از مامانم کمک می‌خوایم.
‫فکر می‌کردم درخواست کمک نمی‌کنیم.
‫زود باشید، بهتره راه بیفتیم.
‫بچه‌ها... شنیدین؟
‫چی رو؟
‫بیخیال. بریم.
‫لطفا سر صندلی‌های خود بنشینید. ‫واگن‌ها به زودی حرکت می‌کنند.
‫اون چی بود اونجا؟ ‫چی شنیدی؟
‫باهات صحبت کرد.
‫توی موزه داخل نیویورک ‫آلکتو همین کار رو با من کرد.
‫چی گفت؟
‫کایمرا بود؟
‫گمونم... گمونم کایمرا بود.
‫چطوری کایمرا اصلا وارد اینجا شده؟
‫- چطوری یه هیولا وارد اینجا شده؟ ‫- آنابث؟
‫ما تو یه پناهگاهیم. ‫آتنا حتما اونو راه داده
‫- ولی چرا باید اینکارو بکنه؟ ‫- آنابث!
‫اکیدنا بهت چی گفت؟
‫گفت گستاخی من غرور مادرم رو جریحه‌دار کرده.
‫و اینکه این مرگ و ویرانی من میشه.
‫گستاخی؟ چجور...
‫سر مادوسا.
‫من مادرم رو خجالت‌زده کردم.
‫ولی من بودم که اون سر رو ‫فرستادم به کوه المپ.
‫- من اون نوشته رو امضا کردم. ‫- و منم باهاش موافق بودم.
‫این کار اونو خجالت‌زده کرده.
‫حالا عصبانیه.
‫بچه‌ها، باید چیکار کنیم؟
‫وقتی واسه نجات پرسی برسیم بالا ‫اون بهمون کمک نمی‌کنه.
‫نه، منظورم این بود که ‫درمورد اکیدنا و کایمرا چیکار کنیم؟
‫درست پشت سرمونن.
‫وقت زیادی نداریم.
‫هر لحظه ممکنه برسن این بالا.
‫و اگه مادرم قرار نیست ازمون محافظت کنه
‫پس باید این بالا باهاش بجنگیم.
‫اوه نه.
‫باید همه رو از اینجا خارج کنیم.
‫توجه. توجه.
‫- همگی، به صف شید. ‫- تو و پرسی همراهشون برید پایین.
‫چی؟ نه، نه، نه. ‫از هم جدا نمیشیم.
‫گروور، زود باش.
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه، ‫همگی با همدیگه از اینجا میریم.
‫موفق نمیشیم. کایمرا قاتل نیمه‌ایزدهاست.
‫یه نفر باید بمونه و سرعتش رو کم کنه ‫و واسه همه کمی زمان بخره.
‫زود باش.
‫بسیارخب، کمکش کن از پله‌ها بره پایین ‫و برسونش به رودخونه.
‫و نایستید. تا وقتی که برسید به هادس،
‫تا وقتی که آذرخش رو بدست بیارید، می‌شنوید؟
‫بسیارخب، برید.
‫صبر کن.
‫اینو بگیر.
‫صبر کن!
‫هی! پرسی!
‫پرسی، خواهش می‌کنم!
‫پرسی، نه!
‫اینکارو نکن. می‌کُشنت.
‫پوسایدن تا حالا به من کمک نکرده.
‫- الان هم نمی‌خواست کمک کنه. ‫- پرسی!
‫من هیچوقت به هادس نمی‌رسیدم.
‫پرسی؟ پرسی، خواهش می‌کنم.
‫ولی شما می‌تونید.
‫و حالا اینکارو می‌کنید.
‫پرسی!
‫پرسی، صدای منو می‌شنوی؟
‫پرسی، تنهایی نمی‌تونی اینکارو بکنی.
‫اینجا آخرشه، عزیزم.
‫باهاش نجنگ.
‫فقط عصبانیش می‌کنی.
‫خیلی بی‌انصافیه. ‫هیچوقت فرصتی نداشتی، نه؟
‫فقط کاش یه نفر اونقدر اهمیت میداد ‫که یه فرصت بهت بده.
‫تو ترسیدی.
‫چیزی نیست، پرسی.
‫پدرت منو فرستاده که بهت بگم،
‫چیزی نیست.
‫فقط نفس بکش.
‫پدرت اینجاست.
‫همیشه اینجا بوده.
‫واسش خیلی سخته که عقب بایسته.
‫که اذیت شدنت رو ببینه.
‫واسه همگی ما خیلی سخته.
‫ولی اون اینجاست.
‫و خیلی بهت افتخار می‌کنه.
‫بهش اعتماد کن.
‫به خودت اعتماد کن.
‫فقط...
‫نفس بکش.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه و تنظیم از حـامـد «
‫«پس از تیتراژ ادامه دارد...»
‫مامانم همیشه این داستان‌هارو واسم تعریف می‌کرد.
‫پرسی، بلند شو. جدی میگم.
‫اون گفت ایزدها با همدیگه اینطوری هستن.
‫اونا چنین خونواده‌ای هستن.