‫[قرن شانزدهم، خشکسالی بی‌سابقه‌ای ‫جنوب فرانسه را ویران می‌کند.]
‫«ترجمه از حـامـد»
‫دوست دارم روی سنگ قبرم بنویسن،
‫«اگه زندگی بلند و راحتی می‌خوای، بچه‌دار نشو.»
‫دخترت کجاست؟
‫قبل از بچه‌دار شدن، همه‌چیز خیلی خوب بود.
‫لعنت بهش.
‫هیچ‌وقت نباید لامارتین رو ترک می‌کردم.
‫[شهر لامارتین]
‫لامارتین بزرگ‌ترین شهر تجاری این اطرافه.
‫از چیزی که می‌بینی خوشت میاد؟
‫دلت واسم تنگ شده بود؟
‫من مسیر سنتی رو دنبال کردم.
‫از یتیم‌خونه، به خیابون، و بعد زندان.
‫تا اینکه رئیسم منو از اونجا درآورد،
‫و استخدامم کرد.
‫رئیسم نیکولا دو راشموره،
‫نایب کنسول شهره.
‫- واسه من مثل پدره. ‫- باید بهش اعتماد کنم؟
‫در واقع حاضرم واسش بمیرم.
‫ما هفت نفریم که واسش کار می‌کنیم.
‫همه‌مون یه مهارت خاص داریم.
‫مهارت من اینه که بهترینم.
‫و یه روزی، سر میز اون می‌شینم.
‫بعداً می‌بینمتون.
‫و عضوی از خانواده‌ش می‌شم.
‫هورتنس، دختر رئیس.
‫چشم‌های قرمز، چهره‌ی غمگین. کاملاً طبیعیه.
‫دختر بیچاره تازه نامزدش تانکرد رو از دست داده.
‫یه ژنرال جوون که توی جنگ کشته شد.
‫توسط توبه‌کننده‌ها کشته شد.
‫این متعصب‌ها روستاها رو به وحشت انداختن
‫و می‌گن ما به اندازه‌ی کافی تسلیم خدا نیستیم.
‫نزدیکم بمون.
‫اونا دیوونه‌ان.
‫نِرو.
‫اجازه بدید نِرو رو معرفی کنم.
‫وقتی اون فاجعه اتفاق افتاد، اون با پسرتون بود.
‫نِرو، واسشون تعریف کن چی شد.
‫پسرتون مصمم بود یه معاهده‌ی صلح امضا کنه.
‫ولی توبه‌کننده‌ها فکرای دیگه‌ای داشتن.
‫هیچ‌وقت ندیده بودم کسی اونجوری بجنگه.
‫بگیر که اومد!
‫ما شونه به شونه‌ی هم مثل دوستان قدیمی جنگیدیم.
‫اما دشمن ما خیلی قوی بود.
‫و تعدادشون هم خیلی زیاد بود.
‫خیلی زود از پا افتادیم.
‫اون جون منو نجات داد.
‫هیچ کاری از دستم برنمی‌اومد.
‫اون مثل...
‫مثل یه قهرمان مُرد.
‫ممنونم.
‫فکر نکنین من خائنم.
‫هیچ‌کس وفادارتر از من نیست.
‫اما من تصمیم نمی‌گیرم کی زنده بمونه یا بمیره.
‫رئیسم تصمیم می‌گیره.
‫اسم من نِروئه.
‫و من بهترین آدمکش لامارتین هستم.
‫یا حداقل قبلاً بودم.
‫[رُم، مقر پاپ]
‫[گواهی تعمید] ‫[فیلیپین آندرِمون]
‫خودشه.
‫پیداش کردم.
‫خودشه.
‫پیداش کردم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫خودشه.
‫آخرین نواده.
‫- همه‌چی با هم می‌خونه. ‫- نشونم بده.
‫اون توی یه یتیم‌خونه ‫توی جنوب فرانسه تعمید داده شده.
