خانم چا.
برو بیرون منتظر بمون.
(تاریخچه تماس)
(ها مین-سونگ، آقای ها، خانم ها)
زنگ بزنم به پلیس؟
(ها مین-سونگ)
خانم چا.
(ها مین-سونگ)
(تاریخ تولد)
ها مین-سونگ...
اون مدرسه راهنمایی شین‌سونگ می‌ره، درسته؟
فکر کنم پایه دومه. می‌شناسینش؟
مین‌سونگ...
شاگرد کلاسه منه.
بیا ببین.
این توی کلاس توئه؟
آره. خودشه، مین‌سونگه.
اون یکی رو می‌شناسی؟
نه، نمی‌شناسم.
ببین.
آشناست انگار.
ممکنه یکی از اعضای خانوادۀ مین‌سونگ باشه؟
(خانم ها)
(راننده چوی، چرا جواب نمی‌دی؟ همین الان جواب بده.)
مین‌سونگ راننده شخصی داره؟
آره.
راست می‌گی، فکر کنم دیده بودمش.
- اومده مدرسه؟ - منظورت مین‌سونگه؟
نمی‌دونم. توی صبحگاه شرکت نکردم.
زنگ بزن به مدرسه.
فکر می‌کنی نیومده مدرسه؟
- بررسی کن. - باشه.
همه اومدن مدرسه، جز اون‌هو.
ها مین‌سونگ چی؟
اگه این شکل با یه شکل دیگه همنهشت باشه، بهشون می‌گیم...
ممنون.
خب.
اون توی مدرسه‌ست.
بیا بریم.
روی بدنش آثار ضرب‌وشتم دیده می‌شه.
درست مثل چیزی که گفتی، کبودی‌ها ممکنه از مدرسه نباشه.
بریم بیرون.
من چا یونگ‌جینم از بخش SCS.
یه جسدِ حلق‌آویز پیدا کردم.
درخواست تیم بازرسی و کالبدشکافی دارم.
(قسمت چهارم)
(مظنون پرونده قتل‌های زنجیره‌ای با استیگما)
- خانم چا هنوز نیومده؟ - نه.
پاشو.
از وقتی ارتقای ویژه گرفته، دیگه براش مهم نیست که امتیازش چی می‌شه.
همیشه منو نادیده می‌گیره و هر کاری دلش بخواد می‌کنه.
الانم رفته تو کار یه اداره دیگه و باعث شده ازمون شکایت کنن.
از همه بدتر اینکه اون پرونده خیلی بی‌اهمیته.
شاید واسه خودش مهم باشه.
اون پسر پایین زندگی می‌کنه.
می‌دونی کی پایین خونه‌ت زندگی می‌کنه؟
آره، پدر و مادرم اون پایین‌ان.
- طبقه بالا؟ - خودم بالای پشت‌بومم.
همسایه‌های کناری پدر مادرت چی؟
و کناری‌های کناری‌شون؟
زود تمومش کن.
خانم هونگ.
برنگردی بهتر نیست بری دوباره بخش جرایم جنایی؟
دیگه خیلی پیر شدم. اون‌یکی رو ببر.
- من آماده‌م تمام تلاشم‌و بکنم. - باید هم بکنی.
ولی مهم‌تر از همه اینه که به دستورات بالا گوش بدی.
- انضباط و اطاعت. - خوشم اومد ازت.
از یکی بهتر بودی.
بهتر از همین بغل‌دستی‌ت.
- تو یه ساعت تمومش کن. - بله قربان.
انضباط و اطاعت!
دوست‌تون دارم!
ماجرای پسره پایینی چیه؟
پسری که طبقه پایینِ خونه خانم چا زندگی می‌کنه، از بالا افتاده...
و هنوز به هوش نیومده.
وای خدای من.
حال خانم چا خوبه؟
چرا می‌پرسی؟
اون پسر از بچگی خیلی باهاش صمیمی بوده.
وقتی رفتم مدرسه‌ش دیدمش.
یعنی خانم چا رفته دنبال این پرونده؟
آره. مأمور اداره زنگ زده بود...
به آقای هان شکایت کرد، اونم اومد اینجا سر من غر زد.
وای. باز هم یه پرونده‌ست که تهش باختیم...
بازم؟ یعنی چی بازم؟
چی؟
الان گفتی پرونده‌ست که بازم باختیم...
بله، خانم چا؟
از آقای هان شنیدم.
جسد؟
تیم بررسی چی؟
درخواستش رو دادم.
فلش روی میزم رو بیار برام.
ولی خانم چا، من یکم...
چی شده؟
هیچی. همین الان میام. چشم!
جسد؟
مگه اون دنبال پرونده تصادف پسره نبود؟
وسط همون ماجرا پیداش کرده.
واقعاً کارآگاه خوش‌شانسیه که این‌همه پرونده داره.
- نباید بهش گفت خوش‌شانس. - نباید بهش گفت خوش‌شانس.
این کار درست نیست.
