(قسمت ۹)
تو خونه‌ی مردم چی‌کار می‌کنی؟
خودتم اینجا غریبه ای.
خیلی تماس گرفتم که ببینمت.
یادت میاد منو؟ امروز صبح تو مدرسه دیدمت.
ببخشید که بدون اجازه دست زدم.
فقط می‌خواستم یه لحظه تنهایی باهات حرف بزنم.
حتماً سخته...
وقتی فکر می‌کنی دوستت به‌خاطر تو مرده.
چرا تقصیر منه؟
که من نگفتم بمیره.
اگه این‌جوری فکر می‌کنی، خیالم راحت شد.
چند دقیقه صحبت کنیم.
واقعاً دوست اون‌هویی؟
آره.
مثل تو و چوی دائه هون.
تو اون عکسی که توی گوشیش پیدا کردم، راحت به نظر می‌رسیدین.
همه‌چی رو از کارآگاه هوانگ شنیدم.
گفت...
فقط می‌خواست یه کم بترسونتش. همین.
من حرفت رو باور می‌کنم.
ولی باور نمی‌کنم اون‌هو زورگیری کرده باشه.
چون طرف اون‌هویی.
فکر می‌کردم اون پسریه که نه دروغ می‌گه نه کار بد می‌کنه.
ولی اشتباه می‌کردم.
اگه بخواد، می‌تونه هر کاری بکنه.
اما یه چیز رو مطمئن شدم.
هیچ وقت نه دروغ گفته، نه کار بد کرده...
اونم فقط واسه خودش.
درد نداره؟
- معلومه که داره. - ولی آیا این درد...
از غمت کم می‌کنه؟
هرچی حالت بهتر بشه،
کمتر به خودت آسیب می‌زنی.
چطوری بهتر بشم؟
اون‌هو آسیب دید و دائه هون مرد، همه‌ش به‌خاطر منه.
چطوری می‌تونم بهتر باشم؟
یکی از دوستام...
توسط یه قاتل کشته شد...
وقتی که هجده سالم بود.
قبل از اینکه کشته بشه سه بار زنگ زد،
ولی من تنبلی کردم و جواب ندادم.
برای مدت طولانی فکر می‌کردم به خاطر من مرده.
ولی این فکر واقعاً وحشتناکه.
چه جواب می‌دادم، چه نمی‌دادم،
نباید اصلاً قتلی اتفاق می‌افتاد.
قاتله کاملاً مسئول مرگ دوستم بود.
واسه تو هم همین‌طوره.
افتادن اون‌هو و مرگ دائه هون تقصیر تو نیست.
تقصیر تو اینه که...
نسبت به خشونتی که داشت سر اون‌هو میومد بی‌تفاوت بودی.
فقط همین.
اتفاقات بعد از اون...
دیگه به تو ربطی نداره.
تقصیر تو نیست.
عمو دائه هون.
کی‌هو.
مدتیه ندیدمت.
تو کی‌ای؟
اوه، خب...
تو کلیسای زندگی نو نمی‌ری؟
- چی؟ - من...
فقط عکسشو دیدم، واسه همین اومدم تو.
اون علامت قبل از اینکه این تیکه‌آهن قراضه رو بیارم اینجا، روش بود.
برو بیرون.
ببخشید. الان می‌رم.
ببخشید.
وای خدا.
نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم که این سوتفاهمو حل کنم.
کاش می‌شد هرچی تو ذهنم هست نشونت بدم.
ما می‌تونیم کمکت کنیم که این کارو بکنی.
سانگ‌هو.
رئیس بک.
رئیس بک سانگ‌هو.
شنیدن این حرفا قشنگه.
باید خیلی عمر کنی...
که منم بیشتر این حرفا رو بشنوم.
می‌خواستم تو وقت مناسب بهت بگم.
کی‌هو گفت باید چیزی رو از یه پسر پس بگیره،
واسه همین صبر کردم تا بگیره.
می‌دونی اون چیزی که می‌خواست پس بگیره چی بود؟
خب...
فکر کردم اگه زیاد فضولی کنم، دهنشو می‌بنده.
لعنتی.
ببخشید، حرفتو قطع کردم.
باید سرمو بلند کنم...
تا باهات حرف بزنم، بعد می‌دونی...
گردنم درد می‌گیره.
الان خیلی بهتره.
از اینجا خوشم میاد.
اینجا که چیزی دوروبرش نیست،
کسی هم نمی‌فهمه اینجا چی می‌گذره، نه؟
تا حالا دربارت اشتباه فکر می‌کردم.
اگه می‌دونستم چه جور آدمی هستی،
واسه یه لقمه پول، از اون کلکای مسخره نمی‌زدم.
چیزی که می‌خوای فقط کی‌هو نیست.
اون چیزیه که اون پسره داره.
ولی فقط کی‌هو می‌دونه اون چیه.
درست می‌گم؟
- ادامه بده. - یه معامله دارم برات.
راضی‌اش می‌کنم بگه اون پسر چی داره.
بخورش.
این‌همه گریه کردی، کلی آب از دست دادی.
ببخشید ولی یه چیزی باید ازت بپرسم.
- چی هست؟ - چندتا عکس نشونت می‌دم.
فقط بگو کسی رو تو عکس‌ها می‌شناسی یا نه.
اشکالی نداره؟
آره.
این یکی رو نمی‌شناسم.
اینم نمی‌شناسم.
دیگه دیره. بریم خونه.
این آدما...
