(گزارش اردوی مدرسه)
(باغ گیاه‌شناسی یون‌هی)
(گل‌های وحشی کره)
- چرا زود اومدی خونه؟ - اردو زود تموم شد.
گل‌های وحشی؟
آره.
جالب نیست به‌نظر؟
همش سفیده.
انگار شب‌ها تبدیل به پری میشه.
(گیاه شبح)
عین یه پریه.
اسمش بود...
«سو‌جونگ‌چو»، گیاه شبح.
میشناسیش؟
اسم دوست من سو‌جونگ بود.
چرا دیگه ازم نمی‌پرسی...
درباره اون اتاق کوچیک؟
می‌گفتی پر از مدارک...
قتل‌های زنجیره‌ای با داغ بود.
چیز دیگه‌ای هم هست؟
دوستم.
میخوای راجع‌بهش حرف بزنی؟
فکر کنم آره.
آماده‌م.
سو‌جونگ...
(قسمت آخر)
- خداحافظ. - خداحافظ.
به کارآگاه چا یونگ‌جین.
یه راهی پیدا کردم که گناهم رو جبران کنم.
راه افتادم تا مدرک...
گناه‌های پدرم و سانگ‌هو رو پیدا کنم.
حتی اگه سراب باشه،
چاره‌ای ندارم.
اون‌هو و خانم چا،
ممنونم.
خدا نگهدارتون باشه.
اون رو بده به من.
سون‌آ گفته این کارو بکنی؟
سانگ‌هو، این به نفع خودته.
که به من خیانت کنی؟
میخوای مثل دو‌سئوک ولم کنی؟
آره؟
- یادت هست کرو؟ - چی؟
اون سگ سیاه که مدیر یتیم‌خونه‌مون داشت.
وقتی قلاده‌ش باز می‌شد، همیشه گاز می‌گرفت.
ولی بچه‌ها...
منو با کرو تو انباری حبس کردن.
از ترس بدن و ذهنم خشک شده بود.
وقتی کرو داشت گردنم رو گاز می‌گرفت، تو اومدی...
و دستت رو جلوی دهنش گرفتی.
فکر نکنم جواب سوال من باشه.
ذهنم که اون روز یخ زد، هنوز آب نشده.
سانگ‌هو.
من نمی‌تونم...
کاری بکنم وقتی کنار تو نیستم.
اینجا بمون.
اشکالی نداره، هنوز دیر نشده.
- اومدی. - ذهن دو‌سئوک رو به هم زدی؟
دیدم که ذهنش مردده، برای همین تحریکش کردم.
می‌خواستم ببینم سمت کی میره.
فکر کردی نمی‌فهمم ذهنت داره چی کار می‌کنه؟
کنجکاوم.
ذهنت از نگاه من چه شکلیه؟
پرونده لیم هی‌جونگ، مرور زمان نداره.
فکر نمی‌کنم سانگ‌وون هی‌جونگ رو کشته باشه.
بذار حرف بزنه.
سانگ‌وون، کمکم کن.
سانگ‌وون!
اگه نجاتم بدی،
تو و سانگ‌هو...
بس کن.
هنوزم...
- داری بهم دستور میدی. - نه.
اگه کمکم کنی،
هر کاری رو...
که بگی انجام میدم...
وقتی طمع شکل می‌گیره، گناه رو به دنیا میاره.
وقتی گناه به بلوغ برسه،
مرگ رو به دنیا میاره.
کی‌هو،
تو هنوزم نمی‌فهمی.
اون پسر باید برای همیشه ازت در امان باشه.
- چی؟ - اگه اینطوره،
تو هم برای همیشه در امان میمونی.
به لطف تو، انتخاب خیلی آسون شده.
- داشتی کاری می‌کردی؟ - نه.
ای بابا.
- چرا اینجوری نگام می‌کنی؟ - چون خوشم میاد.
خوشم میاد که یکی از دانش‌آموزام هستی.
و خوشم میاد که داداش جی‌وونی.
هی، اون‌هو.
نمی‌دونم خودت چی فکری می‌کنی،
ولی من فقط خوشم میاد...
که باهات در ارتباط باشم...
چه به‌عنوان معلمت چه به‌عنوان خانواده‌ات.
من حالم خوبه.
فقط می‌خوام مثل قبل زندگی کنم.
به خاطر اینه که جی‌وون گفته داداش نمی‌خواد؟
اگه غریبه بمونیم، هیچ‌کس آسیب نمی‌بینه.
ولی می‌دونی چیه؟
اگه بخوای...
مثل گذشته زندگی کنی،
پس چیزای خوبی که می‌تونست براش پیش بیاد چی؟
از بین نمیره؟
می‌خواستی خوب ازش مراقبت کنی.
اگه این از بین بره،
به نظرم حیفه.
فقط باید یه مدت دیگه سختی بکشی.
ولی...
می‌تونی چیزای باارزش‌تر و خوشحال‌کننده‌تری رو تجربه کنی،
موافقی؟
آره.
اون‌هو، اگه این رو فشار بدی مادرت می‌میره.
داری چی کار می‌کنی؟
اگه اعصابم رو خورد کنی، هردوتونو می‌کشم و تمومش می‌کنم.
فهمیدی؟
هی‌دونگ، به اون‌هو و سون‌وو سلام کن.
اون‌هو، الان همه چی رو یادت اومده، نه؟
- بیخیالش شو. - دوباره بگو!