درست می‌گی. بیشتر دقت می‌کنم.
ممنونم.
با اون چی کار می‌کنی؟
فقط برای خبرنگاراست، یه کار فرمالیته‌ست.
پرونده‌ها مهم‌ترن.
ما درستش می‌کنیم.
یعنی باید گزارش بدیم دیگه؟
اشکالی نداره.
ممنون.
بفرما برو.
مرسی.
بشین اینجا.
این اصلاً انصاف نیست.
چیکار می‌تونیم بکنیم؟
برنامه‌ی واحد جنایی رو مجرم‌ها تعیین می‌کنن.
حال خانم چا رو الآن تصور کن.
اگه همکارای قابل اعتماد کمکش کنن، بهتر نیست؟
درسته.
جمعش کن.
بعدش اینم فراموش نکن انجام بدی.
می‌گفت پرونده‌ی قتل زنجیره‌ای، آخرین پرونده‌شه.
موافقی که DNA‌ت رو به پلیس بدی؟
ببخشید؟
صحنه جرم پر از ردپای ماست.
باشه.
(کاغذ جمع‌آوری اثر انگشت قابل‌حمل)
نه، نزدمش.
فقط گذاشتم بره.
روی بدنش آثار ضرب‌وشتم دیده می‌شه.
نگفتی...
که یادت میاد کیف اون‌هو رو دیدی.
ولی گفتی صبح همون روز دیدیش.
خیلی زود اومده بود مدرسه،
براش یه نوشابه آوردم و باهاش حرف زدم.
همون موقع دیدمش.
اون کیف مهمه؟
همیشه اون کیف رو با خودش نمی‌برد.
و اگه بخوایم بگیم کیف جدیدشه، چیزایی که توش بود عجیب بود.
فقط یه مداد و یه دفترچه‌ی نو.
اگه کیف قدیمی‌ش توی خونه‌ش پیدا نشه،
یعنی یا گمش کرده یا یکی ازش گرفته.
دهنت رو باز کن.
مین‌سونگ چه جور دانش‌آموزیه؟
دوستای زیادی دوروبرشه و نمره‌هاش هم خوبه.
می‌خواین بدونین رابطه‌ش با اون‌هو چطوری بوده، درسته؟
روی ظاهر که مشکلی نبود.
وقتی پرسیدم کسی اون‌هو رو اذیت می‌کرد یا نه،
گفتی تا جایی که می‌دونی، نه.
(عمو ده هون، معلم خصوصی زبان انگلیسی)
ای وای.
چی شده؟
(ده هون)
می‌تونی بری مدرسه.
یعنی همین‌جوری بگی برم؟
بهت زنگ می‌زنم.
شمارتو بده.
ما خودمون به مین سونگ و والدینش اطلاع می‌دیم.
آقای لی؟
فکر می‌کردم...
اتفاقی که واسه اون‌هو افتاد یه حادثه‌س.
ولی شما گفتید صریحاً یه جرمه.
ما رد اون‌هو رو گرفتیم،
و باورنکردنی بود،
یه جسد حلق‌آویز پیدا کردیم.
این چیزا نمی‌تونه تصادفی باشه.
یعنی راننده‌ی مین سونگ...
- به مین‌هو حمله کرده؟ - هنوز...
چیزی رو تأیید نکردیم.
تا وقتی ما بهت زنگ نزدیم به کسی چیزی نگو.
ببخشید که مزاحمتون شدم.
حتماً براتون دردسر درست شده.
ماجرای مدیر لیم هم قراره به‌زودی رسانه‌ای بشه.
تا اینجای کار، یه لطف ازتون دارم.
می‌خواین نذارم اسم مدرسه توی رسانه‌ها بیاد؟
بله.
همین‌قدر که پای مدرسه وسطه
تو پرونده‌ی قتل‌های استیگماتا کافیه.
اگه اتفاق دیشب هم رسانه‌ای بشه...
فقط تصورش وحشتناکه.
قبلاً از اداره پلیس خواستم...
تا جای ممکن
اسم مدرسه توی اخبار نیاد.
در هر حال،
اگه خبر درز کنه، به ضرر همه‌مونه.
بله، متوجهم.
باید یه روز با سون‌وو شام بخوریم.
آره، حتماً.
مشتاق اون دیدارم.
متأسفم.
نمی‌تونم جلوشو بگیرم.
(بازپرس ارشد چا یونگ جین)
(رئیس هیئت مدیره یون هی‌سئوب)
(کو اون‌هو)
اون‌هو؟
همون پسری نیست که یه بار اومد خونه‌مون؟
خیلی مودب و خوش‌برخورد به‌نظر می‌اومد.
حتماً اذیت شده توسط چند تا بچه شر.
در هر حال،
خوبه که این‌دفعه حداقل عاملش توی کلاس تو نیست.
اسمش چی بود؟
می‌دونی دونگ میونگ چرا این کارو کرد؟
بله، رئیس یون.