‫35 سال پیش.
‫- باید به پاپ اعظم خبر بدیم. ‫- البته.
‫بیا اول دعا کنیم. دوران سختیه.
‫پیداش کردم.
‫کس دیگه‌ای این اسم رو می‌دونه؟
‫[نِرو میزِریکورد]
‫کنسول می‌خواد منو ببینه. ‫از این قضیه خوشم نمیاد.
‫عالیجناب، کنسول کورسینی.
‫تسلیت عمیق منو بپذیرید.
‫دخترتون حتماً خیلی ناراحته.
‫عجب فاجعه‌ای.
‫منو احمق فرض نکن، نیکولا.
‫می‌دونم تو دادی اونو بکشن
‫تا دخترت بتونه با شاهزاده‌ی سگور ازدواج کنه.
‫من هیچ‌وقت با چنین ازدواجی موافقت نکردم.
‫مقام خودت رو فراموش کردی، نیکولا.
‫مقام تو نایب کنسوله.
‫سرزمین‌های سگور پر از قلع‌ـه،
‫و اون احمق‌ها هیچ کاری نمی‌کنن.
‫شاهزاده جوان و ضعیفه.
‫به عنوان عضوی از خانواده، ‫می‌تونیم اونو بازی بدیم
‫تا به اهدافمون برسیم.
‫«به اهدافمون برسیم.»؟
‫تو، پدرزن شاهزاده‌ی سگور.
‫ثروتمند می‌شی.
‫خیلی ثروتمند.
‫و قدرتمند.
‫خیلی قدرتمند.
‫در واقع
‫کنسول جدید.
‫برو به جهنم، نیکولا.
‫واسه عروسی دخترت، من می‌گم نه.
‫نِرو، چطوری عزیزم؟
‫این ریشه‌ی هیولا رو بگیر.
‫می‌برتت فضا، داداش.
‫کِی می‌خوای یه کاری پیدا کنی ‫که مادرت بهت افتخار کنه؟
‫نمی‌دونم. تو کِی می‌خوای؟
‫بله؟
‫تو کی هستی؟
‫چرا قیافه‌هاتون آویزونه؟
‫- رئیس می‌خواد یکی رو معرفی کنه. ‫- برید.
‫چه خبره؟
‫امشب، کنسول می‌میره.
‫ببخشید رئیس، اما این خودکشیه.
‫همه امتحان کردن و شکست خوردن.
‫از جمله خودمون.
‫قصرش یه دژه.
‫یه پادگان کامل سرباز داره.
‫ما فقط هفت نفریم.
‫یک نفر کافیه.
‫توسن.
‫کنسول مُرده!
‫- چی؟ ‫- کنسول مُرده؟
‫کنسول کورسینی مُرده!
‫- مُرده؟ ‫- راسته!
‫کنسول مُرده!
‫توی تختش به قتل رسیده!
‫توی تختش به قتل رسیده؟
‫توسن!
‫توسن.
‫دیرمون شده.
‫من نمیام. خسته‌ام.
‫یه پنجره باز کن. اینجا بو میده.
‫چی می‌خوای؟
‫هیچی. اومدم ببینم حالت چطوره.
‫خوب نیستم.
‫دماغت...
‫لعنتی.
‫چطوری کورسینی رو کشتی؟
‫ما هفت نفر هیچ‌وقت موفق نشدیم.
‫- چطوری تنهایی این کار رو کردی؟ ‫- نمی‌تونم در موردش حرف بزنم.
‫چی؟ اون زن یه راه مخفی بلد بود؟
‫آره. همینه.
‫- داری سر به سرم می‌ذاری؟ ‫- آره.
‫اون زن کیه؟
‫یه ساحره.
‫اما...
‫آره.
‫منم اولش باورم نمی‌شد،
‫اما یه وردی روم خوند
‫و یهو خودمو توی اتاق کنسول دیدم.
‫متأسفم.
‫زنده‌باد کنسول.