چرا تو و حتی کی‌هو...
میخواین ازش محافظت کنین انگار چیز خاصیه؟
سون‌وو، حاضر میشی چی رو فدا کنی...
تا اون‌هو رو نجات بدی؟
من میام. به جای اون منو ببر.
تو رو ببرم؟
سون‌وو.
هی، تو به درد من نمی‌خوری!
اصلاً برای چی بهش احتیاج داری؟
یادت رفته؟ من نجاتش دادم.
پس اون مال منه. نمی‌فهمی؟
اون‌هو، وقت منو تلف نکن و بیا.
اشکالی نداره.
- زود باش. - اون‌هو.
نگران نباش.
هیچ مشکلی نیست.
چه اعصاب‌خردکن.
اون‌هو، بیا با من.
- هی‌دونگ، نزدیک‌تر شو... - وایسا!
منم میام باهات.
بذار کمکت کنم.
هی‌دونگ.
بس کن!
برو کنار.
باید مثل بقیه چشم‌پوشی می‌کردی...
از این ماجرا.
لطفاً تمومش کن.
باشه، تمومش می‌کنم.
نقاشیت خوبه.
پس همه چی رو توی اتاق مطالعه دیدی.
واسه همینه که پریدی پایین؟
پاشو.
ترسوندیم.
سانگ‌هو، بس کن.
بهتره هیچ کاری نکنی که کارم رو لنگ کنه.
وگرنه مادرت...
آروم‌آروم به دست هی‌دونگ کشته میشه.
قول میدی؟
آره.
پس، هیچ‌وقت دست روی مامانم نذار.
نگران نباش.
مادرت هیچ ارزشی برام نداره.
لباسات رو عوض کن.
اولین باره که از بیمارستان میری بیرون.
- بله آقای لی. - سانگ‌هو...
اون‌هو رو با خودش برد.
لطفاً اون‌هو رو نجات بدین.
(اون‌هو)
(سو جونگ)
چا یونگ‌جین؟
خودتی مگه نه؟
آره.
اون روزی که یادآور روزای قدیمه، رسید.
عجب.
اون‌هو رو بده پای تلفن.
چی باعث میشه فکر کنی زنده‌ست؟
چون گفتم سو جونگ آخرین قربانیه؟
تو نکشتیش.
داری منو می‌سنجی؟ یا واقعاً همینو فکر می‌کنی؟
اگه جای تو بودم،
اینقدر زود تمومش نمی‌کردم.
باور نکردنیه.
واقعاً کارت درسته.
آره، اون‌هو زنده‌ست.
حالا باید همدیگه رو ببینیم.
دعوتت می‌کنم به خونه‌م.
هیچ هدیه‌ای نمی‌خوام،
ولی پیشنهاد می‌کنم تنها بیای.
خونه‌م الان خیلی شلوغه.
همه درها رو برات باز می‌کنم.
ولی در آخر رو به این راحتی نمی‌تونی باز کنی.
- کجا باید برم؟ - هیچ جا نمی‌تونی بری.
نباید تا اینجا میومدی. به خاطر تو همه‌مون تموم شدیم.
اون‌هو و سانگ‌هو کجان؟
انگار سختته حرف بقیه رو بفهمی.
خودم می‌کشمت.
وقتم کمه. فقط بگو کجان.
- بازش کن. - اول اینو بردار.
نه؟
پس کره چشمم رو دربیار.
فکر کنم خانم چا واقعاً عصبانیه.
حتی اگه تو تیراندازی ضعیف باشه، هی‌دونگ انقدر بزرگه که نتونه بزنش؟
اون‌هو.
یونگ‌جین هیچ فرقی با من نداره.
اگه دلیل داشته باشه، می‌کشه.
این کراوات مورد علاقه‌مه.
فقط می‌تونی به من و دو‌سئوک دستبند بزنی.
چی؟ حالا میخوای بهم شلیک کنی؟
سون‌آه!
نمی‌تونی با اورژانس تماس بگیری.
نجاتش بده.
به هر قیمتی نجاتش بده.
پشت‌بامه.
خواهش می‌کنم.
این دفعه دیر رسیدی.
دفعه قبل قبل از دعوت اومده بودی تو.
آسیب دیدی؟
- چاقوت رو بنداز. - نه، اول تو اسلحه‌ت رو بنداز.
کدوم سریع‌تره؟ چاقوی من یا اسلحه تو؟
- اون‌هو رو ول کن. - نمی‌دونم.
بعید می‌دونم بدون اون بتونیم درست حرف بزنیم.
حالا اسلحه‌تو بنداز.
جلوی بچه میخوای این کارو کنی؟
شرایط همدیگه رو می‌دونیم، پس به هم اعتماد کنیم.
خانم چا، نباید بهش فضیلت گذشت رو نشون بدی؟
بندازش.
یه دور دیگه.
چاقوت رو بنداز.
با اون اسلحه خالی نمی‌تونی همیشه دوام بیاری!
هیچ‌وقت ناامیدم نمی‌کنی.
می‌دونی که قصد کشتن اون‌هو رو ندارم.
همون لحظه‌ای که از اینجا پرید پایین،
عاشق این بچه شدم.
دستتو از روش بردار.
ما فقط هر کدوم به روش خودمون دوستش داریم.
ولش کن. این صحبت بین ماست.
