نترس.
من...
اومدم نجاتت بدم.
زندگی پر از درد بهت سختی داده،
ولی من با عشقم دوباره رو پات بلندت می‌کنم.
متأسفم.
اون‌هو.
خوابم میاد.
مرسی...
که زنده موندی.
خانم چا.
بیدارید؟
گلدونا چطورن؟
حالشون خوبه؟
چرا گریه می‌کنی؟
مامان، چرا اینجایی؟
اون‌هو.
اون‌هو!
خدا رو شکر!
اون‌هو.
من آسیب دیدم؟
یادت نمیاد؟
نه.
اشکالی نداره، همه‌چی خوبه.
می‌رم دکتر رو بیارم.
نه، خودم میارمش اینجا.
ممکنه همه‌چی رو بهش بگم.
ولی می‌دونم نباید بگم.
خودم انجام میدم، نگران نباش.
گلا و گیاه‌ها خوبن.
با یه بار آب ندادن که نمی‌میرن.
یه بار؟
پس تقویم مشکلی پیدا کرده؟
به نظرت امروز...
چه روزیه؟
منظورم ماهه، نه تاریخ.
بیشتر از یه ماه گذشته.
(قسمت ۱۱)
چون هنوز معلوم نیست که
گفت‌وگوی کارآگاه چا با سئو سانگ‌وون چی بوده،
بعضیا می‌گن کارآگاه چا به وظایف پلیسیش عمل نکرده...
و پرونده رو بر اساس مسائل شخصی...
سانگ‌هو، اون‌هو به هوش اومده.
اینجا بمون.
بذار ببینمش.
می‌تونی انگشتای پاتو تکون بدی؟
خوبه، می‌تونی زود بری خونه.
- مرسی. - بیشتر مریضایی که...
فراموشی کوتاه‌مدت دارن، با گذر زمان بهتر می‌شن.
پس خیلی نگران نباشید.
اگه احساس ناراحتی کرد، حتما خبر بدید.
حتماً، ممنونم.
- آقای دکتر. - بله؟
ممکنه هیچ‌وقت حافظه‌م برنگرده، درسته؟
خب، این تخصص من نیست،
فردا یه دکتر دیگه میاد و می‌بینتت.
- خوبه، راحت بخواب. - باشه.
ممنونم.
- آقای دکتر. - بله؟
شما می‌تونید برید.
درمانی برای فراموشی وجود نداره؟
من متخصص مشکلات حافظه نیستم.
ولی چیزی که مطمئنم اینه...
هیچ‌وقت سوالی نپرسید که احساسات بیمار رو برانگیزه.
باشه.
می‌خواین همین حرفایی که به من زدین رو به رئیس بک هم بگید؟
ببخشید؟
شما تا حالا...
وضعیت اون‌هو رو بهش گزارش می‌دادید، نه؟
- چون حامی مالیه... - مطمئنم خیلی کنجکاوه.
همه‌چیز رو درباره وضعیت اون‌هو بهش بگید...
از جمله اینکه یک ماه اخیر رو یادش نمیاد.
همچنین بگید...
اون‌هو دیگه نمی‌تونه بشناسدش،
که خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
چون آسیب مغزی نداره، باید فراموشی موقتی باشه.
برای این حالت درمان خاصی وجود نداره.
ممکنه یهو همه‌چی رو یادش بیاد...
یا کم‌کم تکه‌تکه خاطرات برگرده.
یا ممکنه هیچ‌وقت حافظه‌ش برنگرده.
(دکتر مغز و اعصاب پارک سونگ جین)
ببخشید، مهمون دارم. خواهش می‌کنم. باشه.
سلام.
داشتم می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
فکر کنم کسی که پای تلفن بود، از من مهم‌تره.
نه، با یکی از دوستای قدیمی دبیرستانم حرف می‌زدم.
یک ماه اخیر رو یادش نمیاد.
پس کی‌هو رو هم باید یادش نیاد.
ولی کی‌هو یادش می‌مونه.
آقای یون، این وقت شب چی شده؟
الان کجایی؟
می‌خوام ببینمت.
- برات یه چای تازه بیارم؟ - نه زحمت نکش.
اگه داغ بود نمی‌تونستم یک‌نفس بخورمش.
کم‌کم می‌خوردم...
یا صبر می‌کردم تا خنک بشه.
یه چیزی بود که می‌خواستم از پسر بپرسم.
ولی حافظه‌ش رو از دست داده.
هنوزم نمی‌تونم هورت بکشم.
(افسر چا که شاهد مرگ سئو سانگ وون بوده، دوست...)
(افسر باید با دریل دست‌های قاتل رو سوراخ کرده باشه.)
این روانی... چقدر رو مخه!
بس کن!
- چرا می‌زنی منو؟ - ساکت باش.
وسط عملیات مخفی‌ایم!
خب، چرا تو دهنم می‌زنی؟
پس باید به جاش می‌زدم تو گردنت؟
- چی میگن؟ - بی‌خیال.
میگن خانم چا به خاطر کینه شخصی نجاتش نداده؟
بیشتر مردم میگن کاملاً درکش می‌کنن.
- بعدش؟ - ولی یکی ادعا کرده...
با دریل دست‌های سئو سانگ وون رو سوراخ کرده...
و از ساختمون هلش داده پایین. چرت محضه!
- کلی هم لایک گرفته. - وای خدا.
واضحه که خانم چا کسی نیست که دستای سئو سانگ وون رو سوراخ کرده.
میزان خونریزی و زمان رسیدنش جور درنمیاد.
دقیقاً حرف منم همینه.