‫- تبریک می‌گم، جناب کنسول. ‫- ممنونم.
‫می‌تونستی یه لبخند بزنی.
‫این یه مراسم تشییعه.
‫تو هم زیادی داری لبخند می‌زنی.
‫ممنون، خدانگهدار.
‫ممنونم.
‫از لطفتون ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫اون زن یک‌چشم کیه، رئیس؟
‫هیچ‌کس. پولشو می‌گیره و راهشو می‌کشه می‌ره.
‫فراموشش کن و خوش بگذرون.
‫امشب با من شام می‌خوری.
‫فقط خانواده‌ست. چیز رسمی‌ای نیست.
‫خیلی خوشحال می‌شم با ما شام بخوری.
‫ممنونم. این...
‫این یه افتخار بزرگه. نمی‌دونم چی بگم.
‫پس هیچی نگو. امشب می‌بینمت.
‫نه، اون واسه ماهیه.
‫هیچ‌کس تا حالا بهت چیزی یاد نداده؟
‫نه.
‫بانوی من.
‫لطفاً ما رو تنها بذارید.
‫واسه شام استرس داری؟
‫- بیا، بهت نشون می‌دم. ‫- نیازی نیست، ممنون.
‫از من می‌ترسی؟
‫نه، ازتون نمی‌ترسم.
‫واقعاً واست خوشحالم.
‫تو، یه یتیم ساده، دعوت شدی که با ‫قدرتمندترین مرد لامارتین شام بخوری.
‫نمی‌تونم تصور کنم واسه رسیدن به اینجا چی کشیدی.
‫تعجب نکردم.
‫ما هیچ‌وقت با هم حرف نزدیم، ‫اما من زیر نظرت داشتم.
‫تو مثل بقیه نیستی.
‫یه چیز خاصی داری.
‫نِرو؟
‫بله، بانوی من؟
‫پدرم دستور قتل نامزدم رو داد؟
‫چرا باید همچین کاری بکنه؟
‫تا ترتیب ازدواج منو با شاهزاده‌ی سگور بده.
‫نگو که نمی‌دونستی.
‫اون همه‌چیز رو به من نمی‌گه.
‫مگه سگی که پای اربابش نشسته، ‫همه‌چیز رو نمی‌شنوه؟
‫می‌تونستی در مورد نامزدت ازم بپرسی.
‫اینجوری کمتر توهین‌آمیز بود.
‫عصبانی می‌شه و حتی نمی‌تونه یه چنگال دستش بگیره.
‫زندگی عجیبه، نه؟
‫من سگ اونم، ولی اون تو رو رها می‌کنه.
‫حداقل این ازدواج معنیش اینه که ‫دیگه هیچ‌وقت تو رو نمی‌بینم.
‫بله؟
‫از طرف کنسول راشمور.
‫«تا هیچ‌وقت فراموش نکنی چقدر واسم با ارزشی.»
‫یالا، بخور.
‫مشکل از تو نیست.
‫مشکل از اونه.
‫این واقعاً قیافه‌ی یه شاهدخت آینده‌ست؟
‫قراره فروخته بشم و آزار و اذیت ببینم،
‫اما چون یارو یه شاهزاده‌ست، باید ازت تشکر کنم؟
‫تو حکومت یک شهر بزرگ رو به دست خواهی داشت.
‫سگور یه مرکز مهم مسیحیته.
‫چه شانسی.
‫عاشق مراسم عشای ربانی‌ام.
‫کافیه!
‫زندگی تو پر از امتیاز بوده.
‫دیگه شکایت نمی‌کنی
‫و واسه یک بار هم که شده، ‫جایگاهت رو بدون و به وظیفه‌ات عمل کن!
‫همگی برید بیرون!
‫برید!
‫نه، تو نه.
‫خوشمزه بود؟
‫خوش‌شانسی که پدر نیستی.
‫دوست داشتم یه پسر مثل تو داشتم.
