سانگ‌هو، زیادی منتظرت گذاشتم.
الان میاد.
کشیش سئو چرا باید همچین بچه‌ی ژولیده‌ای رو بیاره؟
ساکت.
رسید.
یعنی حتی اسم هم نداری؟
- پس من برات یه اسم میذارم. - کشیش،
می‌خوام اسمی که به من دادی...
رو به این پسر بدم.
ایده خوبیه. سانگ‌هو و کی‌هو.
اسم مادرت رو میدونی؟
آره.
- یونگ‌می. - از این به بعد،
اسمت میشه سانگ‌هو. بک سانگ‌هو.
بک سانگ‌هو.
بده به من.
کلام خدا رو بارها و بارها بخون...
و بذار توی رگ‌هات جاری بشه.
اون وقت، تو و من...
یه خون توی رگ‌هامون داریم.
(انجیل زندگی نو)
(قسمت ۱۲)
(۲۴ ساعت قبل)
(۷ نوامبر)
(آقای لی سون‌وو)
اون‌هو به هوش اومد.
می‌تونم از گوشیت استفاده کنم؟
چرا؟
(سیگماتا)
- داری چیکار می‌کنی؟ - لااقل اینو بدونی اشکالی نداره.
- ربطی به سقوط من نداره. - چرا اینطور فکر می‌کنی؟
خانم چا دوستته.
- چطور می‌تونی راحت باشی؟ - خیلی‌ها سرزنشش می‌کنن؟
چون پنهان کرد که قربانی آخر...
- دوستش بوده؟ - قربانی آخر؟
انتقاد که مهم نیست.
در هر صورت قاتل رو گرفت.
خانم چا یه چیزی ازم پرسید.
شنیدم جون یه نفر رو نجات دادم،
و اون آدم یه چیزی پیش من گذاشته.
فکر کنم دنبالشه.
هیچی در موردش بهت گفتم؟
نه.
از هان‌سول می‌پرسم. اون روز داشتی می‌رفتی ببینیش.
پیش هان‌سولی؟ میشه باهاش حرف بزنم؟
یه کتاب؟
اون‌هو بهت اسم کتاب رو گفت؟
دوباره بگو. شبح؟
- داره با کی حرف می‌زنه؟ - هان‌سول.
فقط "شبح"؟
آروم فکر کن.
فکر کنم چیزی که اون مرد برام گذاشته، کتاب بوده.
صبر کن.
گفت اسم کتاب یه چیزی مثل "شبح" بوده.
ولی دقیق یادش نمیاد.
انجیل.
(انجیل زندگی نو)
ازش بپرس "انجیل زندگی نو" بود؟
هان‌سول، "انجیل زندگی نو" نبود؟
میگه بود.
هان‌سول، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
مدرسه چی؟
مرخصی گرفتم.
پس می‌تونی اینجا بمونی.
فعلاً.
خوبه که با همید.
- خانم چا. - "انجیل زندگی نو" رو داری؟
(انجیل زندگی نو)
مرسی.
دارم واقعاً نگران میشم.
بده به من.
- لطفاً مواظب باش. - هستم.
(انجیل زندگی نو)
بله؟
من چا یونگ‌جین هستم. بفرمایید.
من جانگ کی‌هو هستم.
شنیدم اون‌هو به هوش اومده.
- حالش خوبه؟ - خودت بیا ببینش.
داری دنبال من می‌گردی.
اگه بیام، میذاری ببینمش؟
(تلفن عمومی، پارک مونهوا)
(افسر لی جائه‌هونگ)
از این به بعد اجازه نداری کاری بکنی.
(تلفن عمومی، پارک مونهوا)
اینجا دفتر پارک مونهواست.
آقای جانگ کی‌هو.
خانم چا یونگ‌جین کتاب رو پیدا کرده،
پس لطفاً هرچه زودتر باهاش تماس بگیرید.
آقای جانگ کی‌هو، خانم چا یونگ‌جین کتاب رو پیدا کرده...
کجا همدیگه رو ببینیم؟
- کتاب من کجاست؟ - توی ماشینمه.
(انجیل زندگی نو)
اگه این گم بشه چی میشه؟
دیگه هیچی نمی‌تونی بفهمی.
- ساکت می‌مونی؟ - نه.
بد گفتم.
حتی اگه حقیقت رو بگی،
باز هم هیچ کاری از دستت برنمیاد.
حالا بده به من.
چند تا زخم که مهم نیست، نه؟
اون‌هو خوبه؟
- می‌دونی چرا آسیب دید؟ - آره.
از هتل میلنیوم افتاد پایین.
سؤالم رو درست‌تر می‌پرسم.
می‌دونی از دست کی فرار می‌کرد...
و چرا مجبور شد از اون ارتفاع بپره؟
صبر کن.
تو گفتی پرید؟
اون پیرمرد رو بیار اینجا.
نمیدونم خانم چا چیزی فهمیده یا نه.
اگه فهمیده بود به ما زنگ می‌زد، نه؟
شاید نه.
اگه بهمون بگه، کاری از دستش برنمیاد،
- پس شاید زنگ نزده... - وای خدای من.