واقعاً؟ اون که همه چیز رو درباره پرونده چوی سو جونگ می‌دونه.
نباید چنین داستان وحشتناکی رو برای یه بچه تعریف می‌کردی.
این روحش رو نابود می‌کنه.
پس از این به بعد،
بیایم تنها حرف بزنیم، بدون اون.
نه، دیگه دیر شده.
اون حالا قوی شده. خیلی قوی‌تر از چیزی که فکر می‌کنی.
عجب چیزیه.
توی اتاق مطالعه‌م،
فهمید من کیم، ولی خیلی عادی از اونجا رفت بیرون.
بعد هم از اینجا پرید پایین تا فرار کنه.
می‌دونی چی از این هم جالب‌تره؟
طناب رو ول کرد که دستگیر نشه.
این بچه باورنکردنیه.
پس نگران نباش و بذار حرف‌هامون رو بشنوه.
کجا بودیم؟
داشتم برای اون‌هو از لحظه آخر هی‌جونگ می‌گفتم.
اگه الان بحث رو عوض کنیم، حسابی کنجکاو میشه بدونه بعدش چی میشه.
تازه، داستان از اینجا هیجان‌انگیز میشه.
چون یونگ‌جین وارد میشه.
حالا باید انتخاب کنیم که به کی برکت بدیم.
باید باشه...
دوست سو جونگ که تو کشتی.
اون زن...
شاهدی میشه که رستاخیز رو شهادت بده.
اسمش چا یونگ‌جینه. هنوز دنبالت می‌گرده.
اون همون کسی بود...
که ۱۹ سال پیش باهام تلفنی حرف زد.
و اون دروغ گفت...
که استیگماتا...
دوباره اتفاق میفته.
چه عجیب.
هنوز دنبالمه.
خوبه.
باید همون شاهد باشه.
پدر، چیزای بیشتری هست که باید بهتون بگم.
گناهم خیلی بزرگه...
که بخوام ازتون بخشش بخوام.
لطفاً منو از دردم نجات بدید...
و رستاخیز رو کامل کنید.
جدی میگی؟
آره.
مثل فرانسیس آسیزی...
که استیگماتا رو از فرشته شش‌بال گرفت،
به من بده...
اون نشونه مقدس رو.
مثل کسایی که بهشون برکت دادی دوباره متولد میشم.
در صف اول هدایتشون می‌کنم...
و به همه دنیا نشون میدم...
یعنی چی که مورد لطف و انتخاب تو باشی!
آخرین برکت مال منه.
پدر، لطفاً...
- برکت استیگماتا رو به من بده. - نه.
معجزه رستاخیز...
باید از دست‌های من شروع بشه...
و از طریق بدنم کامل بشه.
پدر.
(بازرس ارشد چا یونگ‌جین)
ما هنوز کی‌هو رو پیدا نکردیم.
باید همین‌طور نگهش داریم تا پیداش کنیم.
اشکالی نداره.
کی‌هو رو پیدا کردیم.
(مرکز اورژانس)
هی.
اسم بچه چیه؟
کو اون‌هو؟
کو اون‌هو...
دنبالش کن.
اگه بچه اون وسیله رو داشته باشه، کی‌هو خودش پیدا میشه.
اون موقع بود که اولین بار اسم تو رو شنیدم.
فکر کردم آدم مهربونی باشی.
یعنی، یه غریبه رو توی خیابون نجات دادی...
و حتی دنبالش تا بیمارستان رفتی.
ولی تو...
طبقه پایین خونه یونگ‌جین زندگی می‌کردی.
تا اینجا فکر کردم یه تصادف جالب بوده.
ولی شما دوتا دوستید.
فکر کنم...
سرنوشت این بود که به جای یونگ‌جین، سو جونگ رو بکشم.
نه یونگ‌جین رو.
اون‌هو.
اگه به جای یونگ‌جین، اون مرده بود و تو سو جونگ رو می‌دیدی،
الان چه جور آدمی بودی؟
یه چیز قطعیه.
دیگه همچین بلایی سرت نمیومد.
پس یونگ‌جین رو مقصر بدون...
برای این وضعیت وحشتناک.
تو...
سانگ‌وون رو مقصر می‌دونستی؟
- چی؟ - واسه همین بیدارش کردی...
اون جنون خوابیده‌ش رو...
و میخ رو زدی توی دستی که نجاتت داده بود؟
ایمانش رو دست‌کم نگیر.
اون باور داشت هیچ‌کس نمی‌تونه زنده بشه مگه اینکه نشونه رو خودش بده.
آخه مگه ممکنه دستش رو به من بسپره؟
من که حقی ندارم.
میگی خودش این کار رو کرد؟
برای همینه که به یه شاهد نیاز داریم.
یه شاهد صادق.
(بازرس ارشد چا یونگ‌جین)
(ارسال پیام در زمان تعیین‌شده)
(پیام جدید)
(اینچئون، می‌سونگ‌گو، چوئی‌-رو ۴۱)
(بازرس ارشد چا یونگ‌جین)
پدر، شروع کنیم.
وقتی شلاقم می‌زدی، همیشه می‌گفتی:
«شاکر باش که درد مقدس رو دریافت می‌کنی.»
«و این‌جوری یه مؤمن میشی...»
«که هیچ وسوسه‌ای نمی‌تونه تکونش بده.»