- چی؟ - چی؟
- همین؟ چیز دیگه‌ای نیست؟ - چی؟
فقط خود خانم چا می‌دونه.
هی، اومدن بیرون.
(انتقام خواسته کارآگاه بوده؟)
- رئیس چی گفت؟ - چرا می‌خوای بدونی؟
کاری از دستت برنمیاد.
برو خونه و استراحت کن.
به‌زودی موج بزرگی میاد که خانم چا رو می‌بلعه.
ما هم ممکنه گیر بیفتیم، مخصوصاً جه‌هونگ،
چون سر صحنه سقوط سئو سانگ وون بودی.
- برو خونه. - باشه.
تو هم همین‌طور.
- بله، آقای هان. - خانم یون باهات تماس گرفت، نه؟
- بله. - چی شده که این‌طوری شدی؟
اینجا کلی سروصدا کردی که من مجبور شدم اول بهت زنگ بزنم؟
ببخشید.
- اون‌هو بیدار شده... - بازم نمی‌تونی این کار رو...
اون‌هو به هوش اومده؟
بله، ولی مشکل حافظه داره.
یادش نمیاد...
یک ماه اخیر رو، شامل اون اتفاق.
من...
فردا توی اداره رئیس رو می‌بینم.
یه چیز مهم‌تر از توضیح دادن پیش اومده.
اینجایی بودی.
همین الان خبر اون‌هو رو شنیدم.
دلم می‌خواد بدوم برم ببینمش،
ولی الان منو یادش نمیاد.
- باید صبر کنم، درسته؟ - فقط یه مدت کوتاه.
طولانی نمی‌شه.
باشه.
می‌خوای...
می‌خوای حافظه‌ش برگرده؟
تو نمی‌خوای؟
دونستن حقیقت اینقدر مهمه؟
چیزی رو عوض نمی‌کنه.
ارزش این همه درد رو داره؟
برای من که آره.
نه،
منظورم از دید خودش بود.
مغزش داره...
ذهنشو از درد و خطر...
محافظت می‌کنه. بهش افتخار نمی‌کنی؟
یعنی برگشتن حافظه‌ش...
- باعث میشه به خطر بیفته؟ - ای بابا.
باز داری حرف منو اشتباه می‌گیری.
هرچی بیشتر یادش بیاد...
اون خاطره‌ای که می‌خواست فراموشش کنه، بزرگ‌تر و واضح‌تر میشه.
و تا ابد می‌مونه.
این شبیه زندگی توی یه کابوس بی‌پایان نیست؟
(اداره جرایم ویژه)
انگار کشورت رو از دست دادی.
مگه تا حالا دیدی همچین چیزی رو؟
ببخشید، ولی لطفاً مزاحمم نشو.
- فقط... - یه لطفی می‌خوام ازت.
- بگو. - وقتی سانگ وون افتاد،
همه‌چی رو همون‌طور که دیدی گزارش دادی؟
اون روز خانم چا یه کم عجیب نبود؟
ولی تو گزارش ننوشتی.
- خب؟ - موقع بازرسی،
فقط همون چیزایی رو بگو که گزارش دادی.
- عصبانی نیستی؟ - برای چی؟
چون پنهون کرد که قربانی دوستش بوده؟
اگه پنهون نمی‌کرد چی؟
فکر می‌کنی می‌تونست پرونده رو هدایت کنه؟
اینارو باید از زبون خودش بشنوم!
چرا باید از تو بشنوم؟
چون خودش نمی‌تونه همچین درخواستی ازت بکنه.
من نمی‌تونم از دستش بدم.
پرونده اون‌هو تازه داره شکل می‌گیره و پرونده استیگماتا...
چی میگی؟ پرونده استیگماتا؟
چرا یهو اومدی تو تیم ما؟
ضعفشو می‌دونی یا چیزی؟
واقعاً فکر می‌کنی به خاطر اون تصمیم گرفته؟
کی می‌دونه؟ وقتی عکس جنازه دوستشو دید، حتی پلک نزد...
جلوی ما.
گفت‌وگویی که رو پشت‌بوم با سانگ وون داشت.
اتفاقی فهمیدمش.
چیزایی که نمی‌تونست تو گزارشش بنویسه.
ممکنه سانگ وون...
یه همدست داشته باشه.
خواهش می‌کنم فقط همون رو بگو که گزارش دادی.
اگه قبول نکنی،
منم میگم که موقع بازرسی اینو می‌دونستم.
داری تهدیدم می‌کنی؟
چرا باید چیزی رو که برام مهمه با تهدید به خطر بندازم؟
- مامان. - جانم؟
یه کم استراحت کن.
خسته‌ای؟
- می‌خوای دراز بکشی؟ - نه، حالم خوبه.
پس همین‌جوری یه کم دیگه می‌مونیم.
وقتی خوابت برد...
مامان.
چطوری آسیب دیدم؟
بهت میگم...
- وقتی حالت بهتر شد. - مامان.
قبل از اینکه...
آسیب ببینم،
چیزی عجیب نگفتی؟
سلام.
بیا اینجا.
چیزی نیست که بخوای ازم بپرسی؟
اون‌هو،
- بعداً حرف می‌زنیم. - کلی سوال دارم.
خیلی سوال دارم. ولی فعلاً فقط یکی رو می‌پرسم.
اگه بخوای چیزی رو قایم کنی، کجا قایمش می‌کنی؟
بستگی داره که اون چیز...
یه شیء باشه یا یه راز.
- یه شیء. - چه جور چیزی؟
- نمی‌دونم. - من چی ممکنه قایم کرده باشم؟
پول زیادی که نداشتم.