- دارم می‌خوابم اینجا. - حتی نمی‌تونم با خودم حرف بزنم؟
با خودت مؤدبانه حرف می‌زنی؟
- صبر کن. - چی؟
باشه، از این به بعد بی‌تکلف حرف می‌زنیم.
- همین. - و فقط اسممو صدا کن.
چطور تو این دوره زمونه میشه یه شهروند بی‌گناه رو زیر نظر گرفت؟
- یه سوءتفاهم شده. - بسه.
- جانگ کی‌هو کجاست؟ - منم می‌خواستم همینو بپرسم.
باید گزارش مفقودی بدم.
به شما گزارش بدم؟
ولی من هیچ ربطی بهش ندارم. این آخرین باریه که مهربونم.
ولی اگه دوباره ببینمت، شکایت می‌کنم!
(قاب‌فروشی)
چرا اینقدر دیر کردی؟
می‌دونی چقدر منتظر موندیم؟
(انجیل زندگی نو)
- سون‌وو! - بله.
- میخوای اینو بخونی؟ - آره.
سون‌کیونگ.
تو اینو تموم کردی، درسته؟
- آره. - چطور بود؟
چیزی توش بود که جالب یا عجیب باشه؟
بذار اول خودت بخونی بعد بپرس.
بود یا نه؟
فکر نکنم. چیزی یادم نمیاد.
چی شده؟
با اینکه دوستش نداشتم، خیلی برام آشناست.
ولی انگار خیلی چیزا رو از قلم انداختم.
این کتاب باید...
خیلی ارزشمند باشه، و می‌دونم به همون اندازه خطرناکه.
ولی برای کسایی که راز اون رو نمی‌دونن،
فقط یه انجیل معمولیه.
واسه همینه که گذاشتیش پیش اون‌هو.
می‌دونستی اونقدر مهربونه که جون یه نفر رو نجات بده و دنبالش کنه...
تا بیمارستان.
و می‌دونستی که نه نمیگه.
خودم دارم اینو میگم ولی هنوز نمی‌فهمم.
چطور تونستی؟
چطور تونستی همچین چیز خطرناکی رو...
- بدی به یه پسری که جونتو نجات داده؟ - چون جونمو نجات داد...
خواستم اون نگهش داره.
فهمیدی؟
کمک!
وقتی از چنگ مرگ برگشتم و چشمامو باز کردم،
اولین صورتی که دیدم، اون بود.
نگاهش یه موجی انداخت...
توی ذهنم.
هیچ‌وقت تو زندگیم چیزی رو رد نکردم...
یا خودم چیزی رو انتخاب نکردم.
فقط طبق خواسته کسی که ازم بهتر بود عمل کردم.
ولی...
وقتی دیدمش،
یه حس عجیب...
و غیرقابل توصیفی پیدا کردم.
وقتی هم فهمیدم اسمش اون‌هوئه،
یاد یه نفر افتادم...
که بخشی از اسم منو استفاده می‌کنه.
همون موقع تصمیم گرفتم.
تصمیم گرفتم باهاش شریک شم...
تو پاداشی که از این کتاب به دست میارم.
یه پسر بود که از مرگ حتمی نجات پیدا کرد.
کشیش یه بخشی از اسم منو...
بهش داد.
اون نه‌تنها اسممو گرفت،
بلکه کم‌کم حق و حقوقمو هم گرفت.
کی‌هو.
سانگ‌هو؟
بک سانگ‌هو همون پسریه که گفتی؟
- آره. - بک...
سانگ...
این «سانگ» از اسم سئو سانگ‌وون اومده؟
درسته.
و فامیل مادرشو گرفت.
سئو سانگ‌وون، ایم هی‌جونگ، جانگ کی‌هو و بک سانگ‌هو.
همتون فامیل مادرتون رو گرفتید.
برای ما اسمی که کشیش داده مهمه، نه فامیل.
همتون...
یه پدر مشترک دارید؟
پس...
حس قوی دارم که کوون جه‌چون پدرتونه.
درسته؟
من تنها کسی‌ام که از بچه‌های کشیش کوون...
هنوز تو این دنیا مونده.
پس سانگ‌هو بچه کشیش کوون نیست؟
من که قبلاً بهت گفتم.
اون از مرگ نجات پیدا کرد.
حتی ثبت هم نشده بود و اسمی نداشت.
مادرش حبسش کرده بود و بعد غیبش زد.
اگه کشیش سئو نجاتش نداده بود، اون...
بی‌صدا و بدون ردپا از این دنیا محو می‌شد.
نترس.
تو توسط من انتخاب شدی.
من هم انتخاب شدم.
آدم‌های برگزیده...
نیازی به ترسیدن ندارن.
ما محکومیم...
که هرطور شده به ناجی برسیم.
لطف پروردگار...
همیشه با تو خواهد بود.
وقتی می‌ترسی،
این آیه رو به یاد بیار.
خدا با منه.
نمی‌ترسم.
آدم‌ها هرگز به من آسیبی نمی‌زنن.
باید زیادی بهش دارو داده باشی.