- هنوزم دیر نشده که دست بکشی. - چه شکرگزاری‌ای.
بذار این درد رو تموم کنم.
پدر.
یه کم دیگه طاقت بیار.
فقط یه کم دیگه.
یونگ‌جین، تو هیچ‌وقت ناامیدم نمی‌کنی.
پدر.
یونگ‌جین اینجاست.
مگه وقتش رسیده؟
نه، خودش بی‌راهنمایی ما اومده.
واقعاً مناسبه که بشه...
شاهد رستاخیز من.
«واقعاً مناسبه...»
«که بشه شاهد رستاخیز من.»
همین، حالا نوبت توئه.
که قبلاً بهت گفتم.
یعنی انقدر تلاش کردی نجاتش بدی، ولی دستش رو از دست دادی؟
بیخیال، خودت ولش کردی.
- جوری میگی انگار خودت دیدی. - خودت گفتی.
گفتی که پیدام می‌کنی حتی اگه...
کل عمرت طول بکشه...
- و منو بکشی. - به نظر تو چی بود؟
به نظر میومد دستش رو از دست دادم یا خودم ولش کردم؟
چی داری میگی؟
تو داشتی همه‌چیز رو از اتاق دستگاه روی پشت‌بوم نگاه می‌کردی.
دی‌ان‌ای که روی ضبط توی بخش اون‌هو پیدا شد...
با همونی که توی اتاق دستگاه پیدا شد، یکیه.
و احتمالاً با همونی که روی فنجونی که استفاده کردی پیدا میشه، یکیه.
چرا باید آزمایش دی‌ان‌ای بدی؟
کافیه با کی‌هو حرف بزنی و دوربین رو بگیری.
پرونده سو جونگ و پرونده هی‌جونگ و سانگ‌وون جداست.
به اون‌هو هم گفتم. سانگ‌وون هی‌جونگ رو کشت.
سانگ‌وون می‌تونست...
با کمک خانم چا اینجا، نجات پیدا کنه. نه؟
سانگ‌وون قبل از افتادن اسم کسی رو صدا زد.
اون تو بودی، مگه نه؟
پدر، من تماشا می‌کنم.
لطفاً معجزه رستاخیز رو نشونم بده.
به زودی می‌بینمت.
تو رو به‌عنوان شاهد دعوت کردم اینجا.
شاهد معجزه رستاخیز من باش...
و به دنیا شهادت بده.
- ول کن. - خواهش می‌کنم.
اون‌وقت تو هم می‌افتی پایین.
خواهش می‌کنم!
من هرچقدر هم طول بکشه پیدات می‌کنم.
- ول کن. - بس کن...
ول کن، یونگ‌جین.
پس تا اون موقع زنده بمون.
باید زنده بمونی تا دوباره همدیگه رو ببینیم.
دیگه حرف نزن!
بره‌ گمشده‌ی من در این دنیا.
حَواری و فرزند من!
بهت می‌بخشم...
برکت ایمان رو همراه با رستاخیزم!
بس کن دیگه نصیحت نکن. من دیگه بزرگ شدم.
خودم می‌تونم از پس خودم بر بیام، سانگ‌وون.
(اتاق دستگاه آسانسور)
عالیه.
ازت خوشم میاد.
عاقلانه بود که به جای تو، سو جونگ رو کشتم.
عاقلانه؟
چه جور زندگی‌ای داشتی، سانگ‌هو؟
خب،
نمیدونم.
وقتی مادرم...
ترکم کرد، در رو از بیرون قفل کرد.
وقتی منتظر مرگ بودم...
سانگ‌وون اومد. ولی می‌دونی چیه؟
مادری که ولم کرد، موقع کتک زدنم گریه می‌کرد.
ولی سانگ‌وون وقتی نجاتم داد، با لبخند کتکم زد.
این جواب برات کافیه؟
این خودت بودی که انتخاب کردی هیولا بشی.
احتمالاً برات راحت‌تر بود که بقیه رو هم مثل خودت کنی...
چون لازم داشتی باور کنی تنها نیستی.
شاید.
خوبی؟
می‌تونم ولش کنم؟
مامانم و آقای لی کجان؟
خوبن.
خانم چا، بریم دیگه.
متأسفم، اون‌هو.
باید بدونم سو جونگ چطور مرد.
خیلی متأسفم.
گفتم که امیدوارم نفهمی...
وقتی اتفاق بدی برام بیفته، چون تو این‌جور آدمی هستی.
تو دیگه بزرگ شدی.
از این به بعد، زندگی سخت‌تر از قبل میشه.
با این کنار میای؟
با این حال...
نه، الان باید بدونم که اینطوریه یا نه.
چرا سو جونگ، نه من؟
داری تشکر می‌کنی؟
برای چی؟
چرا اون رو به جای من انتخاب کردی؟
چرا می‌خوای بدونی؟
- فقط نمی‌فهمم. - برای اینکه فراموش نکنم.
اون کنارم بود و من عادی فرضش می‌کردم.
فقط فهمیدن این که...
اون همیشه کنارم می‌مونه بهم قوت قلب می‌داد.
این معنای اون برای من بود و به جای من مُرد.
می‌خوام بدونم چطور مُرد.
می‌خوام یادش کنم و براش غصه بخورم.
چون الان دیگه فقط همین کارو می‌تونم بکنم.
ببین، تو دنیای من همچین چیزی اتفاق نمیفته.