‫پسری که معنی خانواده رو بفهمه.
‫تو واسه من هر کاری می‌کردی.
‫من واسه شما جونمم می‌دم.
‫می‌دونم.
‫واسه همین اینجایی.
‫بهت گفتم که دستمزد اون زن یک‌چشم رو می‌دیم.
‫دستمزدش تویی.
‫من؟
‫منظورتون...
‫واسه نوکر و ایناست؟
‫فکر نکنم، نه.
‫می‌خواد من کسی رو بکشم؟
‫چی می‌خواد؟
‫ببخشید، رئیس. گمونم بهتره ردش کنم.
‫فکر می‌کردم اینو بگی.
‫اونم همین‌طور.
‫متأسفم، نِرو.
‫بازش کنید.
‫بچه‌هات.
‫- کجان؟ ‫- چی؟
‫- چه مشکلی پیش اومده؟ ‫- اون بچه داره.
‫تو به من گفتی اون بچه نداره!
‫بچه‌هات کجان؟
‫من...
‫من هیچ بچه‌ای ندارم.
‫پیداشون کنید.
‫تو نِرو رو می‌خواستی. حالا داریش.
‫این دیگه مشکل من نیست.
‫ترجیح میدی من مشکلت بشم؟
‫کسی چیزی می‌دونه؟
‫ما تمام معشوقه‌هاش رو می‌شناسیم.
‫فقط برید پیش دیامانتینا.
‫اون زنده می‌مونه تا وقتی که ‫آخرین بچه‌اش رو پیدا کنیم.
‫توسن؟ تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫شنیدم چه بلایی سرت آورده.
‫باز کن.
‫صبر کن.
‫یالا.
‫یالا! محکم‌تر!
‫ولش کن.
‫فراموشش کن. فایده نداره.
‫ممنون.
‫از من تشکر نکن.
‫به جاش اون زن رو بکش.
‫کار من دیگه تمومه.
‫با یکی از دخترای من یه رابطه‌ی کوتاه داشت.
‫کالیستا.
‫یه دختر بچه داشتن.
‫این کالیستا کجاست؟
‫سر زایمان مرد.
‫- کِی؟ ‫- 14 سال پیش.
‫و اون دختر؟
‫اونو توی یتیم‌خانه‌ی سنت مِر رها کرد.
‫به زن یک‌چشم بگید.
‫[یتیم‌خانه‌ی سنت مِر]
‫هوراس!
‫باید بدونی که من خودم این موقع بیدارم.
‫دخترم کجاست؟
‫چرا می‌خوای اونو ببینی؟
‫اون دخترمه.
‫اون به تو نیازی نداره.
‫یکی می‌خواد اونو بکشه.
‫و تو اومدی نجاتش بدی؟
‫پس حالا جون آدما رو نجات می‌دی؟
‫کی دنبالشه؟
‫حرفمو باور نمی‌کنی.
‫یه ساحره.
‫ببین چه بلایی سرم آورده.
‫نِرو، ساحره‌ها وجود ندارن.
‫پس این چیه؟
‫سعی کن از گردنم بازش کنی.
‫یالا، بکِش. بکِشش!
‫اینو اون گردنم انداخته. ‫هر وقت بخواد می‌تونه خفه‌ام کنه.
‫چطوره حقیقت رو بهم بگی؟
‫اون خون منو می‌خواست. ‫حالا خون دخترم رو می‌خواد.
‫داشت یه حرفایی می‌زد از آخرین نواده‌ی...
‫نمی‌دونم.
‫نِرو،
‫جدی باش.
‫بهم بگو دخترم کجاست.
‫چرا اون این بالاست؟
‫واسه تنبیه. دختر سرکشیه.
‫مثل بچگیای من.
‫مچش رو وقتی داشت پوست ‫یه گربه‌ی مرده رو می‌کند گرفتیم.
‫یه اعدام عمومی دیده بود ‫و می‌خواست همون کار رو تکرار کنه.