چیزی داری که بیدارش کنه؟
- یه جعبه‌ابزار دارم. - بازش کن.
ببین.
بهت گفتم ترس از هر ابزار دیگه‌ای مفیدتره.
از کی فهمیدی که...
که سانگ‌وون یه قاتل زنجیره‌ای بوده؟
دیگه زیادی بهت گفتم.
تا وقتی مطمئن نشم...
که کتاب واقعیه، هیچی نمیگم.
تیم تحقیق فکر می‌کنه سانگ‌وون یه همدست داشته.
و اسم تو هم تو لیست هست.
فکر می‌کنن ممکنه تو همدستش بوده باشی.
(انجیل زندگی نو)
این مال من نیست.
کتاب من کجاست؟
همین که دیدیش شناختیش.
کتاب من کجاست؟
هنوز نمی‌دونم.
چطور مگه؟ یعنی چی؟
اون‌هو حتماً بهت گفته.
مگه نه که همین دلیل باعث شد این نسخه تقلبی رو بیاری؟
نمی‌دونم بعد از اینکه منو گرفتی چه نقشه‌ای داری،
ولی هیچ‌وقت کمکت نمی‌کنم.
اون‌هو یک ماه اخیر رو یادش نمیاد.
یادش نمیاد تو رو نجات داده یا سانگ‌هو دنبالش بوده.
طبیعتاً یادش نمیاد ازت کتاب گرفته باشه.
گفتی وقتی کتاب نباشه،
حتی اگه حقیقت رو بگم، کاری ازم برنمیاد.
منظورت چی بود؟
بدون مدرک،
حقیقت فایده‌ای نداره.
یعنی مدرک دستگیری سانگ‌هو توی کتابه؟
نه.
کتاب فقط میگه مدرک کجا نگه‌داری میشه.
حتی اگه کتاب رو پیدا کنی، همه نیروهاتو بسیج کنی
و حقیقت رو فاش کنی، کاملاً بی‌فایده‌ست.
حتی اگه جواب رو پیدا کنی، فقط منم که...
می‌دونم اون جواب به چی اشاره داره.
یعنی ما دشمن مشترک داریم؟
کتاب واقعی رو پیدا می‌کنم و بهت برمی‌گردونم.
گفتی می‌خواستی بفهمی...
جانگ کی‌هو چی به اون بچه داده، نه؟
فهمیدی؟
فهمیدم! فهمیدم!
و حالا دیگه جانگ کی‌هو نیست.
فکر می‌کنی این برای تو چه معنایی داره؟
دیگه دیر شده که خودتو به نفهمیدن بزنی.
یعنی معامله‌مون تموم شده.
فهمیدی؟
بهت گفته بودم اگه معامله خوب پیش بره چی میشه،
ولی نگفتم اگه خراب بشه چی میشه.
باشه.
بابتش معذرت می‌خوام.
اگه گفته بودم،
یا با تمام توان انجامش می‌دادی یا فرار می‌کردی.
زندگیت...
الان تمومه.
چی میگه این؟
سانگ‌هو!
بذار گوش کنیم، شاید بدونه جانگ کی‌هو کجاست.
زود باش.
کارآگاه‌ها دارن منو زیر نظر می‌گیرن.
اگه بلایی سرم بیاد، به تو مشکوک میشن.
باید زودتر به ما می‌گفتی.
- راست میگه؟ - آره.
هر کاری لازم باشه می‌کنم تا کی‌هو رو پیدا کنم.
هی‌دونگ!
مطمئن میشم قشنگ خاکت کنن.
این چیه؟
از این به بعد فقط با این باهام تماس بگیر.
به نظر میاد چا یونگ‌جین، جانگ کی‌هو رو گرفته.
حتماً دارن با نقشه دنبال مدرک می‌گردن.
- آقای بک. - چی؟
فعلاً از کشور برو بیرون.
ممکنه «انجیل زندگی نو» نقشه گنج کوون جه‌چون باشه؟
بعید می‌دونم.
چرا فکر می‌کنی جانگ کی‌هو تو مخفیگاهش می‌خواست اون‌هو رو ببینه؟
نسخه «انجیل زندگی نو» که به اون‌هو داد، نقشه واقعی رو داره.
ولی اون‌هو هیچی یادش نمیاد.
یعنی چا یونگ‌جین هنوز کتاب رو پیدا نکرده.
من هنوز...
شانس انتخاب دارم.
بدون اون کتاب، جانگ کی‌هو کاری از دستش برنمیاد.
کافیه بازی رو به روش خودم پیش ببرم.
تو انتخابی نداری.
- فعلاً باید رو به پایین باشی. - نه، من حق انتخاب دارم!
ببخشید.
بی‌اختیار این حرف از دهنم پرید.
این صدای پاشیدن آب بود؟
تمیزش کن.
- همین؟ - این که خطی نمی‌اندازه.
- دو‌سوک. - بله؟
- ته‌هیونگ رو خبر کن. - چشم.
مرسی.
کار بنیاد چطوره؟
بد نیست.
خیلی هم راضی به نظر نمیای.