- بگو. - نه.
نمی‌گم تا اینکه...
هر روز تا آخر عمرت یادم باشی.
گفتی انتخاب عاقلانه‌ای بود که گذاشتی زنده بمونم؟
واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
اون روز بعد از اینکه عکس من و اون از اتاقم ناپدید شد، مُرد.
ادامه بده.
باید همون روز که عکس گم شد...
تو خونم منتظرم بوده باشی.
به هر دلیلی نظرت عوض شد و فقط عکس رو بردی.
اون غروب ۳۱ جولای ۲۰۰۰ بود.
و روز بعدش اون رو کشتی.
قتل درست نیمه‌شب ۱ آگوست ۲۰۰۰ بود.
وقتی شنیدی زمان مجازات تموم شده چه حسی داشتی؟
اگه طبق نقشه‌ت منو کشته بودی،
شاید زمان مجازاتت تموم شده بود.
ولی تصمیم گرفتی فرداش سو جونگ رو بکشی،
و هنوز هم مهلتش باقیه.
هنوزم فکر می‌کنی انتخاب عاقلانه‌ای بود؟
من مجبور شدم هر روز زندگیم رو تحمل کنم.
اگه بعد از تموم شدن مهلت مجازات گیرت می‌آوردم،
تنها گزینه‌م این بود که بکشمِت. ولی خوشبختانه...
یه انتخاب دیگه بهم داده شد.
چرا به سو جونگ تغییر هدف دادی؟
چون اون غیر از تو دوستای دیگه‌ای هم داشت،
ولی تو فقط همون رو داشتی.
چی؟
فکر کردم کدوم یکی بیشتر عذاب می‌کشه،
و اون تو بودی.
برای همین تصمیم گرفتم زنده نگهت دارم.
بدون من چی کار می‌کردی؟
زندگیم خیلی آروم‌تر از الان بود.
قطع می‌کنم.
همین رو به اون گفتی؟
البته.
بی‌رحمانه‌ست که بدون دلیل بمیره.
- تماس سوم. - اون از طرف من بود.
واقعاً نمی‌خواستم این داستان رو بهت بگم.
این چیزی بود که بهش گفتم قبل از اینکه زنگ بزنم.
«می‌ذارم بری اگه دوستت جواب بده.»
وقتی اینو گفتم، برق امید توی چشماش زد.
امیدی که شاید بتونه زنده بمونه.
ولی تو هیچ‌وقت جواب تلفن رو ندادی.
اگه جواب می‌دادم،
واقعاً می‌خواستی آزادش کنی؟
امکان نداره.
اون چهره و اسم منو می‌دونست.
چون امید داشت که شاید بتونه نجات پیدا کنه،
درد و ناامیدیش باید بیشتر شده باشه.
بهت قول می‌دم که...
«بکشمت.»
«حتی اگه تمام عمرم طول بکشه پیدات می‌کنم.»
«پس مطمئن شو تا اون موقع زنده بمونی.»
وقتی فکر می‌کنم، شاید...
از همون موقع منتظر این لحظه بودم.
حالا وقت اجراست.
- باید تمومش کنیم، نه؟ - من دیگه...
اون چا یونگ‌جین قدیمی نیستم.
یا هستی؟
آخرین حرف‌هایی که برات گذاشته اینجاست.
آره، هنوز کار می‌کنه.
بذار گوش بدم.
مطمئنی حالت خوب می‌مونه؟
بعد از گوش دادن می‌فهمم.
می‌تونم با خانوادم حرف بزنم؟
مامان...
مامان و بابا، ممنونم.
متأسفم.
خواهش می‌کنم اینقدر ناراحت نباشید.
یونگ‌جین.
همونطور که گفتی،
از این که این آخرین لحظه زندگیمه...
عصبانی و دلخورم.
برای همین...
تصمیم گرفتم فقط...
به خاطرات خوب و شادی فکر کنم.
تو هم جزوشون هستی.
نه!
می‌کُشمت...
همونطور که می‌خواستی!
بیا رو در رو باشیم.
این چیزیه که می‌خوای؛ انتقام مرگ سو جونگ...
و پاداش این زندگی بی‌معنی.
چی جلوت رو گرفته؟
بگو که می‌خوای نجاتت بدم.
فقط تمومش کن.
بگو: «نجاتم بده.»
«لطفاً نجاتم بده.»
«خواهش می‌کنم.»
«منو نکش.»
این آخرین جمله‌ایه که سو جونگ گفت.
وقتی اینو گفت،
قلب کوچیکش که مثل یه پرنده تو دست می‌لرزید...
ایستاد.
باشه.
می‌ذارم بری...
به جهنم.
بریم خونه.
نترس.
من اومدم نجاتت بدم.
توسط من انتخاب شدی.
سانگ‌هو.
بیا جلو و نگاه کن.
چه قدردان.
- هنوز دیر نشده. - بذار این درد رو تموم کنم.
اگه تو بودی،
زندگیم فرق می‌کرد؟
سانگ‌هو.
به ظن ربودن و آزار یه نوجوان،
و...
قتل چوی سو جونگ، بازداشتید.
حق دارید سکوت کنید و وکیل داشته باشید.
حق دارید خودتون رو محکوم نکنید.
اون‌هو کجاست؟
خوبه.
نگران نباش، فقط استراحت کن.