عکسا رو به‌خاطر دائه هون نشونم دادی، نه؟
اون باهاشون کار خلاف می‌کرد؟
هنوز مطمئن نیستم. دارم همه‌ی احتمالا رو بررسی می‌کنم.
می‌دونم دائه هون آدم خوبی نبود.
با این حال،
با من همدردی می‌کرد و باهام مهربون بود.
تنها کسی بود...
که لازم نبود جلوش تظاهر کنم حالم خوبه.
می‌دونست...
که به خودت آسیب می‌زنی؟
آره.
تو هم می‌دونستی شب‌کوری داشته؟
خونه‌ش پر از حسگر نوره.
پرونده پزشکی‌شم بررسی کردم.
شما دوتا تقریباً همه‌چی رو درباره هم می‌دونستید.
منم فکر می‌کردم...
همه‌چی رو درباره‌ی اون‌هو می‌دونم.
دوباره میام.
باید زیاد همو ببینیم. هر وقت خواستی زنگ بزن.
ولی حتماً جوابمو بده.
باشه. خداحافظ.
(آقای لی سون‌وو)
مین‌سونگ.
دونگ‌میونگ.
چرا این کارو کردی؟
دونگ‌میونگ.
با مادر اون‌هو تلفنی حرف می‌زدم،
تا شنیدم اینجایی، منتظرت موندم.
چطوری آسیب دیدی؟
ایندفعه خودم رو محکم پرت کردم زمین.
چرا جواب تماسمو ندادی؟
خیلی فکر تو سرم بود.
تو ریاکاری.
بهت گفتم ولم کن، بی‌خیال من شو.
ولی...
توجه نکردی، هی اذیتم کردی،
و غافلگیرم کردی.
وقتی یه دروغ گفت، اولین چیزی که بهم گفتی این بود که:
"چرا این کارو کردی؟"
قبل از اینکه بپرسی واقعاً کار من بوده یا نه،
گفتی: "چرا این کارو کردی؟"
متاسفم.
دوستت...
هنوزم عادت دزدیشو داره، نه؟
الو؟
بله.
داری میری خونه؟
- آره. - مستقیم برو خونه.
زود باش.
- باشه. - قطع می‌کنم.
من دیگه برم.
داری میری بیمارستان پیش برادرت؟
می‌برمت.
نه، لازم نیست.
مین‌سونگ گفت خودش به خودش آسیب زده.
تو راه برات توضیح می‌دم.
بیا بریم.
(رئیس بک سانگ‌هو، مدیر او دوو‌سوک)
گفت چرا این کارو با اون‌هو کرده؟
نه هنوز.
راننده‌اش همون عامل حمله‌ست، نه؟
هنوز دارن اونم بررسی می‌کنن.
خودشه.
واسه همینه مین‌سونگ این‌جوری دیوونه شده.
دونگ‌میونگ.
درباره‌ی راننده‌ی مین‌سونگ...
چی؟
مرده.
چطوری؟
کوین جونگ، چوی دائه هون رو کشته.
آقای لی.
جزئیاتش رو هنوز نمی‌دونم.
و...
متأسفم،
ولی اگه هم بدونم، نمی‌تونم بگم.
به مین‌سونگ گفته بودم مواظب راننده‌اش باشه.
گفتم آدم خطرناکیه.
تو نمی‌دونستی.
حتی اگه مرده باشه،
بازم آدم بدیه.
مین‌سونگ هم...
آدم بدیه.
هرچند بده،
ولی وقتی یکی که دوستش داره می‌میره،
حتماً براش غم‌انگیز و سخت بوده.
من با اون‌هو کلاس دوم ابتدایی همکلاس بودم.
ولی خیلی خوشمزه‌ست.
- خب؟ - دلم می‌سوزه واسه اونایی که...
- نمی‌تونن بخورن. - مثل کی؟
یکی از همکلاسی‌هام.
اگه نمی‌خواستی بگی، نباید مطرحش می‌کردی.
مال خیلی وقت پیشه.
اون موقع خیلی کوچیک بودم.
- به نظر جالبه. - بی‌خیال.
وای.
خب...
ما کلاس دوم ابتدایی با هم همکلاس بودیم.
پرسید چرا بابا ندارم.
منم بهش گفتم:
«از بس میگو خورد، مرد!»
می‌دونستی به میگو حساسیت داره؟
واسه همین اینو بهش گفتم.
چه نامردی!
اون چی گفت؟
فقط گریه می‌کرد.
منم بهش گفتم بابام مرده...
چون از بس میگو خورد، زیاد سیر شد.
از اون موقع دنبالم افتاد، باهاش می‌گشتم.
بعدش یه‌شبه گذاشت کنارم.
مامانش گفته بود با دوستای فقیر نگرده.
من یه پسر فقیر بی‌بابا بودم.
الان اون...
الانم هنوز نادیده‌ت می‌گیره؟
چشم تو چشم شدیم،
ولی وقتی برام دست تکون داد، بی‌محلی کردم.
آفرین.
مین‌سونگ، به میگو حساسیت داری؟
- از کجا می‌دونی؟ - اون‌هو یه بار راجع‌بهت گفت.
باید اسم تو رو ازش می‌پرسیدم.
من...
جوابای امتحان میان‌ترم رو براش فرستادم.
ولی بهش نگفتم مال امتحانه.
می‌خواستم دوباره باهام دوست بشه.
نمره‌هام بهتر شد، ولی اون گفت...
نمی‌تونه جوابا رو بنویسه چون خودش بلده.