هنوز کارآموزم، برای همین هر کاری که بگن انجام میدم...
- هر چی بگن. - خودت چی دوست داری انجام بدی؟
اون بچه‌ها...
که هیچی ندارن.
می‌خوام کمک کنم موفق بشن.
موفق باشی.
روت حساب می‌کنم.
باشه.
از وقتی اون‌هو به هوش اومده دیدنش رفتی؟
نه.
ولی دلم می‌خواست صداش رو بشنوم.
به نظر میاد پلیس فکر می‌کنه اشتباه ساده آقای کو...
ربطی به این پرونده داره.
- خودش گفت. - فهمیدم.
برای همین منم راحت نمی‌تونم برم دیدن اون‌هو...
با اینکه خیلی کنجکاوم ببینم حالش چطوره.
نه چیزایی که دکترا میگن.
می‌خوام بدونم خودش چی حس می‌کنه...
و اینکه یادش نمیاد منو.
- برم دیدنش؟ - نمیذارن بری.
با دونگ‌میونگ میرم.
آره؟ امتحان می‌کنی؟
آره. اگه حافظه‌ش برگرده،
دلش می‌خواد تو رو ببینه.
ولی امیدوارم حافظه‌ش برنگرده.
اگه درد اون موقع رو یادش بیاد،
تا آخر عمرش فراموشش نمی‌کنه.
به یاد نیاوردن من براش مهم نیست.
می‌تونیم از نو شروع کنیم.
- سخت بود، نه؟ - یه کم.
یعنی خیلی تلاش نکردی.
اون‌قدر فشار بیار که بخوای بیخیال بشی...
- اگه میخوای زودتر خوب بشی. - باشه.
راستی، ته‌هیونگ این اطراف نبوده.
شاید ندونی. یه مراقب داشتی.
- جدی؟ - مثل برادر مراقبت می‌کرد.
خیلی باهات حرف می‌زد.
حتی کل کتاب رو برات خوند.
(زندگی پیش از ما)
(پدر: کو جه‌گون (فوت‌شده)، مادر: جونگ سو‌یون)
مامان مین‌سونگ می‌خواد ببینتت...
و حضوری ازت صادقانه عذرخواهی کنه.
خیلی بهش افتخار می‌کنم.
اون‌هو نه پدر داره...
نه مادر درست و حسابی.
از هر نظر سالم و ارزشمندتره...
حتی نسبت به بچه‌ای که تو خانواده کامل و پولدار بزرگ شده.
شاید خوب شد که...
پدری نداشت که ازش یاد بگیره و زیر تأثیر من نبوده.
توانبخشی امروزت چطور بود؟
دوست دارم اینو نخونی.
قبلاً خوندیش؟
تا آخر نخوندم، ولی برای سن تو مناسب نیست.
شنیدم از معلمت درباره عطسه‌ت پرسیدی.
از منم پرسیدی.
- چرا این کار رو کردی؟ - شنیدم ارثیه،
ولی تو نداریش.
پس فکر کردم شاید از بابا باشه.
پدرت هم نداشت.
اگه حرفی داری، بگو.
تو دلت نگهش ندار.
اگه همه چی رو گفته بودم،
ما از هم پاشیده بودیم.
فهمیدم گروه خونی من نمی‌تونه از بابا باشه.
از کی فهمیدی؟
از دوازده سالگی.
از اون موقع،
تا حالا با این موضوع تو دلت زندگی کردی؟
چطور یه بچه می‌تونه همچین چیزی رو تو دلش نگه داره؟
- باید می‌گفتی. - فکر کردم مهم نیست.
بد نبود فقط دوتایی زندگی کنیم.
همسایه خوبی هم داریم که طبقه بالا زندگی می‌کنه.
بعد از اینکه آسیب دیدی، ترسیدم.
غرورمو قورت دادم و گریه کردم.
«چیکار کنم؟ حالا باید چی کار کنم؟»
وقتی به خودم اومدم،
فهمیدم داشتم بیشتر نگران خودم بودم که تو رو از دست بدم...
در حالی که تو جلوی چشمم تا مرز مرگ رفته بودی.
بعضی وقت‌ها...
نه، در واقع خیلی وقت‌ها، تو رو نمی‌فهمم.
بهم احساس غم دادی...
و بعضی وقت‌ها هم اعصابم رو خورد کردی،
ولی فکر کنم هنوز دوستت دارم.
من...
همیشه از اینکه نمی‌دونستم به چی فکر می‌کنی، کلافه بودم.
همیشه فکر می‌کردم منو مقصر می‌دونی...
و وقتی وقتش برسه، منو ول می‌کنی.
وقتی بچه بودم، همیشه می‌ترسیدم.
فکر می‌کردم قراره منو ول کنی.
ولی چطور ممکن بود من تو رو ول کنم؟
حتی بهش فکر هم نکرده بودم.
می‌گفتی باید بری آرایشگاه.
صورتت به هم ریخته.
خوب شدم؟
وقتی مامان اون‌هو رو دیدی، چرا دروغ گفتی؟
چه دروغی؟
همدیگه رو می‌شناختین ولی وانمود کردی نمی‌شناسی.