‫- چرا بردیش همچین چیزی رو ببینه؟ ‫- ما نمی‌بریمش.
‫فرار می‌کنه تا بره تماشاشون کنه. عاشق این کاره.
‫شاید امیدواره پدرش رو ببینه.
‫صبر کن! بی‌شرف عوضی! لعنتی!
‫هوراس! تو کثافت‌ترین عوضی توی شهری!
‫لعنتی، هوراس! لطفاً در رو باز کن!
‫قسم می‌خورم، می‌خوام کمکش کنم!
‫هوراس، خودشه.
‫جواب نده. کشته می‌شی، احمق.
‫این در رو باز کن، هوراس.
‫هوراس! لعنتی!
‫بله؟
‫دنبال یه بچه می‌گردم.
‫اگه واسه فرزندخوندگیه، بعداً برگرد.
‫بچه‌ها هنوز خوابن.
‫دنبال دختر کالیستا می‌گردم.
‫14 سال پیش به شما سپرده شد.
‫و شما؟
‫خاله‌اش.
‫باید...
‫باید دفترم رو چک کنم. همین‌جا منتظر بمون.
‫گفتی 14 سال پیش؟
‫این خودشه، مگه نه؟
‫آره، ولی دیگه اینجا نیست.
‫کجاست؟
‫می‌دونی، بچه‌ها...
‫اگه بتونیم نگهشون می‌داریم.
‫اون شرور و خشن بود.
‫هیچ‌وقت بچه‌ی به این خشنی ندیده بودم.
‫بعضیا ترجیح میدن به خیابون‌ها برگردن.
‫کجاست؟
‫اون دختری که گربه‌ها رو شکنجه می‌کنه کجاست؟
‫کجاست؟
‫هی.
‫هی، بچه.
‫عجله کن، باید بریم.
‫نترس. من اینجام تا کمکت کنم.
‫یه عده می‌خوان تو رو بکشن.
‫باید از اینجا بریم. زود باش.
‫برادر، چی شده؟
‫برادر هوراس!
‫اون اینجاست.
‫و خوشحال نیست.
‫تو گذاشتی فرار کنه.
‫حالا دخترش پیششه.
‫دروازه‌های شهر رو ببند.
‫یه آگهی تحت تعقیب صادر کنید.
‫با یه جایزه‌ی سخاوتمندانه.
‫حتماً تا حالا خیلی دور شده.
‫تمام سربازات رو بفرست دنبالش.
‫تو نِرو رو نمی‌شناسی.
‫باید حالا حالاها دنبالش بگردی.
‫رئیس، اون اینجاست.
‫خودش اومد دم در.
‫مسلح نیست.
‫اومدم مذاکره کنم.
‫ساده‌ست. اینو در بیار.
‫بهم 10 هزار دوکات و یه قایق بدین،
‫و منم دختره رو زنده تحویل میدم.
‫اونو زنده می‌خوای، مگه نه؟
‫- اون کجاست؟ ‫- من بمیرم، اونم می‌میره.
‫اگه من برنگردم، اون می‌میره.
‫کجاست؟
‫برو...
‫دخترت رو واسم بیار.
‫حتماً.
‫اول اینو در بیار.
‫- به این سادگی نیست. ‫- چرا، هست.
‫لعنتی!
‫چقدر کیف داد.
‫دیدین؟
‫کارم با چنگال اون‌قدرها هم بد نیست.
‫اوه، عجب مزاحمی بود.
‫چرا قیافه‌هاتون آویزونه؟ بیخیال.
‫زنده‌اش رو ترجیح می‌دادین؟
‫راضی شدی، رئیس؟
‫راضی شدم.
‫فکر نمی‌کردم برگردی.
‫نمی‌خواستم تو رو با اون زن دیوونه تنها بذارم.
‫بهتره جابجاش کنید وگرنه کاشی‌ها رو خراب می‌کنه.