اون‌هو گفت باید اعتراف کنی؟
ازش التماس کردم،
ولی نمی‌خواست ول کنه.
گفت اگه خودت نگی، خودش به مدرسه می‌گه.
پس اون موقع که گفتی اذیتم کرد، همینو می‌گفتی؟
آره.
مامانم...
میره زندان، نه؟
شاید.
ولی نباید خودتو سرزنش کنی.
تو فقط مسئول کارای خودتی.
دائه‌هون دنبال کیف اون‌هو هم بود؟
که مدارک توی گوشیشو پاک کنه؟
تا حالا بهش فکر نکرده بودم.
ولی یکی حتماً قفل کمد اون‌هو رو باز کرده.
می‌دونی کی بود؟
ولی یه مرد دیدم.
توی مدرسه‌ی راهنمایی شین‌سونگ،
امروز هم روشنایی دیدم، هم تاریکی.
بچه‌ها، می‌دونین فرق انسان با حیوان چیه؟
بعدش،
اون‌هو ازم پرسید که من قفل کمدشو باز کردم یا نه.
از همونایی بود که تو عکس‌ها نشونم دادی؟
اگه بودن، می‌گفتم دیدمشون.
اگه اون مردو پیدا کنیم،
می‌تونی تاییدش کنی؟
- آره. - ممنونم.
چیزایی که امروز گفتی خیلی کمکم کرد.
- واقعاً؟ - آره.
اگه خواستی باهام حرف بزنی، زنگ بزن.
(بازرس چا یونگ‌جین)
همه‌چیو بهت گفتم.
هر چی خواستی بگی، می‌تونی بهم بگی.
- باشه. - باید بریم.
وقتی بفهمن نیستی، نگران می‌شن.
برو تو.
خداحافظ.
دونگ‌میونگ.
می‌تونم قبل رفتن، یه لحظه برادرتو ببینم؟
احتمالاً خوابه.
درسته.
شب بخیر.
- بله، آقای لی. - بله.
صدات خسته‌س.
- خواب بودی؟ - الان می‌خواستم بخوابم.
آها.
ببخشید، برو بخواب.
واسه چی زنگ زدی؟
چی بگم؟ دلم می‌خواست صداتو بشنوم.
شب بخیر.
- واسه چی زنگ زد؟ - فقط...
دلش می‌خواست صدامو بشنوه.
حتماً نگران حالت بوده.
خداحافظ.
مین‌سونگ.
الان منم قراره نگران تو باشم...
که درست می‌خوابی یا نه، غذا می‌خوری یا نه،
یا حالت بهتر شده یا نه.
- اون‌هو خوشش نمیاد. - فکر نکنم این‌طوری باشه.
با این حال، من بازم نگرانتم.
اشکالی داره؟
خب...
- فکرامو می‌کنم. - باشه.
فکر کن و بعد زنگ بزن.
اگه بخوایم معامله کنیم،
باید اعتماد یا حداقل یه تضمینی باشه.
ولی...
تو فقط یه زبون چرب و نرم داری.
«ببین،»
«به‌زودی میام.»
«پاداشم همراهمه،»
«و به هرکس بنا به اعمالش...»
«پاداش می‌دم.»
کی‌هو قول داد پاداشم رو بده.
بعد ازم خواست یه پسربچه‌ای رو پیدا کنم...
به اسم اون‌هو.
یعنی من تنها کسی‌ام که...
الان می‌تونه بهش تکیه کنه.
من به آدما اعتماد ندارم. به جیبشون اعتماد دارم.
همین و بس.
تا حالا کلی اشتباه درباره‌ت کرده بودم.
اصلاً نمی‌دونستم...
این‌قدر زبون‌دراز باشی.
بذار یه چیزی روشن کنیم.
یعنی...
تو حتی وقتی
جونت در خطره هم
بازم زبون‌تو می‌چرخونی.
منم، کی‌هو.
الو؟
کی‌هو، تویی؟
- آره. - کجایی؟
چون نبودی یه لحظه جا خوردم.
یه چیزی بود که باید بررسی می‌کردم.
همون‌جا بمون. خودم میام دنبالت.
اگه نمی‌تونم دستاتو قطع کنم،
پس مجبورم باهات دست بدم.
ببین.
اگه بگم بدون هیچ توقعی حاضر می‌شم
بشم ابزار دستت،
اون وقت دیگه اعتمادی بهم نمی‌کنی، درسته؟
- دارم گوش می‌دم. - خب،
خودت گفتی اینجا رو دوست داری.
با قیمتی بیست‌برابر ارزش واقعی‌ش بخرش.
- کی‌هو منتظره. - باشه.
این‌جا رو می‌خرم.
سانگ‌هو.
اون قبلاً هم این‌جوری بود؟
فکر می‌کردم فقط یه پیرمرد ساده‌لوحه،
ولی انگار کلی مار تو شکمش پرورش داده.
واقعاً می‌خوای این‌جا رو بخری؟
- بی‌فایده‌س. - چرا بی‌فایده‌س؟
واسه قبرستون که بد نیست.
فکر خوبی بود، دو‌سئوک.
بعداً بذار یه جای قشنگ دفنش کنیم.
باشه.
بد فکر نکردی، دو‌سئوک.
(بازرس چا یونگ‌جین)
یه نفر حتماً قفل کمد اون‌هو رو باز کرده.
چیزی برنداشت. یه چیزی گذاشت توش.
کی‌هو چی به اون‌هو داده بود؟
اومدی؟
خیلی سرم شلوغ بود.