هر روز صبح که بیدار می‌شی،
پشیمون می‌شی از انتخاب اشتباهی که کردی.
دستیارش چی؟
خطر فوری از سرش گذشته.
هی‌دونگ رو هم گرفتیم.
- چی میگه؟ - حتماً هی‌دونگ به موقع رسیده.
آزادش کردم که بره منشی‌تو نجات بده.
هیچ‌کدومشون نمردن؟
هیچ‌کس نمرده.
- خوبی؟ - آره.
- حالت خوبه؟ - خوبم.
دیگه هیچ‌وقت دیر نمی‌کنم.
تو هیچ‌وقت دیر نکردی. فقط من منتظرت نموندم.
الان...
سعی می‌کنم منتظرت بمونم.
ببخش که گذاشتم همه اینارو تحمل کنی.
تا وقتی همسایه یه قهرمانم،
اجتناب‌ناپذیره.
- چی؟ - تو قهرمان منی.
- چقدر لوس. - خوشحالم که...
دوباره لبخند می‌زنی.
من و اون‌هو هر دو خوبیم.
- حالت چطوره؟ - خیلی درد داره.
این دردناک‌ترین لحظه زندگیمه.
فکر کردم فقط لاف می‌زدی...
وقتی گفتی اگه کسی قراره آسیب ببینه، ترجیح میدی خودت باشی.
تو واقعاً جدی گفتی.
فکر نمی‌کردم اینقدر درد داشته باشه.
- امیدوارم زودتر خوب بشی. - کجا میری؟
- خونه. - اون‌هو چی؟
- خونه‌ست. - خانم چا.
ممنونم.
(آوریل)
سلام، زود رسیدی.
اون‌هو، خوش می‌گذره؟
- آره. - حالشو ببر.
- بعداً بده منم بازی کنم. - باشه.
بنیاد از کلیسا جدا میشه.
- خوبه. - دانشگاه هم نمی‌تونیم تأسیس کنیم.
این آرزوی پدرزنم بود.
اونجا مال توئه. من پسرشم ولی حتی به گوشم هم نرسید.
پس چرا اینقدر برات مهمه؟
چون منم جزو خانواده‌ات هستم.
بنیاد رو سالم اداره می‌کنم و تحویلت میدم.
داری چی میگی؟
وقتی خودم خواستم، مال خودم می‌کنم.
هر طور راحتی.
ولی بعید میدونم اون روز برسه.
این روزها،
فکر می‌کنم معلم بودن خیلی به من میاد.
چیکار می‌کنید؟ برگردید سر جاتون.
خب، وقت جلسه‌ست.
ای وای.
بدون اون شروع کنیم؟
- نه. - نباید این کار رو کنیم.
- دونگ میونگ هم جزو ماست. - باشه، صبر می‌کنیم.
همه اومدن؟
- آره. - آره.
- شروع کنیم. - باشه.
- مسئول نظافت کیه؟ - من.
- تویی؟ - بله، درسته.
- عذاب وجدان نداری؟ - یادم رفت.
گفتم یادم رفت.
- دارم بهت میگم. - بابا بیخیال.
نه، جدی.
(اون‌هو)
- هی. - خواب بودی؟
- آره. - چرا همش می‌خوابی؟
شاید مریضی.
بزرگ شدم، بیشتر می‌خوابم.
یه کم جابجا شو.
- از فردا. - بیا دنبالم.
میخوام یه چیز خوشمزه بخورم.
(مدرسه راهنمایی شین‌سونگ)
- بریم. - چرا می‌دویی؟
دونگ میونگ. مین سونگ.
- سلام. - سلام.
اومدم با اون‌هو غذا بخورم.
- شما هم میاین؟ - باشه.
میری کلاس کنکور، نه؟
- قبلش غذا بخور. - باشه.
- ما هم میایم. - منم دلم میخواست همتون رو ببینم.
بریم.
(فست‌فود پرشور)
- نوش جان. - مرسی.
- ممنون از غذا. - مرسی.
اگه کم بود، بازم سفارش بدین.
یکم پول جمع کن. چند ماهه بی‌کار بودی.
بعدم میخواستی برات غذای خوشمزه بخرم؟
تو مدرسه با هم حرف نمی‌زنید؟
وقتی لازم باشه حرف می‌زنیم.
- ناهار چی؟ - با هم نمی‌خوریم.
فکر کنم دوستام یه کم عجیبن.
- خودت هم هستی. - یه بچه بزرگ شده.
شنیدم تقریباً هر روز با آقای هوانگ تلفنی حرف می‌زنی.
- حالا منو بچه بزرگ شده صدا می‌زنی؟ - کی بهت گفته؟
من.
داشتیم مزرعه کار می‌کردیم،
ولی اون بدون کار کردن، داشت تلفنی حرف می‌زد و منم پرسیدم.
- سلام آقای هوانگ. - این اودِنگه خیلی خوبه.
ناهار خوردی؟
پس چرا نمیای اینجا؟ بچه‌ها منتظرن.
- نه. - نه.
میگه الان میاد.
تا حالا خرچنگ خوردی؟
نخوردی؟
- چجوری می‌خورنش؟ - منم نخوردم.
امروز کلاس کنکور نمی‌رم.
- کی بود؟ - وکیل مامانم.
- بخورید. - باشه.
چقدر خوب شدی.
- سلام. - اومدی.
سلام.