بله، یه جو دونگ میونگ توی پایه دوم داریم.
از سال اول که دردسر درست کرده بود رفته بود تو لیست سیاه.
ولی این روزا خیلی ساکت شده.
دردسر؟
کار می‌کرد...
برای یه گروه فیشینگ تلفنی، پول جمع می‌کرد.
- مجازاتش چی بود؟ - با یه اخطار آزاد شد.
نمی‌دونم بیرون مدرسه چیکار می‌کنه،
ولی تو مدرسه،
فقط جو کلاس رو خراب می‌کنه و کار دیگه‌ای نمی‌کنه.
مطمئن نباش.
چیزایی که بین دانش‌آموزا می‌گذره معمولاً پنهانه.
خب،
- درست می‌فرمایید. - بررسیش کن.
شاید بعداً به کارمون بیاد.
بله، قربان.
(در حال روشن‌سازی گوشی)
(آقای لی سون‌وو، معلم راهنمای اون‌هو)
دونگ میونگ، منم آقای لی.
تا شنیدی، زنگ بزن.
(آقای لی سون‌وو)
افتاد...
از هتل افتاد.
میلنیوم؟
تو...
از کجا می‌دونی؟
(مدرسه راهنمایی شین‌سونگ)
دونگ‌میونگ!
- سلام. - سلام.
ساکت باشین.
مین‌سونگ رو نمی‌بینم.
گفتم نیاد چون گفت حالش خوب نیست.
- توی کلاسشه؟ - احتمالاً.
باشه.
کجا می‌رین، آقای لی؟
- نرین! - نرین، آقای لی!
مین‌سونگ.
شنیدم حالت خوب نبوده.
حالت خوبه؟
فقط یه کم سردرد دارم.
می‌تونستی بری به اتاق بهداشت مدرسه.
انقدرا هم بد نبود.
اون‌هو...
خیلی آسیب دیده؟
آره، زخمی شده.
چقدر بد زخمی شده؟
خیلی بد.
ما خودمون به مین‌سونگ و والدینش اطلاع می‌دیم.
لطفاً تا وقتی ما تماس نگرفتیم، به کسی چیزی نگو.
مین‌سونگ.
می‌خوای با من بیای بیرون ناهار بخوریم؟
چرا؟
این چه جور جوابه؟ می‌خوام یه غذای خوشمزه مهمونت کنم.
نه، ممنون.
صبحانه نخوردی، درسته؟
به‌نظر می‌رسه حالت گرفته‌ست.
اشتها ندارم.
ولی باید یه چیزی بخوری.
بیا بریم بیرون.
باشه؟
الان وقت مدرسه‌ت نیست؟
فکر کردم دیگه بی‌خیال شم...
و از حالا برم سر کار و پول دربیارم.
برو یه جای دیگه، من دیگه با بچه‌ها کار نمی‌کنم.
چرا نه؟ ارزون‌تره.
حتماً یه جایی پولی به جیب زدی.
بچه‌ی پُررو.
فقط به خاطر اون‌هو ولت می‌کنم، فهمیدی؟
اگه کارت تمومه، بزن به چاک.
نشنیدی چی به سر اون‌هو اومده؟
چی شده مگه؟
اگه دیشب توی هتل میلنیوم بودی،
بدجوری گیر می‌افتی.
- چی داری می‌گی؟ - بریم تو حرف بزنیم.
(غذای سبز)
خانم چا.
بده من.
این مشکوکه.
اینجا یه دکمه از یونیفرم اون‌هو رو پیدا کردم.
اگه رد اون‌هو روی جنازه پیدا شده...
این قضیه نمی‌تونه تصادفی باشه.
اول فیلم دوربین پارکینگ هتل رو چک کن.
باشه.
خانم چا.
همه‌جا رو گشتم، ولی پیداش نکردم.
متوجه شدم.
ماجرا چیه؟
گوشی اون‌هوئه.
دیروز عصر یه نفر با گوشی اون‌هو با من تماس گرفت.
با توجه به زمانی که تماس گرفت، احتمالاً از همین‌جا بوده.
خانم چا.
- بله؟ - به چی فکر می‌کردی؟
پرونده‌ی استیگماتا.
چی؟
یه سری چیزا عجیب‌وغریب شبیه اون پرونده‌ست.
گوشیش غیب شده، درست مثل پرونده‌ی ایم هی‌جونگ،
و اگه اون مرده تو مقصر باشه،
دقیقاً مثل همون پرونده‌ی استیگماتا مرده.
ایم هی‌جونگ مدیر مدرسه‌ی شین‌سونگ بود.
اون‌هو هم دانش‌آموز همون‌جاست.
چرا تا اینجا اومدی که اینو بهم بگی؟
نگرانت بودم.
اون اتفاق توی هتل میلنیوم افتاده.
ممکنه بی‌دلیل بهت شک کنن.
من دیروز اون‌هو رو ندیدم.
باشه.