اگه یکی ازت خواسته باشه نگهش داری چی؟
این به زخمی که شدم ربط داره؟
نه، قبل از اینکه آسیب ببینی.
تو یه نفر رو نجات دادی و جایزه رفتار نیک گرفتی...
برات مهم نبود،
ولی برای کسی که ازت خواست مهم بود.
کجا...
ممکنه نگهش داشته باشی؟
واحد ۳۰۱؟
- بالکن یا اتاق مطالعه؟ - و آشپزخونه.
باشه. حالا...
باید یه کم استراحت کنی.
- تو هم همین‌طور. - چرا؟
چرا هیچ‌کس چیزی بهم نمیگه؟
چرا هیچ‌کس نمیگه چرا الان رو تخت افتادم؟
تصادف رانندگی که نبوده، نه؟
می‌تونم کلیاتش رو بگم،
ولی فقط خودت از حقیقتش خبر داری.
هنوزم می‌خوای بدونی؟
دوست ندارم اینجوری یادش بیاد.
فراموش کردن یک ماه، تو زندگیش مشکلی ایجاد نمی‌کنه.
خاطره خوبی هم که نیست.
نمی‌خوام ببینم می‌ترسه و عذاب می‌کشه.
از پشت‌بوم یه ساختمون ده طبقه افتادی.
یونگ جین!
از طناب نجات اضطراری استفاده کردی که بیای پایین،
ولی کمربند رو باز کردی و وسط راه افتادی.
همینو می‌دونیم.
تا وقتی حقیقت رو پیدا نکنم، متوقف نمی‌شم.
- ولی ممکنه شکست بخورم. - همینه که هست.
با یه تیکه گمشده توی زندگی کنار میای؟
ممکنه حتی تا آخر عمر حس خلا داشته باشی.
بیا بیرون.
بریم بیرون.
مجبور نکن بچه‌م مثل خودت زندگی کنه.
- چی میگی؟ - مقاله رو خوندم.
هشتمین قربانی پرونده استیگماتا...
دوستت بوده، درسته؟
حالا که قاتل رو گرفتی،
راضی شدی؟
پس آخرش گرفتتش.
این.
با بولگوگی بپیچش.
- بپیچم برات؟ - آره، بپیچ.
دستاتو شستی؟
نشستی که... چندش.
خوب بشورشون!
هی، دو سئوک.
هی!
- باید هرچی میدم بخوری. - داری چیکار می‌کنی؟
وگرنه غذای مایعتو می‌دم.
یوزپلنگ دنبال شکارش می‌دوه.
و غزال برای نجات جونش فرار می‌کنه.
هر دو برای زنده موندن تقلا می‌کنن.
- جالبه؟ - تو دنیای حیونا،
زنجیره شکار و شکار شدن بی‌وقفه تکرار میشه.
- آدما چی؟ - چی داری میگی؟
ما هم حیوانیم.
اگه دروغ گفته باشن...
که حافظه‌ش رو از دست داده تا ما رو بی‌خیال کنن چی؟
کیا؟
خانم چا و سون‌وو؟
فکر می‌کنی حاضرن با یه بچه ریسک کنن؟
اگه حافظه‌ش برنگرده، به درد نمی‌خوره.
بهترین سناریو اینه: اون‌هو حافظه‌ش برگرده،
و کی‌هو اون چیز رو ازش پس بگیره.
بعد ما کی‌هو رو می‌گیریم.
- باید پسر رو بکشیم، نه؟ - بیاین جفتشونو بکشیم.
بدون پسر و کی‌هو، رازت برای همیشه از بین میره.
این بی‌مزه‌ترین سناریوئه.
و دو سئوک، تا پیداش نکنیم و از بین نبریمش، از بین نمیره.
یه جایی هست که من خبر ندارم.
فقط فکر کردن بهش باعث میشه بخوام زمین رو منفجر کنم.
- انقدر رو اعصابمه. - اون‌هو باید حافظه‌ش برگرده.
- چی؟ - به خاطر زمین.
چقدر خوب جواب شوخی‌هامو میدی.
شکار بزرگ پیدا شد.
اون‌هو، ببخش که دیر اومدم.
قبلاً بی‌فکر حرف زدم.
از دید خودم گفتم، نه از دید تو.
می‌خوام بدونم...
چی به سرم اومده.
خب معلومه که می‌خوای بدونی.
و می‌فهمی.
ولی اون‌هو، فعلاً رو خوب شدنت تمرکز کن.
سعی نکن چیزی رو یادت بیاری یا خیال‌بافی کنی.
پس فقط یه سوال می‌پرسم.
چرا بخش من اینقدر خوبه؟
حالا که بیداری، منتقلت می‌کنن بخش دیگه.
منم دلم گوشت گاو می‌خواد.
همین الان داری.
اینم گوشت گاوه.
- چی؟ - می‌خوای با این بزنمت؟
نامرد... به جای اینا باید دعوتم کنی برام گوشت بخری.
هی، هنوز قید امتحان ارتقا رو نزدی؟
زدم.
واسه همینه اون کتاب اونجا گیر کرده بود.
پس گذاشتی یه جای دم دست که راحت بشه برداشت؟
یه جوری شد که افتادم تو تیم جرایم سنگین.
اصلاً وقت نمی‌دن برای امتحان خوندن.
- می‌خوای بری؟ - چند بار بهت گفتم.
این تیم به من نمی‌خوره.
به‌خصوص کمین کردن.
از کمین کردن حالم به هم می‌خوره.
اون چیه؟
صبر کن.
اون یون هی‌سئوب نیست؟
درست دیدم، نه؟
چطور به همدست شک کردی؟
به خاطر علامت استیگماتا.