خب، بشین.
زیاد خوردین؟
مین‌سونگ همه رو خورد.
نه، اون‌هو خورد.
- یعنی کم بوده. - آره، انگار.
- سفارش بدم؟ - خرچنگش خیلی خوبه.
جدی؟
ته‌هیونگ.
از کجا فهمیدی اینجام؟
خانم چا بهت گفت؟
خیلی سماجت کردم تا گفت.
واقعاً... به هیچ‌کس نمی‌شه اعتماد کرد.
اومدم چون میدونستم این کارو می‌کنی.
یعنی چی؟
نگران بودم که به خاطر آدمایی مثل من و سانگ‌هو...
دیگه به هیچ‌کس اعتماد نکنی.
اون موقع بهت اعتماد نداشتم.
قبل از اینکه حرفاتو بشنوم، بهت شک کردم.
و واقعاً متأسفم.
برای عذرخواهی خیلی دیره.
وقتی بهت آسیب زدم،
تبدیل شدم به...
کسی که لیاقت شک رو داره.
پس باید از منم عذرخواهی کنی.
باشه، می‌پذیرم.
متأسفم.
منم متأسفم.
شنیدم امروز باید بری پشت‌بوم.
- بریم، کمکت می‌کنم. - نه.
- اشکالی نداره. - مجانی که نیست.
بعدش باید برام جاجانگمیون بخری. اینو باز کنم؟
آره. صبر کن، خودم می‌کنم.
بک سانگ‌هو، او دو‌سئوک و کو هی‌دونگ.
اینم اظهارات مکتوبشونه. لطفاً تأیید کن.
این آدما...
مثل شیطان بودن.
احساس می‌کنم هنوز تموم نشده.
درسته که وحشتناک بودن، مثل شیطونا.
ولی ما گرفتیمشون. اونا آدم‌ان.
تو میخوای ما امنیتت رو تضمین کنیم.
ولی این وظیفه پایه ماست.
الان می‌دونیم چی سرت اومده...
یونگ‌سیک.
هرچند نمی‌تونیم مسئول زندگیت باشیم،
ولی می‌تونیم کمکت کنیم.
(اظهارنامه مکتوب)
این دوتا دم خونم منتظرم بودن.
(قربانیان اول تا نهم)
(خلاصه پرونده هتل میلنیوم)
- خسته نباشی. - خانم هانگ، بذار بچه‌های دیگه انجام بدن...
به جای اینکه هر بار خودت انجام بدی.
همه توی تیم ما سرشون شلوغه.
علاوه بر این،
اصلاً بچه‌ای تو تیمم نیست.
فقط خواستم بهت لطف کنم.
قبل از حرف زدن فکر کن.
فقط فکر کن و حرف نزن.
زود تمومش کردی؟
تیم ما یه قدم مونده بمیره از خستگی.
- چی شده؟ - آقای هان درخواست داده...
مدارکی درباره ردپای سانگ‌وون...
از قتل‌های استیگماتا، از مورد اول تا هفتم.
نمی‌تونیم فقط به گفته‌های سانگ‌هو تکیه کنیم.
دیروز دادستانی گیر داد که پرونده‌هایی رو بدیم...
که مهلت قانونی‌شون گذشته.
خب بعدش چی؟ می‌خوان خودشون تحقیق کنن؟
- من مخالفتی ندارم. - منم همینطور.
من دوست دارم انجامش بدم.
بحث دوست داشتن و نداشتن نیست.
باز شروع کردی.
خودمون می‌فهمیم حتی اگه نگی.
جا یونگ.
دیگه کم‌کم شدی یکی از ما.
از اینا که بهتره.
درسته، امروز باید مهمونمون کنی.
- چا یونگ جین کوچولو. - هان گئون مان کوچولو!
- باز شروع کردین! - بریم سر کار.
صبر کن، فرار کرد.
- وای خدای من. - دوباره.
- بده من. - وای خدای من.
بده دیگه.
هی، درست انجام بده.
- زود باش. - اینجوری انجام بده.
- نگاه کن. - فرقی نداره.
- بی‌تجربگی نظامی همینه. - می‌دونم.
- قشنگ شدی. - فکر می‌کنی کثیفه؟
- ممنون. - خدافظ.
(عمارت پارک هونگ‌جه)
همه اظهارات با هم تطابق داشت.
- فهمیدم. - هیچ‌کدومشون همدیگه رو مقصر ندونستن...
یا بهونه نیوردن.
می‌تونستی اینو تلفنی هم بگی.
خواستیم حضوری بگیم.
- چی شده؟ - همه‌مون...
منتظرتیم.
آفرین، بنداز.
چقدر خوشحاله.
چی؟ ناراحتی؟
فکر می‌کنم یون‌هو تنها‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
از نظر من،
علاقه یون‌هو به جی‌وون...
ربطی به تنهاییش نداره.
درسته.
می‌خوای بری دادگاه سانگ‌هو؟
ببخشید.
- سلام؟ - کی میای؟
باید الان بریم. چرا؟
- چیزی هست که نخوری؟ - نه.
پس هرچی دلم بخواد می‌پزم. بیا شام بخور.
کی بود که اینقدر جدی شدی؟
- مامان یون‌هو. - چی گفت؟
گفت بیام شام بخورم.
فکر کنم می‌خواد هنر آشپزیشو نشون بده.
یون‌هو، جی‌وون، بریم.