مامان اون‌هو اول اینطور رفتار کرد،
- منم فقط همراهیش کردم. - کی بوده؟
از دبیرستان با سون‌کیونگ بودی و بعد ازدواج کردید.
چند بار بیشتر نبود.
ببخشید.
می‌خوام برم بیمارستان دیدن اون‌هو.
نیازی به حضور رئیس هیئت مدیره هست؟
معلم کلاس و معاون مدرسه کافی هستن.
فکر می‌کنی اومدن اون‌هو به خونه ما...
تصادفی بوده؟
می‌خوای چی بدونی؟
فکر می‌کنی ممکنه پسر تو باشه؟
مطمئن نیستم.
خب، اگه باشه چی؟
سون‌وو، اگه سون‌کیونگ بفهمه،
نمی‌تونه تحمل کنه.
درسته.
اگه بفهمه، ترکت می‌کنه.
دونگ‌میونگ، چی شده؟
مرخصی ساعتی می‌خوام.
می‌خوای بری دیدن اون‌هو؟
- آره. - باشه.
راستی،
می‌تونی جای نفر کنارم رو عوض کنی؟
نمی‌تونم.
- نمی‌ری؟ - قبلش باید غذا بخورم.
از وقتی از بیمارستان اومدم بیرون، حتی یه بارم انجامش ندادم.
اگه دوباره خواستی به خودت آسیب بزنی، بهم بگو.
- می‌خوای تو این کارو برام بکنی؟ - می‌خوای زندگی منو نابود کنی؟
میذارم کار پاره‌وقت بگیری.
می‌گفتی دوست داری بدنتو تکون بدی چون فکرتو خالی می‌کنه.
اون‌هو به هوش اومده.
فکر می‌کنی درست باشه با من بپلکی؟
گزارش، تیم یک.
لی یونگ‌سیک هنوز ساکته.
- تیم دو چی؟ - لو رفتیم.
حالا که اینطور شد، بگیرش به عنوان شاهد.
چشم قربان.
کارآگاه چا چی شد؟
بهش گفتم کاری نکنه. داره چی کار می‌کنه و کجاست؟
فوراً خبرش کن بیاد.
(بازرس ارشد چا یونگ‌جین)
بله؟
کجایی خانم چا؟
کلانتری‌ام.
تو پارکینگ.
خوابی مگه؟
خانم چا!
خانم چا.
خانم چا!
چرا کار نمی‌کنی اینجا نشستی؟
چی یعنی کار نمی‌کنم؟
یه آدم بیهوش و سوءتغذیه رو نجات دادیم.
چیزی جدید پیدا کردی؟
تیم دو لو رفت،
پس از جستجوی جانگ کی‌هو حذفشون کردیم.
باشه.
- شما برید. - ما اینجا می‌مونیم.
بذار یه کم استراحت کنم.
باید یه دوز دیگه واکسن بزنی.
می‌خوایم چک کنیم که زدی.
باشه.
برای چی اینجایی؟
من مراقبم.
به ما خبر نداده بودن.
باهاش اومدم.
یه حس عجیبی دارم.
شنیدم باهام خوب بودی.
برام کتاب هم خوندی.
منم به لطف تو یه کتاب خوب خوندم.
خوب بود؟
اولش مطمئن نبودم باید برات بخونمش یا نه.
ولی وقتی تموم شد، این فکرم بود.
وقتی بدبختی هم می‌تونی خوشحال باشی.
اگه بخونیش می‌فهمی.
به‌خصوص از جمله آخرش خیلی خوشم اومد.
چی بود؟
اگه بگم دیگه نمی‌خونی.
خودت بخون.
پول عمل هان‌سول رو از کجا آوردی؟
یادت نیست جایزه خوش‌رفتاری گرفتی؟
باید چیزای بد رو فراموش می‌کردی.
چرا چیزای خوب رو هم فراموش کردی؟
پس از کجا آوردیش؟
یه مرد ‌خیر...
کارشو برام ردیف کرد.
هی داره از دونگ‌میونگ سؤال می‌پرسه که یادش بیاد.
فکر کنم واقعاً...
چیزی یادش نمیاد.
جدی؟
پس منم باید بعداً برم اونجا.
برو تو پیشش.
باشه.
دیدی؟ چیزی یادش نمیاد.
پس احتمالاً چا یونگ‌جین هم نتونسته کتاب رو پیدا کنه.
خیلی ریسکیه.
باید جانگ کی‌هو رو پیدا کنیم و بکشیمش.
اگه کتاب رو پیدا کنیم چی؟
دیگه جانگ کی‌هو نمی‌تونه تهدیدی برامون باشه، درسته؟
هرچی هم بگه، مدرکی نداره.
ولی،
من یه نقشه گنج دستمه، ولی نمی‌تونم پیداش کنم.
آدم رو کفری نمی‌کنه؟
پس به جانگ کی‌هو نیاز دارم.
اه، اگه اون پیرمرد نبود،
الان دیگه پیداش کرده بودیم.