نظرت درباره‌ی دونگ‌میونگ چیه؟
- بامزه‌س. - مثل خودت وقتی کوچیک بودی؟
وقتی منو دیدی، هجده سالم بود.
نیگا کن به خودت.
البته سه سال تفاوت سنی...
برای بچه‌ها فاصله‌ی زیادیه.
و منم الان...
یه آدم کاملاً متفاوت شدم.
بیا بشینیم.
ضبط‌صدا رو بیار بیرون.
ته‌هیونگ، ضبط‌صدا.
آه، آره.
اینجا نیست.
چی داری می‌گی؟
بکش کنار.
چی شده؟
هیچ‌وقت شده باشه دونگ‌میونگ تنها اینجا بوده باشه؟
نه.
صبر کن.
بله، چی شده؟
کی‌هو امروز رفته اون‌هو رو ببینه.
فهمیدم.
لطفاً همین‌طور ادامه بده.
بی‌خیال ضبط‌صدا شو.
بشین.
تو این اتاق موندن خفه‌کننده نیست؟
از اولش بهتره.
- منم بهش وابسته شدم. - قابل پیش‌بینی بود.
فکر کنم سپردن مراقبت اون‌هو بهت تصمیم درستی بود.
خب، دونگ‌میونگ و اون‌هو...
- تو یه کلاسن؟ - فکر نکنم. چرا می‌پرسی؟
- همین‌جوری. - ای بچه‌ی خل.
فکر کنم آقای بک توی اتاقه.
درسته.
همیشه باهاشی؟
- بیشتر وقتا آره. - اسمت چیه؟
(مدیر او دو‌سئوک)
۳۰ اکتبر، آقای بک رفت...
مدرسه‌ی راهنمایی شین‌سونگ که جایزه‌ی رفتار خوب بده، درسته؟
- بله درسته. - مطمئناً همراهش بودی.
درسته.
انگار کنجکاو نیستی که...
چرا دارم این سوال‌ها رو می‌پرسم.
من خیلی کم کار بیهوده می‌کنم.
می‌دونم اگه هم بپرسم، چیزی نمی‌گی.
وای، تو این دنیای به این بزرگی، دوبار تو یه روز همو دیدیم.
- یه دقیقه وقت داری؟ - البته.
- آقای او، شما می‌تونی بری. - یه لحظه کافیه.
برو خونه و استراحت کن.
- دوباره می‌بینمت. - خداحافظ.
بعد از ظهر، ازم پرسیدی...
اگه مجبور بشم، کدوم رو انتخاب می‌کنم.
آه، ماجرای مواد؟ مجرمارو پیدا کردی؟
تو گفتی رستگاری رو به عدالت ترجیح می‌دی.
کدوم سمت عدالته؟
و کدوم طرف رستگاریه؟
وای، بد برداشت کردی.
خود عمل انتخاب...
می‌شه رستگاری.
تو انتخاب نکردی.
عدالت...
هر دو رو مجازات می‌کنه، ولی رستگاری به هر دو فرصت می‌ده...
بدون اینکه خوب و بد رو تشخیص بده.
منظورم این بود که،
شنیدم هر دو ناپدید شدن و حس بدی گرفتم.
امیدوار بودم حداقل یکی‌شون زنده باشه.
اون حرفا رو...
با اون ذهنیت زدم.
فکر نمی‌کردم این‌قدر درگیرش بشی.
تو مدت زیادی نمی‌رفتی کلیسای «زندگی نو»؟
«سر زدن» بگیم دقیق‌تره تا «رفتن».
هر چی که هست، حتماً خوب می‌شناسی...
لیم هی‌جونگ و جانگ کی‌هو رو، درسته؟
تمام زندگیشونو وقف کلیسا کردن.
چرا درباره‌ی این دوتا می‌پرسی؟
وظیفه‌ی ماست...
که بپرسیم و گوش بدیم، حتی بی‌دلیل.
درسته. ولی هر چی می‌خوای بپرسی،
از رئیس یون هی‌ساب بپرس... نه.
بهتره از سون‌وو بپرسی.
آقای لی سون‌وو؟
آره، از بچگی کلی چیز دیده و شنیده.
صبر کن.
نمی‌دونستی؟
نمی‌دونستی که...
سون‌وو وارث اصلی بنیاد شین‌سونگه؟
وای، حالا چی‌کار کنم؟
سوتی دادم.
ترسوندی منو!
آخ، درد گرفت.
اینجا چی‌کار می‌کنی؟
نمی‌خواستم تو اتاق خودم بمونم.
وای، زهر ترک شدم.
چته تو؟
صورتت چی شده؟
تو راه برگشت با یه مریض دعوام شد.
ولی پلیس بردش.
واقعاً که.
تو که تِکواندو و کِندو بلد بودی از بچگی.
نمی‌خواستی استفاده‌شون کنی؟
چجوری استفاده کنم؟ ممکنه طرف آسیب ببینه.
نزنشون. بذار بزنن، بعدش جا خالی بده.
باشه گرفتم، حالا برو بیرون.
برو بیرون.
چی شده؟
چته؟
با هی‌ساب دعواتون شد؟
نه. فقط از اتاق زدم بیرون چون حس کردم...
اگه بمونم دعوامون می‌شه.
الان خیلی حساس شده.
تو مدرسه چیزی شده؟
تو مدرسه همیشه یه چیزی هست.
ولی نباید بیاره خونه...
و خانواده‌شو نگران کنه.
می‌دونستم.
خواهر و برادر واسه همین چیزان دیگه.
واقعاً؟ راستشو بگو.