بریم.
کجا می‌رید؟
بعداً دوباره با هم بریم بیرون.
خیلی باحال نیستم، نه؟
من که هنوز دوستت دارم.
منم دوستت دارم، جی‌وون.
بریم.
این نگاه لوس و بامزه چیه؟
هی، خواهرزاده! خواهرزاده خودم.
بیا بریم، دست همو بگیریم.
بیا دست بدیم!
مرسی از شام.
نمی‌دونستم چی دوست داری، واسه همین چند مدل گرفتم.
مرسی از شام.
چطوره؟
خوش اومدی.
(چا یونگ جین)
(دادگاه عالی سئول)
هردوتاتون معلومه خیلی سختی کشیدین.
این چیزی بود که همه عمر منتظرش بودم.
هر سلول بدنم توی تنش و هیجانه.
تو دادگاه، چشم از بک سانگ‌هو برنمی‌داشت.
به مدت بیست سال،
بیست ساله که به چهره و صدای آدمای غریبه فکر می‌کنم.
اگه چشمم به چشم کسی بیفته...
وقتی توی خیابون راه میرم،
با خودم میگم شاید اون باشه.
قلبم تند میزد.
آخرش،
به خانواده‌هایی حسودی می‌کردم...
که مجرمشونو پیدا کرده بودن.
نه به خاطر انتقام،
بلکه چون...
میتونستم همه‌چیو بذارم زمین.
خیلی‌ها همین حسو دارن.
نمیدونم چی باید بهت بگم...
چون وسط راه جا زدم.
چی داری میگی؟
می‌دونم به خاطر یونگ‌جین خودتو قربونی کردی.
خیلی ممنونم.
بدون تو نمی‌تونستم دوام بیارم.
مرسی که اینو گفتی.
چرا به دادگاه نیومدی؟
چون ممکن بود پشیمون بشم.
ممکن بود فکر کنم...
باید میذاشتم بمیره.
انتخاب درستی کردی.
اونم مثل ما میشد.
مثل ما غذا می‌خورد و می‌خوابید.
ولی وقتی صورتشو دیدم،
انگار...
دنیای اون پر از جهنم بود.
آخرش،
برگشتم به همون اتاق.
بریم قدم بزنیم؟
باشه.
شنیدم دوباره درخواست بازگشت ندادی.
نه.
گفته بودی وقتی دلیل پلیس شدنتو حل کنی...
استعفا میدی.
هنوزم همینطوره؟
هنوز پای حرفت هستی...
که اون موقع بهم زدی؟
چی گفتم؟
نباید روی بدبختیا تمرکز کنیم.
باید دنبال امیدی باشیم که هنوز داریم.
این وظیفه ماست.
آره، اینو گفته بودم.
ممنونم.
پیشاپیش بابت بازگشتت تبریک میگم.
مرسی.
(مدرسه راهنمایی شین‌سونگ)
تو برو جلو.
- طول میکشه؟ - منم باهاش میرم.
بعد از غذا میرم.
تنگه.
یون‌هو، ما قبل تو شروع می‌کنیم.
زود باش.
دیر رسیدم، نه؟
ببخشید.
حالت چطوره؟
خوبم.
- تو چی؟ - منم خوبم.
انگار اصلاً آسیب ندیدم.
خوشحالم.
تو برای من نعمت بودی،
ولی من برای تو بدشانسی، نه؟
نجات دادنت...
و کمک کردن بهت،
امیدوارم فکر نکنی هدیه‌ای از طرف خدا بوده.
اون...
انتخاب من بود.
من...
قبلاً دل خیلی از بچه‌ها رو شکستم.
یه چیزایی از داستانت شنیدم.
تو هم قبلاً بچه‌ای بودی که دلش شکسته بود.
وقتی بچه بودم،
هر شب مضطرب می‌شدم.
فرقی نمی‌کرد مامانم خوشحال باشه یا عصبانی، همیشه نگران بودم.
تا اینکه خانم چا اومد طبقه بالای ما.
و اون شب‌ها تموم شدن.
با اینکه هر شب خونه نبود.
من باید همچین بزرگسالی می‌شدم.
الان دیگه برای بزرگ شدن دیر شده، نه؟
مگه تا روزی که بمیری بزرگسال نمی‌مونی؟
آره، فکر کنم.
خوشحال شدم دیدمت.
دوستاتو زیاد منتظر نذار.
باشه.
خداحافظ.
سلام.
سلام. بفرمایید.
ممنون.
(فرستنده: جانگ هو)
(زندگی پیش از ما)
(چا یونگ جین)
خانم چا.
- بله؟ - کی میای؟
هنوز نرسیدم.
- با احتیاط رانندگی کن. - چشم.
قطع می‌کنم.
یون‌هو.
بله؟
سر وقت می‌رسم.
باشه.
دلم ملخ سرخ‌کرده می‌خواد.
تا حالا خوردیش؟
- با جی وون امتحانش کردم. - جدی؟
من که باهاش خیلی صمیمی نیستم.
- میخوای معرفیت کنم بهش؟ - راستش یکم خجالتی‌ام.
جی وون توی درس کره‌ای خوبه.
- واقعاً؟ - داره انگلیسی هم یاد می‌گیره.
- من نمره‌هام خوبه. تو چی؟ - منم.
میخوای بریم اون فیلم جدیده رو ببینیم؟