اگه پلیس بیاد سراغت،
فقط در مورد کار پاره‌وقته می‌گی، درسته؟
مگه چیز دیگه‌ای هم هست؟
امیدوارم اسم منو نیاری.
یعنی یه چیزی رو داری قایم می‌کنی؟
اگه اسم منو بیاری، پلیس میاد سراغ من.
شاید بترسم و بهشون بگم...
که چی رو از هتل برداشتی.
تو که بزرگتری، خودت خوب می‌دونی.
اگه یه چیزی رو تو ساختمون پیدا کنی و نگه داریش،
ممکنه بهت بگن دزدی کردی.
اوف، اصلاً واسه این حرفا نیومده بودم.
آقا...
می‌خوام اون‌هو رو ببینم.
(پلیس)
(مدرک)
(فیلم دوربین هتل میلنیوم)
روی صورتش هیچ خط‌ و‌خشی نیست.
زخمش بالای گردنه.
گردنش به‌شدت آسیب ندیده،
احتمالاً خودکشی عمدی بوده.
دستاش بسته نبوده، ولی تلاشی هم برای فرار نکرده.
اگه با وزن خودش گلوی کسی رو فشار بدی،
معمولاً فوراً بیهوش می‌شه.
برای همینم توی زمان نسبتاً کمی می‌میره.
اگه کسی طناب بندازه دور گردنش...
و از بالا بکشدش چی؟
که صورتش این‌قدر تمیز بمونه،
باید تقریباً به‌اندازه وزن خودش بکشنش...
اونم توی یه لحظه، حداقل.
آقای چا.
بله؟
فیلم دوربین طبقه‌ی زیرزمین نیست.
چی؟
فیلم دوربین طبقه‌ی زیرزمین رو ندادین بهمون.
چون نداریمش.
یعنی چی؟
دیروز عصر از کار افتاده.
فقط همون دوربین زیرزمینی؟
بله.
فقط همون، خوشبختانه.
(کو هی دونگ)
آقای چا؟
دوباره باهات تماس می‌گیرم.
باشه، خداحافظ.
اون قیافه‌تو جمع کن.
صورتت از اون ماشینم بدتره.
یه ماه پیش خریدمش.
جون اون بچه رو همون ماشین نجات داد.
ولی خیلی له شده.
اگه بچه مرده بود چی؟
فکر کن الان حالت چطور بود.
همین که خودت له نشدی، خیلی بهتره.
پس...
اون قیافه‌تو جمع کن.
هی. پاشو بریم.
کارآگاه چوی مان‌کی از اداره پلیس اینچئونم.
سلام آقای چوی.
در مورد اون درخواستی که داشتین،
هیچ خبری ازش منتشر نمی‌شه.
اوه، ممنونم واقعاً.
خواهش می‌کنم. کاری نداشت.
- راستی... - گوش می‌دم.
فیلم پارکینگ شما توی فایل‌هایی که دادین نیست.
واقعاً؟
صبر کن.
(کارآگاه چوی مان‌کی)
- الو؟ - بله.
الان بررسی کردم،
دوربین مداربسته دیروز بعدازظهر خراب شده بوده.
هیچی ضبط نکرده.
وای خدا.
یعنی مشکلی پیش میاد؟
فیلم‌ها رو بررسی کردیم،
ولی هیچ ردی از ورودش از در اصلی ندیدیم.
یعنی با ماشین وارد پارکینگ شده و از پله‌ها بالا رفته.
اگه کسی همراش بوده باشه،
احتمال اینکه تصادف یا خودکشی نباشه بیشتر می‌شه.
اون‌وقت دیگه نمی‌تونیم جلوی پخش خبر رو بگیریم.
اون‌طوری که دیگه...
نمی‌شه جلوی خبرنگارا رو گرفت.
دیگه کاریش نمی‌شه کرد.
ببخشید، یه کار فوری برام پیش اومده.
زود تماس می‌گیرم.
به آقای گو بگو بیاد.
(لی سون‌وو)
فکر می‌کنی واقعاً خراب شده بوده؟
شاید فقط به کارآگاه‌های مسئول دادن...
چون سرنخ اصلی توش بوده.
اگه این‌طور باشه خوشحال می‌شم.
اون‌وقت مدرک واضحی دارن.
- درست می‌گی. - خانم چا.
به DNA و اثر انگشت قربانی نیاز داریم.
بیمارستان کجاست؟
من می‌رم. همین‌طوری هم باید برم اونجا.
- خب پس زحمت شما. - ممنون.
آقای لی.
فیلم دوربین ورودی هتل رو تأمین کن...
و با صاحب ماشین برای جلسه تماس بگیر. اسمی از اون‌هو نبر.
چشم.
ببین... ببر حتی واسه شکار خرگوش هم...
همه قدرتشو می‌ذاره.
برای یه خرگوش کوچولو.
فهمیدی؟
من بارها بهت گفتم...
مراقب ایمنی نگهداری باشی.
فکر کردی رو پشت‌بوم چیز مهمی نیست.
درسته؟ ولی خب...