اگه من و هی‌ساب با هم بیفتیم تو آب، اول کیو نجات می‌دی؟
گاهی خیلی بچه می‌شی.
من همیشه بچه بودم، حالا زود بگو.
ببخشید.
دیدی؟ گفتم که.
تو داداشتو ول کردی رفتی.
هی‌ساب بابای جی‌وونه.
خب منم دایی جی‌وونم و داداش کوچیکت!
این ربطی به خواهر و برادری نداره.
ربط به رابطه داره.
اگه هی‌ساب و یکی از شاگردات...
بیفتن تو آب، کیو نجات می‌دی؟
ببخشید.
اون‌جوری دراز نکش. برو دوش بگیر بخواب.
باشه.
شب‌به‌خیر.
- آره، شب‌به‌خیر. - باشه.
"آدم..."
"بدون عشق نمی‌تونه زندگی کنه."
"ولی..."
"نمی‌تونم چیزی رو بهت قول بدم."
"باید صبر کنم و ببینم."
"من..."
"خانم روزا رو دوست داشتم."
"و همچنان دلم براش تنگ می‌شه."
یه کم می‌مونم پیشت.
می‌تونی زیادم بمونی.
من یه کم هوا بخورم.
باشه.
("زندگی پیش روی ما")
کیفتو پیدا کردم.
کتاب رو خوندی.
من آخرین جمله‌ی آخرین فصلشو دوست دارم.
سوجونگ غر می‌زد...
موقع خوندن، نمی‌فهمیدش.
ولی گفت با همون جمله‌ی آخر...
از کتاب خوشش اومد.
ولی برای من،
اون جمله‌ی آخر کتاب... تغییر کرده.
"نمی‌تونم بهت بگم."
"ولی..."
"کمکم کن."
اون‌هو.
به خاطر دونگ‌میونگ بود...
یا مین‌سونگ؟
یا چیز دیگه‌ای بود؟
توی هیچ دنیایی نیست که کسی آسیب نبینه.
برای همین من اون طرفی رو انتخاب کردم که کسی آسیب نبینه.
ولی نمی‌دونم که تو اصلاً فرصتی برای انتخاب پیدا می‌کنی یا نه.
اون‌هو، حتماً بیدار شو.
اون‌وقت من...
سانگ‌هو، برو تو بخواب.
سانگ‌هو.
ببخشید.
هوا سرده، فقط خواستم بگم...
برو تو بخواب. ببخشید.
مرسی هی‌دونگ.
چی؟
داشتم کابوس می‌دیدم.
راجع‌به چی بود؟
برگشتم به دوران بچگی.
دلت می‌سوزه برات.
حتی توی خوابم اذیتت می‌کنن.
یونگ‌سیک.
دیروز خیلی وحشتناک و دردناک نبود؟
تو آینده هم عذابت ادامه داره.
بکشمِت؟
که دیگه درد نکشی؟
(بیمارستان ووسانگ)
- ممنون بابت غذا. - قابلی نداشت.
چی؟ هی!
امروز آفتاب از شرق طلوع کرده؟
خب آفتاب واقعاً از شرق طلوع می‌کنه.
شوخی کردم.
توی ناهید، خورشید از غرب طلوع می‌کنه.
اینم شوخی بود؟
کجاش خنده‌دار بود؟
- دلیل این‌که از... - هی، فقط برای خودتون خریدین؟
- می‌خوای؟ دست نزدم بهش. - شیرینه؟
فقط چیزای شیرین می‌خورم. آمریکانوعه، مال تو.
- این چیه؟ - کارامل ماکیاتو.
- ماکیاتو؟ - آخ، مُردم دیگه.
واقعاً مُردم دیگه.
الآن رسیدم، ولی دلم می‌خواد برم.
- قیافه‌م داغونه نه؟ - معلوم نیست.
تو همیشه داغونی.
- خونه مشکل خاصی داری؟ - نه، ندارم.
پس چرا تصمیم گرفتی جوری زندگی کنی که انگار فردایی نیست؟
- آرزوی مرگ داری؟ - قربان.
وقتی خسته‌ای، قهوه‌ی شیرین عالیه.
کارامل ماکیاتوعه.
باید عمر طولانی داشته باشی.
کارامل با ماکیاتو خیلی می‌چسبه.
حس می‌کنم جوون‌تر شدم.
بزن بریم سر کار.
صبح بخیر.
همه‌تون زود رسیدین.
کارآگاه کیم اول از همه رسید.
وقتی به سن من برسی، خودت خودبه‌خود زود بیدار می‌شی.
بازم حرف سن و سالو پیش کشیدی.
وقتی هم‌سن شما بودم، مثل بچه‌ها می‌خوابیدم.
بزن بریم جلسه رو شروع کنیم که بتونم برم سر کار.
شروع کنیم.
وقتی اون‌هو افتاد، ده‌هون خودش رفت سمت ساختمون متروکه.
بعد با کوین دعواش شد.
کوین یه چیزی داد بخوره تا آروم بشه،
و بعدش بیهوش شد.
با دستور کوین، جسد ده‌هون رو آویزون کرد.
- نظرت چیه؟ - جزئیات بیشتری لازمه.
چرا دعواشون شد؟ چی داشتن می‌گفتن؟
یه کم روانش ناپایدار بود.
جدا از اون، داره دروغ می‌گه.
گفتی ده‌هون خودش رانندگی کرده، نه؟
توی اون جاده‌ی تاریک بدون چراغ جلو رانندگی کرده...