- یعنی زخم کف دست؟ - آره.
قبل از اینکه سئو سانگ وون بمیره، گفت لیم هی‌جونگ مجازات شد...
در حالی که بقیه برکت گرفتن که دوباره متولد بشن.
مجازات و برکت نمی‌تونن یه علامت یکسان داشته باشن.
تا اینجا که همه‌مون می‌دونیم.
گفت چوی سو جونگ صلاحیت نداشت.
صلاحیت نداشت؟
یه علامت یکسان ولی نتیجه متفاوت. صلاحیت نداشت...
شاید صلاحیت قربانی بودن نبوده،
بلکه صلاحیت مجرم بودن.
مجرمی که چوی سو جونگ رو کشت...
ممکنه کس دیگه‌ای باشه.
(پرونده قتل هشتم استیگماتا)
(دختر ۱۸ ساله توسط قاتل زنجیره‌ای به قتل رسید.)
(قاتل با تلفن قربانی هشتم تماس گرفت)
(کارآگاه هوانگ این بوم مسئول پرونده بود...)
(کارآگاه چا یونگ جین)
- عمو. - جان، جی‌وون؟ چی شده؟
چرا نخوابیدی؟
قرار بود با بابام کتاب بخونیم،
- ولی دوباره رفت سر کار. - فهمیدم.
بیا تو، من برات می‌خونم.
(خانواده‌م حیوان شدن)
- چی شده؟ - چشات غمگین به نظر میاد.
واقعاً؟
داشتم یه چیز غمگین می‌خوندم.
مثل قصه خورشید و ماه؟
- آره، شبیه همونه. - این یکی قصه غمگینی نیست.
واقعاً؟
- من برات می‌خونم. - عالیه.
بذار این کتاب رو تو برام بخونی.
خیلی خوب میشه اگه یه خواهر یا برادر کوچیک‌تر داشته باشی، نه؟
تو هم برادر یا خواهر کوچیک رو ترجیح میدی؟
به جای برادر بزرگتر؟
- یعنی چی؟ - اون‌هو ازم پرسید...
اگه یه برادر بزرگتر داشتم، چه حسی پیدا می‌کردم.
اون‌هو؟
- یعنی همون پسر دفعه قبل؟ - آره.
بهش گفتم که خواهر یا برادر کوچیک‌تر رو...
به برادر بزرگتر ترجیح میدم.
و چشم‌هاش مثل چشم‌های تو غمگین شد.
کی در مورد این حرف زدین؟
وقتی تو پارک توپ‌بازی کردیم؟
نه؟ پس...
- وقتی خونه بازی کردین؟ - نه.
بعداً تو مدرسه.
مدرسه؟
- مدرسه خودت؟ - آره.
به خاطر کی‌هو اومدی اینجا؟
می‌تونستی به جای این همه راه اومدن، فقط زنگ بزنی.
چرا هنوز باهام تماس نگرفته؟
پیامت رو بهش رسوندم.
بقیه‌ش به خودش بستگی داره.
می‌دونی چرا این مدت قایم شده؟
نه.
ببین.
این یکی رو باید بهش بگی.
- بگو. - پسری که جونش رو نجات داد،
کو اون‌هو، به هوش اومده.
- همین؟ - می‌خوام باهاش برم ملاقات.
باشه، کلمه به کلمه بهش می‌گم.
غذات رو بخور، من دیگه برم.
چطور می‌تونه این همه گوشت رو بخوره و بره؟
از کنجکاوی دارم دیوونه می‌شم.
شرط می‌بندم تو هم مثل من تو این کار می‌مونی.
صبر کن و ببین.
وای، چی؟ دوباره اومد بیرون.
پس چیز مهم‌تری داری که بگی.
ولی اینو باید خودم بهش بگم.
بهت میگم، حرفت رو می‌رسونم.
اگه نمی‌تونی، خودت برو دنبالش.
آقا.
قبل از اینکه دیر بشه، شما خانم لیم هی‌جونگ...
و می‌خوام دیگه اینجا نیای.
اون‌هو داره بهتر میشه و تو هم سرت شلوغه.
- من که مشکلی ندارم. - من مشکل دارم!
باعث میشه معذب بشم.
من و اون‌هو هفت ساله با هم دوستیم.
به هم اهمیت می‌دیم و خوشبختی همدیگه رو می‌خوایم.
(کارآگاه هوانگ این بوم)
الان می‌تونیم حرف بزنیم؟
- آره. - صدات خوبه.
رئیس خواستت؟
آره، دیدمش ولی بعداً راجع بهش حرف می‌زنیم.
یه خبر خوب دارم.
الان تنهایی؟
تو هنوز رئیس بخش یک جرایم سنگینی.
- آقای هوانگ. - چی؟
بگو هیچ کاری نکنه.
به جای خواهش کردن، بهش دستور بده.
اون که به حرف من گوش نمی‌ده.
چا یونگ جین، جرئت نکنی هیچ کاری بکنی.
جز نفس کشیدن.
قطع می‌کنم.
(افسر لی جه‌هونگ)
(خانم چا یونگ جین)
- بله، خانم چا. - خیلی دیر شد. کجایی؟
پارکینگ اداره‌ام.
- اون‌هو به هوش اومده. - جدی؟
- واقعاً؟ - بیا نگهبانی بخش رو بده.
- خانم چا. - چی؟
داری لطف می‌خوای یا دستور میدی؟
لطف؟ بیدار شو. دارم به عنوان مسئول بهت دستور میدم.
باشه، الان میام.