نتیجه‌اش این شد که دیدی.
هی‌دونگ.
گو هی‌دونگ.
این هتل واسه من خیلی خاصه.
خودت که می‌دونی.
اینجا جاییه که از پوسته‌م در اومدم.
پناهگاه مخفی من. ریشه‌ی موفقیتم.
اینجا پادشاهیه...
که دست منه.
ولی حالا به خاطر یه حادثه‌ی بد می‌خواد جلب توجه کنه.
سانگ‌هو.
از خجالت نمی‌تونم نگاهت کنم.
- دیگه اون اشتباهو تکرار نمی‌کنم... - اشتباه؟
یا خدا.
وای نه، هی.
لعنتی.
با این پاکش کن.
مرسی.
هی‌دونگ.
- بله؟ - تو نه.
اوه، رام‌یون.
فکر کردم... باشه.
- اول برو لباستو عوض کن. - چی؟
آستینت رو ببین.
هی‌دونگ!
این میز باید مال من می‌بود.
(جانگ کی‌هو، نزدیک به ایم هی‌جونگ، ناپدید شده)
ای پدر آسمانی که به همه چیز در این دنیا رسیدگی می‌کنی،
لطفاً منو از شر نجات بده.
و بهم قدرت بده تا با شر بجنگم...
و منو به راه‌های خودت هدایت کن.
همچنین بره‌ات، گو اون‌هو...
پسر درستکاریه،
پس لطفاً کمکش کن.
تنها آرزوی زندگی من اینه که
همیشه سرودم این باشه...
وای، سانگ‌هو.
نه، باید بگم رئیس بکِ بنیاد...
یا رئیس بکِ هتل؟
هرچی دوست داری صدام کن.
فکر می‌کردم خبرنگارا بیرون کمپ زدن.
اینجا همه چیز پلمپه.
واسه همین رفتن از گروه احیا خبر بگیرن.
در هر حال، تو که کلی سرت شلوغه، چی شده اومدی اینجا؟
چی؟
جلسه هیئت اجرایی بنیاد رو داریم.
راستش، همین‌جوری سر راه یه سر زدم.
واقعاً؟
تو که خیلی پیشرفت کردی.
وقتی پیدات کردم داشتی از گشنگی می‌مردی.
فکر می‌کردم اگه زنده بمونی چی ازت درمیاد.
بعد یه روز دیدم شدی رئیس یه هتل...
و رئیس یه بنیاد.
عجب حافظه‌ای داری تو.
معلومه. واسه همینه که می‌دونم کی از اینجا میاد و می‌ره.
قطعاً.
شنیدم نمی‌تونن با جانگ کی‌هو تماس بگیرن.
می‌گن بعد از خانم ایم، دیگه خبری ازش نیست.
تا جایی که یادمه، چند روز قبلش هم ندیدمش.
چطور مگه؟ دنبال کی‌هو می‌گردی؟
آره، اون عضوی از خانواده‌مونه.
همچنین...
یه چیزی هست که باید ازش بگیرم.
بفرما.
چیز خاصی نیست.
واسه اون نوشیدنی برنجته.
اگه خبری ازش شد،
یواشکی بهم بگو.
باشه.
می‌دونی چرا سو سانگ‌وون قبل مرگش گیر افتاد؟
به خاطر من بود.
با این حافظه‌ی بی‌نظیرم،
اسمش، سو سانگ‌وون، رو یادم اومد از روی اون عکس...
فرشته‌ی پر شده با شش تا بال...
که اون خانم کارآگاه آورده بود.
اون‌وقت باید با این حافظه‌ت یادتم باشه
وقتی جوون بودم چجوری بودم...
معلومه که یادمه.
- بیا این‌طرف. - باشه.
بیا دیگه.
اون عکس سو سانگ‌وون رو...
با یه چیز دیگه عوض کردم.
بیا ببین.
خودتی.
این یکی همش دنبالت راه می‌افتاد.
- گو... - گو هی‌دونگ.
آره، گو هی‌دونگ.
این رئیس یون هی‌سئوب از بنیاد شین‌سونگه...
و همسرشه.
عملش موفقیت‌آمیز بود،
زود خوب می‌شه.
قطعاً.
باورم نمی‌شه اون‌هو رئیس هتل رو می‌شناخته.
واسه چی رفته اونجا؟
چی گفتی؟
اون‌هو واسه چی رفته هتل میلنیوم؟
واقعاً نمی‌فهممش.
هیچ ربطی به اونجا نداره.
رئیس هتل رو می‌شناخت.
فقط یه بار توی سالن جلسه دیدش، روز قبلش.
اونجا رفته بود چون رئیس بنیاد خیریه بود.
از اون خانوم طبقه بالا پرسیدم، اونم چیزی نمی‌دونه.
- از کارآگاهه پرسیدی؟ - آره.
- اونم داره تحقیق می‌کنه؟ - آره.
اون که نباید این کارو بکنه.