در حالی که شب‌کوری داشته.
اصلاً نمی‌تونسته چیزی ببینه.
خودش جرمشو با کوین اعتراف کرده.
چرا باید دروغ بگه؟
اولا نمی‌دونه ده‌هون شب‌کوری داشته.
دوماً، احتمال داره نفر دومی هم همراهش بوده.
وقتی گفت با شیطان روبه‌رو شده...
شاید وقتی گفت «شیطان»، منظورش اون فرد پشت ماجراها بوده، نه اینکه مواد زده بوده.
موضوع داره جالب‌تر می‌شه.
باید نقطه‌ضعف‌های یونگ‌سیک رو پیدا کنیم...
که باعث شد از اون دستورات مسخره اطاعت کنه.
- تیم یک رسیدگی می‌کنه. - بله.
- وضعیت بودجه هی‌جونگ چی شد؟ - هنوز منتظر حکم قضاییم.
حتی وقتی حکم بیاد، برای بررسی همه حساب‌هاش...
به اطلاعات بیشتری نیاز داریم. باید تیم‌های بیشتری بگیرم.
- پشتیبانی می‌گیرم. - بله.
و...
می‌تونم اول حرف بزنم؟
- بفرما. - مهربون شدی انگار.
یه چیزی پیدا کردم.
بنیاد شین‌سونگ زمین خریده واسه ساخت دانشگاه.
ولی معلوم شده ایم هی‌جونگ...
چند بار تو شرکت ساختمون‌سازی سرمایه‌گذاری کرده.
چقدر؟
جمعاً ۱۵ میلیون دلار.
این همه پول رو از کجا آورده؟
نکنه اینم از کلیسا بوده؟
اگه سرمایه‌گذار ثبت‌نشده‌ای بمیره،
- چی می‌شه؟ - دردسر درست می‌شه.
از کجا فهمیدی؟
با اون پولی که خرج خبرچینام کردم،
- می‌تونستم خونه بخرم. - هنوزم همون‌قدر مغروری.
وقتی حکم رو گرفتی، منشأ اون ۱۵ میلیون دلار رو پیدا کن.
باشه.
دیشب از مین‌سونگ یه سرنخ پیدا کردم.
روزی که اون‌هو جایزه‌ی رفتار خوب گرفت،
یه جوون دیده که توی راهرو خلوت راه می‌رفته.
بعدش ازش پرسیده که آیا اون قفل کمدش رو باز کرده یا نه.
هنوز خوابه.
- دوو‌سئوک، تا کی می‌خوای... - ولش کن بخوابه.
چرا؟ مریضه؟
چند روزه شب و روز درگیر بوده.
- حتماً خسته‌ست. - چی؟
طوری بگو که بفهمم.
یعنی به خاطر یکی، خیلی زحمت کشیدم.
به خاطر کی؟ کیو می‌گی؟
- منو می‌گی؟ - چه زود گرفتی.
- چی کار کردم مگه؟ - تو اون هیکلی داری...
که هرجا بری تو چشم می‌زنه. منم باید کارای تو رو بکنم.
همه‌چی می‌افته گردن من.
دوو‌سئوک.
وقتی این‌قدر مهربون باهام حرف می‌زنی،
حس می‌کنم دلم می‌خواد کبد و کیسه‌صفرا‌مو بهت بدم.
نه کبدت رو می‌خوام، نه صفرا‌تو.
وقتی مردی، کلیه‌تو بده به من.
خیلی سالم به نظر میاد.
لاغر و رنگ‌پریده‌ای. یه کم بیشتر بخواب.
روانی بی‌همتا.
خوبی؟
آره.
سانگ‌هو گفته بهترینشو برام گرفته...
که مدت زیادی بتونم استفاده کنم.
کی‌هو یه چیزی داد به اون‌هو، بعدش کیف اون‌هو ناپدید شد.
یکی دنبال اون چیزیه که کی‌هو داده بود به اون‌هو.
اون آدم شاید پشت همه‌ی این اتفاقا باشه.
پشت این زنجیره‌ی اتفاقات.
(هتل میلنیوم، بنیاد وان لایف، بک سانگ‌هو)
والدین دارن اعتراض می‌کنن.
نمی‌دونم چطور تو یه روز همه فهمیدن.
حتی نمی‌خوان کمیته‌ی خشونت مدرسه رو تشکیل بدن.
می‌خوان اخراج یا منتقلش کنن.
نمی‌تونیم راستشو بهشون بگیم؟
مشکل همینه. نمی‌تونیم.
- یعنی چی؟ - خانم کیم، شما بگید.
اگه حقیقت رو بگیم،
معلوم می‌شه مین‌سونگ به خودش آسیب می‌زنه.
چطور قراره با این قضیه کنار بیاد؟
بچه‌ها فکر می‌کنن دونگ‌میونگ به ناحق متهم شده.
ولی مین‌سونگ...
باید بابت کاراش محافظت بشه؟
راستشو بخوای،
ما اصلاً نیازی به دونگ‌میونگ تو مدرسه‌مون نداریم.
مامانِ مین‌سونگ گفت یه فکری داره.
ممکنه حتی...
یه فرصت خوب برای دونگ‌میونگ باشه.
بهش گفتین؟
آره، یه جورایی.
کجاست الان؟
بدون اجازه بیرون رفته.
اگه می‌خوایم این‌جوری مدرسه رو اداره کنیم، بیاین کلاً ولش کنیم.
آقای لی؟
واسم مهم نیست این وصیت پدرم بوده یا نه.