درسته؟
(طبقه ششم: بخش VIP)
چی شده؟
حالا که اینجایی، باید بهش سلام کنی.
اینجاست. بریم.
من اومدم.
بیا تو. اشکالی نداره.
نباید الان کلاس کنکور باشی؟
اشکالی نداره.
اون‌هو چیزی می‌خوای بخوری؟ برم برات بخرم.
دونگ‌میونگ رفته بخره.
هنوز نرفته خونه؟
سلام.
آقای لی، چطورید؟
خیلی وقته ندیدمتون.
ایشون معلم راهنمایی هستن که برات گفتم.
بیا بیرون حرف بزنیم.
بعد از اینکه ازت خبر گرفتم، می‌خواستم بهت زنگ بزنم،
ولی خیلی درگیر بودم.
تو همیشه همینطوری هستی.
یه مدت به کسی اهمیت میدی، ولی هیچ‌وقت کاری براش نمی‌کنی.
درسته.
کجا با رئیس بک آشنا شدی؟
وقتی واقعاً جرمی مرتکب شدم و بازداشت شدم کمکم کرد...
برخلاف وقتی که بی‌گناه متهم شدم و کسی کمکم نکرد.
بابت دفعه قبل متأسفم.
اشکالی نداره. لطفاً با دانش‌آموزای الانت خوب باش.
به‌خصوص دونگ‌میونگ.
اگه می‌خوای از روی ترحم یا دلسوزی کمکش کنی...
ولی وقتی خسته شدی هلش بدی کنار...
بهتره ازش فاصله بگیری.
دیگه اون اشتباه رو تکرار نمی‌کنم.
خودت گفتی اشتباه بوده.
به پسرا بگو من اول میرم.
ته‌هیونگ.
به رئیس بک...
زیادی اعتماد نکن.
فکر می‌کنی باید به کسی اعتماد کنم که وقتی تو سختی بودم کمکم کرد...
یا به تو...
که هیچ‌وقت بهم اعتماد نکردی؟
بهتره حرفای آقای لی رو جدی بگیری.
وقتی به دونگ‌میونگ شک داشتم،
آقای لی می‌خواست بهش اعتماد کنه.
و اون...
به خاطر تو بود.
آقای لی.
- یه کم بردار. - آقای لی...
معلم راهنمای اون پسره بود؟
فکر کنم آره.
به نظر می‌رسه بینشون یه اتفاقی افتاده.
بی‌خیال.
با آقای لی اومدی اینجا؟
نه، اینجا بهش برخوردم.
- من دیگه برم. - مرسی که اومدی.
چی شده؟
برو، گفتی می‌خوای بری.
- همش تقصیر منه. - بس کن.
تو آسیب دیدی و عمویم مرد...
به خاطر من.
داری چی میگی؟
قول بده که چیزی نگی.
لطفاً بس کن.
اون‌هو، حالت خوبه؟
اون‌هو!
ولم کن.
یادم افتاد.
تو گفتی اونجا همدیگه رو ببینیم،
ولی نبودی.
چرا این کار رو کردی؟
چرا؟
نمی‌خوام بخورم.
خسته نیستی؟
اگه یه قرص آرام‌بخش بخوری و بخوابی حالت بهتر میشه.
نه.
اگه لازم نیست، همون کاری که میگه انجام بده.
باشه، ولی حتماً استراحت کن.
باشه.
می‌دونی چرا مین‌سونگ اون کار رو باهام کرد، نه؟
بهم بگو. هیچی رو جا ننداز.
اون...
چیزی نیست که واقعاً اتفاق افتاده باشه.
با حرفایی که مین‌سونگ بهم زد، حدس زدم.
مهم نیست.
وقتی مجرم رو گرفتی، حقیقت رو فهمیدی؟
نه.
تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که حرفای مجرم رو گوش بدی.
ولی باز شروع کردی به تحقیق.
منم حقیقت کامل رو نمی‌خوام.
تو با سو جونگ فرق داری.
تو هنوز زنده‌ای.
متأسفم.
نه، من متأسفم.
تو راه که میومدم،
فقط به این فکر می‌کردم که چقدر به خاطراتت نیاز دارم.
منظورت «انجیل زندگی نو»ئه؟
وقتی بیدار شدم، تنها چیزی که ازم پرسیدی همون بود.
می‌خواستی اونو بهم نشون بدی، مگه نه؟
فکر کنم باید با هم یه قرص آرام‌بخش بگیریم.
نشونم بده.
نمی‌دونم کجا دیدمشون،
ولی عکس دوستت و یه گوشی قرمز رو دیدم.
تو رفتی توی اتاق کوچیکه.
فکر کردم سرم یه مشکلی پیدا کرده.
دیدی؟ فقط مسئله زمانه.
فقط نشونم بده.
(«انجیل زندگی نو»)
همونطور که گفتی، فقط مسئله زمانه. یادت میاد.
ولی برای تو، زمان مهمه.
باید یادم بیاد.
عکسش رو داری؟
بذار ببینمش.
این به اندازه جونم باارزشه که امروز نجاتش دادی.
تا وقتی که برگردم دنبالش، پیشت نگهش دار.