چرا؟
طبق مقررات پلیس، نباید پرونده‌هایی رو بررسی کنه که به اطرافیانش مربوط می‌شن.
به خاطر همین نباید درگیرش باشه.
نمی‌دونم.
حتماً چون می‌تونه، داره بررسی می‌کنه.
ولی حالا که اون پیگیرشه،
یه کم خیالم راحت‌تره.
اون کارآگاهه،
اون‌هو باهاش درباره‌ی همه چی حرف می‌زد؟
فکر کنم آره.
ولی از رابطه‌شون تو این اواخر خبر ندارم.
(جو دونگ میونگ: زودتر بیارش بیرون.)
هی. حالا که من اینجام،
تو یه سری بزن بیرون یه چیزی بخور...
یه فنجون قهوه بخور، توی کافه.
تنهایی؟
فعلاً نمی‌تونیم تنهاش بذاریم.
باشه، می‌رم.
- مراقبش باش. - حتماً.
- ممنونم. - کاری نکردم.
به‌زودی می‌بینمت.
به نظرش که خوبه.
واقعاً از ساختمون ده‌طبقه افتادی؟
کارآگاه،
من یه کم بیرون می‌مونم.
باشه.
از صبح حالت بهتر شده.
به‌زودی بلند می‌شی.
ولی نمی‌خوام صبر کنم تا بیدار شی و خودت بگی.
اون‌هو.
واسه چی رفتی اون محل؟
اون مسیر خونه نبود.
اونجا با کی قرار داشتی؟
(خاله: عمل ساعت ۱ بعدازظهره، پس‌فردا.)
تموم شد؟
آره.
لطفاً خوب مراقبش باش.
حتماً.
این وقت شب اینجا چی‌کار می‌کنی؟
خانم چا.
نامزد مامانت خونه‌ست؟
آره.
یه چیزی باید ازت بپرسم.
- بفرما. - بیست‌ونهم اکتبر،
تو خونه‌ی اون‌هو موندی شب؟
صبر کن یه لحظه.
بیست‌ونهم اکتبر...
نه، اون روز نه.
- نه؟ - نه.
مامان اون‌هو رو رسوندم خونه، چون خیلی مریض بود.
خوابوندیمش و منم زود رفتم.
چرا اینو می‌پرسی؟
اون‌هو رو اون شب تو خونه دیدی؟
- آره. - به‌نظر عجیب نمی‌رسید...
یا فرق کرده باشه با همیشه؟
داری ازش محافظت می‌کنی؟
آره.
فقط...
مامانش واقعاً خیلی مریض بود،
و یه چیز تند به اون‌هو گفت.
- شمارتو می‌دی؟ - یه لحظه.
- این شماره‌ی منه. - ممنون.
خداحافظ.
- کارآگاه چا کجاست؟ - واسه چی می‌پرسی؟
جانگ کی‌هو که با ایم هی‌جونگ نزدیک بود، ناپدید شده.
از کجا فهمیدی؟
- یادداشت منو خوندی؟ - آره.
- وسایل بقیه رو نخون. - ببخشید،
یادت نیست خودت کارت رو انداختی گردن من؟
دفعه قبل ازت تشکر کردم.
باشه، ببخشید.
ولی فعلاً به خانم چا چیزی نگیم...
در مورد جانگ کی‌هو.
احتمالاً الان فقط می‌خواد روی اون‌هو تمرکز کنه.
باشه.
اون نگاه دیگه چی بود؟
چقدر اعصاب‌خوردکن.
- آقای لی. - بله؟
- تماس گرفتی؟ - آره.
خواهر بزرگ‌تر چوی دائه‌هون گفت فردا میاد جسد رو شناسایی کنه.
ولی پدر و مادر مین‌سونگ حاضر نشدن شهادت بدن.
فعلاً به نظر می‌رسه که حتی نتونیم از مین‌سونگ چیزی بشنویم.
حداقل نه در حال حاضر.
دوباره باهاشون تماس بگیر. اگه بازم قبول نکردن،
از معلم راهنمای کلاس کمک می‌گیریم.
ماشینو برداشته بود ولی جواب تلفن نمی‌داد.
داشتم آماده می‌شدم گزارش سرقت بدم.
- باورم نمی‌شه خودش رو کشته. - دقیقاً.
خانم، خیلی نگران نباشین.
من مین‌سونگ رو سالم می‌رسونم خونه.
نه، خودم می‌رم دنبالش.
- نه، اشکالی نداره. - کلاس فوق‌برنامه داره.
امروز بذار یه کم استراحت کنه.
- اگه بفهمه شوکه می‌شه. - دقیقاً.
بذارش قبل از اینکه چیزی بدونه بره.
خواهش می‌کنم هیچی بهش نگین.
نمی‌گم.
همگی سالم برسین خونه.
- فردا می‌بینمتون. - بله.
اثر انگشت و DNA قربانی رو لباس و ماشین مظنون پیدا شد.
ولی هیچ اثری از مظنون روی پشت‌بوم هتل نیست.