آروم باش. تو یه معلمی.
نـگو معلم. حالمو بد می‌کنه.
اون‌جا رو نگاه کن.
- چی؟ - گفتم اون‌جا رو نگاه کن.
خانم چا.
خیلی عصبانی به نظر میای.
اینجا چی کار می‌کنی؟
چندتا سؤال داره در مورد جانگ‌کی‌هو و ایم هی‌جونگ.
مصاحبه‌ی مرجع؟
دفعه‌ی پیش دوتا کارآگاه مرد نیومدن واسه همون؟
اطلاعات بیشتری می‌خواستم.
می‌تونم اینجا بمونم؟
حتماً. تو از خانواده‌ای.
- بهش گفتی؟ - دیروز از آقای بک شنیدم.
خبری از منشأ اون ۱۵ میلیون دلارِ هی‌جونگ داری؟
تا جایی که من می‌دونم، از رئیس بک بوده.
یعنی حق داره جای هی‌جونگ سرمایه‌گذاری کنه؟
یعنی...
ربطی به این داره که سئو سانگ‌وون اون‌رو کشته؟
صبر کن ببینم.
چرا پرونده‌ی سانگ‌وون رو بررسی می‌کنی؟
اون پرونده‌ی منه.
این رو بهم نگفته بودی.
باید می‌گفتم؟
ما تا حالا با هم...
اون کارآگاهی بود که موقع مرگش اون‌جا بود.
یه سؤال آخر.
لطفاً هرچی در مورد کی‌هو می‌دونی بهم بگو.
با تو نیستم.
تو حتی اسمش یادت نبود.
من به تصاویر دوربین و لیست بازدیدکننده‌ها نیاز دارم...
برای روزی که اون‌هو جایزه گرفت.
کمکت می‌کنم.
ببخشید که کمکی ازم برنیومد.
رئیس بک احتمالاً اطلاعات خوبی از کی‌هو داره.
داره واقعاً؟
نمی‌دونستی؟
نمی‌دونستی که...
سون‌وو وارث واقعی بنیاد شین‌سونگه؟
به‌نظر سخت میاد...
که بتونیم کسی رو پیدا کنیم که کی‌هو رو بشناسه، چه برسه خودش رو.
اگه پیداش کردی،
لطفاً بهم زنگ بزن.
نمی‌تونم چنین قولی بدم. خداحافظ.
سون‌وو.
تو هنوز یه معلمی،
و من رئیس‌ام...
فعلاً.
ببخشید، اون یه...
اشتباه بود.
بعداً حرف می‌زنیم.
بریم.
سه ساعته یه کلمه هم نگفته.
حتی حاضر نیست اسمش رو هم بگه.
تو هم می‌خوای ساکت بمونی؟
- یه چیزی ذهنم رو مشغول کرده. - چی؟
- یه‌جورایی فرق کرده. - چی؟
دیشب انگار همه چی رو رها کرده بود. ولی امروز،
انگار مصمم به نظر می‌رسه.
فکر می‌کنی شب چیزی اتفاق افتاده؟
وقتی این‌جایی، حس امنیت بیشتری داری.
بعدش شاید بخوای حقیقت رو بگی.
رئیس مطمئنه که تو چیزی نمی‌گی،
ولی من باید مطمئن بشم.
تو به درد هیچی نمی‌خوری.
ولی خواهرت واقعاً زحمت‌کش و پرتلاشه.
خواهرزاده‌هاتم خیلی بامزه‌ان.
تکون نخور.
ممکنه به خودت آسیب بزنی.
ما به اون آدمای مهربون و بانمک کاری نداریم. چرا؟
چون اونا مال ما نیستن.
یونگ‌سیک، اگه ما رو به خطر بندازی،
خانواده‌تو جوری نابود می‌کنیم...
که آرزوی مرگ کنن.
گریه نکن.
اگه به قولت عمل کنی،
اتفاقای خوب واسه خانواده‌ت می‌افته.
اگه خوب رفتار کنی،
تو هم زودتر آزاد می‌شی.
باشه؟
خانم چا.
بفرما. چیزایی که خواستی توی اینه.
- ممنون. - همین‌جوری میری؟
من قربانی اتفاق دیروزم.
- درسته. - خب،
انگار اون حمله برات زیاد مهم نبوده.
ببخشید. به‌زودی باهات تماس می‌گیرم.
یهو از من خوشت نمیاد دیگه؟
چرا این فکر رو می‌کنی؟
این اولین باره که...
بی‌خبر اومدی مدرسه.
جدی؟
باید زودتر بهت می‌گفتم که...
شوهرخواهرم رئیس این مدرسه‌ست؟
فکر می‌کنی عمدی مخفیش کردم...
و هی دنبالتم؟
نه، ولی بهتره از این به بعد محتاط‌تر رفتار کنیم.
بعداً بهت زنگ می‌زنم.
ضعف مین‌سونگ رو که فقط اون‌هو ممکن بود بدونه پیدا کردی؟
تو...
راز مین‌سونگ رو کشف کردی؟
سؤال منو با سؤال جواب می‌دی؟
فکر کنم...
فرصتشو از دست دادم.
هان‌سول کجاست؟
نمی‌دونم. یه مدتیه این دور و بر نیست.
هان‌سول.
جو هان‌سول!
(کارآگاه هوانگ این‌بوم)
- آقای هوانگ، هان‌سول... - دونگ‌میونگ، منم.
دونگ‌میونگ، کی میای؟
گوشی رو بده آقای هوانگ.