و مطمئن باش این لطف رو جبران می‌کنم.
داشتم توی یه اتاق می‌خوندمش.
اتاقت؟
آره.
و گذاشتمش توی کیفم.
- کیف دستی؟ - نه.
همونی که همیشه همراهم بود.
روز بعدش که گرفتی، نبردیش مدرسه؟
(«انجیل زندگی نو»)
کمدم.
گذاشتمش توی کمدم.
کی؟
قبل از اینکه بعد از مدرسه برم خونه.
برای امروز کافیه.
چی می‌خوای بخوری؟
دونگ‌میونگ برام آبمیوه آورده.
- تموم شدی؟ - آره.
چی شده؟
پس چیزایی که یه ماه پیش اتفاق افتاد رو یادت میاد، درسته؟
فرشته با شش بال...
که تو دفترت کشیدی.
کجا دیدیش؟
متأسفم.
دیر کردم چون مشتری همیشگیم یهویی اومد.
حالا که تو اینجایی، من میرم.
مرسی.
برم که استراحت کنی.
خداحافظ.
می‌بینمت.
به کمکت نیاز دارم.
حتماً، کمکت می‌کنم.
حتی بدون اینکه بدونی چیه؟
چون بهت اعتماد دارم.
من به کارآگاه چا یونگ‌جین اعتماد دارم.
حالت خوبه؟
شاید یه نفر رو کشته باشم.
هرچقدر فکر می‌کنم،
هیچ کاری نکردم که سزاوار مرگ باشم.
پس حتی اگه با من باشی،
دیگه نگرانی‌ای نخواهم داشت.
پس می‌خوای چطور کمکت کنم؟
اون‌هو یادش اومده جانگ کی‌هو و «انجیل زندگی نو» رو.
وقتی از مدرسه رفت اینجا گذاشتش، ولی وقتی ما اومدیم نبود.
یعنی یکی قبل از ما بردتش.
رئیس بک و دو سئوک اون روز اومدن، ولی قبل از اینکه اون‌هو اینجا بذاره.
برای همین او دو سئوک نتونست چیزی توی کمدش پیدا کنه.
و نتونستن کیفش رو بگردن...
چون به مین‌سونگ برخورد.
بعداً کیفش رو قاپیدن،
ولی چیزی که می‌خواستن توش پیدا نکردن.
آخرش هم دزدیدنش.
بی‌خبر از اینکه کتاب توی مدرسه گم شده بود.
بک سانگ‌هو با ناامیدی دنبال «انجیل زندگی نو»ئه.
ما باید زودتر پیداش کنیم.
چرا؟ مشکلی پیش اومده؟
الان گفتی: «ما».
خوشم اومد اینو گفتی.
ممکنه برات دردسر بشه.
نگران نباش.
فعلاً باهاتم، ولی اگه اوضاع خوب نبود، جا می‌زنم.
چی؟ چرا اینجوری نگام می‌کنی؟
همه این مدت،
خیلی وقتا فرصت داشتی که بزنی به چاک.
اگه وقت رو از دست بدی، شاید دیگه نتونی فرار کنی.
برام چیز دیگه‌ای مهم نیست.
فقط نمی‌خوام ببینم...
تو و اون‌هو آسیب ببینین.
اگه یکی باید آسیب ببینه،
ترجیح میدم خودم باشم.
ممنونم،
ولی از خودم محافظت می‌کنم.
ولی...
مواظب اون‌هو باش.
باشه، حتماً.
بریم.
(کو اون‌هو)
خانم چا.
اون نقاشی فرشته توی دفترش.
ازش پرسیدی دربارش؟
آره.
اون فرشته با شش بال که توی دفترت کشیدی.
کجا دیدیش؟
- اون‌هو. - مهمه مگه؟
اون نماد به پرونده قتل با استیگماتا مربوطه.
قاتل اون عروسک فرشته رو به خواهر کوچیک اولین قربانی داد.
با همون تونستیم پیداش کنیم.
من اون رو توی خونه آقای لی دیدم.
- چی؟ - وقتی رفتم خونش،
جی‌وون عروسک‌هاش رو نشونم داد.
اون عروسک فرشته بینشون بود.
گفت عروسکاش از خودش کوچیک‌ترن،
ولی اون یکی خیلی از خودش قدیمی‌تر بود.
کشیدمش چون یادم مونده بود شش تا بال داشت.
جی‌وون کیه؟
خواهرزاده آقای لی.
اون‌هو چرا رفته بود محله شما؟
حدس می‌زنم کاری داشته.
شاید کاری داشته...
توی خونه شما.
چرا اینطور فکر می‌کنی؟
وقتی اون روز رو برام تعریف کرد،
انگار دلش براش تنگ شده بود...
نه اینکه فقط یادش افتاده باشه.
- چی شده؟ - خوابم نمی‌بره.
می‌خوام اون کتاب رو بخونم.
باشه.
بفرما.
(«زندگی پیش روی ما»)
(رئیس پلیس هوانگ این بوم)
الو؟
- خونه‌ای؟ - نه، توی دفترم.