هنوز چیزی پیدا نکردیم.
مظنون مرده، قربانی بیهوشه،
و فقط یه سری مدرک غیرمستقیم داریم.
- این کارو نکن. - دارم می‌کنم.
- دوباره! - دوباره!
- بازم! - بازم!
آره، تحقیق کن تا بمیری. نه، همون‌جا بمیر.
ولی باید یکی رو انتخاب کنی.
- نمی‌تونی دوتاشو با هم بررسی کنی. - آقای هان.
انتخاب کن!
- پرونده‌ی قتل سریالی با استیگماتا. - بله.
- ازش می‌گذرم. - چی؟
هی.
هیچ‌وقت قابل پیش‌بینی نیست.
از اون‌هو شنیدم.
خیلی بی‌رحمانه‌ست.
دیشب گفتی پرونده‌ی قتل با استیگماتا آخرین پرونده‌ته.
یونگ‌جین.
حتی اگه اون‌هو بیدار بشه،
چون مظنون مرده، نمی‌تونی حقیقت رو ثابت کنی.
تا وقتی هی دنبال جواب باشی، نمی‌تونی ازش رها شی.
حتی بعد از مرگ سو سانگ‌وونم نتونستی تمومش کنی.
پس...
می‌خوام بگم که...
- الان می‌تونی... - من جایی برای فرار ندارم.
یه تماس از گوشی اون‌هو داشتم ولی بدون حرف قطع شد.
تماس اشتباهی نبود.
وقتی بلافاصله تماس گرفتم،
رد تماس شد.
ولی تقصیر تو نیست.
می‌دونم تقصیر من نیست.
می‌دونم،
ولی حس کردم یه چیزی مشکوکه،
و چک نکردم.
اگه یه بار دیگه زنگ زده بودم...
شاید می‌تونستم جلوی افتادنشو بگیرم.
چه با سو جونگ، چه حالا،
این تنها راهیه که می‌تونم خودمو از...
عذاب وجدان نجات بدم.
من...
نمی‌دونم چجوری باید ابراز همدردی کنم. و...
شنیدم باهاش صمیمی بودی.
منتظر بودی فقط همینو بهم بگی؟
- می‌خوام کمک کنم. - ممنون بابت نگرانی‌ت.
ولی خودم می‌خوام انجامش بدم.
جرم از یه ساختمون متروکه نزدیک مدرسه شروع شد.
می‌خوام بدونم چرا از هتل افتاد پایین.
- و... - و؟
امیدوارم این پرونده رو زودتر حل کنیم...
تا بتونی روی پرونده‌ی قتل با استیگماتا تمرکز کنی.
آقای هان الان گفت باید از اون پرونده صرف‌نظر کنم.
ولی من می‌دونم که تو واقعاً بی‌خیالش نمی‌شی.
- گرفتی چیزی؟ - هنوز نه.
خانم یون قراره جعبه سیاه رو آنالیز کنه.
باشه.
بیا.
مرسی.
نتیجه‌ی آزمایش چی شد؟
روی لباس و ماشین چوی دائه‌هون رد اون‌هو پیدا شده.
ولی هیچ ردی از چوی دائه‌هون روی پشت‌بوم هتل نبود.
پس مطمئنیم که حمله توی ساختمون متروکه اتفاق افتاده.
ولی افتادنش از هتل هنوز توی ابهامه.
اگه بتونیم مدرکی پیدا کنیم که ماشینش رفته هتل،
مظنون اصلی می‌شه.
پس باید عمیق‌تر بریم دنبالش.
حتی با این حال هم نمی‌تونیم محکومش کنیم.
اگه واقعاً چوی دائه‌هون مجرم باشه که هیچ.
- بله یونگ‌جین. - حال اون‌هو چطوره؟
فرقی نکرده هنوز.
چیزی پیدا کردی؟
می‌خوام اتاق اون‌هو رو بررسی کنم.
- چرا؟ - اون کیفش همش ذهنمو مشغول کرده.
می‌خوام ببینم کیف قبلیش تو خونه‌ست یا نه.
شاید حتی یه سرنخی پیدا کنم.
- اگه نمی‌خوای، می‌تونی... - نه.
من که نمی‌تونم تشخیص بدم چی مدرکه و چی نیست.
- کی می‌خوای بری ببینی؟ - همین الآن.
- رمز در رو برات پیامک می‌کنم. - باشه.
شماره‌ای که گرفتین در دسترس نیست.
(به: جو دونگ میونگ)
جلوی خونت هستم.
اگه پیدات نشه، گزارش مفقودی می‌دم.
(کلاس ۱، جو دونگ میونگ)
بله دونگ میونگ.
الان کجایی؟
دونگ میونگ!
آخ آخ.
می‌خوام یه مشت بکوبم تو سرت بابت اینکه...
تمام روز جواب تلفن‌هامو ندادی.
ولی واقعاً خوشحالم دیدمت.
بشین.