آقای هوانگ، می‌خواد با شما حرف بزنه.
سلام دونگ‌میونگ.
کجایی؟
دونگ‌میونگ!
جو هان‌سول، بیا پایین.
می‌خوام یه کم دیگه بمونم.
بیا پایین!
چرا سر یه بچه مریض داد می‌زنی؟
منم مریضم.
از درون دارم می‌پوسم.
به خاطر اون عوضی،
شاید مجبورم منتقل بشم.
چرا؟
نمی‌دونم.
چرا من، نه تو؟
چطور تونستی...
داداشمو بیاری این‌جا؟
توی سوپری دیدمش.
برام بستنی خرید، منم گفتم می‌تونم بیام این‌جا؟
باشه.
هرجور راحتی.
ولم کن...
- وگرنه یه کتک حسابی می‌خوری. - مگه نگفتی دیگه خلاف نمی‌کنی؟
چرا باید به خاطر من منتقل بشی؟
اگه بگم،
- فرقی می‌کنه برات؟ - من...
با جواب‌هایی امتحان دادم که مامانم دزدکی آورده بود.
می‌خوام به مدرسه بگم.
اون‌هو از این موضوع خبر داشت؟
می‌خوای بیای تو؟
خوراکی داری؟
آره.
حالت خوبه؟
بگیر.
بیا جلسه رو ادامه بدیم.
جو دونگ‌میونگ واقعاً داره منو می‌کشه.
باید یه مرخصی استعلاجی بگیرم یا یه چیزی.
من مسئول دونگ‌میونگ می‌شم.
درخواست می‌کنم...
بیاد تو کلاس من.
فعلاً داریم گزینه انتقالی رو بررسی می‌کنیم...
چرا باید منتقل بشه وقتی کاری نکرده؟
آقای لی! آرومتر لطفاً.
درسته که اتفاقی که واسه مین‌سونگ افتاد ناراحت‌کننده‌ست،
ولی نباید دونگ‌میونگ به‌خاطرش تنبیه بشه.
عکس مین‌سونگ و دونگ‌میونگ تو تابلوی اعلانات مدرسه آپلود شده.
- چی گفتی؟ - مین‌سونگ یه پست گذاشته.
(اگه دونگ‌میونگ نبود، مین‌سونگ...)
(با پیشونیش دیوار آزمایشگاه رو خرد می‌کرد.)
(کارآگاه هوانگ این‌بوم)
سلام آقای هوانگ.
تابلوی اعلاناتو دیدی؟
دونگ‌میونگ لبخند از اون بزرگ‌تر نزد.
کار تو بود؟
نه، ایده‌ی مین‌سونگ بود. من فقط دونگ‌میونگ رو راضی کردم.
به نظرت اثر داره؟
معلومه.
بچه‌ها خیلی بهتر از بزرگ‌ترها هستن.
به دونگ‌میونگ بگو از امروز تو کلاس منه،
و دیگه حق نداره مدرسه رو بپیچونه.
باشه.
شنیدی چی گفت؟ صداشو بلند کرد که بشنوی.
(مدیر او دو‌سئوک)
آقای او؟
می‌شه یه لحظه ببینمتون؟
فکر کنم همین مرده.
مطمئنی خودشه؟
شبیهشه،
ولی مطمئن نیستم.
متوجه‌ام.
ممنون. حالا باید استراحت کنی.
- خانم چا. - بله؟
ممکنه من و دونگ‌میونگ توی یه کلاس بیفتیم.
- واقعاً؟ - نمی‌دونم.
آقای لی اینو گفت.
فیلم دوربین مداربسته و لیست بازدیدکننده‌ها رو می‌خوام...
تو روزی که اون‌هو جایزه گرفت.
(مراسم اهدای جایزه حسن‌رفتار)
(آموزش مدیریت شرایط اضطراری)
طناب نجات از بالا برای فرار از ساختمونای...
کم‌تر از ده طبقه در مواقع اضطراری استفاده می‌شه.
چند نفر می‌تونن پشت هم ازش استفاده کنن.
این ابزار شامل یه پایه‌ی ثابت‌شده روی دیواره و یه دستگاه فرود.
اون‌هو.
به فیلم توجه کن.
بعداً تمرینش می‌کنیم.
باشه.
(طناب نجات از بالا)
چرا از سالن ورزشی رفتی سمت ساختمان اصلی؟
واسه دستشویی رفتن.
مگه تو سالن دستشویی نبود؟
شلوغ بود.
تو طبقه اول ساختمون اصلی یه دستشویی هست.
باید بهت بگم چرا نخواستم از اون استفاده کنم؟
خوشحال می‌شم بدونم.
من به‌جاش می‌گم.
نه، مشکلی نیست.
آقای او پیوند کلیه داشته.
میزان آب مصرفیشو بر اساس حجم ادرارش تعیین می‌کنه.
چک کردن مقدار ادرارش خیلی مهمه.
همون‌طور که می‌بینید، خیلی حساسه.
دستشویی‌های خلوت رو ترجیح می‌ده.
ببخشید.
کاریش نمی‌شه کرد.
کار کارآگاه‌ها اینه...
بی‌دلیل سؤال کنن و گوش بدن.
(طناب نجات از بالا)
(طول: ۳۰ متر)
آقای لی.
واقعاً این‌جا چی کار می‌کنی؟
اون‌هو...
چی شده؟
کسی هُلش نداده بود.
واسه زنده موندن...
واسه بقا،
خودش پرید پایین.
(هیچ‌کس نمی‌دونه)