‫یالا.
‫چی می‌خوای، نِرو؟
‫چی می‌خوام؟
‫چیزی بیشتر از قبل نمی‌خوام.
‫اوضاعمون خوب بود، مگه نه، رئیس؟
‫تمام اینا رو فراموش می‌کنیم؟
‫ازت خوشم میومد، نِرو، ولی بیا صادق باشیم.
‫من بهت خیانت کردم.
‫آره، ولی چاره‌ای نداشتی.
‫درسته. ولی هردومون می‌دونیم که
‫حتی اگه خودت هم بخوای،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی منو ببخشی.
‫می‌تونم تلاشمو کنم.
‫از کجا معلوم که موفق بشی؟
‫از من.
‫مشکل همینه.
‫من باید بهت اعتماد کنم،
‫با اینکه خودم بهت خیانت کردم.
‫از هر زاویه‌ای بهش نگاه کردم.
‫هیچ راهی نداره.
‫آره، بهم خیانت کردی،
‫ولی کار ما همینه، مگه نه؟
‫من بهت خیانت می‌کنم. تو بهم خیانت می‌کنی.
‫همه‌مون به هم خیانت می‌کنیم.
‫تو توی این کار بهترین هستی، مگه نه؟
‫چرا باید ناراحت بشم؟
‫این تقریباً یه افتخاره.
‫بکشیدش.
‫پیداش کنید.
‫اون زیادی می‌دونه.
‫اون خون منو می‌خواست.
‫حالا خون دخترم رو می‌خواد.
‫داشت یه حرفایی می‌زد از آخرین نواده‌ی...
‫نمی‌دونم.
‫«وقتی زمانش فرا رسد،
‫اهریمن جسم آخرین نواده‌اش را تسخیر خواهد کرد،
‫و او را تغییر خواهد داد
‫که جهان را
‫در آخرالزمان فرو خواهد برد.»
‫می‌شنوم.
‫مربوط به یه بچه‌ست.
‫بچه‌ای که تحت مراقبت منه.
‫مشکلش چیه؟
‫اون باید بمیره.
‫چرا؟
‫اون آخرین نواده‌ی اهریمنه.
‫من این بچه رو بزرگ کردم.
‫با تمام وجودم دوستش دارم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم خودمو راضی به کشتنش کنم.
‫هوراس، اگه چیزی که می‌گی ‫حقیقت داشته باشه، چاره‌ای نداری.
‫اونو به سگور می‌برم.
‫اسقف اعظم کار لازم رو انجام میده.
‫سفر به سگور می‌تونه خطرناک باشه.
‫کسی رو می‌شناسم که باهام بیاد.
‫کسی که مهارت‌های لازم واسه چنین سفری رو داره.
‫وایسا، نِرو. وایسا!
‫- چطوری پیدام کردی؟ ‫- از ده سالگی اینجا قایم می‌شدی.
‫دخترت کجاست؟
‫- حالا می‌خوای نجاتش بدی؟ ‫- کجاست؟
‫یه جای امن.
‫همین الان منو ببر پیشش.
‫اون در خطر نیست. من ساحره رو کشتم.
‫اما باید اونو ببریم پیش اسقف اعظم سگور.
‫واسه چی؟
‫تا ازش محافظت کنیم. ‫فقط اونجا در امان خواهد بود.
‫می‌دونی این سفر چه خطراتی داره؟
‫قحطی شده.
‫توبه‌کننده‌ها همه جا رو به آتیش و خون کشیدن.
‫این سفر واسه یه دختر جوون ‫مناسب نیست. همینطور واسه تو.
‫واسه همینه که باید با ما بیای.
‫- حتماً. ‫- دخترت بهت احتیاج داره، نِرو.
‫تو یک بار رهاش کردی.
‫واقعاً می‌خوای دوباره این کار رو بکنی؟
‫من این دختر رو نمی‌شناسم.