- چیزی خوردی؟ - برو سر اصل مطلب.
فردا،
با من بیا بریم پیش اون‌هو.
نه مرسی.
از کجا می‌دونستی حادثه تو هتل میلنیوم اتفاق افتاده؟
داری می‌پرسی من مقصرم؟
اگه شک داشتم بهت،
تا حالا به پلیس خبر داده بودم.
هرکسی چهره‌تو موقع شنیدن خبر اون‌هو می‌دید،
می‌فهمید چقدر نگرانی.
اون‌موقع که خبرشو شنیدی.
قبلاً با اون‌هو اونجا پاره‌وقت کار می‌کردیم.
- تو اون هتل؟ - نامزد مامان اون‌هو...
مواد غذایی می‌داد به اون هتل.
وقتی کارگرای پاره‌وقتش نمی‌اومدن یا سرشون شلوغ بود،
ما چندباری می‌رفتیم کمک.
آهان، فهمیدم.
اون‌هو...
هنوز بیهوشه.
ولی حالش ثابته.
زود بیدار می‌شه، نگران نباش.
باشه.
می‌تونم برم دیگه؟
باشه، میری خونه؟
- آره. - صبر کن.
بیا، اینو تو خونه بخور.
بگیر دیگه، بچه‌ی بی‌ادب.
برو دیگه.
اگه کیف قدیمیش تو خونه پیدا نشه،
یعنی یا گمش کرده یا یکی ازش گرفته.
چی شد؟
تأیید کردیم که ماشین چوی دائه‌هون وارد هتل شده و بعدش خارج شده.
سرتو بیار بالا.
نمی‌تونی این کارو بکنی.
من این‌جا رو مثل خونه‌ی خودم میام.
تو بیشتر پرونده‌ها، آشناها مظنون اصلی‌ان.
می‌دونستی کسی اینجا نیست، با این‌حال اومدی.
چرا بدون اینکه چراغ رو روشن کنی رفتی توی اتاق اون‌هو؟
دفعه‌ی قبل که اومدم...
یه چیزی جا گذاشته بودم.
چی جا گذاشتی؟
ساعتم.
می‌خواستم پیداش کنم،
ولی با وضعیتی که مامان اون‌هو داشت، روم نمی‌شد ازش بخوام.
- سلام آقای لی. - سلام خانم چا.
می‌دونستی مامان اون‌هو با یکی در ارتباطه؟
آره.
- اون مواد غذایی تأمین می‌کنه. - اینو می‌دونم.
الانم پیششه.
- تو بیمارستانی؟ - ادامه بده.
یکی از حساب‌های کاریش...
هتل میلنیومه.
کی...
بهت اینو گفته؟
دوست اون‌هو؟
اون‌هو توی دستشویی هتل پول پیدا کرده بود.
چقدر؟
سی هزار دلار.
از هتل اومدیم بیرون و پول رو نصف کردیم.
خودش با این تقسیم موافق بود؟
خود اون‌هو پیشنهاد داد نصفش کنیم.
اون‌هو، زود باش بریم.
اون‌هو.
اون‌جا چی کار می‌کنی؟
فکر کنم این واسه یه معامله‌ی غیرقانونیه.
اگه گزارشش بدیم، ممکنه قضیه پیچیده شه.
خیلی گیج‌کننده‌ست.
بیا بذاریمش سر جاش.
اون‌هو.
من می‌خوام...
این پولو نگه دارم.
من نگهش می‌دارم.
- اگه حرفت راست باشه... - راست می‌گم.
تو خونه نگهش داشتم، یه قرونشم خرج نکردم.
(گو اون‌هو)
(چوی دائه‌هون، راننده، خریدار؟)
(ها مین‌سونگ، کلاس ۲-۲ مدرسه راهنمایی شین‌سونگ)
(کیم چانگ‌سو، شرکت گرین فود)
(جو دونگ میونگ)
سلام...
الو؟
بله خانم چا.
الآن؟
باشه، الآن میام اون‌جا.
تلفن خاموش است. تماس به صندوق صوتی هدایت می‌شود.
تلفن خاموش است.
توی مدرسه‌ی قبلی که کار می‌کردم،
یه دانش‌آموز قربانی داشتم...
و یه دانش‌آموز زورگو توی همون کلاس.
ولی...
فقط حرف قربانی رو شنیدم...
و اون یکی رو به یه کلاس دیگه منتقل کردم.
سعی نکردم بفهمم...
بینشون چی گذشته، واقعاً چی به سر اون بچه‌ها اومده...
چی بهشون گذشته.
واسه همین...
نمی‌خواستم...
دوباره همون اشتباه رو تکرار کنم.
دیروز صبح،
گفتی دونگ‌میونگ با اون‌هو تو یه کلاس بودن، درسته؟
آره.
از این‌طرفه.
(گو اون‌هو)
من اینو...
وقتی بچه بودم دیده بودم.
سو سانگ‌وون.
(هیچ‌کس نمی‌داند)