آقای هوانگ، اینو فقط از روی وفاداری میگم.
تو نهایتش گرفتار یه دردسر کوچیک میشی.
گروه برای آروم کردن مردم به یه قربانی نیاز داره.
و یه قربانی کافیه.
چرا همین الان داری به قربانی کردنش فکر می‌کنی؟
اول به راه‌های محافظتش فکر کن.
درسته که نمی‌خواست از سئو سانگ وون انتقام بگیره، ولی واضحه که...
هم توی داخل و هم بیرون، بهش شک می‌کنن.
آدم‌هایی که می‌خوان کاری انجام بدن...
با روحیه فداکاری، اولین کسایی هستن که قربانی می‌شن.
اونایی که فقط تماشاچی‌ان و حاضر نیستن...
هیچ کاری بکنن...
هیچ‌وقت آسیبی نمی‌بینن.
درخواست دادم نگهبان‌های کمکی بیان. تا وقتی می‌آن، لطفاً این کار رو بکن.
خودت گفتی که لطف نیست.
تا وقتی می‌رسن، ازش خوب مراقبت کن.
و حواست به حرف‌هات باشه، چون اون هو یک ماه اخیر رو یادش نمی‌آد.
لطفاً...
مرسی.
ببخش که نتونستم درباره سو جونگ بهت بگم. نه...
ببخش که بهت نگفتم.
ولی می‌خواستم خودم پیداش کنم.
می‌فهممت.
پلیس داره ما رو تعقیب می‌کنه.
داره چی کار می‌کنه؟
فقط برو. همین‌طوری رد شو.
هی، تا کی باید منتظر بمونیم؟
- تا حالا باید ده بار کارش رو کرده باشه. - می‌دونم.
بریم ببینیم؟
- برگردم؟ - بریم.
- اینجا نبود؟ - ماشین رو نگه دار. نگه دار.
ای بابا.
وای خدا.
از کی فهمیده؟
چی کار کنیم؟
چی کار کنیم؟ باید بزنیم به چاک.
«همه حقوق خانم لیم هی جونگ رو...»
«قبل از این‌که دیر بشه، به ارث ببر.»
رئیس یون گفت اگه اینو بگم، می‌فهمی چی می‌گه.
باشه.
- هنوز دیر نشده. - جدی؟
برو یه چیزی بخور.
ای وای.
یادم رفت اینو بهت بگم.
اون هو به هوش اومده.
واقعیه؟
ای خدای قادر به معجزه،
ازت شکر و ستایش می‌کنم...
که دعای صادقانه‌م رو مستجاب کردی.
خدایا.
آمین.
- بهتره الان برم پیش اون هو. - نمی‌تونی.
- چرا نه؟ - کارآگاهی که...
سئو سانگ وون رو گرفت، اومد پیشم.
چی؟
گفت دنبال تو می‌گشته.
چرا اون کارآگاه دنبال من می‌گرده؟
یه چیز عجیبی گفت.
پسری که جونت رو نجات داد، به خاطر تو تا مرز مرگ رفت.
یادت نمی‌آد؟
ولی اون کارآگاه، آخرین قربانی سئو سانگ وون...
نه، اون نبود.
دوست قربانی هشتمش بود.
(بازرس ارشد چا یونگ جین)
(کارآگاه چا یونگ جین)
بله، خانم چا.
خیلی زود تماس گرفتم، نه؟
آره، خیلی زود تماس گرفتی.
الو؟ شوخی کردم.
هر وقت زنگ بزنی، خوشحال می‌شم.
دیروز خبر رو دیدم.
هنوز داری تحمل می‌کنی؟
نه، یه اتفاق خیلی خوب افتاد که یادم رفت.
- اتفاق خوب؟ - اون هو...
به هوش اومد.
هی سئوب.
اون هو به هوش اومده.
- ولی... - یک ماه کامل رو یادش نمی‌آد؟
می‌دونستی؟
سون وو. برام یه قرار ملاقات با مادر اون هو بگیر.
فکر کنم باید الان درباره مین سونگ بهش بگم.
چرا الان؟
فقط برام وقت ملاقات بگیر.
چون یادش نمیاد که توسط راننده مین سونگ کتک خورده بود؟
به این فکر نکرده بودم.
این هفته اعلام می‌کنم که جواب‌های امتحان لو رفته.
فکر نمی‌کنی بهتر باشه مامانش قبلش بدونه؟
سلام.
بله.
ای وای، آقای لی.
- این برای شماست. - ممنون.
خوشحالم دیدمت.
ببخشید.
برای چی ببخشید؟
- هیچی. - اون هو.
آقای لی برات کیک آورده.
مرسی.
چی شده؟
احساس تهوع دارم...
وقتی مزه‌ش رو توی ذهنم تصور کردم.
- ببخشید. - اشکالی نداره.
می‌برمش بیرون.
- من می‌برم. - اوه، باشه.
از این به بعد، دیگه اجازه نداری بگی ببخشید.
این امتیاز مخصوص آدم مریضه.
- می‌برمش بیرون. - صبر کن.
می‌تونم اینو با کارآگاه‌های بیرون بخورم؟
البته.
فکر کنم خوششون بیاد.
می‌تونی با خیال راحت با اون هو صحبت کنی.
ممنون.
می‌بینمت.
حالت خوبه؟
خیلی حس عجیبیه، نه؟
بیدار شدی و دیدی توی بیمارستانی.
و یک ماه گذشته.
اگه هیچ‌وقت حافظه‌م برنگرده چی؟
این اتفاق نمی‌افته، نگران نباش.