‫اسقف اعظم وقتی برسیم پول خوبی بهت میده.
‫بهت قول میدم.
‫نگران نباش. ما تو رو می‌بریم به یه جای امن.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫چرا بابابزرگت رو آوردی؟
‫و پول من کجاست؟
‫مواظب باش، نِرو، اگه منو بپیچونی،
‫آرزو می‌کنی کاش مُرده بودی.
‫هوراس، پولش رو بده. من هیچی ندارم.
‫وایسا. وایسا.
‫من طرف توام. آروم باش.
‫- وایسا. ‫- وایسا!
‫وایسا، اون پدرته!
‫اون پدرته.
‫اونو بده به من.
‫بده من.
‫چرا بهم نگفتی من پدر دارم؟
‫چون نمی‌خواستم بیخودی امیدوار بشی.
‫پدر تو آدم خوبی نیست.
‫مردی نیست که سر حرفش بمونه.
‫اون یه مرد بی‌خدا، بی‌قانون و بی‌وجدانه...
‫ادامه بده.
‫یالا.
‫فکر کنم یادت رفت بگی
‫دروغگو، دزد،
‫بی‌ادب،
‫متقلب، عیاش...
‫معتاد، بدرد نخور، و...
‫چیزی رو از قلم انداختم؟
‫بیاید. از دروازه‌ی جنوبی می‌ریم.
‫چرا اون این‌قدر خاصه؟
‫نیروهای اهریمنی دنبالشن.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم، نِرو.
‫واسه همین به اسقف اعظم احتیاج داریم.
‫اون جواب‌ها رو داره.
‫[نِرو، زنده یا مرده] ‫[جایزه 10 هزار دوکات]
‫دروازه‌ها بسته‌ست.
‫برید عقب. هیچ‌کس رد نمی‌شه.
‫دروازه‌ها به دستور کنسول بسته شده.
‫- برید عقب. ‫- چه خبره؟
‫- جدا بشیم. اینجوری امن‌تره. ‫- چی؟
‫بیا.
‫با من بیا.
‫کجا می‌ریم؟
‫نِرو، کجا می‌ریم؟
‫خودت می‌بینی.
‫رسیدیم.
‫نقشه‌ات اینه؟
‫قصر راشمور؟
‫می‌بینی. زود از اینجا می‌ریم بیرون.
‫همه این کالسکه رو می‌شناسن.
‫هیچ نگهبانی جرئت نمی‌کنه جلوشو بگیره.
‫اینجایی. همه‌جا رو دنبالت گشتم.
‫کالسکه آماده‌ست.
‫سورچی.
‫اسکورت آماده‌ست. ‫کالسکه رو بیار بیرون.
‫اینجا چه خبره؟
‫- کالسکه رو لازم دارن. ‫- لعنتی!
‫من اینجا یه سری کار دارم.
‫به شاهزاده بگو دو روز دیگه توی سگور خواهم بود.
‫با طلا.
‫از این مأموریت ناراضی هستی، سروان؟
‫این ازدواج به نفع شماست.
‫نه به نفع شهر.
‫اگه ترجیح می‌دی توی جبهه باشی،
‫ظرف یک ساعت انجام می‌شه.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫همیشه می‌دونستم که تو ‫ویژگی‌های یک زن قدرتمند رو داری.
‫راه بیفت.
‫برید کنار!
‫راه رو باز کنید!
‫راه رو واسه کالسکه‌ی کنسول باز کنید!
‫راه رو واسه کنسول باز کنید!
‫اسمت چیه؟
‫هی، نگاه کن!
‫چی واسمون داری؟
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫احمق. این خشک شده.
‫خب که چی؟
خیلی مزخرفی
‫اگه تو مشکلی نداری، منم مشکلی ندارم.
‫یالا، زود باش.
‫یه سری چیزای خیلی عجیب غریب داره.
‫- کارت تموم نشد؟ ‫- چرا.
‫«ترجمه از حـامـد»