- این وقت شب؟ - باید یه چیزایی رو چک می‌کردم.
منم یه چیزی باید بهت بگم.
چطوره همدیگه رو ببینیم؟
بعد از مدت‌ها همه مدارک مربوط به سو جونگ رو مرور کردم.
یاد اون وقتی افتادم که به بقیه گفتم...
من تلفن قاتل رو جواب دادم که تو برداشته بودی.
اون دروغ رو ساختم...
تا تو رو از کنجکاوی مردم حفظ کنم.
وگرنه تا حالا زیر ذره‌بین همه می‌رفتی.
اون وقت دیگه نمی‌تونستی...
پرونده‌ها رو بررسی کنی،
در حالی که دوستی‌ت با سو جونگ رو پنهان کنی.
چرا الان داری اینو میگی؟
گفتی استعفا میدی...
وقتی پرونده استیگماتا رو حل کنی، درسته؟
- درسته. - یعنی...
باید تا حل شدنش اینجا بمونی.
داری فکر می‌کنی...
که خودت استعفا بدی تا من بمونم؟
فکر نکن...
کدوممون بیشتر ضرر می‌کنه.
فکر کن کی باید بمونه...
که نتیجه بهتری داشته باشه.
همه اطرافیانم...
یه جوری بدبخت میشن...
به هر شکلی.
اونا فقط بدشانس‌ان.
تقصیر تو نیست.
این آدمای بدشانس یکی رو دارن...
که با بدبیاری بقیه زندگی می‌کنه، مثل تو.
تو جلوی بدبیاری‌هاشون رو می‌گیری...
که به بدبختی واقعی تبدیل نشه.
خیلی خوشحالم...
که باهات آشنا شدم.
مطمئنم...
اون‌هو هم از آشنایی با تو خوشحاله.
(قربانی هشتم، چوی سو جونگ)
(کو اون‌هو)
خب، جلسه صبح امروز رو شروع کنیم...
با یه خبر خوب.
چیه؟
اون‌هو ممکنه زودتر خوب بشه.
می‌تونیم بریم ملاقاتش؟
نه هنوز. داره درمان میشه، یه کم دیگه صبر کنیم.
آها، راستی.
اون‌هو کتابی که هدیه گرفته بود رو تو مدرسه گم کرده.
- اسمش چی بود؟ - یادم نیست.
جلدش آبیه.
ازش می‌پرسم و جزئیات رو بهتون میگم، خوبه؟
- باشه. - باشه.
خیلی خوب.
ببخشید.
یه شوخی بود.
می‌خواستیم به زودی بهش برگردونیم.
فهمیدم.
اون‌هو یهو آسیب دید،
برای همین فرصت نکردین بگین، درسته؟
ببخشید.
می‌خواستم سرتون داد بزنم، ولی الان خوشحالم...
که به جای پنهان کردن تا آخر، راستشو گفتین.
از اونجایی که می‌خواستین کتاب رو برگردونین،
یعنی کتاب پیش خودتونه.
نه.
- پس کجاست؟ - توی کتابخونه‌ست.
کتابخونه مدرسه؟
- بله. - بله.
(دین)
(«انجیل زندگی نو»)
گفتن گذاشتنش توی کتابخونه، برای همین رفتم دیدم.
ولی سه تا کتاب دیگه هم توی همون قفسه بود.
(«انجیل زندگی نو»)
صفحه ۱۲۰ رو چک کن.
اون یکی که با بقیه فرق داره، واقعیه.
(«انجیل زندگی نو»)
پیداش کردم.
یه نسخه دیگه لازم دارم.
الان برات کپی می‌کنم.
لطفاً.
(جانگ کی‌هو)
منم جانگ کی‌هو هستم.
کتاب چی شد؟ پیدا کردی؟
نه.
ولی یه سرنخ پیدا کردم.
نمی‌تونی زیاد معطل کنی.
چون آنتن نداشتم، مجبور شدم خیلی راه بیام پایین.
زود میام ببینمت.
مواظب باش گیر نیفتی.
الو...
این چرا اینجوریه؟
- چی شده؟ - خانم چا،
فکر کنم بعضی جاش با جوهر مخصوص چاپ شده.
نه میشه ازش عکس گرفت،
نه میشه ازش کپی گرفت.
فکر کنم باید کلمه‌به‌کلمه بنویسیم و مقایسه کنیم.
من میرم بیارمش.
نه، خودم انجام میدم.
اگه توی این کتاب رازی باشه،
فکر کنم من بهتر از تو بتونم پیداش کنم.
(«انجیل زندگی نو»)
من تنها بچه‌ی کشیش کوان هستم که توی این دنیا مونده.
بک سانگ‌هو.
تو چه نسبتی با این آدما داری؟
نمیدونم کجا دیده بودمشون،
ولی عکس دوستت و یه گوشی قرمز رو دیدم.
(باید عشق بورزیم.)
گفتی عکس دوستم و یه گوشی قرمز رو دیدی، درسته؟
آره.
گوشی هم توی عکس بود؟
نه.
چی شده؟
یادم اومد...
کجا دیدمش.