حتی اگه هیچ‌وقت یادت نیاد،
آدم‌های اطرافت همه چیزهایی که گفتی رو جمع می‌کنن...
و خاطره‌ت رو دوباره می‌سازن.
اون‌وقت که دیگه داستان واقعی من نیست.
خودم می‌خوام یادم بیاد.
پس تلاش می‌کنی؟
ولی آروم پیش برو.
اول،
آخرین خاطره‌ت از یک ماه پیش چیه؟
برای تو، یعنی دیروز.
دفعه بعد امتحان کنیم؟
خب،
رفتم خونه‌ت.
خونه من؟
زود باش، عمو!
مراقب باش.
اون هو.
پس اون خاطره...
برای تو مثل دیروزه.
آره.
اون هو ازم پرسید...
اگه داداش بزرگ داشتم، چه حسی داشتم.
یادت میاد...
صحبتمون توی پارک رو؟
اون هو، فقط شوت کن.
- چی شده جی وون؟ - عطسه کردم.
- عطسه کردی؟ - آره.
ای وای، دوباره به خورشید سلام کردی؟
چطوری به خورشید سلام می‌کنی؟
وقتی یهو چشم‌هام با خورشید تلاقی می‌کنه،
بینی‌م می‌خاره و عطسه می‌کنم.
اشکالی نداره.
خورشید این‌قدر دوستت داره...
که دماغت رو نوازش می‌کنه تا ببینت.
خیلی خسته‌م، چون همه دوستم دارن.
ای وای، چه پرنسسی.
- چی؟ - منم همین حس رو دارم.
وقتی یهو از خونه میام بیرون و آفتاب هست،
- من عطسه می‌کنم. - جدی؟
شاید تو هم رفلکس عطسه نوری داشته باشی.
درمانی نداره، ولی اصلاً روی سلامتت تأثیر نمی‌ذاره.
فقط یه کم آزاردهنده‌ست.
گفتی برای سلامتیم ضرر نداره،
فقط یه کم آزاردهنده‌ست.
خب؟
جی‌وون ازم خواست برم خونش.
برای همین رفتم خونه شما.
بعد بیدار شدی و دیدی توی بیمارستانی.
حتماً برات سخت بوده.
آقای لی.
من...
- برم حالشو بپرسم. - باشه.
خانم.
می‌تونیم بیرون صحبت کنیم؟
بله.
رئیس یون گفت...
دوست داره حضوری با شما صحبت کنه.
ولی اگه راحت نیستی می‌تونی رد کنی.
- می‌تونم پیامتونو برسونم. - نه. می‌بینمش.
واقعاً داری.
چه جور آدمایی اینو دارن؟
مقصرش پدر و مادرته.
- ببخشید؟ - فقط به تو منتقل شده.
- تو هم مثل منی. - آره!
- تو و اون‌هو مثل همید. - بله.
واقعاً اومدی.
مجبور شدم التماس کنم تا یه روز مرخصی بگیرم.
چرا اینقدر بی‌انگیزه جواب می‌دی؟
یه روز جبران می‌کنم.
چطور می‌خوای به تیم پشتیبانی تحقیقات کمک کنی؟
اون پیره‌مرد یه چیز دیگه‌ست. باید مواظب باشی.
من قبلاً تو تیم ویژه بودم،
و روی بخش جرائم سنگین نفوذ زیادی داشتم،
ولی مواظبم.
باید برگردی. شنیدم خانم چا صدات زده.
- ممنون. - ممنون.
خداحافظ.
- آقای لی. - سلام.
- خداحافظ. - می‌بینمت.
- اومدن! - هی!
راست داره که عمداً آزادش کردن؟
یه چیزی هست که خانم چا خواست بهت بگم.
چی هست؟
احتمالش هست که سو‌سانگ‌وون همدست داشته.
همدست؟
آره. جائه‌هون یه بار همچین چیزی گفت.
گفت ممکنه کی‌هو با سانگ‌وون همکاری کرده باشه.
اون قبل از اینکه ما چیزی از کی‌هو بدونیم،
داشت به وجود یه همدست فکر می‌کرد.
چی؟
هیچی از این موضوع به ما نگفت.
نه.
این مکالمه بین سانگ‌وون و اون بود...
که نتونستم تو گزارش بیارم.
همه‌مون سرمون شلوغه. داری چیکار می‌کنی؟
گزارش اشتباه بود؟
نه.
چیزی هست که باید بدونیم و اینجا نیست؟
- نه. - پس همه‌چی خوبه. طبق روال عمل کن.
چیزی برای گفتن به ما نداری.
چرا اینجوری وایسادی؟
کافیه دیگه!
اشتباه از اون بود که زودتر بهمون نگفته.
ولی حتی اگه زیردستته،
حق نداری اینقدر با طعنه با مافوقت حرف بزنی.
و شما خانم چا.
ما همکارتیم، نه ابزار دستت.
آقای پارک.
- بله. - من قبل از کارآگاه کیم...
به پلیس پیوستم.
پسر دیوونه. چطور جرات کردی؟
آقای هوانگ همیشه می‌گفت...
که باید بهت بگم...
که سو جونگ دوست من بوده.
فکر کردم مهم نیست.
الان که فکر می‌کنم،
- پشیمونم. - وای خدای من.
باورم نمیشه چطور تونستی اینو مخفی نگه داری.
غیر از آقای هوانگ و ما، کی دیگه می‌دونه
که تو از مجرم تماس داشتی؟
مامان سو جونگ.
اگه چیزی که الان گفت منتشر بشه،
یعنی یکی از ما خبرچین بوده.
فهمیدی چی گفتم؟
جلسه کمیته انضباطی سه روز دیگه‌ست. آماده باش.
- چشم قربان. - چشم قربان.
- و یونگ جین. - بله.
تا روز جلسه تعلیقی.
از حالا حق انجام هیچ کاری نداری.
- جواب نمی‌دی؟ - آقای هوانگ چی؟
اونم نمی‌تونه از این قضیه قسر در بره.
(سوپروایزر هوانگ این بئوم)
(خبرنگار روزنامه دائهان)
بفرمایید.
بله.
برای مدرکی که صبح بهتون دادم اومدم.
بفرمایید.
گفتن...
که الان می‌تونید برید خونه.
(گزارش پرونده قتل‌های سریالی استیگماتای هشتم)
توجه کنید همه.
از این به بعد هیچ اطلاعاتی با خانم چا به اشتراک نمی‌ذارید.
- فهمیدید؟ - پس کی مسئول میشه؟
غیر از من کسی هست؟
تیم یک به تحقیق روی یونگ شیک ادامه میده.
تیم دو دنبال کی‌هو می‌گرده.
سلام خبرنگار جو. معلومه. یه نوشیدنی؟
ولی من نوشیدنی رو ترک کردم. شام؟
شامم ترک کردم. رژیم فستینگ دارم.
چای؟ می‌دونی چی؟ چای رو هم ترک کردم.
بهتره حرف زدن رو هم ترک کنم. جلسه دارم.
قطع کن. بله، خداحافظ.
بریم.
شماها زیادی عصبی هستید.
اینطوریه که آدم اشتباه می‌کنه و به دردسر میفته.
فکر خانم چا رو بذارید کنار و کار کنید.
- باشه؟ - بله.
خداحافظ.
چرا ما هم شروع به کار نکنیم؟
اول یه قهوه بگیریم.
من نمی‌خورم.
هی جین‌سو. تو کدوم مسیر...
اون کامیون پیرمرده رو گم کردیم؟
مسیر ۴۸ بود.
پس کجا توقف کرد و ماشین رو کنار زد؟
چقدر بعد از عبور از بیمارستان سالمندان هوسو رفتیم؟
ببخشید؟
درسته. حدود ۲۵ دقیقه رفتیم.
یادت میاد با چه سرعتی می‌رفتیم؟
حدود ۵۵ کیلومتر بر ساعت بود؟
انگار برای کارآگاه شدن به دنیا اومدی.
بذار ببینم.
- اینا رو جایی نوشتی؟ - نه، ننوشتم.
غیر از اینکه نمی‌تونه یک ماه اخیر رو به یاد بیاره،
کاملاً خوبه.
- داری گریه می‌کنی؟ - من منتظر بودم...
تا روزی که بتونم ازش معذرت بخوام.
می‌دونم بخشیده نمیشم، ولی واقعاً متأسفم.
می‌خواستم هر چه زودتر بهش بگم که متأسفم.
- می‌خوام برم ببینمش. - باشه.
برات مجوز خروج زودتر می‌نویسم.
دفعه بعد با هم میریم.
(بیمارستان سالمندان هوسو)
از بیمارستان سالمندان هوسو...
با سرعت ۵۵ کیلومتر بر ساعت...
به مدت ۲۵ دقیقه.
بله.
من چا یونگ جین هستم. بفرمایید؟
من جانگ کی‌هو هستم.
شنیدم اون‌هو به هوش اومده.
حالشه خوبه؟
خودت بیا ببین.
تو دنبال من می‌گردی.
اگه بیام، میذاری ببینمش؟
انگار دیروز همدیگه رو دیدیم.
شلوغ‌کاری نکردی؟
چی داری میگی؟
هان‌سول عملش رو انجام داد.
یه معلم جدید اومده، پس بد نیست.
عمل خوب پیش رفت؟
آره.
خوبه.
معلم جدیدت کیه؟
لی سون‌وو.
خوب شو و بیا مدرسه. یه هم‌میزی می‌خوام.
هیچ‌کس حاضر نمیشه کنار تو بشینه.
دقیقاً منظورم همینه.
تو تنها کسی هستی
- پس زودتر خوب شو. - هی.
داری گریه می‌کنی؟
- تا حالا ندیدم گریه کنی. - دیوونه...
من گریه نمی‌کنم.
- ولی داری می‌کنی. - لعنتی.
گفتم نمی‌کنم.
کاش می‌تونستم بزنمت.
داری گریه می‌کنی.
بله. تو دفترم نگاه می‌کنم.
بذار بعداً بهت زنگ بزنم.
فکر کردم طوری رفتار می‌کنی
که انگار غریبه‌ایم.
چرا اینو میگی؟
وقتی رابطه‌مون تموم شد گفتی
که دیگه غریبه‌ایم.
خب، دلم می‌خواست باهات یه چای بخورم
ولی الان سرم درد می‌کنه.
سر درد؟
ربطی به مدرسه داره؟
از کجا فهمیدی؟
وقتی فهمیدم اون زن کیه، بی‌خیال شدم.
درسته.
- این سر درد از چیه؟ - سو‌یون.
الان وقت ندارم، باید برم.
باشه. بفرما.
- خوشحال شدم دیدمت. - منم همینطور.
خیلی منتظر موندید خانم؟
- نه، تازه رسیدم. - بریم بالا.
باشه.
از دیدنتون خوشحالم.
من مامان کو اون‌هو هستم، جونگ سو‌یون.
خب، من...
من یون هی‌سئوب، رئیس بنیاد شین‌سونگ هستم.
بفرمایید بشینید.
توی کلاس ما
یه دانش‌آموز هست که توی دبستان با اون‌هو صمیمی بود
ولی بعد ازش فاصله گرفت.
اون اومده بود جواب سوالای امتحان رو بگیره
و با اون‌هو هم شریک شد.
مگه نگفتید با هم خوب نبودن؟
آره، ولی اون پسر...
می‌خواست دوباره به اون‌هو نزدیک بشه.
فکر کرد اون‌هو خوشحال میشه اگه جوابارو باهاش شریک بشه.
واضحه که بعدش چی شده.
اون‌هو حتماً بهش گفته به مدرسه اطلاع بده.
پسری که می‌تونه قبل امتحان به جوابا دسترسی پیدا کنه...
یعنی اینکه...
از یه خانواده پولدار با رابطه توی مدرسه‌ست.
- رئیس یون. - بله؟
باید حسابی سرتون درد گرفته باشه.
خانم.
آه، آقای لی.
اگه اجازه بدید، می‌رسونمتون.
ممنونم.
خانم.
ممکنه...
اون‌هو وقتی از یه جای تاریک میره جای روشن،
یهو عطسه کنه؟
- می‌دونستید؟ - خب، آره.
قبلاً خودش بهم گفته بود.
- خودتونم این مشکل رو دارید؟ - نه.
پدرش چی؟
چند ماه پیش
اون‌هو همینو از من پرسید.
عطسه‌های اون‌هو...
آیا ارثیه؟
بهش میگن «رفلکس عطسه نوری» و اگه همین باشه،
بله، ارثیه.
حداقل یکی از والدین بیولوژیکش...
باید همین مشکل رو داشته باشه.
ممنون که رسوندید.
- این چیه؟ - لیست تماس‌های اون‌هو رو چک کردم.
بعد از اینکه از جانگ کی‌هو جدا شد...
ببین. به یه رستوران زنگ زده.
اوایل اینو بررسی کرده بودم،
ولی اون موقع نمی‌دونستم کی اونجا زندگی می‌کنه.
- کی اونجاست؟ - جو دونگ‌میونگ.
- چی؟ - داداش کوچیکه‌ش.
- هان‌سول؟ - با عمه‌ش اونجا زندگی می‌کنه.
این تماس چهار دقیقه طول کشیده.
چهار دقیقه حرف زدن، پس شاید چیزی شنیده باشه...
چون این هان‌سول کوچولو پرحرفه.
(دو‌سئوک)
سلام دو‌سئوک. بیا بیمارستان پیش هان‌سول.
یادت باشه هرچی دوست داره بیاری.
این خیلی خوشمزه‌ست.
وای، چقدر زیادن.
- چطور حملشون کنم؟ - راست میگی.
پس فقط یکی رو انتخاب کن.
این که سخت‌تره.
هان‌سول.
می‌دونی اون‌هو یه نفر رو نجات داده؟
آره.
زنگ زد بهم...
- گفت نمی‌تونه بیاد. - فهمیدم.
خیلی آدم مهربونیه، نه؟
اگه منو نجات داده بود،
به اندازه همینا بهش کادو می‌دادم.
یه کادو گرفت.
جدی؟ چی گرفت؟
- یه کتاب. - کتاب؟
- چه کتابی؟ - روح.
«روح زندگی نو».
چی؟
فصل شش، آیه شش.
«وقتی دعا می‌کنی...»
«وقتی دعا می‌کنی، برو توی یه اتاق، در رو ببند...»
درسته «اتاق خودت».
دوباره.
«برو توی اتاق خودت،»
«در رو ببند،»
«و دعا کن...»
برگرد.
«وقتی دعا می‌کنی، برو توی اتاق خودت،»
«در رو ببند و با پدرت که دیده نمی‌شود دعا کن.»
«اونوقت پدرت که کارای پنهانی رو می‌بینه،»
«بهت پاداش میده.» لعنت به این پدره!
یه نقشه برای جایی که راز توش قایمه...
- «انجیل زندگی نو». - وای.
کوان جه‌چون. وای کوان جه‌چون.
این پیر مرد موذی عمداً با «انجیل زندگی نو» نقشه کشید...
چون اون کتاب جزو زندگی روزمره‌مون بود.
می‌ذاشت سیر بخوریم، لباس خوب بدیمون می‌داد،
و فقط وقتی کامل آیات رو حفظ می‌کردیم، جا برای استراحت،
می‌داد. ولی اگه حتی یه کلمه رو اشتباه می‌گفتیم،
اونوقت...
با شدت شلاق می‌زد.
- دو‌سئوک. - بله؟
بیا با یه نسخه از «انجیل زندگی نو» بریم پیش کی‌هو.
به نظرت نقشه رو راحت می‌خونه؟
نه.
می‌خوام بکشمش.
می‌خوام مثل قدیما از صفحه اول کتاب رو حفظش کنم.
من...
هر کلمه‌ای که اشتباه بگه، شلاقش می‌زنم.
چی میگی؟
هی‌دونگ باید بزنه‌ش.
هی‌دونگ.
انجیل زندگی نو رو بیار.
اون پیرمرده رو بیار اینجا.
تا اون چیز رو چک نکنم، هیچی نمیگم.
(انجیل زندگی نو)
داری چیکار می‌کنی؟
ولش کن.
داری چیکار می‌کنی؟ ولش کن. نه.
اگه این از بین بره چی میشه؟
اون‌وقت دیگه هیچ‌چیو نمی‌فهمی.
- یعنی ساکت می‌مونی؟ - نه.
اشتباه گفتم.
حتی اگه حقیقت رو بگی،
بازم هیچ کاری از دستت برنمیاد.
(هیچ‌کس نمی‌داند)